Opinions

Hij was een tijdje geleden ook al op de BBC, dus diegenen die hem gemist hebben zullen hem binnenkort wel ergens op ARTe of België kunnen meepikken. Zeker doen, want het was de moeite waard ...

4 sterren

Zogenaamd een klassieker binnen het genre, maar op één geweldige scène met Sammo Hung na, was dit misbaksel echt niet om aan te zien. Vreselijk.

1 ster

Jullie kunnen zeggen wat jullie willen, maar BTTF is een van de allerbeste films ooit gemaakt, bar none! En dat hoor je mij niet vaak zeggen

5 sterren.

Vreselijk lawaaierig en nikszeggend actievehikel, met welgeteld één geweldige actiescène (de achtervolging op de snelweg). Voor de rest is het vooral on-grappig geleuter tussen Smith en Lawrence, veel vuurwerk, veel slechte grappen en een aantal bijzonder genante taferelen (waaronder de scène waarin een jong gastje de dochter van Lawrence komt ophalen voor een date, of, het tragische dieptepunt, de bad boys die met hun Hummer een sloppenwijk vernielen). Lachen!

Echt zo'n film die duidelijk leuker was om te maken dan om naar te kijken.

1.5 sterren

Inderdaad een erg sterke film, met een verpletterende acteerprestatie van DiCaprio. Opvallend goede regie ook, met veel lange scènes die het uitstekende acteerwerk nog eens extra in de verf zetten.

4 sterren.

Vreselijk pretentieus en oersaai drama dat me alleen maar kon boeien omdat ik benieuwd was hoe lang regisseur Reygadas zijn publiek nog durfde te vervelen met zijn nietszeggende verhaaltje en doorzichtige symboliek.

De plotelementen die hierboven beschreven staan, hebben met de film maar weinig te maken en het verhaaltje wordt na de interessante aanzet op geen enkel moment verder uitgediept. Sterker nog, alle belangrijke plotwendingen zijn al achter de rug voordat de film is begonnen. De rest van de speelduur wordt dan maar gevuld met lange autotochten door Mexico City, eindeloze shots van tankstations, schilderijen van paardjes, troosteloze stadsgezichten en duffe militaire parades. En onder het mom van 'het is kunst dus het mag' worden er ook nog een paar platte, smakeloze en vrij expliciete seksscènes in de mix gegooid. The Brown Bunny is er niks tegen.

Ook de personages zijn onuitgewerkte, onsympatieke pannekoeken die niets anders doen dan apatisch in de camera kijken en lusteloos de meest idiote dialogen uitbraken. Enige logica in hun gedrag hoef je al helemaal niet te zoeken. En als regisseur Reygadas even niet meer weet hoe het verder moet, wordt de troef 'magisch realisme' bovengehaald en duwt hij het hele trieste zootje weer een andere nutteloze kant uit. Door middel van (alweer) een vergezochte seksscène of een moment van onverwachts bruut geweld, bijvoorbeeld.

Dit is echt zo'n film waarbij je naderhand nauwelijks kunt navertellen wat je hebt gezien. Het is allemaal zo stuurloos en lang uitgesponnen, zo zielloos en oninteressant, dat je als kijker allang hebt afgehaakt voordat de (verlossende) eingeneriek begint. Pompeuze nonsens, verpakt als 'high art', als ik het zo mag uitdrukken.

1 ster.

Clooney is echt niet zo'n slechte Bruce Wayne, al had hij hem best wat minder gladjes mogen spelen. Iets teveel Danny Ocean en iets te weinig 'inner turmoil' naar mijn smaak.

En dat pak... tja, de afschuwelijkheid zelve. Net als de rest van de film, trouwens.

Bijzonder boeiende documentaire over het maken van Citizen Kane en de bikkelharde strijd tussen Hearst en Welles. Het enige zware minpunt is de nogal monotone vertelstem van Richard Ben Cramer.

