Opinions

Het beste wat ik van Buttgereit gezien heb tot nu toe, maar nog steeds een beetje matig. Z'n films hebben altijd wel iets interessants en ook deze Todesking heeft een boeiend concept als basis, maar het is de uitwerking ervan die toch weer wat underwhelming is. Eigenlijk zijn enkel het eerste en het laatste segment de moeite waard, alles daar tussenin liet me emotioneel redelijk koud. De minimalistische opzet zonder al teveel gore staat me zeker niet tegen, maar daar moet dan ook wel een pakkende sfeer of iets dergelijks tegenover staan en die ik hier echt maar met mondjesmaat ontdekken. De (zelf)moordscenes an sich zijn echt weinig verheffend, de visuele stijl is vrij saai en droog, de soundtrack iets beter maar soms ook een tikje vervelend. Vooral die eeuwig durende tussensegmenten met dat ontbindende lijk en irritant deuntje hadden ze integraal mogen schrappen.

Hier en daar zit er best een interessante scene tussen, het concept zorgt ervoor dat het nooit écht vervelend wordt en het duurt gelukkig ook niet al te lang allemaal, maar verder een film die op papier een stuk beter is dan het uiteindelijke product. 2,5*

Een wat meelijwekkende film. Je ziet Bates inderdaad echt zo hard proberen om elementen uit Excision na te bootsen, maar het uiteindelijke resultaat is slechts een schim van die film.

De acteurs zijn niet sterk genoeg om hun personages de schwung te geven waar ze om vragen, de tegenstelling millenial vs babyboomer voelt nogal blasé aan en steeds wanneer de film edgy wilt/moet zijn komt het gewoon niet aan. Wellicht ook omdat het zowel op horror als komedie gebied eigenlijk veel te braaf blijft.

Slecht is het verder ook niet, Bates' stijl zorgt er alsnog wel voor dat dit best een aparte film is, maar het valt te betwijfelen of hij ooit nog op eerder niveau weet te geraken. 2,5*, misschien Suburban Gothic maar eens proberen binnenkort.

Best eigenaardig. Doet denken aan een soort Britse variant op Henry, al blijft Tony een stuk meer aan de oppervlakte borrelen. De film kent ook geen apert begin of einde, maar is een soort slice-of-life. Eentje die blijft boeien dankzij het personage van Ferdinando. Hoewel hij soms misschien net wat té schlemielig overkwam, zet hij een aardige prestatie neer. Tony is geen koelbloedige, doorgewinterde seriemoordenaar, maar veeleer een zielig stuk uitschot. Een sociaal beperkte nietsnut die zijn eigen frustraties op andere nietsnutten botviert. Zoals gezegd wekt hij eerder medelijden dan angst op. Een keer wat anders, dat wel.

Aardig om eens gezien te hebben, lekker kort ook, maar er zijn betere films te vinden in dit genre. 3,0*.

Ben helaas genoodzaakt me bij de laatste paar posts aan te sluiten. Best een tegenvaller. Het mag dan allemaal net iets arthouseriger gebracht zijn (gebrek aan dialoog), in veel opzichten vind ik deze film niet zó veel verschillen van de doorsnee animatiefilm. Het hele eilandgebeuren vond ik sowieso al niet zo interessant, de romance die voorts te kop opsteekt is nou ook niet bepaald de meest originele wending. Toch is dat gedeelte nog wel het beste van de film, aangezien het verhaal daar nog met enige luchtigheid gebracht wordt. Wat volgt is de onvermijdelijke 'fall' waarin het vanouds zwaarmoedig en droevig wordt. Zeker in combinatie met de vaak wat kitscherige soundtrack wordt er nogal een overgewichtige toon aangeslagen. Staat deze film absoluut niet wat mij betreft.

De continue tijdssprongen speelde de film ook parten. Zoals Jeroen al zei heeft het zodoende wat weg van een veredelde storyboard. De animatie zelf zag er bij momenten wel fraai uit, al vond ik de stijl an sich nergens echt bijzonder of opvallend. Ben niet zo bekend met Ghibli, maar wat ik al aan beeldmateriaal gezien heb zag er vaak toch wat levendiger en gedetailleerder uit dan dit.

