Opinions

Die verschrikkelijk chaotische cameravoering was op sommige momenten inderdaad een groot probleem. Een aantal van de belangrijkste scènes zijn zelfs zo chaotisch, dat ik de actie nog maar amper kon volgen. Vooral het gevecht met de andere agent in het huis, en de laatste autoachtervolging hadden veel beter in beeld gebracht kunnen worden.

Gelukkig werkt Greengrass' guerilla-aanpak op de meeste momenten wel erg goed, en is vooral het middenstuk (in een groezelig ogend Berlijn) erg indrukwekkend. Ook de acteerprestaties zijn opmerkelijk, en vooral Matt Damon en Brian Cox zijn weer ouderwets in vorm.

Over de hele lijn misschien iets minder dan The Bourne Identity, maar toch zeker een waardige opvolger.

3.5 sterren.

Fascinerende, maar helaas ook erg slechte thriller. Het plot is te kinderachtig voor woorden (om nog maar te zwijgen over het slappe einde), de seks niet erg prikkelend, en de ronduit afgrijselijke acteerprestatie van Julian Sands doet de zaken ook geen goed. En zelfs op technisch vlak is het niet best. Vooral de montage had een stuk beter gekund (met de aanrijding van Helena als triest dieptepunt).

Enkel het verzorgde camerawerk en de fatsoenlijke acteerprestatie van Sherilynn Fenn redden het boeltje van de totale ondergang.

1.5 sterren.

Weer een 'pareltje' van Ed Wood, grappig van begin tot eind, met als tragische hoogtepunt de face-off tussen Bela Lugosi en een imitatie-octopus. Grote klasse.

1 ster, maar enorm vermakelijk

Ooit eens gezien op een lome zondagmiddag. Nog best een goede film, charmant en nostalgisch, maar je moet er wel voor in de stemming zijn.

3 sterren.

Best een aardig filmpje, niks nieuws, maar ook niet vervelend ofzo. En Queen Latifah is zo'n een heerlijke 'big mamma'. Heel aanstekelijk. De film is bijgevolg ook het beste als zij op het scherm is.

3 sterren.

Ondanks het feit dat er geen hoofdpersonages inzitten, vond ik Potemkin toch opmerkelijk boeiend, spannend zelfs. Vooral de muiterij aan het begin van de film en de beruchte Odessa-trappenscène waren best sterk opgebouwd. Volledig over-the-top qua dramatiek, dat wel, maar toch ook wel weer pakkend. Het drama wordt nog eens extra in de verf gezet door de werkelijk fantastische orkestmuziek (nee, niet de score van The Pet Shop Boys), en de vooruitstrevende montage en shotkeuze. Natuurlijk is het op sommige momenten best gedateerd (die tussentitels! die orthodoxe priester!), maar over de hele lijn is de klassiekerstatus absoluut terecht.

4 sterren.

Lekker filmpje is dit ... doet een beetje aan Woody Allen denken, veel geklets over het leven enzo. Dik voor elkaar.

3 sterren

Een film die na een beperkte festivalrelease compleet onder de radar is verdwenen.

Jammer. Maar wat een vreemd beestje ook. Op het eerste zicht een thriller, maar uiteindelijk veel meer dan dat. Het enige probleem: het verhaal is wat eenvoudig, en de clou rust op zo'n subtiel detail, dat zelfs referenties naar gelijkaardige films al een hoop verklappen. In feite is het een variatie op Invasion of the Body Snatchers, maar dan met een hele leuke invalshoek (het hoofdpersonage weet namelijk niet van zichzelf dat zij de kloon is). Erg slim gevonden, maar net niet voldoende vlees voor een langspeelfilm.

Toch doet Ellis ook hier geen concessies. De hele film baadt in een ijzige sfeer, en het onheil stapelt zich boven de personages (en de kijker) op als een onweerswolk. The Broken moet het dan ook vooral hebben van het subtiele acteerspel en het fijne camerawerk. Heeft qua sfeer en stijl wat weg van Birth, maar dan met een volledig andere insteek.

3.5 sterren.

Geweldig eerste uur, dat helaas volledig wordt verpest door dat brakke, moraliserende en ronduit slechte einde. En da's best jammer, want het eerste deel is op sommige momenten comedy-goud. Ik ga eigenlijk nooit naar komedies in de bios, omdat ik er nooit om kan lachen, maar op een of andere manier vond ik Bruce nog best te genieten. Vooral de eerste paar scènes waarin hij zijn God-zijn test en als klap op de vuurpijl een lepel ophoest en zijn bordje tomatensoep scheidt als ware het de rode zee. Fantastisch, ik kwam niet meer bij.
Verderop zaten er nog een paar minstens even memorabele moppen, die echter een nogal wrange nasmaak kregen door dat melige einde.