Het grootste gedeelte van de docu wordt trouwens besteed aan het belichten van de levens van de twee mannen, en pas naar het einde van de film wordt de controverse rond Kane steeds meer naar de voorgrond geschoven.

De docu zit ook barstensvol uniek en grappig archiefmateriaal, waaronder een werkelijk hilarische persconferentie waarin Welles met uitgestreken gezicht verklaart dat hij "echt geen idee had dat het War of the Worlds-programma paniek zou kunnen veroorzaken." Prachtig, die man.

4 sterren.

Prima monsterfilm uit de oude doos. De acteerprestaties zijn hier en daar wat knullig en het gebruik van archiefbeelden net iets té opvallend, maar de goeie effecten van Ray Harryhausen maken weer een hoop goed.

3 sterren.

Blijft na al die jaren nog altijd een van mijn favoriete romantische films. De wetenschap dat ze elkaar naderhand toch zullen ontmoeten, neemt misschien iets van de magie weg, maar in verhouding tot het (nogal) cynische vervolg blijft Before Sunrise een flirt om nooit te vergeten.

5 sterren.

Ik heb hem gisteren nog eens gekeken, en ik was er helaas niet meer zo weg van als een paar jaar geleden. Daar is het laatste halfuur gewoon niet goed genoeg voor. Het blijft natuurlijk wel een schitterend originele film.

4 sterren wordt 3.5.

Nog best een aardige film, die het toch vooral moet hebben van het prima uitgangspunt. De ontknoping is daarintegen weer heel wat minder.

toch nog 3 sterren.

De hilarische tagline is nog het beste aan dit haast onbekijkbare wanproduct. Echt alles aan deze film is ondermaats: van het script, camerawerk, acteerprestaties tot speciale effecten. Onwaarschijnlijk dat iemand het een goed idee vond om drinkebroer Hagman een film te laten draaien.

Want volgens de verhalen uit Het Grote Filmfolkloreboek waren Hagman en zijn kornuiten tijdens de opnames de hele tijd dronken en/of stoned, en dat is er eigenlijk wel aan te zien. Niemand lijkt goed te weten wat er aan het gebeuren is en wat er gedaan moet worden. Het (nouja) verhaal hobbelt maar wat voor zich uit, de acteurs slaan onophoudelijk de meest vage wartaal uit en van "spanning" is al helemaal geen sprake. Het is allemaal gewoon dodelijk saai.

Ik mag eigenlijk niet klagen, want op basis van de titel weet je eigenlijk al wat je mag verwachten. Maar toch, zelfs de meest belabberde b-film heeft vaak nog best een hoog amusementsgehalte. Alleen jammer dat deze Blob-sequel niet in dat rijtje past.

0.5 sterren.

Beetje traag begin, en over het algemeen nogal lamlendig geacteerd (met uitzondering dan van Jeffrey Combs, opnieuw heerlijk in vorm als West), maar zodra de experimenten goed op weg zijn, wordt dit een heerlijk over-the-top horrorspektakel. Niet op het niveau van de eerste Re-Animator, maar daarom niet minder vermakelijk. En ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder een afgehakte penis tegen een rat heb zien vechten.

2.5 sterren.

Veel van verwacht, maar het deed me helaas niets. Leuk concept en een goede opening, verder nogal onnozel en langdradig. Over-de-top zelfs, het leek wel een studentikoze debuutfilm, geen werk van een gerespecteerd regisseur. Ik heb me nog niet in het werk van Ki-duk verdiept, maar dit vond ik alles behalve geslaagd.

Ik ergerde me nog het meest aan het ongenuanceerde acteerwerk, zeker aan het begin van de film. Die scènes op het politiebureau waar de hoofdpersonages de boel wat proberen uit te leggen, is gewoon te gek voor woorden. Zo stuurloos. En visueel alles behalve aantrekkelijk.

