Opinions

Mooie, zij het vrij naargeestige, film, zorgvuldig vormgegeven en subtiel geregisseerd door Romanek. Het verhaal is niet echt origineel, we komen bijvoorbeeld elementen tegen van Gattaca en The Island, maar door de subliem getroffen sfeer en het bijzonder sterke spel van de drie hoofdpersonen weet het geheel toch doel te treffen.

Uitputtende (vier uur!) maar zeer onderhoudende documentaire die ruim de tijd neemt om terug te blikken op alle Nightmare On Elm Street-films, met vrijwel alle betrokkenen. Johnny Depp en Patricia Arquette zijn helaas niet aanwezig in de interviews, maar verder is zo'n beetje iedereen wel komen opdraven. Er wordt zelfs aandacht besteed aan de kortstondige tv-spinoff van de filmreeks, Freddy's Nightmares, waarin Brad Pitt nog een rolletje heeft gespeeld. Veel leuke anecdotes en interessant archiefmateriaal, evenals allerlei bizarre feiten. Ik wist bijvoorbeeld niet dat regisseur Peter Jackson ooit een script heeft geschreven voor de zesde Nightmare-film. Dit script vormde het eerste contact met produktiemaatschappij New Line Cinema. Vele jaren later leidde de samenwerking tot de Lord Of The Rings-trilogie. De documentaire vertelt ook het verhaal van de opkomst en uiteindelijke ondergang van New Line Cinema, met als centraal figuur producent Robert Shaye. Het is in ieder geval allemaal fascinerend genoeg om de volle vier uur te boeien, en niet zelden behoorlijk grappig. Het beste gedeelte betreft de hilarische analyse van de tweede Nightmare-film, Freddy's Revenge. De homo-erotische subtext komt nu wel heel pijnlijk aan het licht..

Doorsnee horrorwerkje met Costner op de automatische piloot. Wordt nog best spannend opgebouwd, met een aantal effectieve griezelige momenten, maar in de futloze climax gaat het geheel flink onderuit. Qua script ook erg rommelig en onlogisch.

Middelmatig tweede deel; de rek lijkt er nu reeds uit te zijn bij de New Kids. Zoals de regels van een sequel dicteren is ook deze Nitro sneller, grootser, gewelddadiger en meer expliciet dan het eerste deel. Flink korter ook. Met zijn krappe speelduur van een uur en een kwartier is dit amper een volwaardige film te noemen. Hier en daar best grappig, maar qua plot is het ditmaal nog kariger en vergezocht en de orgie van geweld in de finale slaat werkelijk nergens op. Zoals de hele film eigenlijk.

Aanstekelijke ongein, erg vermakelijk op een inhoudsloze manier. Niet alle grappen werken even goed en vooral de aktieclimax slaat een beetje dood, maar desondanks heb ik vaak moeten lachen. Leuke cameo's ook, al is het rolletje van Theo Maassen behoorlijk vaag en overbodig. Gezien in de director's kut.

Beetje gevalletje vlees noch vis. Niet slecht gedaan, maar de vlak uitgewerkte personages, de eenzijdige setting en het karige verhaaltje zorgen bepaald niet voor een jubelstemming. Een handjevol sterke scenes en overwegend prima special effects houden de boel op de rails. Maar het is op het randje.

Onderhoudende, vlot gemaakte thriller met een intrigerend uitgangspunt. Helaas valt er op het script wel het één en ander aan te merken en neemt de geloofwaardigheid tegen het einde af. De film eindigt ook niet echt bevredigend. Jammer, want vooral het eerste uur is spannend en energiek. Iets meer psychologische diepgang en interessantere hoofdpersonen had geen kwaad gekund.

Net als Valentine's Day een schaamteloze rip-off van Love Actually, minus de charme en de kwaliteit. Regisseur Marshall weet wederom een indrukwekkende cast te verzamelen, met nogal wisselvallig resultaat. Het is allemaal erg zoetsappig en geforceerd, met een reeks tenenkrommende toespraken over 'follow your heart' en 'be kind to your fellow man'. Het geheel wil ook maar niet echt romantisch of zelfs maar grappig worden. Gezegd moet worden dat de film me nog wel enigzins meeviel, gezien de unaniem slechte kritieken, maar meer dan een onderhoudend niemendalletje is het zeer zeker niet.

