Opinions

Sfeervolle tragikomische film over het leven van een ogenschijnlijke nietsnut in een klein kustplaatsje in IJsland. Genoeg leuke personages en onderkoelde humor om de aandacht erbij te houden. De surrealistische locatie en het onvoorspelbare script zorgen daarnaast voor een flinke meerwaarde. Tegen het einde biedt een onverwachte wending ook nog een dosis drama. Geslaagd debuut van regisseur Kari.

Prachtig gerealiseerd, subtiel aangrijpend drama over Fern (Frances McDormand) die alles kwijt is geraakt sinds de kredietcrisis en gedwongen wordt in haar busje te leven, rondreizend tussen tijdelijke baantjes. Het geschetste portret van mensen aan de rand van de maatschappij is intiem maar behoorlijk confronterend. De realistische, eerlijke en directe aanpak van regisseuse Chloé Zhao maakt al snel enorme indruk, geholpen door ingetogen spel van McDormand en een cast die grotendeels uit onvergetelijke, niet-professionele akteurs bestaat. De mooie score van Ludovico Einaudi maakt het geheel helemaal in stijl af.

Neeson tilt ook dit standaard thrillertje net een beetje boven het gemiddelde uit, al moet hij wel gaan oppassen dat hij met dit soort rollen geen karikatuur van zichzelf gaat worden. De film is vlot genoeg gemaakt en gemonteerd en bij vlagen best spannend, maar echt boeiend wil het maar niet worden en naar het einde toe nemen de ongeloofwaardige ontwikkelingen rap toe. Qua special effects houdt het ook niet bepaald over. Hap-slik-weg, derhalve.

Te lang en naar het einde toe nogal simplistisch, maar deze derde film van regisseur Jordan Peele is in ieder geval wel beter dan zijn vorige, het vrij vervelende Us. Vooral het eerste uur is sterk, met een onbehaaglijk sfeertje en heel wat intrigerende creepy scenes. Daniel Kaluuya en Keke Palmer zijn uitstekend in de hoofdrollen als broer en zus en het is fijn om Michael Wincott (wat een geweldige stem heeft die man toch) weer eens te zien in een toffe bijrol. Het meest bijzondere karakter wordt echter vertolkt door Terry Notary, eerder al onvergetelijk in een enigszins vergelijkbare rol in The Square van regisseur Ruben Ostlund. Hier is hij wederom subliem als chimpansee Gordy.

Leuke korte documentaire over Jørn Nyseth Ranum en Inge Wegge, vrienden en filmmakers, die een perfect strand aan de noorse kust net boven de poolcirkel ontdekken. Ze besluiten daar de winter surfend door te brengen. De barre omstandigheden in het magistrale gebied zijn fraai in beeld gebracht en de positieve instelling van de twee vrienden zorgt voor aangenaam kijkvoer. Met 45 minuten is de documentaire ook precies lang genoeg.

Erg mooie documentaire over 'onze' Noordzee en de kustgebieden daarvan, van Nederland, Duitsland en Denemarken tot Noorwegen, Schotland en Engeland. Zorgvuldig in elkaar gezet, de makers hebben er twee jaar aan gewerkt, met schitterende opnamen en fraaie muziek. Vooral de vele kunstige slowmotion shots zijn fenomenaal. Bewijst net als De Nieuwe Wildernis dat ook dicht bij huis de natuur prachtige dingen te bieden heeft.

Het rampenfilm-genre staat in Hollywood al enige tijd op een laag pitje, maar in Noorwegen weten ze er de laatste paar jaar vreemd genoeg wel raad mee. Na The Wave en The Quake is er nu van dezelfde producenten een derde prima film, over een ramp die zich voltrekt rond een olieplatform ergens voor de kust. Het heeft wel iets weg van Deepwater Horizon, die overigens ook wordt genoemd, maar dan met een fractie van het budget. Het spektakel en de special effects zien er overigens imposant genoeg uit. Een spannend opgebouwd verhaal, leuke akteurs en een aantrekkelijke visuele aanpak maken er in ieder geval iets bijzonders van.

