Opinions

Stukken beter dan ik verwachtte. Vind alleen wel dat Verhoeven zoveel thema's bij elkaar flikkert dat ze elk niet genoeg running-time krijgen. Toch wel 3,5* voor de geweldige cast (wat een boel (jonge) bekende gezichten!), stoere muziek en een paar memorabele scènes.

Ps. Deze film met je ouders kijken is echt een ramp...

Raimi flikt het hem weer! Wat een ervaring zeg... Álles is beter dan deel 1 (behalve de muziek misschien, maar die was al erg goed):

- Het begint al met de credits die nog eventjes in het kort de beslommeringen van Peter in het eerste deel uit de doeken doet terwijl je door de muziek wordt klaargestoomd voor al dat komen gaat. Goeie zet Raimi!

- Drama dan. Voor een comic-verfilming kent deze film een ongekend hoog drama-gehalte. En ook hierin is de film zeer sterk. De hele cast (J.K. Simmons uitgezonderd natuurlijk) imponeert op het emotionele vlak. Molina is geniaal als de gefrustreerde geleerde die zijn droom en zijn geliefde in luttele seconden ziet verdwijnen.

- Actie? Waar de actie in deel 1 nog redelijk subtiel was (veel 1 op 1 gevechten, geen gigantische schade) worden hier alle remmen (letterlijk en figuurlijk) los gegooid. Alles wordt aan gruzelementen gerukt en naar elkaar gesmeten en de scène op de metro kan zich met gemak meten met de hijskraanscène in T3. Adrenaline pur sang.

- Villain! Na de held natuurlijk het belangrijkste onderdeel van een comic. Waar de Green Goblin in deel 1 nogal eenzijdig was, is Doc. Ock veel fascinerender. Hij wordt geweldig tot leven gebracht door Alfred Molina en de special-effects crew want hij ziet er werkelijk weergaloos uit. Het beklimmen van de gebouwen en de metro is vlekkeloos. Enkele stoere one-liners (I'll peel the flesh of her bones... *chick chack* :evil) maken het af.

- Humor. Jameson is weer hilarisch, en voor de oplettende kijker (ik niet btw, moest erop geattendeerd worden) zitten er wat leuke cameo's in. Natuurlijk mag ik de liftscène ook niet vergeten te noemen.

Wat is er dan minder goed aan deze film? Misschien de "Spidey is van New York" scène die ik in deel 1 ook al ergerlijk vond. Of toch het feit dat de muziek uit deel 1 gerecycled is.

Maar voor de rest een pracht van een film die je zowel een rush geeft als ook boeiende thema's behandeld en ook nog eens erg trouw blijft aan het bronmateriaal. 4,5*

1 tip voor Raimi: Zorg alsjeblieft voor een 2e villain naast de terugkeer van de Green Goblin. En zie er weer zo'n fantastische acteur voor te vinden.

Niet zo sterk als deel 2, vooral door de minder charismatische villains, maar nog steeds zeer sterke Hollywoodcinema door een regisseur die van wanten weet.

Raimi's camerawerk was weer om van te smullen, ookal was het iets te dicht op de huid naar mijn smaak. Hij zwiept lekker met Spider-Man en Harry's nieuwe glider mee waardoor je midden in de actie zit. Jammer dat onze projectie niet je van het was waardoor het vaak nogal wazig was.

Overall sterke effecten (niet alleen scherp, maar ook goed verzonnen en uitgevoerd) van vooral de Symbiote. Sandman was opzich ook goed gedaan maar op het moment dat hij in een grote steenmassa verandert valt de charme een beetje weg. Minpuntje op dit gebied waren enkele rotsblokken die wel erg clean naar beneden kwamen vallen en uiteenspatten.

Tel daarbij nog op: Maguire die helemaal los gaat halverwege de film, Elfman's nog steeds aanstekelijke score en de opnieuw zeer gave openingscredits...

