Opinions

Bijzonder geestige en messcherpe tienerfilm. Ben Lee is ontzettend grappig als de cynische Placid Lake en vooral in de scènes met zijn beatnik-ouders ("It hurts me when you say this") is hij op z'n best. Ook de knappe Rose Byrne en Garry McDonald (als de gefrustreerde kantoorslaaf Doug) zijn hilarisch. Over de hele lijn doet de film een beetje aan Rushmore denken, maar dan net iets minder bitter.

Laat je trouwens niet afschrikken door de ronduit afschuwelijke dvd-hoes, The Rage In Placid Lake is echt een aanrader.

4 sterren.

Ook na de zoveelste keer blijft Raiders of the Lost Ark voor mij de ultieme avonturenfilm.

Vooral nu ik hem voor het eerst in breedbeeld heb gezien, viel me op met hoeveel zorg de film eigenlijk is gemaakt. En de special-effects op het einde van de film blijven verbluffend.

Onovertroffen. 4.5 sterren

Over de zogenaamde invloed van Rambo II op het militaire zelfbewustzijn van Amerika (zie de post van Reinbo hierboven) heb ik zo mijn twijfels. Sterker nog, ik denk dat het eerder omgekeerd is. Deze film is zowat in elk opzicht een uitwas van de mediacultuur van de jaren '80 (die bij nader inzicht nog nauwelijks veranderd is): lompe moraaltjes, politieke opvattingen verpakt in sloganvorm, gestileerd geweld, gênant misprijzen voor andere culturen en karikaturale man-vrouwverhoudingen. De enige reden waarom het vrouwelijke hoofdpersonage het bijvoorbeeld nog zo lang heeft uitgehouden, is omdat het scenario van de hand van James Cameron is, een van de weinige regisseurs/scenaristen die al sinds de vroege jaren '80 een boontje heeft voor sterke vrouwenrollen.

Wat betreft het politieke tijdsbeeld van toen is Rambo II nog wel een interessante film (naast het feit dat ik stiekem ook wel genoten heb van de schaamteloze hoeveelheid ontploffingen en kratten afgevuurde munitie), maar als vervolg op het uitstekende First Blood gaat de film helaas volledig de mist in.

De meest interessante aspecten van het Rambo-personage blijven onaangeroerd, en de schamele persoonlijke momenten verdwijnen in de zee van actie. Stallone bewees zich in het eerste deel (net als in de Rocky-cyclus) als prima acteur, maar in dit deel heeft hij op acteervlak weinig om handen. De rest van de cast vaart er niet veel beter bij, met als absolute dieptepunt de rol van Steven Berkoff als Podovsky. Als hij op basis van zijn uiterlijk niet had verraden dat hij een Russisch militair was, had ik het waarschijnlijk niet geloofd. Met zijn belachelijke accent klikt hij eerder als een Nazi dan als een Rus.

Maar toch, ondanks het wat bedenkelijke niveau (om nog maar te zwijgen over te tenenkrommende powerballad tijdens de eindgeneriek) heb ik er toch best van genoten. Want hoe je het ook draait of keert: entertainend is het natuurlijk wel.

2.5 sterren.

Vlotte, onderhoudende b-film met leuke speciale effecten en een goede acteerpresatie van de charmante Mädchen Amick. Jammer dat ze het na Twin Peaks nooit echt heeft gemaakt; ze heeft immers uitstraling genoeg.

2.5 sterren.

Heerlijk oudbakken, maar op sommige momenten vreselijk foute wraakfilm. Het plot gaat alle kanten uit en Schwarzie kon toen nog net zo min acteren als nu, maar stiekum heb ik er toch wel een beetje van genoten.

De beste oneliner zit al helemaal in het begin nadat Arnie's dronken moer een taart naar z'n kop heeft gegooid.

"Never drink and bake!"

2 sterren dan maar.

Goedgemaakte film met (uiteraard) schitterende muziek en een uitstekende acteerprestatie van Jamie Foxx, die volledig verdwijnt in zijn rol als Ray Charles. Helaas blijft het scenario een beetje aan de oppervlakte en kom je niet bijster veel nieuws te weten over de échte Ray Charles.

Bovendien valt er in het laatste uur nog maar amper wat te vertellen en is het telkens weer wachten op een volgende (indrukwekkend) muzikaal intermezzo. Gelukkig maken de verschillende optredens de film ruimschoots de moeite waard zodat zelfs de tenenkrommende emotionele momenten op het einde nog een beetje worden verzacht.

