Opinions

Ook voor mij géén jeugdsentiment, want ondanks dat ik Indiana Jones helemaal grijs gekeken heb met mijn 1980 bouwjaar, had ik nooit erg behoefte om deze film en zijn sequel te zien. Wel ooit opgenomen toen hij op TV was, nooit gekeken.

De openingsscène met de ontzetten sexy Kymberly Herrin kon me qua toon wel bekoren, maar ik moet het met onderhond eens zijn dat het daarna wel een beetje een tienerfilmpje wordt. Niets mis mee, maar om dat als veertiger voor het eerst te zien, is niet hetzelfde als wanneer je er dierbare herinneringen aan koestert van de lol die je eraan beleefde toen je zestien was.

Silvestri’s hand herken je meteen bij de openingcredits, maar Romancing is wat mij betreft beter van zijn beste score. Samen met Zemeckis zullen deze heren me altijd dierbaar zijn vanwege Back to the Future (John Milton’s ultieme jeugdsentiment!), maar daar kan deze film zich niet aan optrekken.

3*

In maart 1997, toen Baz Luhrmanns Romeo + Juliet (1996) in Nederland uitkwam, was ik 16 en ik weet nog precies waar de poster (met die zes vlakken) van de film hing, naast de deur van de gymzaal. Of de interesse er toen al was of daarna pas kwam kan ik niet meer terughalen, maar ik zou dat jaar meerdere van Shakespeare's werken verslinden. Macbeth klassikaal bij Engels, en Romeo and Juliet en The Tempest voor de boekenlijst. Het was tevens het jaar dat mijn filmliefde begon, en gelijk in de derde versnelling ook. Hele salarissen eindigden bij de Free Record Shop, en Romeo + Juliet (1996) zat daar ook bij. De 'Two households, both alike in dignity' opening kende ik al snel uit mijn hoofd. Shakespeare bleek quotable!

Het moet vormend zijn geweest dat de eerste verfilming die ik zag van de Bard, gelijk toonde dat een moderne adaptatie prima mogelijk is. Zonder verwachtingen van hoe een Shakespeare verfilming 'hoort' te zijn, was ik behoorlijk onder de indruk. Ik heb het boek meermaals herlezen daarna en Luhrmanns verfilming meerdere keren gezien door de jaren heen, en waardeer die nog steeds voor wat het is. Maar ik zag nog nooit een echt getrouwe adaptatie van dit verhaal, hoog tijd dus. Zeffirelli's Hamlet (1990) zag ik overigens wel rond die tijd, maar daar staat me zo weinig van bij dat ik ook hier redelijk onbevangen in ging, uitkijkend om me weer onder te laten dompelen in die meesterlijke iambic pentameters en dit tragische verhaal.

Zoals meerdere gebruikers aangeven is Hussey behoorlijk betoverend, en die mening deel ik volledig; ze is een fenomenale Juliet. Maar ook de rest van de cast (op Oliviers verteller na voor mij voornamelijk onbekende namen) doet het uitstekend. De Italiaanse locaties en Nino Rota's prachtige score geven de film inderdaad een authenticiteit die zeker een meerwaarde heeft, al met al een erg fijne ontdekking dus.

Toch heeft voor mij Luhrmanns moderne adaptatie zeker zijn bestaansrecht, net als lossere verfilmingen zoals West Side Story. Net zoals ik bij sommige muziek zowel de snellere als een langzamere uitvoering kan waarderen van hetzelfde nummer, lijkt dat ook bij Shakespeare het geval; al kan ik me uitstekend voorstellen dat iemand die al verliefd was op deze versie, Luhrmanns verfilming niet erg waardeert. Voor mij werken sommige karakters (Tybalt en Mercutio) in de latere versie wel iets beter, en komt het drama van sommige scènes net iets beter uit de verf. Maar dat kan ook een kwestie van voorkeur voor ingetogenheid of uitvergroten zijn, en wat welke benadering fraaier werkt, verschilt bovendien naast voorkeur ook nog eens per akte/scène.

Hoe dan ook, een bijzonder fraaie verfilming die van mij zonder twijfel dezelfde goede beoordeling krijgt.

4*

Ik heb hem nu inmiddels ook gezien vandaag en hij is visueel inderdaad erg sterk. Specifiek voor filmbuffs en Kubrickfans is dit een aanrader. De kracht van de docu zit hem niet zozeer in de theorieën die de 5 geïnterviewden (die we niet zien) opperen, maar in het feit dat 5 verschillende mensen zulke uiteenlopende theorieën hebben ontwikkeld over deze film en hoe ze die onderbouwen. De docu wordt daarmee ook weer een soort commentaar op zich, al laat deze zonder te oordelen de mensen hun verhaal doen.

Je hoeft het niet met de ideeën eens te zijn om lol hieruit te halen!

The Room Next Door is mijn veertiende film van Pedro Almodóvar. Het spreekt misschien voor zich dat ik me daarmee tot de liefhebbers van de Spaanse filmmaker reken. Toegegeven, zijn laatste film Extraña Forma de Vida (Film, 2023) kon me niet heel erg bekoren, maar ik tel zeven 4* waarderingen onder de films die ik zag, en dan nog een handvol 3,5*. Zesjes zijn zeldzaam tussen Pedro en mij, maar ze zijn er wel. Gelukkig hoort deze film daar niet bij. Vanaf de openingsscène zoog de oude meester (75 is hij alweer) me meteen het verhaal in van zijn eerste Engelstalige film. Dat hij kan rekenen op fenomenale actrices als Swinton en Moore helpt daar natuurlijk flink bij.