Rauw, realistisch in beeld gebracht misdaaddrama. Het zeer naturel ogende akteerwerk van de hele cast en de sobere, vaak deprimerende sfeertekening dragen flink bij aan de impact van het geheel. De plot wordt niet helemaal bevredigend afgewikkeld; vooral naar het einde toe laten de filmmakers wat steekjes vallen, maar dit neemt niet weg dat dit toch wel weer een sterke film uit Denemarken is. Van Michael Noer, co-regisseur van het eveneens prima R.

Goedgemaakt, meeslepend duits drama over het risicovolle beklimmen van de beruchte Noordwand van de berg Eiger, in 1936. Onder het oog van aanstormend nazi-Duitsland riskeren twee jeugdvrienden hun leven voor eeuwige roem. Komt wat langzaam op gang en hier en daar is het script een beetje oubollig, maar de beklimming wordt overtuigend en spectaculair in beeld gebracht en de film is bij vlagen behoorlijk spannend.

Een curieuze maar grotendeels wel geslaagde mix van surrealistische arthouse-fantasy en blockbuster-spektakel. De malle accenten en de dik aangezette aanpak van het geheel zorgen niet bepaald voor een subtiele kijkervaring, maar plot en personages zijn dermate boeiend dat je als kijker toch wordt meegezogen in de gebeurtenissen. En visueel heeft regisseur Robert Eggers er iets heel bijzonders van gemaakt.

Matige spaanse bovennatuurlijke thriller met horrorelementen. De film begint intrigerend en de plot heeft potentiëel, maar gaandeweg wordt alles steeds minder boeiend en zelfs een beetje vervelend. Naar het einde toe was ik er wel klaar mee.

Het is even wennen aan de dik aangezette retro stijl van de film en aanvankelijk ligt het tempo behoorlijk laag, maar eenmaal op stoom valt er veel te genieten, heel veel. Het alom bekende, haast uitgekauwde verhaal ontvouwt zich op aangename wijze, de cast is eersteklas, de make-up effecten subliem en gaandeweg gaat de film heerlijk los. Daarnaast komt regisseur Eggers op de proppen met een aantal oprecht ijzingwekkende momenten.

Onderhoudende documentaire over het leven en de muzikale carrière van de canadese singer-songwriter Shania Twain, van haar beginjaren in de country-muziek tot en met de zeer succesvolle cross-over naar popmuziek. Twain is open en eerlijk in de interviews en ook bepaalde persoonlijke tragedies komen aan bod, maar helaas slaagt de documentaire er niet in om erg diep te graven, mede door het kritiekloze commentaar van allerlei betrokkenen en collega's uit de muziekwereld.

Leuk gegeven, maar visueel en verhaaltechnisch helaas een beetje saai uitgevoerd. Begint erg sterk, maar vooral in het middenstuk zakt de film flink in. De humor werkt ook niet altijd naar behoren. Hewlett is prima in de hoofdrol, maar Miller gaat vaak behoorlijk over de top. Beste grap: "We can't be dead, we have cable". Gezien op duitse import-dvd.

Prima documentaire over opkomst en ondergang van de Ierse zangeres Sinéad O'Connor. Haar opmerkelijke stemgeluid zorgde eind jaren '80 voor een ongekende populariteit, maar haar tegendraadse persoonlijkheid en politieke engagement resulteerden enkele jaren later in haar verbanning uit de mainstream popwereld. De documentaire bevat geen traditionele interviews maar weet aan de hand van archiefmateriaal en stukken gesproken tekst een indringend beeld te schetsen van een integere maar met demonen worstelende artieste.