3 sterren.

Vakkundig gemaakte thriller met goede regie van Donaldson. Helaas was het verhaaltje een beetje vlak en acteert Pacino weer eens op automatische piloot. Toch wordt het geen seconde vervelend en maar vooral Colin Farrell veel indruk.

3 sterren.

Uitstekende, superstrakke thriller met een logische opbouw en een prima ontknoping. Uitstekende acteerprestaties van (superster in wording) Rachel McAdams en vooral Cillian Murphy, die in het begin zo charmant overkomt, dat je haast vergeet dat hij eigenlijk kwade bedoelingen heeft.

Erg sterk vond ik hoe intuïtief het personage van McAdams tewerk ging om de killer van zich af te schudden. In tegenstelling tot Flightplan (waar de logica volledig zoek is), blijft het hier (binnen de conventies van het genre) altijd geloofwaardig. Dus geen groots opgezette valstrikken of plotwendingen, maar een hele reeks slimme vondsten die het plot razendsnel voortstuwen. Zelfs de obligate achtervolging te voet (en de daarbij behorende valpartij) is totaal niet wat we van dit genre gewend zijn.

Verfrissend was ook de efficiëntie van de bewakingsagenten van Keefe, die voor de verandering meteen tot actie overgaan, zonder eerst alle mogelijke details te dubbelchecken en op die manier de spanningsboog onnatuurlijk lang rekken. De razendsnelle aanloop naar de aanslag vond ik dan ook bijzonder spannend in beeld gebracht. Het leek wel een aflevering van 24.

In elk geval is Red Eye weer een stap in de goede richting voor Wes Craven, die na het makke Cursed wel een opsteker kon gebruiken. Een tussendoortje misschien, maar wel een tussendoortje met pit. En hoe!

3.5 sterren.

Vreselijk saaie en voorspelbare Conan-spinoff, met ronduit afschuwelijke hoofdrollen voor Nielsen en Schwarzenegger (die voortdurend achter bosjes en rotsen vandaansprong om Sonja te redden). Op de prima production-design en de schitterende matte-paintings na, is er helemaal niets dat de film ook maar een beetje de moeite waard maakt. Zelfs de muziek van Morricone niet.

1 ster.

Echt een absoluut briljante film. Stijlvol gefilmd, tot in de perfectie geacteerd en vol met schitterende dialogen. Een waardige verfilming van Kazuo Ishiguro's minstens even geweldige roman. Onweerstaanbaar.

5 sterren.

Deze film was een paar jaar geleden het hilarische hoogtepunt van de derde editie van de "Nacht van de Wansmaak". Volledig terecht, overigens, want Reptilicus is dermate brak, dat je gewoon niet geloofd dat iemand het ooit een goed idee vond om deze film in de zalen de brengen.

Reptilicus is nog het best te omschrijven als een soort Scandinavische Godzilla, met grootste verschil dat dit onding zich in Kopenhagen afspeelt en de volledige cast, in plaats van Japans, een soort fonetisch Engels spreekt, dat voor de veiligheid nog maar eens werd gedubd door de meest ongetalenteerde voice-actors uit de geschiedenis.

Het script is uiteraard ook een lachtertje; het gaat zelfs zo ver dat de Amerikaanse legergeneraal (die de opdracht heeft gekregen om Reptilicus af te maken) op een gegeven moment zegt:

"Oh boy, this monster-hunt has made me tired. What do people do for fun in this town?"

Waarop zijn secretaresse antwoordt:

"Well, Sir, Copenhagen is a very interesting city. Why don't I give you a tour?"

En wat hierop volgt is echt onbeschrijfelijk: het publiek wordt namelijk getrakteerd op een tien minuten durende reclamefilmpje voor Kopenhagen, en alsof er helemaal niks aan de hand is, zet het tweetal lustig de bloemetjes buiten in het 'bruisende en immer gezellige hart van de stad'.

De uiteindelijke verschijning van Reptilicus blijkt natuurlijk ook een flop, en ik kan me niet voorstellen dat (ook al waren het de jaren '60) de filmkijkers zich lieten foppen door een handpop die door een gat in de tafel wat maquettes platmept.

Het blijft echter zowel triest en hilarisch om te zien, en gelukkig behoedt de naïeve charme de film van de totale afgang.