Ik kreeg niet het idee dat Ki-duk precies wist wat hij wilde zeggen, laat staan welke toon hij wilde treffen. Sommige scènes zijn vreselijk overdreven (zoals de zelfkastijding op het einde en het 'schokmoment' met de opengeplakte ogen) en staan volledig haaks op de (helaas verder oersaaie) intiemere momenten. Om over het genadeloos pathetische einde nog maar te zwijgen.

Het enige echt sterke moment vond ik de ruzie tussen de hoofdpersonages, waarbij ze telkens van lichaam verwisselen met de andere protagonisten. Slim gevonden. Maar wat mij betreft niet meer dan een gimmick in een verder holle film.

Gauw eens wat anders van Ki-duk proberen.

1 ster.

Teleurstellende sprookjesfilm die nooit echt op gang komt en uiteindelijk verzinkt in eindeloze (en nodeloze) uitweidingen en zijstraten. Bovendien deed de toon van het verhaal me iets te vaak aan Forrest Gump denken.

Mooi gefilmd en uitstekend geacteerd door Albert Finney en Alison Lohman, dat wel, maar de rommelige opbouw, de matige acteerprestatie van Ewan McGregor en de teleurstellende ontknoping tillen de film helaas niet boven de middelmaat uit. Erg jammer, want de films van Burton kunnen me over het algemeen erg bekoren. Maar deze keer blijkbaar niet.

2.5 sterren

Is het ook niet. Moore rent inderdaad van staat naar staat, maar dat komt voornamelijk omdat hij voor zijn book-tour 40 steden in 50 dagen moet doen. De bedoeling van deze docu is vooral om te illustreren dat er overal 'corporate crime' is.

En zoals gebruikelijk levert dat weer een chaotische, grappige en onthullende documentaire op.

4 sterren.

Lekkere vlotte variatie op Fargo met genoeg originele elementen om op zijn eigen benen te staan. Vooral de rollen van Robin Williams en Alison Lohman zijn geweldig.

3.5 sterren.

Hele sfeervolle mystery die me erg aan de klassieker suspensfilms van weleer deden denken. Lange statische shots, goedgekozen klassieke muziek van Wagner (en een paar schitterende thema's van Alexandre Desplat) en veel suspens die de hele tijd als het zwaard van Damokles boven de personages hangt. Gelukkig laat regisseur Glazer zich nooit verleiden tot goedkope shocks en ontvouwt het plot heel langzaam. Soms zelfs iets te langzaam, want naar het einde toe mist Birth helaas vaart, al maakt de boeiende ontknoping dat weer ruimschoots goed. En de uitstekende acteerprestaties van Nicole Kidman en de jonge Cameron Bright geven de film net dat tikkie extra.

Ik had naderhand met m'n vriendin nog een discussie over de ontknoping, en net als Esteban konden we niet anders dan besluiten dat de clou ergens het midden houdt tussen pure psychologie (het jongetje dat door de brieven gaat geloven dat hij Sean is) en een onverklaarbaar(bovennatuurlijk?) aspect waardoor Sean een aantal dingen over Anna te weten komt die hij zelfs door het lezen van die brieven nooit had kunnen weten. In elk geval is de clou zeker niet zo simplistisch als het misschien lijkt. En ongetwijfeld stof voor menige cafédiscussie.

3.5 sterren.

Ik heb hem gisteren sinds lange tijd nog eens opnieuw gekeken, en ik vond Blade eigenlijk veel beter dan ik me kon herinneren.

De regie van Norrington is ontzettend strak en Snipes ziet er bijzonder cool uit als Blade. Ook het einde was eigenlijk veel minder rommelig dan ik dacht, en de uitgebreide backstory van de Vampierenclan vond ik nog best goed gevonden. De sequel is beter, maar uiteindelijk is ook Blade een meer dan geslaagd begin van de saga.

3.5 sterren.

Na deel één kreeg ik ook ineens weer zin in het vervolg, maar hij was helaas niet meer zo strak als ik in gedachten had. De look, de wapens en de sfeer waren nog steeds erg cool, net als Blade en The Bloodpack trouwens, maar ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld door het magere plot.