Tegenvallende tweede film van Reinout Oerlemans als regisseur. Visueel ziet alles er netjes verzorgd uit, maar inhoudelijk schiet het verhaal tekort. Wanneer het schip vastloopt in het ijs, loopt ook het script vast en is er weinig sprake meer van spanning en drama. Alles zeurt dan maar een beetje door naar het misplaatste einde. Robert de Hoog kan de film niet dragen en de flashbacks met Doutzen Kroes zijn nogal wanstaltig.

De drie woorden van de titel doet een Steven Seagal-vehikel vermoeden, maar niets is gelukkig minder waar. Dit is een best oké aktiefilmpje, met Brosnan in vorm als ex-CIA agent die wordt teruggehaald voor een vriendendienst, waarna de welbekende pleuris uitbreekt. De aktiescenes zijn lekker bot en bloederig, de rest van de cast is degelijk en de plot zit vakkundig en spannend in elkaar. Een geslaagde reunie derhalve van de regisseur en de hoofdrolspeler van Dante's Peak.

Intens portret van een obsessieve eerstejaarsstudente (een uitstekende Isabelle Fuhrman) die zich bij het roeiteam van de universiteit voegt en koste wat kost wil opklimmen tot de hoogste rangen. Uiteindelijk heeft de plot op dramatisch vlak minder om het lijf dan aanvankelijk wordt beloofd, maar toch is de film de moeite waard. Vooral qua camerawerk, montage en gebruik van geluid steekt The Novice namelijk heel knap in elkaar. Van regisseuse Lauren Hadaway gaan we dan ook vast meer horen in de toekomst.

Leuke aktiekomedie, vooral de moeite waard door de sympathieke hoofdrol van Jack Quaid. Zijn gevoel voor timing is hier van onschatbare waarde en zorgt voor de beste momenten. Qua plot doet de film denken aan Crank met Jason Statham, maar dit heeft uiteindelijk toch wel een heel andere vibe. De bovengemiddeld goed in beeld gebrachte aktiescenes en het sfeervolle camerawerk tillen het geheel boven de middelmaat uit, al gaat de film wel flink te lang door.

Wanneer je Chicago alleen kent van de welbekende reeks zeikerige ballads, zoals ik, dan is deze documentaire een aangename verrassing. Reeds opgericht in de jaren '60 draait men inmiddels al een halve eeuw (!) mee, iets dat maar weinig bands is gegund. Zoals gebruikelijk is in het genre zijn de vroege jaren veel interessanter dan het meer recente tijdperk. Ook hier heeft men een schat aan archiefopnamen weten op te duiken, aangevuld met zappige verhalen. Uiteraard waren ook deze bandleden niet vies van drank en drugs. De muziek blijft een acquired taste, maar ook voor niet-fans, zoals ik, is deze documentaire interessant en onderhoudend genoeg.

Aanvankelijk intrigerend, inventief en spannend, maar op gegeven moment wordt de plot veel te uitleggerig en vergezocht. Je kunt met een goocheltruc ook te ver gaan, dat blijkt maar weer eens. De personages zijn flinterdun, vooral de vier illusionisten (toch niet de minste akteurs) komen er zeer bekaaid af. De film heeft een zeer imposante cast en weet de illusie dat je naar een goede film zit te kijken een tijdje vakkundig in stand te houden, maar op gegeven moment is de rek er uit en sleept het geheel zich naar de finish. De uiteindelijke onthulling zorgt ook meer voor een nonchalant schouderophalen dan het benodigde 'wow'-moment.

Vlot en flitsend in elkaar gezet vervolg, maar uiteindelijk vooral erg oppervlakkig en leeg, alsmede veel te lang. Herhaaldelijk heb je het gevoel dat er onder alle visuele bombast amper een plot bestaat. Dat past natuurlijk mooi bij de thematiek van de film, maar het zorgde bij mij al snel voor irritatie. De indrukwekkende cast heeft er zo te zien weinig zin in en het voelt uiteindelijk allemaal nogal geforceerd en plichtmatig aan.