Al is Reptilicus die ene ster natuurlijk van harte gegund.

Hee, ik had nog niet gestemd ...

Ranzig stukje film dit, hoor. Kompleet verpest door de hersenverlammend harde score van Manson, daar kunnen zelfs een paar goede visuele vondsten niets aan veranderen ... en zoals gezegd: CGI zombies zouden verboden moeten worden.

1.5 sterren.

Waardeloze prulfilm waar absoluut geen touw aan vast te knopen is. Matthew MacConaughey (met een mechanisch been!) en Renée Zellweger acteren echt verschrikkelijk, net als de rest van de cast overigens. De regie en montage slaan al helemaal nergens op. Het mocht ook duidelijk niet teveel kosten want er wordt de hele film door gretig gebruik gemaakt van alle mogelijke (overduidelijk) kartonnen decors.

Bovendien was het een bijzonder ongelukkige zet om Leatherface de degraderen tot gillende nicht. Het beroofde hem van zijn laatste greintje geloofwaardigheid.

Sommige films zijn zo slecht dat je er nog wel om kan lachen, maar dit was gewoon té triest. Ik heb hem ook alleen maar uitgekeken om te zien of regisseur Kim Henkel het lage niveau de hele film door kon volhouden. Blijkbaar wel. En nog met gemak ook.

0.5 sterren.

Ik kan alle negatieve kritiek in de pers op Revolver niet goed begrijpen. Het IMDb-gemiddelde ligt wel erg laag, en in het slechtste geval is Revolver een overambitieuze, soms ondoorgrondelijke mindfuck, maar het is lang geleden dat ik nog eens een film heb gezien die mijn brein zowat deed overkoken.

Ik vond Revolver dan ook een fascinerende, virtuoos gemaakte en uitdagende genrefilm, die eigenlijk veel meer biedt dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Om te beginnen valt de film uiteen in twee grote delen. Het eerste uur, met daarin het 'standaard' misdaadplot en de bijbehorende twists (die de kijker, analoog met het plot, een gevoel van controle geeft); en het tweede deel dat psychologisch veel dieper graaft en aanleunt bij Lynch en Cronenberg, maar dan zonder dwergen en mutanten.

Ik zou liegen als ik zou beweren dat ik meteen alles heb begrepen, maar de hoofdlijnen van het verhaal zijn redelijk eenvoudig te volgen. Zoals hierboven al aangegeven, geeft Ritchie zijn kijkers alle gelegenheid om mee te denken. Vitale plotelementen worden regelmatig herhaald, de hints liggen er vuistdik bovenop en de opbouw van het verhaal is ondanks de verhakkelde structuur goed te volgen. De eerste reacties uit de zaal (waaruit bleek dat de meerderheid het maar niks vond), zijn ongetwijfeld te danken aan het feit dat iedereen een rechtlijnige misdaadfilm had verwacht, niet een film waar bij je (God beware!) moet meedenken. Toch weer het stuitende bewijs dat het doorsnee publiek zijn film graag voorgekauwd heeft...

Petje af voor Ritchie, die onverstoord zijn eigen ding heeft gedaan en niet toegeeft aan de verwachtingen van het publiek. Het lijkt misschien alsof hij zich weer in het bekende vaarwater begeeft, maar Revolver is een flinke stap voorwaarts, zowel in vertelstructuur als in ambitie. Ik ben er van overtuigd dat de film het een tweede (of derde) keer nog aanzienlijk beter zal doen. Nu alleen wat meer fans en dan krijgt Revolver misschien de status die ze verdient.

Een tweede visie zal uitwijzen of het echt het meesterwerk is dat ik er nu nog in zie. Maar eerst even mijn brein laten afkoelen.

4 sterren.

Toch nog een opmerking: het kan aan de kopie gelegen hebben (daar is in de Kinepolis tegenwoordig wel vaker wat mis mee), maar is het zo dat Revolver geen eindgeneriek heeft? Ik heb na de film in elk geval vijf minuten naar een zwart scherm zitten staren en alleen naar de muziek geluisterd.

Erg sterke aflevering dit, opnieuw met overdadige hoeveelheden gore en naakt. Fijn toch dat de regisseurs in de Masters of Horror-reeks lekker hun zin kunnen doen. Het levert in elk geval geen afgewaterde zooi op.

