Opinions

Nou bioscoopzaal, dat ben ik toch niet met je eens.

Vooral de regie is erg zwak in deze film. En het aantal cliché's ...teveel om op te noemen.

Dat gezegd hebbende, het eerste half uur is echt dramatisch, maar daarna wordt het allemaal al wat beter. Tegen het einde zijn er zelfs nog wel wat vermakelijke momenten.

Al met al is 2,5 ster toch echt het absoluut maximale.

Erg eens met Norma. Uiterst merkwaardige film dit.

Dat is natuurlijk niet per definitie negatief (of positief), vooral het naargeestige jaren '80 L.A. buitenwijksfeertje is erg goed. Met de '80s synths er bij.

Maar de film lijkt wat diepere lagen te hebben die vooral oppervlakkig uitgewerkt blijven. De subtiele opbouw leek me geregeld wat TE subtiel, waardoor ik nu eigenlijk soms niet begreep of de clue al had moeten overkomen of nog niet.

Is het psychisch? Is het de media? Is het de vervuiling? Is het etc. etc.

Gevalletje ligt het nu aan mij of aan de film?

Sowieso niet echt een film om eventjes tussendoor te bekijken, heeft wel complete aandacht nodig.

Uiteraard geen meesterwerk, maar in z'n genre niet onaardig. Redelijk verhaaltje met zelfs enigzins uitgewerkte karakters. Kilmer en Shue passen ook wel in hun rol.

3 sterren.

Ja, ik vond het ook wel enigszins fascinerend. Vooral die decadentie waarop de macht wordt uitgeoefend is sterk gedaan. Aan de andere kant zou ik deze film nooit meer voor m'n lol gaan bekijken. Ik kreeg ook af en toe het idee dat Pasolini hier wat sensatie aan het creeëren was. Ik snap trouwens niet wat er zo slecht was aan het acteerwerk, viel wel mee toch?

Ik begrijp de reactie hierboven maar deels. Spinderella was namelijk helemaal niet zo invloedrijk of belangrijk

Evengoed is het ook zeker geen goede film maar wel vermakelijker dan Ik dacht. Vooral als je die hiphoptijd en de mensen die er in rondlopen een beetje kent.

Duurt wel te lang en dramatisch naar het einde maar heb me er toch meer mee vermaakt dan menig andere biopic.

Ik ging hier ook totaal blind in en dat werkte prima. Lekker quirky filmpje dat de hele speelduur weet te boeien.

Ik lees hier een hoop vergelijkingen met andere films maar degene die er voor mij het dikst op lag, lees ik hier niet. Namelijk Teorema (Film, 1968) . Het lijkt wel een soort moderne remake.

Verder een uitstekende cast (Richard E. Grant!) en heerlijk diverse soundtrack (Rent!) die de bij vlagen wel erg onlogische en gezochte verhaallijn wel redelijk maskeren. Ook een bizar slechte (expres?) belichting.

Oke, enige vorm van logica was weer in geen velden of wegen te bekennen, maar naarmate de film vorderde heb ik de aandacht daarop maar verslapt en me gericht op de rest van de film. Prachtig gemaakt weer, met enkele erg aangrijpende scenes.

Het verhaal zit me toch niet helemaal lekker, maar dat wordt weer redelijk gecompenseerd.

Voorlopig 3,5 ster.

Persoonlijk snap ik niet zo wat hier een film-noir aan is. Misdaad lijkt me een betere genre-aanduiding.

Kan iemand mij trouwens het einde uitleggen? Ik begreep niet echt waarom hij die pianiste wil bedreigen en zichzelf zo wil laten pakken. Ik hoop niet dat het een fatalistisch ideetje is, want dat zou me nogal teleurstellen .

Verder fijne film met veel sfeer en indrukwekkende kop van Delon.

Robert Wise was destijds een hele grote dus dat kosten noch moeite zijn gespaard voor dit epos is te verklaren.

Edoch had het allemaal wel wat interessanter en beknopter gemogen. McQueen is ook wel eens beter geweest.

Niettemin is het leven op het schip aardig, met name de werking rondom de motor, en het laatste half uur is ook niet verkeerd.

Inderdaad een meer dan typische Ozu film, met in zijn uiteindelijke zwanenzang ook veel dezelfde thema's als in voorgaande films, met name Banshun comes to mind.

Chishu Ryu is wel weer een verademing om te zien, het is net alsof hij niet acteert. Bijzonder innemende man die uitstekend past in de Ozu films.

Opmerkelijk trouwens hoe veel er gezopen wordt in deze film!

Typisch klassieke Mizoguchi met een hoop ellende van de onderdrukte klasse in die tijd door de feodale heersers. Mensen stellen niks voor, vrouwen nog minder. Dat werk.

Wat dat betreft is het een redelijk rechtlijnige vertelling, zonder veel echte flitsende zaken of scenes die expres opgeleukt worden.