Verder niet zo moeilijk te bedenken waarom dit bij meeste critici hoge ogen gooit. Makkelijk te behappen verhaaltje dat niemand tegen de borst stoot, verpakt in een esthetisch verantwoord jasje. Hier en daar wat flauwe metaforen en voilá. Meer dan 2* kan ik er niet van maken, had er echt wat meer van verwacht.

Geen enorm fan van het origineel, maar vergeleken hierbij is het zowaar een meesterwerk.

Want waar er in het origineel nog wat te lachen viel en het allemaal gewoon heerlijk fout was, is deze film een pak serieuzer, wat naar mijn mening alleen maar afdoet aan de film. Farrell kan zo nu en dan best een goede rol neerzetten, maar zijn rol hierin is uiteraard gewoon inwisselbaar en weinig bijzonder. Rest van de cast vond ik ook al niet al te best, met als dieptepunt Beckinsale die echt compleet faalt als bad-guy. Lachwekkend slechte vertoning.

Tja, verder is dit gewoon het zoveelste hollywood, lopende bandwerk actie vehikel. De creativiteit is ver te zoeken, de actiescènes zijn saai en ongeïnspireerd, bomvol clichés en het einde is al even verschrikkelijk. Typisch gevalletje van laten we zoveel mogelijk geld in de special effects en de explosies pompen zodat het gemiddelde publiek het vast wel vermakelijk vind. Allemaal heb je het gevoel dat je het al tig keer eerder gezien hebt.

Als de film nou nog enig fun gehalte had gehad, net zoals in het origineel, had het misschien nog wat kunnen worden. Dit is echter hollywood prul van de bovenste plank. 0,5*

Beetje middle of the road.

Weer een film waarin meerdere verhaallijnen gevolgd worden en uiteindelijk samenkomen. Op papier een idee dat me eigenlijk wel aanspreekt, alleen jammer dat er weinig écht indrukwekkends wordt gedaan met het potentieel dat dit soort mozaïekfilms te bieden hebben.

Traffic is hierop geen uitzondering naar mijn beleving. Nou niet echt wat je een slechte film noemt, maar opzienbarend was het allemaal niet. Komt onder andere doordat ik niet zoveel met het onderwerp heb, en de clichématige personages me ook niet zo aanspraken. Het kabbelt de hele film lang wat voort als een soort soap-achtig vertelsel, zonder echt te intrigeren. Perfecte film om zo nu en dan even bij weg te sukkelen, niet zozeer omdat het nou echt saai is of zo, maar wel omdat het meestal gewoon wat doordeweeks aanvoelt.

Toegegeven, cinematografisch is er wel zeer weinig op aan te merken. Visueel ziet er consequent gelikt uit, waarbij de scenes met kleurenfilters voor nog wat extra's zorgen. Soundtrack is ook oké, hoewel wel wat (net zoals de rest van de film) identiteitsloos. Pakweg één of twee verschillende ambient riedeltjes, die zo om het kwartier even ingezet werden. Tja.

Pas mijn tweede Soderbergh, al kan ik nou niet zeggen dat het oeuvre van de beste man me echt aanspreekt. Hier namelijk een beetje hetzelfde probleem als bij The Limey voor mij. Wel vermakelijk, visueel meer dan oké, maar te weinig smoelwerk. 2,5*.

Erg leuk tussendoortje.

Wat cliché misschien, maar gewoon erg vermakelijk. Washington speelt erg overtuigend, wat opvallend is, aangezien ik hem meestal een wat inwisselbaar acteur vind ik dit soort films, en Hawke doet het ook wel oké.

Visueel is het niet zo bijzonder, de soundtrack is niet hoogstaand maar op zich wel lekker. De film moet het uiteindelijk hebben van de interactie tussen Washington en Hawke, wat enkele leuke, bij vlagen komische scenes oplevert. Voor de rest is het allemaal redelijk voorspelbaar en Hollywoodiaans, maar heeft me bij deze film niet zo gestoord. Heeft misschien ook enigszins met jeugdsentiment te maken, want vond deze vroeger al erg leuk.