Spidey blijft één van mijn favoriete heroes, en zijn tegenstanders goede villains. Erg menselijk allemaal (hoewel de reden van Sandman in dit geval wel erg geforceerd werd gebracht).

Mja, ik had er iets meer van verwacht na deel 2 maar voorlopig toch maar 4*. Het verschil van een 1/2e ster komt op conto van de minder aansprekende villains. Blijkbaar zitten die elkaar scripttechnisch dus toch in de weg.

Oh, en aub geen Spidey 4 zonder de vaste crew.

Gewoon een extra lange aflevering (of was dat al gezegd?). Wel een hele leuke, vooral om de huil-scène lag ik weer onder m'n stoel, geweldig zoals die worden vormgegeven . Daarnaast is het natuurlijk altijd leuk om David Hasselhoff zichzelf compleet belachelijk te zien maken (die borstkas ). Die gast is toch weer wat gestegen in mijn aanzien (lager kon hij niet, maar toch).

Ik gooi er gewoon 4 sterren tegenaan, voor deze smoelwerken (Patrick meermaals, de "rednecks" aan de grens) kan ik gewoon geen 3,5 geven.

[edit]Dat ijs-eet-festijn was ook geniaal inderdaad .

Vandaag gezien op het NFF. Goede film. Van die scène had ik veels te veel verwacht daarom viel hij wat tegen, maar het was nog steeds erg beklemmend en indrukwekkend (hoewel ik dezelfde scène uit een niet nader te noemen film beter vond, je zou daarbij ter plekke claustrofobie ontwikkelen). Verder goed geacteerd, mooie muziek en sterk op gang gebracht. De komende jaren zul je mij niet in Frankrijk vinden.

4*

Geweldig! Ik moest vooral denken aan een combinatie tussen de clips van Aphex Twin's Windowlicker en The Outsider van A Perfect Circle. Maar dan 90 minuten lang er constant een schepje bovenop. Eén fantastische, langgerekte hallucinatie waarin alles wat door meer of minder bovennatuurlijke autoriteiten verboden is op wonderschone manier wordt bejubeld. Het mooiste gevonden in het meest verderfelijke van onze samenleving. Volgens de algemene norm dan.

Gezeur over een verhaal snap ik niet. De dames zelf zijn ook niet op zoek naar logische, intellectuele ervaring, maar naar extase. Het beetje teen angst dat onvermijdelijk er in zat vond ik al meer dan genoeg.

4,5*

Film die niet weet of hij nou het platteland en het stadsleven wilt contrasteren, of het Christendom en de Islam. Daardoor blijft de thematiek aan beide kanten oppervlakkig en is het meer een reeks visuele anekdotes dan dat er een duidelijke rode draad in zit.

Het camerawerk is wel goed (vooral wat inventieve shots), maar de lange tracking shots komen door het schokkerige handheldcamerawerk toch niet helemaal lekker tot hun recht. Zodra er dan een statief/kraan of iets dergelijks bij komt kijken (scène op de spoorbrug) lukt het wel.

Daarnaast vind ik het altijd een beetje wrang als een documentaire dingen gaat ensceneren. Droomsequenties, scènes waarin de hoofdpersoon wakker wordt en scènes waarin een hele menigte nooit ook maar 1 keer in de camera kijkt horen mijns inziens niet thuis in een film die de realiteit poogt weer te geven.

2,5*

Heb ooit alleen wat afleveringen Voyager gezien (met die muts als Captain), dus deze film kon alleen bouwen op iconische namen als Kirk en Spock, en de hele mythos die er om die namen is komen te hangen door de jaren heen. En dan toch wekt de film een gevoel van euforie op wanneer de namen voor het eerst ter sprake komen of wanneer de crew vanuit toeval ontstaat en al snel als goedgeoliede machine afrekent met Nero.

Ergens kreeg ik het gevoel dat dit nu de magie is waar Trekkies voor zwichten, en het mag een prestatie van formaat worden genoemd dat Abrams die magie niet alleen heeft weten te behouden ondanks de hippe draai die hij er aan geeft, maar dat hij het ook op een leek als mij weet over te brengen.