Edelkitsch. Arthousesoap. Almodóvar wil nog wel eens dat soort labels toebedeeld krijgen, en ik moet zeggen dat ik ze best snap. Ik zou het zelf geen pretenties noemen, maar de filmmaker is bepaalde niet vies van een fikse stilering, de nodige operaschwung. Lekkere felle kleuren. Je hoeft een shot als dit maar te zien, en een beetje filmkenner hoeft geen moment te twijfelen van wiens hand de film is. Zelf moest ik even wennen aan zijn stijl als beginnend filmliefhebber, maar dat duurde niet lang. Ook nu heb ik me lekker laten onderdompelen in de muziek, de beeldvoering en de acteerprestaties. Ja, de film is overduidelijk arty, en is dat zonder gêne. Als dat je ding niet is, of eerdere Almodóvars je geen van allen goed bevielen, dan zal The Room Next Door je waarschijnlijk niet van gedachten doen veranderen.

Het lijkt alsof Almodóvar nu hij een gevorderde leeftijd heeft bereikt, begonnen is met terugkijken. Dat idee had ik vier jaar geleden al sterk Dolor y Gloria (2019), wat voelde als een terugkijken op zijn eigen carrière. The Room Next Door mijmert zowel terug als vooruit, contemplerend over het onvermijdelijke waar de meesten van ons liever niet aan denken… En Almodóvar vindt daar een vorm van schoonheid en berusting in. Deze Gouden Leeuw winnaar is niet zijn beste film, maar de Maestro van het Melodrama stelt geenszins teleur.

Laten we hopen dat de Pedro nog een lange tijd bij ons is, en in die tijd frequent met een film van zich laat horen.

3,8*

Animal Kingdom was een grote verrassing, The Rover daarentegen kwam met verwachtingen en die worden niet helemaal waar gemaakt. Pattinson is goed op weg, maar had voor mij net iets teveel tics en mannerisms om compleet echt over te komen, al scheelde het niet veel en ben ik door deze film wel anders naar hem gaan kijken. Pearce was prima, maar het was niet zijn meest uitdagende rol qua emotionele range. Benieuwd naar het originele verhaal, wat geschreven werd door Joel Edgerton (Warrior, Animal Kingdom).

Cinematografie is zeker de moeite (geen Arkapaw niveau wat mij betreft, maar dit is bijzonder genoeg wel van een dame), muziek en acteerwerk ook, maar uiteindelijk benadrukt alles het desolate, eenzame, en apathisch gewelddadige sfeertje van de film. Het lijkt alsof Michôd zijn film alleen op zijn karakters wil tillen en het verhaal van secundair belang acht. Sommige filmmakers komen daar mee weg, maar Michôd (nog) niet, daar blijft het allemaal net even te leeg en doelloos voor. Ook al wordt aan het eind een en ander duidelijk en vallen de karaktermotivaties iets meer op hun plaats, er klopte voor mij narratief teveel niet, waarvan een hoop hierboven al genoemd is.

Misschien brengt herziening meer (toegegeven, ik was slightly dimwitted... Ehr... Tired, I mean) punten, maar voorlopig 3*

Toen ik midden jaren '90 filmgek werd, was zo heftig dat ik alle informatie opzoog van mijn collectie dat maar kon, lijstjes maken met regisseurs, distributeurs, you name it. Een van die films was The Russia House (1990) van Fred Schepisi. Niet een film die ik bijzonder goed vond, maar omdat het een van de eerste films van mijn collectie was, wel een naam die ik altijd heb onthouden. Ik vind het daarom nogal verrassend dat ik dertig jaar later pas mijn tweede Schepisi zie, met deze film.

En laat ik eerlijk zijn, dit is geen film die ik uit mezelf snel zou hebben opgezet. Ik ben bepaald geen Steve Martin fan en de stills stonden me al bijzonder tegen. Maar ja, het was de enige film van de AFI lijst AFI's 100 Years...100 Passions die ik nog niet zag. Dan moet je wel, als obsessieve completist die tegen beter weten in hoopt dat het allemaal wel mee zal vallen. Toch?

Maar mijn God, wat irritant.

1,5*

Rubber stond meerdere horrorchallenges op de lijst, maar sneuvelde op een of andere manier altijd. Waarom? No reason...

Dupieux levert een lekker filmpje af dat ik met een gerust hart onder camp schaar, vanaf de openingsscene tot het eind. Een film over een moordende autoband, en Dupieux weet er zowaar meer van te maken dan menig ander zou lukken. Hij doet niet zomaar wat en maakt zich er zeker niet gemakzuchtig vanaf, denkend dat het idee voldoende is. De practical effects zijn erg lekker, fijn dat er weinig CG is gebruikt.

Kennelijk geschoten in slechts 2 weken tijd, dat zie je er niet aan af.

3,5*