Aan de flauwe en melige kant, dit derde deel in de franchise die wordt getolereerd maar waar niemand echt fan van lijkt te zijn. De plot is onderhoudend genoeg en er is genoeg star power om de malle gebeurtenissen drijvende te houden, maar wanneer het overduidelijke open einde zich aandient verwacht ik niet dat iemand veel meer doet dan de schouders ophalen.

Goedgemaakte, spannende spaanse film over een hoogzwangere vrouw die, in een poging aan een toekomstig totalitair regime te ontsnappen, terechtkomt in een drijvende container op zee. Het bizarre gegeven wordt visueel indrukwekkend vormgegeven en de hoofdrol van Anna Castillo is al even imposant. De plot is aan de voorspelbare kant en natuurlijk valt er gezien de beperkte plaats van handeling niet heel veel te beleven, maar overwegend is de film meeslepend, spannend en hier en daar behoorlijk aangrijpend.

Leuke film over de tienerjaren van John Lennon, opgroeiend in Liverpool bij zijn tante. Hoofdrolspeler Aaron Taylor-Johnson lijkt absoluut niet op Lennon, maar vreemd genoeg is dit niet storend. De essentie van hem is aanwezig, alsmede het juiste gevoel. Lennon's toekomst als lid van The Beatles komt slecht zijdelings aan bod, de film houdt zich meer bezig met zijn emoties en de gebeurtenissen in zijn leven als tiener, maar toch weet Nowhere Boy grotendeels doel te treffen.

Prachtig geobserveerd drama, subtiel en ingetogen uitgewerkt. Met een dergelijk plot had de film makkelijk kunnen verzanden in een stroperig RTL-4 woensdagavond-drama, maar regisseur Uberto Pasolini weet precies de juiste toon te treffen. Met zijn vorige film, Still Life uit 2013, bewees hij al een indrukwekkende draai te kunnen geven aan ogenschijnlijk melodramatisch materiaal. En het samenspel van vader James Norton en zoontje Daniel Lamont is gewoonweg onvergetelijk.

Interessant debuut van regisseur Roman Polanski, geschoten in stemmig zwartwit en technisch vakkundig in elkaar gezet. De broeierige, onbestendige sfeer is knap getroffen en de film zet je als kijker eigenlijk continu subtiel op het verkeerde been. Sociale en politieke subtekst genoeg als je dat erin wilt zien, maar de film is ook goed te genieten als een mysterieuze driehoeksverhouding.

Saai plattelandsdrama bevolkt door oninteressante personages. De documentaire-achtige stijl van filmen doet absoluut denken aan het werk van de gebroeders Dardenne (alsmede de aanwezigheid van vaste Dardenne-akteur Jérémie Renier), alleen wordt dat niveau helaas nergens gehaald. Er wordt vooral veel gegeten en rondgehangen.

Trage maar subtiel fascinerende mengeling van drama en horror, over een boerin die een bizarre band ontwikkelt met de sprinkhanen die zij kweekt. De film werkt beter als drama dan als horror, ondanks een paar gruwelijke momenten, mede omdat de focus ligt meer ligt op het leven op de boerderij dan op de enge details van het script. Uitstekend gespeeld en fraai in beeld gebracht, met een knap getroffen naar sfeertje, dat langzaam onder de huid kruipt. Jammer van het nogal onbestendige einde.

Kleinschalige franse zombiefilm, goed gemaakt en intelligent uitgewerkt qua script en vooral qua hoofdpersoon. Het tempo ligt laag, maar omdat je als kijker al snel intensief meeleeft met de belevenissen van Sam (een prima Anders Danielsen Lie) is dit niet echt een nadeel. Spannende en ijzingwekkende situaties genoeg in ieder geval en tegen het einde komt de film ook nog eens met een geweldige wending op de proppen die ik in ieder geval niet aan had zien komen. Vormt een mooie double bill met het zuid-koreaanse #Alive, die min of meer dezelfde plot heeft.