Kleine 3,5*.

Nét geen 5,0* meer, maar het blijft een grandioze film. Hoogtepunt uit Boyle's carriere natuurlijk, alsmede uit die van de fungerende acteurs. McGregor heeft nooit iets neergezet wat ook maar in de schaduw kan staan van zijn glansrijke performance als Renton, ook Carlyle en Bremner spelen de rol van hun leven. Een groepje marginalen, miserabele losers, maar geweldig neergezet en komisch tot en met.

Verder heer-lijke muziek: wie Born Slippy zegt, zegt Trainspotting, maar mijn persoonlijke favoriet is misschien nog wel het gebruik van die Underworld track tijdens de afkick-scene. Visueel gezien kent de film ook een aantal ludieke scenes. Kortom: staat zo'n 20 jaar na datum nog steeds als een huis. Authentieke film, en een aaneenschakeling van überkomische scenes, geweldige quirky personages, bizarre taferelen en gewoon een hoop lol. Dikke 4,5* na een plezante herziening.

Boyle ten voeten uit.

Zoals wel vaker laat ook deze film plotgewijs nogal in z'n kaarten kijken, maar vermits het met zo'n frisse, solide uitwerking gepaard gaat stoort dat eenvoudigweg niet veel. Vooral visueel is het weer genieten geblazen; de kleuren spatten van je scherm, zonder ook maar ergens af te glijden in kitsch. Alleszins is de vormgeving uitermate secuur, en de ietwat poppy, maar treffende soundtrack strookt daarmee.

Voeg daar een acteerkanon als Cassel aan toe, en je kunt slechts constateren dat Boyle het wederom voor elkaar bokst een kwaliteitsproduct af te leveren. De cast errond had overigens wel met wat meer panache mogen acteren, maar echt boteren zal het denk ik sowieso nooit tussen McAvoy en mij.

Lekker vitaal filmpje dus, hoe mensen dit 'lusteloos' kunnen noemen gaat mijn petje te boven. Dikke 3,5*.

Eindelijk gezien. Toch een film die je op veel ''disturbing movies'' lijstjes tegenkomt en na het zien is het niet lastig te bedenken waarom. Ondanks dat de film helemaal niet zo expliciet is komen sommige scenes wel hard aan. Dat kan je dan best een verdienste noemen.

Verder een best aparte combinatie van psychologisch drama, wat conventionelere thriller/horror elementen en wat vagere, arty invloeden. Maar het werkt wel. Begin is een beetje langdradig, maar eens de film een beetje op stoom komt wordt het geleidelijk steeds intrigerender, culminerend in een indrukwekkende climax/reveal. Vond Angelo's neerwaartse spiraal ook best overtuigend neergezet, iets wat de heftigere scenes ook zeker ten goede komt.

De geluidsband is sterk (die constante pomp geluiden) en de onderkoelde visuele stijl passend, maar wat mij betreft had de focus daar nog wel wat sterker op mogen liggen. Soms was de film me net iets te ''vertellerig'' en dialogue heavy.

Ik twijfel nog steeds tussen 3,5* en 4*, maar het voor nu nog even op 3,5*. Een sluipmoordenaar van een film die zijn status wat mij betreft eer aan doet.

Leuk geintje van Korine, maar als film natuurlijk waardeloos. Het meest choquerende is niet de film zelf, maar eerder de recensies van users die hoger dan 0,5* uitkomen. Niet echt een review waardig verder.

0,5*.

Tering wat een film. Ik wist dat dit geen gezellige familiefilm zou zijn, maar zó bruut had ik niet direct zien aankomen. Rojas hakt er inderdaad al meteen lekker in met een aardig gestoorde intro, maar de echte punch to the gut vind ik toch de verkrachting. Qua seks niet eens zo heel expliciet, het is vooral de brute en beestachtige wijze waarop de twee psychopaten tekeer gaan die er spijkerharde scene van maken. Ook een paar flinke missers trouwens zoals de babyscene. Niet bepaald shockerend, vooral erg goedkoop en geforceerd.