Wat dat betreft is Abrams (die overduidelijk samenwerkte met zijn Lost-crew) herstart van de franchise al gerechtvaardigd en te verdedigen. Wat rest is gewoon een geweldig hippe science-fiction film. De kleuren spatten van het scherm (serieus, tel de lensflares), de camera zwiert sierlijk en toch energiek door de ruimte buiten en binnen Enterprise, de actie is lekker stevig (Kirk heeft het iets zwaarder te verduren dan hier ) en af en toe is de film lekker tongue-in-cheek richting weleer. Een soort quasi-volwassen versie met piepjonge groentjes in de hoofdrollen die eigenlijk alles doen wat de fans van de serie volgens de generaliseringen nalaten: in barfights verzeild raken, seksen, brutaal zijn.

Als Star Trek dan ooit vereenzelvigd werd met nerds, dan wordt dat hiermee voor een groot deel rechtgezet.

4*

In mijn ogen de minste van de oude trilogie. De karakters vind ik over het algemeen nogal plat en het duurt even voordat je in de sfeer van Star Wars komt. Toch ga ik deze film 4 sterren geven want de special effects waren natuurlijk van ongekende klasse in die tijd. Ook de muziek is natuurlijk fabuleus, [retorische vraag]wie kent nou niet de Imperial March[/retorische vraag]? Opvallend trouwens dat de oude trilogie meer ECHT Star Wars is, met gevechten tussen A-, X- en Y-Wings en de Tie Fighters/Bombers. Dit behaagt mij wat meer als de grondaanvallen die je in de "nieuwe" episodes ziet. 4 sterren dus.

Heb de afgelopen 2 dagen eindelijk eens een x aandachtig alle Star Wars films in de verhaalvolgorde gekeken (eerst dus Phantom Menace, als laatste Return of the Jedi). Eerst wilde ik deze films 4 sterren geven, maar na het zien van de andere films gaan er meteen 1,5 af. De sfeer uit de andere films is zo veel beter en vooral de afwezigheid van Jar Jar is een verademing. 2,5* dus voor de mooie effects (die op het grote doek waarschijnlijk nog veel beter tot zijn recht komen, maar je kan niet alles hebben) en een paar spannende scènes.

Het feit dat de film echt het eerste deel is van de 3(?) trilogieën doet de film natuurlijk ook wel goed.

Veel beter als The Phantom Menace. Geen irritante Jar-Jar, NOG betere effects en massale gevechten met jedi's en Yoda, iets waar we iedereen 20 jaar op heeft gewacht. Door de love-story moet je even heenbijten maar je geduld word meer dan ruimschoots beloond. Het acteren viel me nog best mee, was nog best redelijk. Idd erg mooi om te zien hoe de aansluiting met de oude trilogie vaste vormen begint aan te nemen. 4* voor Attack of the Clones.

En ik hoop idd ook dat Dooku terugkeert, ik verwacht eigenlijk van wel... er ontsnappen niet vaak bad guys in de Star Wars episodes die niet meer terugkomen.

Denk dat je na 6x een toespraak van Orlando Bloom gehoord te hebben Kingdom of Heaven ook wel beu bent.

Anyway. Beste film van de prequels, dat staat vast. Geen kinderachtig gedoe, maar terug naar de zwaar beladen sfeer van de eerste delen. Buiten-proportionele gevechten, die daardoor soms wel klinisch aan doen (hoewel ik de openingsscène waarin het lijkt alsof je zelf door de ruimte zweeft wel erg mooi vond), worden afgewisseld met sterk gechoreografeerde saber-duels en een verdwaalde achtervolging. Qua actie zit alles wel goed, en daar geef je tenslotte het merendeel van de punten voor, in een Star Wars-film.