Ook Right to Die is weer tamelijk op het randje, met een aantal sterke shocks en een heerlijk subversieve boodschap. Of hoe iemand plotseling zijn diepgeworteld moreel waardepatroon kan herzien als zijn eigen hachje er vanaf hangt ...

4 sterren.

Technisch erg goed gemaakt vervolg, dat op het gebied van verrassingen en pure terror helaas nauwelijks aan het origineel (of de remake) kan tippen. Het verhaal wordt anders wel op een leuke manier uitgebreid, en de invalshoek met de échte moeder van Samara vond ik erg goed gevonden. Jammer genoeg zijn de nieuwe personages tamelijk dunnetjes uitgewerkt en vooral Simon Baker heeft in de rol van Max bedroevend weinig te doen. Ook de sfeer van het geheel was lang niet zo dreigend en luguber als in Nakata's origineel. Bij het origineel (en in zeker zin ook bij de remake) voelde ik me de hele tijd ongemakkelijk; in dit vervolg werden de 'spannende' scènes veel duidelijker afgelijnd.

Op sommige momenten worden de plotwendingen zelfs zo nadrukkelijk voorgekauwd dat ook de laatste paar verrassingen worden verpest. Zo zegt Rachel in het begin van de film zonder duidelijk aanwijsbare reden tegen Aidan dat "ze zijn stem zal volgen in zijn nachtmerrie". Ik wist al meteen dat ik dat als belangrijk plotelement kon noteren. Hetzelfde met Aidan's cryptische boodschap "Take her to the place she fears most". De oplettende kijker weet al waar het om gaat, maar om te garanderen dat ook de rest van de zaal het doorheeft, flitst er tijdens het uitspreken van die zin nog even gauw een badkuip door het beeld. Dit soort nadrukkelijke hints maken de film voor mij meteen een stuk minder aantrekkelijk.

Gelukkig zijn er een aantal spectaculaire hoogtepunten, die de film toch nog de moeite waard maken. Alleen van de pakkende openingsscène kreeg ik al kippenvel, maar vooral het incident met de herten en het moment waarop Aidan in bad zit en al het badwater tegen het plafond hangt zijn ongelofelijk spannend en spectaculair. Het is alleen zo jammer dat ze in een film verwerkt zitten die voor de rest niet zo heel bijzonder is.

3 sterren.

Nog eens gaan kijken in de bios, en ik blijf bij m'n stelling dat "The Ring" een van de beste main-stream horrorfilms van de afgelopen tien jaar is. En vooral, en niet onbelangrijk, een uitstekende remake van een minstens even uitstekend origineel.

4.5 sterren en het label: genre-klassieker in spé.

Van de zomer eens gezien in een aftands bioscoopje ergens in Berlijn.

De film zit op zich vol met goede bedoelingen en de archiefbeelden uit de Berlijnse punker-scène zijn aardig in het geheel verweven, maar het acteren is bij momenten bijzonder triest en draagt niet bepaald bij tot de geloofwaardigheid. Bovendien is het verhaal ontzettend rommelig opgebouwd en amper te volgen.

Een nobele poging, die helaas vrij snel gaat vervelen.

1.5 sterren.

Goeie, erg onderhoudende thriller met een aantal adembenemend spannende scènes, alleen jammer dat nou het einde zo matig is.

Jean Reno en vooral Vincent Cassel waren dan weer wel erg cool, en die domme agentjes zorgden voor nog voor de nodige comic relief.

Toch nog 3.5 sterren

Prima animatiefilm vol postmoderne grapjes, snedige dialogen en adembenemende animatie. Alleen jammer van die tenenkrommend slechte liedjes. Ondanks die minpuntjes een aanrader.

3.5 sterren.

Wat dat betreft ben ik het met soboer eens. de vormgeving en fotografie waren echt briljant, de film was prima geacteerd, maar de muziek vond ik storend veel op die van "American Beauty" lijken en het verhaaltje was ronduit suf en voorspelbaar. Ook de veelbesproken slechterikkenrol van Tom Hanks stelde niet veel voor, hij speelde gewoon een brave huisvader die toevallig huurmoordenaar is.

Persoonlijk vind ik dat je met mooie plaatjes alleen geen film maakt. Hitchcock zei het nog het best: "To make a succesful movie, you only need three things. A script, a script and a script."

En dat script ontbrak toch danig aan deze film.

2.5 sterren.

Was gisteren (volgens mij voor het eerst) op TV, en ik heb er voor de zoveelste keer weer van genoten.