Hoewel het uiteraard compleet idioot is hoe standaard een djelle de film beschrijft. Echter is het extreem makkelijk om dingen die volgens de klassieke verteltrant en tempo gebracht worden inspiratieloos of lelijk te vinden. Maar dat riedeltje kennen we inmiddels.

p.s. rare titel trouwens, Sanshô Dayû is eigenlijk totaal niet belangrijk in de film.

Dat heb ik weer. Blijkbaar de enige die er niks aan vind.

Saaie boel. Wat extra jammer is omdat het onderwerp van de Chinese grote ruimtelijke ordeningsprojecten heel interessant is.

Maar dit was echt nodeloos traag en vermoeiend. Die 2 mensen die hun (ex)geliefde zoeken en je geen seconde interesseren.

Film moet het dan vooral hebben van wat weidse beelden van de omgeving, desnoods op de achtergrond, en enkele korte discussies (die er overigens allemaal enorm dik opliggen, net alsof hij een stukje nieuws of maatschappijkritiek in elke dialoog wilde leggen).

Jammer!

Wat speelt Harriet Andersson dit goed en wat is ze toch vreselijk beeldschoon.

Verder is dit een grassroots Bergman met typische elementen als

Licht, schaduw, Nykvist, moeilijk kijkende von Sydow en Bjornstrand, loodzware thema's als God, psyche, familie en liefde en niet te vergeten vioolconcert van Bach.

Tegenvallende Stone.

Erg rommelig en met name vreselijk over-the-top. Dat gekoppeld aan die felle kleurtjes deed het me geregeld denken aan een Brett Easton Ellis verfilming, waar ik persoonlijk een gruwelijke hekel aan heb.

Een soort kitscherige crime-pastische waarvan ik me afvraag of Stone het ook echt serieus bedoelde, ik vrees van wel. Ik heb na afloop nog zitten zoeken of dit verhaal toevallig niet op de één of andere manier waargebeurd was (hoe ongeloofwaardig ook) want ik snap echt niet hoe je anders zoiets serieus durft te brengen.

Benicio del Toro doet de film wel enorm veel goed en geeft er nog een echt rauw randje aan.

Laat ik Kappeuter even blij maken: dit is echt iets om naar uit te kijken.

Hoffman en Linney zijn echt belachelijk goed (evenals de bijrollen trouwens).

Erg fijne kleine film die verder weinig wereldschokkends in zich (think disfunctionele familie, Alexander Payne etc.) heeft, maar zoveel subtiliteiten en goed acteerwerk kent dat je geen moment wil missen.

Ik vond het zelf allemaal nogal flauwig. Best leuk om wat te lachen met gelovigen, maar dit was allemaal een nogal slap gedoe.

Best geinig. Ziet er wel leuk uit en is wel spannend, al is hij bij lange na niet zo 'ziek' als ik van tevoren dacht. Vrij standaard eigenlijk.

Het einde is geweldig, maar het hele plot een beetje gejat van een Twilight Zone aflevering geloof ik. Niettemin wel vermakelijk.

Emotieloos?? Nou ja zeg!

Voor een highschoolromcom zit er juist een perfect sfeertje in de film en echt authentieke personages met een echte chemie tussen de 2 hoofdpersonen. Erg fijn filmpje derhalve.

Cusack en Skye (wat is er toch met haar gebeurd ) zijn echt perfect gecast en ondanks regelmatig wat dom gedoe van bijrolspelers is de rode draad gewoon absoluut geslaagd. Ook de rol van pa John Mahoney is prima.

Dikke 3,5 alvast.

Tja, een film die begint met La Mer van Trenet... probeer daar nog maar eens overheen te komen. En dat lukt helaas ook niet.

Ik ben toch een tikkeltje verbaasd over de vrijwel eenduidig positieve recensies want de film is echt verre van perfect. Sowieso is het een absurd idee om de toestand van een dergelijke patient te willen verbeelden, aangezien je je zoiets toch nooit kunt voorstellen.

Buiten dat is het (en dat klinkt misschien lullig bij dit onderwerp) allemaal nogal afstandelijk. Je krijgt ondanks de warrige flashbacks nauwelijks een idee wat voor een man het is en de film verzandt daarop in een herhaling van zetten, telkens het alfabet bij een nieuw gesprek, een hele rits prachtige vrouwen, maar het leidt niet to echt veel.

Wel erg mooi geschoten en geacteerd, in het bijzonder van de bijrollen (van Sydow ) . Ook de uiteindelijke beroerte was angstaanjagend.

Ik vond Robinson eigenlijk het enige echt goede aan de film. Niet dat hij verder zo slecht in elkaar zat maar het boeide me gewoon niet zo. Beetje te zakelijk uitgewerkt of zo.

Hm.. vond het juist allesbehalve realistisch. Integendeel.