En aanvankelijk ben ik met zeer lage verwachtingen gaan kijken naar de acteurs, maar wat vielen deze nog tegen zeg. Misschien niet zozeer door hun gebrek aan talent (Portman heeft met Garden State al lang bewezen goed te kunnen acteren, en over Christensen zijn ook al goede dingen geschreven toch?) maar wel door de belachelijke cliché dialogen, die daardoor wel corny mogen zijn, maar nu was het meer een aangebrand stuk popcorn. Zo ongelofelijk overdreven, gatver.

Maar goed, daar til ik in een Star Wars film niet zo zwaar aan. De dialogen waren in de eerste trilogie ook al niet bijster indrukwekkend (hoewel het sarcasme van Obi-Wan nevernooitniet op weegt tegen dat van Solo, terwijl McGregor het zeker niet slecht doet) en die staan ook gemiddeld op een 4*.

Gelukkig zag ik deze film in de bioscoop, daardoor komt er toch zeker nog 0,5 bij op. 4* doe maar, halfje meer dan AotC.

Beter dan A New Hope. De actiescenes zijn spectaculairder als bij zijn voorganger (de aanval op de rebellenbasis), de film is wat meer diepgaand en er word meer duidelijk over de Dark Side. Die ene quote doet er natuurlijk meteen een 0,5* op. 4,5* voor deze.

Ik vond dit de beste Star Wars episode. Alles valt op zijn plaats, de Emperor laat zich eindelijk eens zien (wat meteen voor de beste scene (de trioloog tussen Vader, Emperor en Luke) uit de hele reeks zorgt naar mijn mening). Ik ergerde me heel niet aan de Ewoks (een planeet met Wookies had ik echt verschrikkelijk gevonden, NOG meer van die schorre haarballen) en de Emperor voldeed prima aan mijn verwachtingen. De worsteling van Luke brengt deze film naar de maximale score: 5*.

Rian Johnson doet in ieder geval dingen anders. Ik had oprecht geen idee wat er zou gaan gebeuren. Of dat komt door de ambigue(re) karakters of door het slechte scenario (het schrijfwerk had Johnson beter aan iemand anders over kunnen laten), geen idee. Er gebeuren nogal wat zaken die uiteindelijk zo goed als zinloos blijken te zijn (Canto Bight is alleen maar nodig om Del Toro's personage te introduceren, die op zijn beurt alleen wordt ingezet om nog maar eens aan te geven hoe grijs de wereld wel niet is.) Maar doordat er zoveel plannen misgaan blijft het wel onvoorspelbaar en heb je ook het idee dat alles kan gebeuren.

Ik kreeg halverwege ook het idee dat het ipv weer een verhandeling over het al dan niet weerstaan van de verleidingen van de dark side, eens een keer over een switch naar het licht zou gaan. Maar dat werd ook weer snel de kop in gedrukt met Snokes dood. Ik verwacht hem nog wel terug trouwens, omdat hij wel heel expliciet aangaf dat hij Rens ware intenties zag.

Dit lijkt een soort metakwinkslag van Johnson, waarvan het wemelt in deze film. Zo gebruikt hij het verleden vs. toekomst thema ("Let go of the past") om alle Star Wars fans te vertellen dat ze niet moeten blijven drentelen in het verleden, zoals Abrams met The Force Awakens deed. The Last Jedi is echt gericht op een nieuwe toekomst. Nee, Rey heeft geen legendarische voorouders. Nee, Ackbar hoeft geen glorieuze dood te sterven. Ja, Luke is een gedesillusioneerde kluizenaar geworden die z'n lightsabre niet hoeft. Deal with it, haha.