Ook de wat betuttelende intro vond ik niet zo gepast, om nog maar te zwijgen over de onthulling van de ware aard van Blade's hulpje. Gelukkig was de actie nog wel enorm sterk, en ook de look van de Reapers (en hun gevaarlijk ogende bewegingen) vond ik nog altijd erg indrukwekkend.

Uiteindelijk niet veel beter dan de eerste, maar toch minstens even geslaagd.

3.5 sterren.

Langdradige en nogal stuurloze b-film die enkel de moeite waard is voor de leuke speciale effecten en het verzorgde camerawerk (in heerlijke Technicolor). Het verhaaltje is eigenlijk standaard fifties horrorvoer, maar verspilt (zelfs voor een film in dit genre) obsceen veel tijd met oeverloos geleuter en heen-en-weer geloop. En het ergste is nog dat de leuke climax in een oogwenk wordt afgeraffeld.

Gelukkig zijn er nog de "zeventienjarige" Steve McQueen en zijn "tienervrienden" die dankzij hun vaak hilarische dialogen en slecht getimede acteerwerk toch nog wat leven in de brouwerij brengen.

1.5 sterren.

Inderdaad een heerlijk kitscherig cultfestijn. Het is natuurlijk schots en scheef aan alle kanten, en er is mijlenver geen goede acteerprestatie of degelijke plotwendig te bespeuren, maar Lewis serveert zijn Egyptian Feast met zoveel charmante knulligheid dat het gewoon onweerstaanbaar wordt.

Ook het gore-gehalte is opvallend, al had de ontknoping best wat smeriger mogen zijn. Het "traditionele offerritueel" in de keuken (met een heerlijk comateuze Connie Mason) is natuurlijk een sof van jewelste, maar net door het frustrerend repetitieve karakter natuurlijk ook een echte giller.

En verder zit ook Blood Feast weer vol met lullige muziek, bordkartonnen decors en oerdomme politieagenten ("Ishtar ... Itar! Now it makes sense!")

Fantastisch. 1 ster.

Met een moordmysterie heeft Blowup inderdaad vrij weinig te maken, maar dat neemt niet weg dat de film op sommige momenten toch behoorlijk spannend is. Vooral tijdens de scènes waarin David Hemmings de vergrotingen maakt, zat ik echt op het puntje van m'n stoel.

Aan de ene kant is het dan ook best jammer dat Antonioni verder helemaal niets met die scènes doet. Niet dat hij er nou perse een thriller van had moeten maken, maar qua scenario was het me toch iets te vrijblijvend. Daar staat gelukkig tegenover dan Blowup een ontzettend geslaagd tijdsbeeld is van de hippe sixties, al betwijfel ik dat dat Antonioni's bedoeling was. Ongetwijfeld wilde hij iets zinnigs zeggen over de flinterdunne grens tussen illusie en realiteit (vandaar ook de pantomimespelers), maar dat was me allemaal net iets té nadrukkelijk in beeld gebracht.

Nee, ik kijk de film liever voor zijn heerlijke sfeer dan voor de goedbedoelde kunstzinnige boodschap.

4 sterren.

Heerlijk frisse, zij het niet bijster originele surffilm, die het vooral moet hebben van de sympatieke Kate Bosworth en de ronduit briljante fotografie. Het heeft allemaal niet veel om het lijf, maar jongens wat heb ik hiervan genoten

3.5 sterren

Met de oorspronkelijke Blueberry-strip heeft dit inderdaad niet veel te maken (sterker nog, Blueberry wordt de hele film door niet één keer bij naam genoemd), maar in het genre van pretentieuze, opgeblazen, experimentele trip-westerns kan deze film best tellen . Sterker nog, ondanks het onnozele verhaal, onlogische situaties en algehele vaagheid zat ik de hele speelduur aan het scherm gekluisterd.