Normaal gezien ben ik geen echte voorstander van dit soort films (met uitzondering van de uiterst sympatieke "American Pie" en "Outside Providence", natuurlijk), maar toen ik "Road Trip" voor het eerst in de bios zag, bleef ik er haast in. Ik ben een paar dagen later met een paar vrienden nog eens teruggegaan en we hebben ons weer bescheurd, niet normaal. Een beetje flauw is het allemaal wel, maar op een of andere manier vind ik dit een hoogst vermakelijk filmpje. En de mooie Amy Smart is natuurlijk een ontdekking

www.episode2.spoilers.nerd.com

3.5 ster en een dikke .

Oersaaie thriller, compleet spanningsloos en zonder noemenswaardige ontknoping. Vooral het eindeloze geleuter van Stacy Keach begon al vrij snel op m'n zenuwen te werken en het rolletje van Jamie Lee Curtis is minstens even suf als nutteloos. Zelfs de goede muziek van Brian May lijkt helemaal niet bij de sfeer van de film te passen.

1 ster.

Ik was er eigenlijk zo heel erg weg van. Inderdaad geweldig gemaakt, met een verbluffende hoeveelheid speelse details en goeie visuele ideeën, maar het verhaaltje is zo middelmatig dat het de hele film omlaag haalt. Is Pixar nou echt de enige studio die erin slaagt om de nadrukkelijke 'believe in yourself and you can achieve anything/I want to be somebody"-zedenpreekjes te vermijden?

Ook de voice-acting vond ik over de hele lijn niet erg geslaagd. Je kan je afvragen wat het nut is van zo'n sterrencast als ze geen van allen echt iets toevoegen aan de rol die ze spelen. Net als in een aantal andere recente animatiefilms is het ook in Robots weer een geval van 'herken de stem'.

De enige uitzondering is de volledig ontspoorde Robin Williams, die er eigenhandig voor zorgt dat de film naast de schitterende animatie ook op stemmengebied nog iets origineels te bieden heeft. Maar verder vond ik het eigenlijk niet zo bijzonder.

3 sterren.

Fijne, sympatieke film, maar eigenlijk niet de feelgood-klassieker die ik had verwacht. Stallone is weliswaar geweldig als de ietwat slome Rocky, maar het scenario is wat aan de langdradige kant en het gepreek van Rocky begon na een tijdje op m'n zenuwen te werken.

Ook het eindgevecht was soms een beetje log, al was de uitslag (voor mij althans) een verrassing. Ik was altijd in de overtuiging dat Rocky dat gevecht had gewonnen.

Wel erg leuk vond ik de vele kleine details (zoals het appartement van Rocky met de boksmatras aan de muur, de gezellige dierenwinkel en de straatzangers op de hoek) en de unieke setting in de groezelige straten van Philadelphia. Ook de rollen van Talia Shire en Burgess Meridith vond ik erg geslaagd.

Maar verder is Rocky vooral een prettige film die lekker wegkijkt; de Oscar voor beste film van 1976 was wellicht een tikje overdreven.

3 sterren.

Best een sympatieke film, al hangt mijn waardering voor Rocky Balboa vooral samen met het feit dat ik altijd al een zwakke plek heb gehad voor Stallone. Hij is misschien niet de meest begenadigde acteur, maar met Rocky heeft hij echt een personage gevonden waar hij zijn hart en ziel in kan leggen.

In zekere zin staat Rocky Balboa natuurlijk symbool voor de hele carrière van Stallone: de ouwe rot die het nog een keer probeert, en tegen alle verwachtingen in opnieuw in de ring kruipt; in het geval van Stallone zelf: er nog een Rocky-deel uitperst. Een hele prestatie, zeker gezien het feit dat de reeks zijn houdbaarheidsdatum eigenlijk heeft overschreden.

Maar de vraag die ik me vooral stel, is of Rocky Balboa de vuurproef voor een cynisch, modern filmpubliek kan doorstaan. De essentie van de film is immers dezelfde als dertig jaar geleden, en Stallone doet er nog een flinke dosis nostalgie en sentiment bovenop.

Toch heeft Stallone wat mij betreft prima werk geleverd. Ja, de dialogen zijn wat krom, en ja: we hebben het al honderd keer eerder gezien; maar Rocky Balboa komt uit het hart, en dat is eraan te zien.

3 sterren.