Toch een welverdiende 3 sterren

Na enkele eerste positieve reacties van vrienden is Buitenspel uiteindelijk toch een bittere teleurstelling.

Technisch goed gemaakt (alweer een pluim voor cameraman Danny Elsen), maar het is allemaal zo melig, hol en vals dat ik er na drie kwartier behoorlijk kriegelig van werd. Verheyen weet donders goed wat zijn publiek wil zien, maar mikt dit keer zo nadrukkelijk op de lach en de traan, dat het allemaal nogal berekend aanvoelt. Echte emoties komen er maar nauwelijks aan te pas. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het ruim 120-koppige publiek in de zaal er wél pap van lustte. Er werd op de juiste momenten gelachen en gesnotterd, dus ik twijfel er niet aan dat dit filmpje het bij het brede publiek goed zal doen. Zelfs het slijmerige hoofdthema van Jan Leyers (dat ad nauseum wordt herhaald) leek hen niet te storen.

Maar persoonlijk vond ik de film an sich weinig aantrekkelijk. De aankleding van de decors was nogal kunstmatig (het leek wel een catalogus van Ikea), de hoofdpersonages hadden geen enkele onderlinge chemistry en het jochie in de hoofdrol was door zijn verschrikkelijke dictie amper te verstaan. Ilya Van Malderghem kan lekker voetballen en ziet er fris uit, maar als hoofdrolspeler was hij helaas niet erg geschikt.

Natuurlijk had hij ook erg weinig om mee te werken. Filip Peeters acteert op automatische piloot, de dokter is weer zo'n houten stereotiep en het jonge vriendinnetje had welgeteld één gezichtsuitdrukking. Alleen Joke Devynck (onlangs nog verschikkelijk slecht in Suspect) slaagt erin om de loden dialogen nog een beetje emotie mee te geven.

Ondanks de feel-good-premisse is Buitenspel om diverse redenen geen film waar je vrolijk van wordt. Erg akelig vond ik vooral de bizarre, pessimistische ontknoping. Niet echt het soort boodschap waar tieners-met-een-droom op zitten te wachten. Het hoofdpersonage is wat mij beteft goed op weg om zo'n drammerige, onaangename voetbalvader te worden die zijn eigen mislukte ambities om zijn kinderen zal uitleven. En zitten we daar nou echt op te wachten?

1.5 sterren.

Hele bizarre combinatie van humor en horror, met een grappig verhaal en een handjevol erg memorabele personages (vooral de twee dikke kapsters waren om te gillen). Maar het meest indrukwekkende vond ik nog hoe gemakkelijk regisseur Yuthlert Sippapak speelt met de sfeer. Hij slaagt er zelfs in om sommige scènes tegelijk hilarisch grappig en bloedstollend spannend te maken.

Het eerste kwartiertje van de film doet dan weer helemaal niet vermoeden dat er iets bijzonders aan de hand is. Het begint allemaal vrij standaard, saai zelfs, met een vlakke romance tussen een stinkend rijke Ake en de verlegen Buppah Rahtree. Maar aan het einde van de intro wordt de romantische set-up door een onverwachtse twist helemaal op z'n kop gezet, en val je de rest van de film van de ene verbazing in de andere.

En het wordt na verloop van tijd ook steeds goorder, van tollende hoofden, tot liters bloed in de gangen en het afzagen van ledematen. Toch blijft de humor altijd de bovenhand houden, vooral dankzij de goede timing van de grappen en een aantal slimme filmverwijzingen (naar oa. The Exorcist en Audition). Een vreemd beestje dit, en mogelijk de eerste horrorfilm met bloopers in de aftiteling.

3.5 sterren.

Bijzonder geslaagde film met een messcherp verhaal, een paar goedgemikte shocks en een geweldige ontknoping. Zelfs de anders zo irritante Ashton Kutcher steeg boven zichzelf uit.

Het enige wat ik jammer vond is dat er aan het begin van de film behoorlijk slecht werd geacteerd en dat er één groot gat in het verhaal zit. Op een gegeven moment gaat Evan namelijk terug naar de dag waarop hij die gruwelijke tekening maakt, en om te bewijzen dat hij wel degelijk kan tijdreizen, doorboort hij zijn handen met pinnen die op het bureau van de juf staan. Het probleem met die scène is, dat de regels van het Butterfly Effect daar gewoon genegeerd worden. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat een jongetje als Evan, die op dezelfde dag én een vreselijke tekening maakt én zichzelf verminkt, niet in therapie moet. In elk geval zou die gebeurtenis veel meer impact op zijn leven moeten hebben dan alleen de littekens op zijn handen.

Maar voor de rest heb ik weinig aan te merken en heb ik echt genoten van de verrassende twists en de originele ideeën.

4 sterren.