Weinig interessante mozaïek van levens in New York. De niet aflatende stroom bekende gezichten houdt je enigzins bij de les, maar de losse verhaaltjes weten niet te boeien en komen ook niet op interessante wijze bij elkaar. Leukste deel is dat van regisseur Brett Ratner (wie had dat kunnen denken?), waarin Anton Yelchin een gedenkwaardige blind date heeft met de dochter van James Caan. De scene met Ethan Hawke is ook nog wel de moeite waard. De rest is weliswaar sfeervol maar nogal gekunsteld en pretentieus. Nee, dan was Paris, Je T'Aime leuker.

Niet één van Scorsese's betere films, maar toch vrij bijzonder, vooral door de goed uitgewerkte destructieve relatie van de twee hoofdpersonen. De Niro is uitstekend als de charismatische maar bij vlagen zeer onsympathieke Jimmy; Minnelli geeft prima tegengas als de getalenteerde Francine die uiteindelijk de top bereikt zonder hem. De opzettelijk kunstmatige vormgeving is knap gedaan, met mooi camerawerk en zeer verzorgde production design. Gelukkig geen geforceerd happy end; de film eindigt op eerlijke, realistische wijze. Geen musical, daar bestaat vaak wat onduidelijkheid over- de enige musical-achtige scenes zijn die van de film-in-de-film Happy Endings, die Scorsese aanvankelijk uit de film moest knippen wegens overlengte.

Matte, vlakke western die rustig voortkabbelt, zonder hoogte- en/ of dieptepunten. Het zit allemaal degelijk in elkaar en Hanks doet zoals altijd zijn stinkende best, maar het script is aan de karige kant en er zit werkelijk niets in de film dat we niet eerder en vooral beter hebben gezien in vergelijkbare westerns. Geen straf om te kijken, maar uiteindelijk ontstijgt dit helaas nergens de middelmaat.

Onweerstaanbare, hartverwarmende documentaire over het nationale voetbalelftal van Amerikaans Samoa, dat na 's wereld's ergste nederlaag ooit (tegen Australië 31-0) zich gaat voorbeiden op het volgende WK van 2014, onder leiding van de nederlandse coach Thomas Rongen. De cultuurclash tussen rouwdouwer Rongen en het trotse maar gebrekkige samoaanse team is prachtig en vaak ontroerend om te zien. Er valt daarnaast uiteraard veel te lachen, maar gaandeweg ontpopt de documentaire zich ook als een regelrechte thriller, wanneer duidelijk wordt dat het harde werk van Rongen en het team vruchten begint af te werpen. Niet verwonderlijk dat dit uitzonderlijke verhaal spoedig wordt verfilmd, onder regie van Taika Waititi.

Tig jaar naar lopen zoeken, en dan vindt je de film opeens voor een euro in een dumpbak. Zo gaat dat soms. Interessante debuutfilm van Atom Egoyan, waar al zijn later zo typerende thema's reeds in verwerkt zitten. Soms een beetje statisch, onder andere door de saaie cameravoering, maar het akteerwerk is in orde en het script steekt degelijk in elkaar. Uiteraard zien we Egoyan's vrouw Arsinee Khanjian in een belangrijke bijrol; ook Egoyan zelf is even te zien als figurant op een feestje. Bijzonder lelijk overgezet op dvd in 4:3 formaat, maar ja, voor een euro mag ik niet klagen...

Volstrekt overbodige remake (daar gaan we weer) die op cruciale momenten tekort schiet. Vooral op emotioneel niveau is het allemaal flink minder dan het origineel. Crowe doet zijn best in de hoofdrol en hij is prima op dreef, maar de film om hem heen laat hem danig in de steek. Het geheel is bijna drie kwartier langer dan het origineel (de versie die ik zag is 132 minuten), wat hem vooral zit in de veel te lange en vergezochte finale. Te pas en te onpas worden er misplaatste popsongs ingezet om de beelden kracht bij te zetten. Er worden ook maar scenes toegevoegd die de spanning moeten verhogen, met averechts effect. Ook moet alles natuurlijk weer eens tot in den treure worden uitgelegd aan de kijker, want dit is tenslotte een Hollywood-film. Het vlotte en tot op het bot uitgeklede origineel heeft plaats moeten maken voor een logge en weinig subtiele kaskraker. De subtiele aanpak van het origineel wordt node gemist.