Een totale verrassing dit. Ik had verwacht dat Rocky II een lauw afkooksel zou worden van deel één (het volledig hernemen van het eindgevecht was alvast een slecht begin), maar deze sequel is eigenlijk een stuk beter dan het origineel. Het scenario borduurt mooi voort op de verhaallijn uit Rocky en geeft het personage nog meer diepgang. En op Paulie na, krijgen ook alle andere nevenpersonages meer ruimte.

Ook het tempo van Rocky II ligt een stuk hoger en Stallone lijkt zich nog meer met zijn personage te vereenzelvigen als voordien. Nu heeft hij immers écht iets te bewijzen, zowel als filmmaker, schrijver en hoofdrolspeler. En wat mij betreft is hij daar met vlag en wimpel in geslaagd. Zeker omdat hij met het scenario niet voor de gemakkelijkste weg kiest.

Want in plaats van Rocky van zijn sterrenstatus te laten genieten, beslist Stallone om de naïeve kant van Rocky nog meer uit te spelen. Hij krijgt het geluk in de schoot geworpen, maar weet niet wat hij ermee moet. Zijn Amerikaanse droom vervaagt, en als Creed niet op wraak uit was geweest, was hij opnieuw een nobody geworden.

Maar ook filmtechnisch zit Rocky II beter in elkaar dan zijn voorganger. Het scenario is strakker, en op een nogal suf middenstuk na, beduidend boeiender. Ook het eindgevecht vond ik verschroeiend spannend, omdat ik niet (echt) kon voorspellen hoe het zou eindigen. De ontknoping van de eerste Rocky had me al op het verkeerde been gezet.

Kortom, een verrassende sequel en een uitstekende aanvulling op het origineel.

3.5 sterren.

Beetje een teleurstellende Rocky-film, die in tegenstelling tot zijn voorgangers erg weinig charme heeft. Stallone lijkt wel op autopiloot te spelen. Zijn Rocky (gespierder dan ooit) heeft dit keer meer weg van een stoïcijnse eighties-actieheld dan van de naïeve woordenwaterval die we kennen uit de eerste twee delen. Ook het personage van Talia Shire is nog amper te herkennen. Alleen Paulie krijgt dit keer wat meer exposure, al ontpopt hij zich in de loop van de film helaas tot de stereotiepe grappende sidekick.

Erg jammer ook dat Stallone het nodig vond om meer nadruk te leggen op de actie dan op de personages. De bokswedstrijden zijn zoals gebruikelijk prima in beeld gebracht, maar Mr. T is zo'n belachelijk karikaturale slechterik (en bovendien een belabberd acteur) dat het meer op een circus begint te lijken dan op een gevecht waar je als kijker in gelooft. Ook het showgevecht tegen Hulk Hogan was een overbodige manier om het eerste deel wat actie mee te geven. Liever had ik gezien hoe Rocky omgaat met de roem en rijkdom. Maar helaas wordt daar niets mee gedaan.

Wel erg geslaagd vond ik de rol van Carl Weathers als Apollo Creed, en zijn beslissing om van Rocky een "zwarte bokser" te maken. Hun trainingen zijn in elk geval geweldig om naar te kijken. En ook de uitsmijter, de officieuze rematch tussen Rocky en Apollo, was een fijn moment.

Maar voor de rest deed Rocky III me helaas weinig.

2.5 sterren.

Heel jammer, het was namelijk zeer de moeite waard.

Moore was toen nog veel bitterder als in tijden van Bowling for Columbine, waarschijnlijk omdat dit onderwerp hem persoonlijk meer raakt. Hij maakt gedurende de hele film ook een veel minder vriendelijke indruk dan in zijn latere films, en doet soms ronduit vervelend tegen de mensen.

Ondanks het feit dat hij het er soms wel héél erg dik bovenoplegt (zoals bevoorbeeld de beelden van een zwart gezin dat uit hun huis wordt gezet terwijl Smith zijn kersttoespraak houdt), maakt Moore er toch nog een uitzonderlijk boeiende docu van.

4 sterren

Goh, ik had hier zelfs nog nieteens op gestemd, en dit was nog wel de film die ik in m'n jeugd het vaakst heb gezien. In het Duits, weliswaar, maar dat deed van de pret niks af. Pure nostalgie, ik wou vroeger zelf ook altijd dolgraag in zo'n grot wonen, zelf vissen en koken enzo. Die vrijheid, lijkt me heerlijk.

3.5 sterren