En ook mogen we Luke's "This won't go the way you think" wel wat dubbelzinnig opvatten, denk ik. In Johnsons repertoire zitten genoeg van dit soort mind games. Ik denk dat Snoke prima wist wat Ren van plan was, maar het toeliet want hij is Plagueis en heeft macht over de dood (en al is hij dood, als Yoda vanuit het hiernamaals een bliksemschicht kan produceren, waarom dan niet Snoke in een of andere vorm). Sowieso kan ik me niet voorstellen dat zo'n machtig iemand zich zo makkelijk om de tuin laat leiden en wat hebben we nou, buiten een kort hubris-thema'tje, voor bewijs gezien dat Snoke niet exact weet dat en hoe Ren hem probeert te flessen. Ik zet in op een plan van Snoke om Ren definitief dark te krijgen volgens de Sith leer (apprentice doodt master). Bovendien ziet Snoke er uit alsof hij wel vaker door een lightsabre is doorklieft, dus ik schrijf hem nog niet af, wat Johnson ook zei in interviews.

Verder geeft Johnson zich wel erg veel dichterlijke vrijheid op de momenten dat we andere Force trucs zien, maar de backstory van Luke die een paar tellen hoogmoed kent, daarmee Ben Solo richting dark side duwt en zichzelf uit schaamte verbant, vond ik wel mooi. En dapper van Johnson om zo'n geliefd karakter op die manier onderuit te halen.

Gelukkig worden de verhaaltechnische problemen en misplaatste pogingen tot humor gecompenseerd door een paar schitterende scènes die bijna filmhuisachtig aandoen. En de mythos blijft toch altijd intrigerend.

3.5*

Een sprookje in de meest traditionele zin van het woord. Boze heks, piraten, ware liefde, "and they lived happily ever after..." Het zit er allemaal in.

Verder best aardig allemaal. Danes schittert letterlijk en figuurlijk, de mannelijke lead is acceptabel, de effecten sterk (haarscherp vooral, bijvoorbeeld de transformatie van Tristan's ma in die vogel) en het verhaaltje fantasievol genoeg.

Toch mist de film qua uitwerking de flair van die andere Gaiman-verfilming. Niets aan deze film komt écht uniek en memorabel over. Wat dat betreft is het Vaugn met de 65 miljoen dollar, een fantasierijk boek en de schare acteurs waaruit hij kon putten wellicht iets te makkelijk gemaakt. De film is nergens episch (wat de muziek wel doet denken) of indrukwekkend, en dat is vandaag toch wel de standaard wil je opboksen tegen de concurrentie (LotR, Harry Potter, Eragon).

Okay, één uniek ding dan: Robert de Niro. Je moet het zien om te geloven.

3*

Goed geacteerd van Bridges. Ik vond het zo zielig dat ie in elkaar werd geslagen maar niet eens "wist" wat pijn of haat was... Voor de rest een beetje een slap happy-end, maar je moet niet te veel willen. 3*

Gave film. Fenomenaal gestileerd, met mooie muziek (Massive Attack!). Het verhaaltje in zijn meest banale zin is inmiddels wel afgekloven inderdaad, maar wat Forster er mee doet vind ik toch wel inventief. Hij kan er in ieder geval zijn prachtige sfeer aan ophangen.

4*

Welk nummer wordt er trouwens gedraaid als McGregor op "kroegentocht" gaat? Dat zat volgens mij ook in een andere film. The Matrix ofzo?

Net in de bioscoop gezien voor school. Verassend sterk film die vooral door het herkenbare sfeertje rondom de jaarwisseling zeer snel voorbij is met zijn 145 minuten. De trips zijn echt geweldig gefilmd, de openingsscène overdonderde me echt helemaal. Er wordt ook niet geschuwd de perverse mogelijkheden van het medium te laten zien, wat een groot pluspunt is voor mij.

Wanneer je dan na een uur iets nieuws nodig hebt, krijg je dit ook. Het verhaal ontwikkelt zich gestaag om tot een zinderende climax te komen waarin de totale anarchie prachtig in beeld is gebracht. Helaas wilt de film op het laatst toch te veel (Nero zoent Mace, agenten zelfmoord).

Dat Max er meer mee van doen had dan hij zei had ik al heel snel door. Tom Sizemore met zoveel haar, dat kan gewoon niet kloppen .