Vermakelijke komische detective-film van regisseur Shane Black, direct te herkennen aan de onderkoelde sarcastische dialogen. Crowe en Gosling vormen een leuk duo, met vooral Gosling hilarisch als een complete malloot die continu in de problemen komt. Het is verfrissend om hem eens een keer zo fysiek en pretentieloos bezig te zien. De film is te lang en tegen het einde is de rek er duidelijk uit, maar voor het grootste gedeelte is The Nice Guys erg grappig.

Indrukwekkende film van documentairemaker Michiel van Erp, mooi gespeeld door de mij grotendeels onbekende cast en prachtig in beeld gebracht. Plot en personages weten vanaf het begin te boeien en de fraaie electronische soundtrack maakt het geheel in stijl af. De documentaire-achtergrond van de regisseur komt hem hier goed van pas en de film profiteert van een aantal mooie observaties en fraaie visuele details. Zoals de korte verstilde inserts waarbij personages en figuranten recht in de camera kijken.

Zo te zien hoeven we niet meer uitsluitend aan te kloppen bij de BBC om fraaie natuurdocu's te zien. Deze visueel zeer indrukwekkende documentaire uit ons eigen kikkerlandje kan zich namelijk makkelijk meten met zwaargewichten als Earth en Life. En dan ook nog eens helemaal opgenomen in 'slechts' de Oostvaardersplassen! Geweldig om te zien dat dit nog mogelijk is in een dichtbevolkt land als Nederland. Daar krijgt de burger weer moed van. Inhoudelijk ook erg mooi opgebouwd en bij vlagen best aangrijpend. Jammer van de enigzins statische voice-over van Harry Piekema; dat had wel beter gekund. Tja, dan heeft de BBC met David Attenborough nog wel een streepje voor. Maar goed, het begin is er!

Er toch weer ingetrapt. Na de eerste twee belabberde delen had ik mezelf voorgenomen deze reeks niet verder te volgen, maar nu heb ik toch weer anderhalf uur van mijn leven verspild. Dit is met afstand zelfs de slechtste van de drie films. Ben Stiller op zijn meest onsympathiek, een tenenkrommend slecht en niet grappig script, talloze waardeloze cameo's (Ben Kingsley! Hugh Jackman!) en een volledig op de automatisch spelende cast. Dit is de Hollywood-blockbuster op zijn meest statisch en cynisch. De special effects zien er dan nog best goed uit, maar binnen de context van deze slappe hap maken ook die geen enkele indruk. Terug die tombe in en er niet meer uitkomen, alsjeblieft.

Energieke maar uiteindelijk nogal flauwe en sentimentele komedie, die nogal geïmproviseerd aanvoelt. Dat levert een aantal hilarische maar vaak ook tenenkrommende momenten op, waardoor de film continu zwalkt tussen leuk en vervelend in. De cast is gelukkig op dreef en heeft er duidelijk zin in, met vooral Seth Rogen grappig als aanstaande vader die vrijwel de hele tijd stoned en verdwaasd als een kip zonder kop rondrent. Meest memorabel echter is de bijrol van Michael Shannon, die te pas en te onpas opduikt om de hoofdpersonen te voorzien van advies en verdovende middelen.

Botter dan dit wordt het waarschijnlijk niet binnen het aktiegenre. Bloederiger ook niet. De plot, hoewel helemaal niet zo slecht, komt duidelijk op de tweede plaats, net als het akteerwerk. Het zo lomp en confronterend mogelijk in beeld brengen van bikkelharde aktiescenes is waar de film om draait, en op dat vlak is dit indonesische werkje behoorlijk geslaagd te noemen. Tegen het einde zeurt de boel, net als bij voorganger Headshot, te lang door, maar tot die tijd valt er veel te genieten. Als je tenminste van ultragewelddadige en bloederige toestanden houdt.

Aanvankelijk sfeervol en beklemmend, met een reeks geslaagde enge momenten, maar gaandeweg begint de plot op te drogen. Vooral richting het einde verliest de film definitief aan kracht. Jammer, want Rebecca Hall zet een sterke rol neer en bij vlagen is de film best effectief in zijn eenvoud. Het is evenwel niet voldoende om de aandacht er de volle lengte bij te houden.