Halverwege ebt het shockgehalte een beetje weg en wordt er vooral naar een wat gory finale toegewerkt. Gelukkig stapt Rojas niet in dezelfde valkuil als A Serbian Film door belachelijk over-the-top te gaan, de film blijft meedogenloos doorwalsen alleen verschuift de focus wat meer naar de gore, die overigens behoorlijk indrukwekkend is. Effecten mochten er absoluut wezen en er wordt werkelijk niks geschuwd.

Aan de ene kant is het een beetje jammer dat dit alles in een wat voorspelbare rape & revenge mal gegoten wordt, aan de andere kant weet Rojas er wel echt het optimale uit te halen. Visueel ziet het er allemaal piekfijn uit, de settings zijn sfeervol en de soundtrack doet ook absoluut zijn werk. Ook de backstory van Juan vond ik wel een aardige toevoeging, zorgt dat deze film zich nog nét dat beetje meer weet te onderscheiden binnen dit genre. Maar de grootste kracht zit hem toch vooral in het totaal compromisloze karakter, de meer dan overtuigende gore en de flinke gutpunch die je zo nu en dan krijgt als kijker. Ik begon op 3,5* maar maak er een voorzichtige 4* van. Geen fijne film, maar wel eentje die behoorlijk blijft hangen.

Nogal dubbel.

Enerzijds is het redelijk originele concept hetgeen wat Triangle tot een markante film maakt, anderzijds heeft hetzelfde concept als gevolg dat de verdere ontwikkelingen gewoonweg erg voorspelbaar zijn. Derhalve begint de film halverwege al wat te slepen, en heb ik hoe langer hoe meer gaapjes moeten onderdrukken. Kan het nog zo leuk verzonnen zijn, op ten duur gleed het gewoon af in saaiheid. Lijkt me ook typisch zo'n bedoening die - mits je er op let - bol staat van de pijnlijke plotholes. Maar daar hield ik me dan weer niet zo mee bezig, in dit soort horrorfilms is de hoeveelheid kolder per seconde immers sowieso al hoog, meestal.

Sfeer zelf is op zich aardig, soundtrack best kundig gebruikt en visueel kan het de keuring ook wel doorstaan. Maar daar blijft het ook bij, eclatant wordt nergens. Al bij al leuk bedacht spinseltje van Smith, maar als geheel geen bijster geslaagd product. 2,5*.

Inmiddels, na een herziening, opgehoogd naar 4,5*. De fantastische sfeer kwam ditmaal nog beter bij me binnen. Omineus, subtiel, met plotsklaps een keiharde uithaal. De seksscene met Dalle kan ik met gemak tot één van de meest intense en verontrustende filmscenes ooit classificeren, maar ook het einde mag er wezen. Wat me dit keer nog meer dan voorheen opviel is de ronduit geniale score van Tindersticks, die met regelmaat exact de juiste onaardse sfeer weet te creëren. Gallo is verder sterk, maar Dalle overklast hem zowaar nog als ijzingwekkende serpent.

Hopelijk zijn er nog meer films van Denis die me zo kunnen bekoren, want naast dit meesterwerk viel de rest (uitgezonderd Beau Travail) me enigszins tegen.

Wellicht voer voor de westernfans, maar voor mij draaide het, strokend met mijn verwachtingen, uit op een snore-fest van jewelste. Het gezapige westernsfeertje zit er al aanvankelijk in, en de acteurs lijken zich daar allen prima in hun nopjes bij te voelen. Helaas zijn het sfeertje, noch de personages zelf ook maar een tikkeltje interessant.

Want de Coen's lijken er met devotie hun best op gedaan te hebben een zo triest mogelijke bende bij elkaar te casten. Bridges mag weer lekker schmieren; iets waar ik hem al eerder op betrapt heb in The Big Lebowski. Al moet ik toegeven dat hij op z'n minst nog in z'n rol paste. Dat kun je van de heer Damon niet zeggen, die maar al te krampachtig zijn best doet om in het clubje te gedijen. Helaas voor hem staat zijn rol hem totaal niet. Dan heb je er natuurlijk ook nog een onuitstaanbaar, bijdehand wicht bijlopen, die, zoals wel vaker bij kindacteurs, nogal onterecht bejubeld wordt.