De film is ook nog eens goed geacteerd en bevat enkele scherpe dialogen. Minpunt vond ik dat het hele principe van de disks totaal niet wordt uitgelegd, het wordt als iets normaals (wat voor een abnormale dingen er ook mee kunnen gebeuren) overgebracht aan de kijker. Daar had ik nogal moeite mee. Maar ja, dan was de film NOG langer geweest.

4*, weinig mis mee.

Volgende week staat Pi op het programma. Dat wordt een blij weerzien.

Wat was nou precies de functie van die tattoo's? George wordt bereden door de Tree of Life en er later door verminkt? Als in de verlokkingen van in de eerste plaats de hemel en in de tweede plaats de hel? Of meer in de eerste plaats het leven en in de tweede plaats de dood?

Erg metaforische, allegorische film in ieder geval. Opvallend veel bekende gezichten, vooral uit TV-series. De hoofdpersoon is de broer van JD uit Scrubs, de zoon is Cassidy uit Veronica Mars en één van de gasten op het partijtje zit in Friends. B-acteurs dus, maar toch geen slecht woord over het acteerwerk. Ook geen echt goed, maar ja.

Verder best sfeervol, voornamelijk door de ambient soundtrack en de mobiele camera. Jammer wanneer er opeens gitaren of zang doorheen komt zetten. De scène dat George er op uit trekt in zijn rolstoel leek bijvoorbeeld nergens op in vergelijking met de eerdere trip in bijzijn van Zoe.

Van mij had de film overigens eerder afgelopen mogen zijn. Namelijk gelijk na het punt dat vrouwlief haar streven verklaart om George koste wat het kost in leven te houden, terwijl zijn onderbewuste één grote nachtmerrie is. Was lekker wrang geweest, en gedurfd. Nu probeert de regisseur met een erg suf gemonteerd en quasi-veelzeggend einde nog het een en ander in een positief perspectief te duwen (de protagonist omarmt zijn dood).

Af en toe trekkend, maar overall wel draaglijk dus, met een ietwat jammerlijk einde.

3,5*

Ps. Weet iemand welk schilderij George in zijn badkamer heeft hangen. Vast een symbolisch doek in de context van de film.

Visueel overdonderend ja, misschien wel de vakkundigste animatie tot nu toe. Maar toch stelt deze film niets voor bij Innocence. Artistiek is deze film gewoon NIET en van regie heeft de Otomo in deze film ook niet veel kaas gegeten. Rare cuts vooral in het begin en misplaatst comedy relief (dat figuur Jason, komop...).

Hier en daar wel een leuk idee (de control-room bijvoorbeeld) maar Otomo is zo stoomgeil dat we niets anders te zien krijgen dan witte rook en bruine pijpleidingen. Scène, na scène, na scène. Afwisseling is er amper. Nou heb ik al een hekel aan geschiedenis, en deze periode in het bijzonder... Als dan het verhaal, de vervelende humor (haha, een vooroorlogse amfibiemech die de trap niet op komt) en vooral de muziek ook niet voor een meerwaarde zorgen, blijkt deze film nog een verdraaid lastige zit.

3*

Beetje een tegenvaller. Natuurlijk zijn de jongens geen professionele kidnappers, maar dit sloeg werkelijk nergens op... Je vriendin is ontvoerd, en je haalt een whiskey on the rocks voor een man die geen haar beter is, met wie je vervolgens een potje gaat kaarten? Niet echt geloofwaardig, hoe charismatisch die gozer ook mag zijn (Walken blijft een genot om naar te kijken, heb alleen het idee dat hij nogal vaak dezelfde rollen speelt). Gelukkig is het einde goed, hoewel die laatste scène op de boot het weer compleet verneukte.

2,5*

Nou, daar klopte alvast geen zak van. Gelukkig maar .