Waardeloze thriller, ook bekend als Night Hunter, met een toch heel behoorlijke cast. Men bakt er in ieder geval niet veel van, met vooral houten klaas Henry Cavill en de mooie Alexandra Daddario hopeloos miscast. Niet dat de film met andere hoofdrolspelers veel beter zou zijn geweest. Daar is het script, een derderangs Seven-wannabe, gewoonweg te slecht voor. Ook visueel is de film benedenmaats.

Spannende zesdelige miniserie van regisseuse Susanne Bier, gebaseerd op het gelijknamige boek van John Le Carré. Er is flink wat geld tegenaan gesmeten; alles ziet er bijzonder fraai uit en men heeft de beschikking over een uitstekende cast. Vooral Hugh Laurie als gewetenloze wapenhandelaar is op dreef. Had wel iets korter gekund en hier en daar is de logica ver te zoeken, maar de boel blijft overwegend stevig op de rails.

Vrij onbekende maar erg fijne jaren '70-thriller, met Gene Hackman in topvorm en een plot dat zich langzaam maar gaandeweg verrassend ontwikkeld. Zelfs wanneer er weinig gebeurt is het toch genieten geblazen; wat een lekker sfeertje en wat een toffe cast, met James Woods en een piepjonge Melanie Griffith in belangrijke bijrollen. Goed geschreven, vooral qua dialogen, en vakkundig opgebouwd, toewerkend naar een spannende en spectaculaire finale. Het ontdekken waard.

Herzien. Blijft een heerlijke mix van science fiction, horror en humor, waarbij regisseur Fred Dekker precies de juiste toon weet te treffen. Vooral de zwartwit openingsscenes zijn subliem gefilmd en gemonteerd. De leuke cast weet tenslotte wel raad met het grappige script en de vele hilarische one-liners. Laat dat maar aan Tom Atkins over.

Beter dan het origineel, maar dat is niet echt een prestatie aangezien dat een belabberd piece of shit was. Deze remake is iets beter gemaakt, met een iets betere cast en iets betere special effects. Leuke meiden in de hoofdrollen ook. Het engste van alles is overigens akteur Edward Furlong, die geen special effects nodig heeft om er beroerd uit te zien.

Typisch zo'n visueel netjes verzorgde Blumhouse-productie met een prima eerste uur en een ongeïnspireerde, volstrekt uitwisselbare finale. Jammer, want het concept (Poltergeist in een zwembad!) heeft zeker potentie en er zijn een aantal sterk opgebouwde enge scenes die voor het nodige kippevel zorgen. De degelijke cast zorgt ook wel voor enige meerwaarde.

Indrukwekkende verfilming van het gelijknamige boek van Walter Lord uit 1955, destijds tot stand gekomen door middel van uitvoerige research en veel interviews met de overlevenden van de ramp met de Titanic. Dat aandacht voor detail zit ook in de film, die de ramp op overtuigende en meeslepende wijze in beeld brengt. De haast documentaire-achtige aanpak van de gebeurtenissen is een groot pluspunt; daarnaast is de film ook op technisch gebied behoorlijk imposant. Ongelooflijk wat men reeds in 1958 wist te presteren op dat gebied.

Fascinerende documentaire over het maken van de tot voor kort nooit uitgebrachte film German Concentration Camps, opgebouwd uit beeldmateriaal dat in de nadagen van de tweede wereldoorlog is geschoten door gealliëerde cameramannen. Het verhaal rond de productie en de daarop volgende verdwijning van de film is boeiend genoeg, maar het unieke beeldmateriaal zelf is natuurlijk het meest interessant, hoe gruwelijk het na al die jaren ook nog steeds is.

Ongemakkelijke, uiteindelijk op veilig spelende mengeling van humor en drama, met Amy Adams als uitgebluste huisvrouw die het moederschap helemaal zat is en langzaam tot de realisatie komt dat ze eigenlijk een hond is. Adams is geweldig in de hoofdrol en de scherpe observaties over het leven en het hebben van kinderen zijn vaak erg grappig, maar de meer fantastische elementen van het script worden slecht uitgewerkt en de film gaat uit als een nachtkaars.