Voor de rest snap ik ook serieus niet waarom deze zo goed scoort, noch waar al die oscar-nominaties in hemelsnaam vandaan komen. Het verhaaltje zelf is namelijk ook ronduit potsierlijk, vol met flagrante clichés, voorspelbaarheden, en suffe kwinkslagen. Aan de andere kant: wellicht beantwoordt ik hiermee eigenlijk juist mijn vraagtekens omtrent de film.

Daarnaast kan ik de saaie zandbak-esthetiek nou niet bepaald rijmen met 'mooi', en bestaat de soundtrack veelal uit opgeblazen hoempapa. Hier mogen minstens een stuk of vijf stoflapjes overheen. Kortom; het gaat met ups en downs bij die Coen's. No Country for Old Men vond ik erg sterk, maar dit broddelwerkje is er een om snel uit m'n geheugen te verdringen. 1,0*, voor de scene waarin Bridges indiaantjes van de veranda schopt.

Beetje flauw, een sterk concept onwaardig. De film speelt uiteraard met een hoop clichés en doet dat bij wijlen leuk, maar los van het bewuste geparodieer maakt de film zich zelf ook geregeld schuldig aan flauwige clichématigheden. Het flauwe romantische plotje met het meisje bijvoorbeeld. Dat soort zaken zorgen er toch voor dat de film nergens echt het niveau van de doorsnee horror komedie ontstijgt. Het concept is zeker origineel, maar de uitwerking voelt zelden als zodanig aan.

Humor was ook wat geforceerd en soms wat té slapstick achtig. Verder wel best vermakelijk, en het uitvergroten op clichés werkt op momenten wel, maar al bij al had er meer ingezeten. 2*.

Geen verkeerd debuut nee. Vooral ijzersterk geacteerd, wat er samen met de statische, lange shots voor zorgt dat de pijn soms echt voelbaar is. De vader en de vriendin van de zoon sprongen er wat mij betreft uit.

Knap minimalistisch filmpje dus, al lag ik er ook weer niet helemaal ondersteboven van. Op audiovisueel vlak toch echt wat te kaal en flets naar mijn smaak. Maar wel 3*.

Zeker lollig, maar het het van mij nog wel wat bijtender gemogen. Het blijft soms wat hangen in flauwigheid en daardoor gaan de pesterijtjes op ten duur ook wat repetitief aanvoelen. Visueel wel een erg strakke film trouwens. Sterk gebruik van een vrij minimale setting en bij wijlen lekker blitse editing. Scene met die nunchucks was erg gaaf. 3*.

Op zich een redelijk solide drama, maar daarmee is dan ook alles wel gezegd.

Considine laat zijn debuutfilm niet bepaald overstromen van de originaliteit, maar werkt het drama degelijk en straight to the point uit. Allicht voer voor kijkers die doorgaans idolaat zijn van de grimmige Britse drama's, mij deed het helaas niet bijzonder veel moet ik zeggen.

Acteerwerk was weinig mis mee al vond ik de personages in se niet zo opvallend. Nogal een stel archetypes, voornamelijk het hoofdpersonage; de botte lomperik met uiteindelijk toch wel het hart op de juiste plek. Marsan en vooral Colman kwamen al wat beter voor de dag. Verder veelal aardig in beeld gebracht, niet louter grauwe lelijkheid, maar een continu redelijk verzorgde look. Al komen de echt mooie shots maar sporadisch. Soundtrack geniet niet echt mijn persoonlijke voorkeur, maar dat het wel degelijk aansluit bij de sfeer kun je moeilijk ontkennen.

Ook jammer dat de film af en toe wat makkelijke keuzes lijkt te maken, beetje ''ellende om de ellende'' inderdaad. Terloops allerlei toestanden met zielige kindertjes en diertjes, wat ogenschijnlijk zou moeten bijdragen aan de misère, maar eigenlijk een beetje goedkoop oogt.

Maarja, geen slechte film of zo. De kennelijke euforie die het bij menigeen bewerkstelligt ontgaat mij alleen een beetje. Nog wel een 2,5* waard.