Kwam meer op me over als een soort Zappelin-serie voor kids over een heftige waargebeurde situatie. Van die perfect Nederlands pratende tieners zonder problemen die opeens tot dit soort dingen over gaan (??) . Oh wacht.. er is er eentje homo... eentje heeft een zieke moeder.. en eentje een huidziekte . please zeg.

In het echt waren het wel even wat andere figuren, echt niet van die schatjes en met ook nog een Joegoslavie-oorlog achter de kiezen. Dat was al onvoorstelbaar genoeg, maar hier komt alles echt compleet uit de lucht vallen.

Enige aardige was dat het zo'n beetje op dezelfde plek in Nijmegen gefilmd is, de moord dan.

Toch wel heel anders dan ik verwacht had.

Deed me eigenlijk als sociaal pamflet helemaal niet zo lijken op de andere neo-realistische klassiekers.

Sterker nog, het was eigenlijk meer een gevangenisfilm die me meer deed denken aan iets als Le Trou.

Wel met een ander uitgangspunt natuurlijk, het is niet bepaald onbelangrijk dat het hier om kinderen draait. En tuurlijk: het is niet zo alsof er niet duidelijk gemaakt wordt dat het om een naoorlogse periode ging waarin de kinderen vooral de dupe waren, maar toch: de film lijkt toch nadrukkelijk een geromantiseerd verhaal te kiezen, vriendschap, criminaliteit, eer etc.

Erg fijne spannende thriller. beetje ouderwets, maar puur vakmanschap in het verhaal vertellen. Ook ik schrok toen ik op de aftiteling zag dat Placido die rol speelde, onherkenbaar.

Verder mooie muziek en een bijzonder sterke rol van Rappoport.

Had wel verwacht dat zoiets als dit op tv door meer filmliefhebbers bekeken zou worden..

Enfin, helemaal geslaagd is het nou ook weer niet.

Inderdaad vooral de bekende namen en films, maar toch leuk om te zien. Totdat er een nogal Vreemde Geluiden achtig stukje met wazige instrumenten en hoe muziek op de emoties speelt analyses voorbij komt.

Bijna tijd om te zappen.

Gelukkig wordt het daarna toch wel weer leuk met enkele mooie werkjes, ook live gespeeld door orkest.

Best lollig en vooral origineel filmpje, waarvan ik vooraf totaal niet wist wat te verwachten. Is dus een comic-verfilming en daarmee ook de eerste comic-verfilming die ik zie die ook duidelijk een comic sfeertje heeft, op filmisch gebied dan.

Eerste uur is erg fijn, enorm veel quirkyness, grappige personages, talloze pop-culture referenties en allerlei visuele grapjes.

Groot probleem is helaas de speelduur. Dit filmpje had gewoon maximaal anderhalf uur moeten duren, nu werd het echt een herhaling van (vervelende) zetten, al die stomme ex-boyfriends waren dermate irritant dat ik me begon te ergeren. Jammer!

Sex-Bo-bomb rocks trouwens. .

p.s. succes aan suurtje, bobbie en Tante bep of hoe ze ook mogen heten van het Best-ever-undertitle team om dit naar fatsoenlijk Nederlands te ondertitelen.

Dat was ietwat optimistisch maar een vette docu is het zeker.

Het probleem zit 'm erin dat het echt puur over DJ'ing en turntablism gaat (duh), waar ikzelf die aspecten toch meer als een deel zie van de gehele hip-hop. Je mist de rest een beetje zeg maar.

Maar wat de docu wil vertellen en de bekende namen met hun moves en persoonlijke verhalen zijn erg gaaf. De geschiedenis tot de toekomst wordt belicht.

Ook erg fijn om te zien wat een enthousiaste, sympathieke en vooral gewone mensen al deze hip-hop figuren zijn, zonder alle allures, glamour, crimineel geouwehoer e.d.

Je zou het bijna gaan vergeten door al die irritante, talentloze idioten die de naam van hip-hop dagelijks bevuilen in de hitparades en media.

Aardige film die nergens echt meer biedt dan wat je er van verwacht, maar toch prima gedaan allemaal.

Erg grappig om Winstone zo jong te zien, toen was hij ook al een bully .

Nou, die NC-17 rating lijkt me nogal overdreven, zo heftig is het allemaal ook weer niet qua sex. Eerder vooral goed gefilmd.

Zoals trouwens de hele film.

Qua verhaal is het wel aardig, een soort oorlogsspionage verhaal, maar het liefdesgedeelte komt niet echt helemaal goed uit de verf.

De vergelijking met Zwartboek, zoals ik hierboven zie staan, is echter geen 1 keer bij me opgekomen, ook al omdat dit toch wel 100 keer stijlvoller is. Die Wei Tang is overigens wel een talentje en Tony is altijd goed.

Ondanks de sterrencast toch een vrij middelmatig filmpje. Het enige leuke is dat die ouwe knarren aan de bak moeten.

Roger Moore doet zijn Bond-rol nog es dunnetjes over.