Want zelfs afgezien van de fantastische (maar eigenlijk veel te korte) psychedelische trips/hallucinaties is Blueberry een feest voor ogen en oren. De fotografie is onvoorstelbaar verzorgd (volgens de officiële site heeft Jan Kounen één week lang alleen maar luchtopnames gemaakt) en de muziek (van Jean-Jacques Hertz en François Roy) is echt schitterend. Ook Vincent Cassel en Michael Madsen (met hun woeste cowboy-koppen) zijn uitstekend in hun rollen, al zijn hun dialogen op sommige momenten wel erg ridicuul.

Het grootste probleem met Blueberry is eigenlijk dat Kounen nog een poging doet om een verhaaltje te vertellen. Wat mij betreft had hij dat best kunnen vergeten en zich volledig mogen richten op de trips en visuele vondsten. Want dat hij mooie plaatjes kan schieten, dat staat vast. Een gewoon tv-scherm is eigenlijk nog te klein voor deze film; ik ben toch eens benieuwd hoe Blueberry op een gigantisch bioscoopscherm zou overkomen.

Voorlopig 3 sterren.

Inderdaad een film om enthousiast over te worden. Geweldig uitgangspunt, goede acteerprestaties, pikzwarte humor en een heel eigenaardig sfeertje. Al vanaf het eerste shot merk je dat het tussen de familieleden behoorlijk wringt, maar de krampachtig volgehouden hypocrisie lijkt het feest nog nét overeind te houden.

Tot de beruchte garnalen geserveerd worden en 'pater familias' Hermann Walzer keihard met zijn vuist op tafel slaat. Het gaat in rasse schreden van kwaad naar erger, maar regisseur Deruddere laat het zootje nooit ontsporen tot goedkope farce. Want ondanks de humor blijft het er allemaal akelig realistisch uitzien en werd ik soms behoorlijk zenuwachtig van al dat wapengezwaai.

Vooral Armin Rohde als Walzer gaat echt helemaal over de rooie (prachtig om te zien). Zelfs zijn zoons hebben niets in te brengen tegen deze blaffende bullebak. Ook de rest van de cast amuseert zich uitstekend en vooral Uwe Ochsenknecht is erg goed als de wat sukkelige kok die zich tegen zijn wil laat verleiden tot een paar immorele beslissingen. Als leuk extraatje voor de Belgische kijkers hebben Nan Buyl, Dirk Roofthooft en Hilde Van Mieghem leuke bijrollen die zelfs tot in de perfectie werden gedubd.

Zoals Wolkenmeter zegt, worden inderdaad niet alle verhaallijnen helemaal afgewerkt en is het einde een kleine anticlimax, maar dat doet niets af van het feit dat De Bloedbruiloft een bijzonder aangename verrassing is.

3.5 sterren.

Die overdreven geluidseffecten zijn ook zowat de enige reden waarom je telkens weer schrikt. Want als je toevallig in een bioscoop belandt waar het geluid wat zachter staat, is het uitzitten van Boogeyman een enorme klus. Je ziet de meeste shocks al van een kilometer afstand aankomen (dreigende close-ups, verdachte stiltes), en die knallende geluidsband is alleen maar een excuus om het gebrek aan échte spanning te verdoezelen.

Want voor de rest heeft Boogeyman helemaal niks te bieden, behalve misschien een handjevol flinterdunne personages die in een onbestaand scenario van A naar B hobbelen terwijl ze de meest afgezaagde dialogen afdreunen. Er is zelfs geen noemenswaardige ontknoping, en de makers mikken zo nadrukkelijk op een sequel dat ze nieteens de moeite hebben genomen om hun verhaal op een normale manier af te ronden. Echt schokkend slecht.

1 ster.

Grappige en nostalgische tienerfilm met een aantal hilarische scènes.

3 sterren

Beetje flauw, ik was er niet echt weg van ...

2 sterren maar