Oshii is toch op zijn allerbest als hij gewoon lekker de tijd neemt om een melancholisch sfeertje neer te zetten. En daarvoor is het bronmateriaal van Hiroshi Mori echt perfect. Kawai kan weer uitblinken, Oshii zijn dromerige, filosofische verhaaltje met vertellen. Ook de unieke combinatie van stijlelementen (Ierland in de toekomst, waar onsterfelijke koters in bi-planes elkaar het leven zuur maken, hoe verzin je dit?) past precies in het bekende straatje van Oshii.

Had aanvankelijk een beetje moeite met het verschil tussen de karakters en de omgevingen. De eerste steken toch wel een beetje flets af tov de decors (vooral de binnenlocaties). Maar daar raak je al vrij snel aan gewend en vanaf dan is het gewoon weer puur genieten.

Niet zo in-your-face schitterend als Innocence, maar in zijn eigen kalm voortkabbelende soort weer een absoluut juweeltje. Nu nog een DVD met een perfecte audiotrack zodat Kawai en de birds lekker surround door de huiskamer kunnen zweven.

4,5*

Schitterend! Geweldige mix van blockbuster en progressieve cinema. Boyle begint relaxed, kalm en zeker maar hoe dichterbij de zon komt hoe temperamentvoller hij regisseert om uiteindelijk te eindigen in waanzinnig camerawerk en distorted visuals van Pinbacker. Voeg toe het sublieme sound-design en toffe acteurs en je hebt een cocktail die fris begint en loodzwaar afdrinkt. Het plot wordt geslachtofferd maar wie maalt daarom wanneer we zoveel te zien en horen krijgen?

4* alvast.

Man he, hoe kun je je met zo'n budget nog zo inhouden. Wat een tamme, saaie bedoening. Nergens gaat de film ook maar enigszins uit de bocht. Alleen de scène met het lijnvliegtuig was de moeite waard. Als op een gegeven moment die kristallen uit de lucht komen en er "iets" op de stad afkomt denk je dat er wat groots á la The Day After Tomorrow staat te gebeuren, maar dat valt ook weer tegen.

Spacey is de enige die een beetje de feel snapt die een film als deze moet hebben, maar wordt vervolgens dan weer op een erg saaie manier "verslagen". Bosworth en Routh hebben verder totaal geen chemie. Sowieso is Superman geen favoriete held van mij, maaar hoe hij in deze film wordt neergezet is helemaal lam. Dat is overigens niet zozeer de fout van Routh, die haalt alles eruit wat hij kan.

Singer heeft met X-Men bewezen dat hij dit soort films best wel kan aanpakken, maar met Superman levert hij een erg boring formulewerkje af. Niet spannend, niet groots, niet spectaculair en al helemaal niet goed.

2*

Leuke film. Steekt op animatiegebied Pixar naar de kroon. Het water en zand is echt verbluffend mooi en designs van de pinguins (sowieso toffe beesten) zijn kleurrijk en treffend. De gezichtsanimatie is niet zo overdreven als doorgaans bij animatiefilms het geval is en de dubbing is lekker passend casual.

Het belangrijkste is nog wel dat alles zo heerlijk laid-back is. De hele film straalt een uitermate genietbare sfeer uit, met als personificatie die kip. Het mockumentary-idee is ook leuk, en levert wat goede grappen op, maar op dat gebied had er volgens mij meer in gezeten.

En openen met Green Day is voor mij een gouden zet.

3.5*

Grappig hoe de effecten in deze film net zo plastic zijn dan de Surrogates zelf. Kan toch niet echt de bedoeling zijn. Of deze film zit op een metafilmisch, thematisch niveau nog een stuk beter in elkaar (CGI als surrogaat voor de niet te behalen werkelijkheid) . Maar daar zie ik Mostow niet voor aan.

Dus blijft er een bedroevende film over. Zoveelste cyborg-verhaaltje, zoveelste zijn-we-nog-wel-menselijk-problematiek, zoveelste carcrash vanuit binnen de auto gezien, zoveelste bombarie soundtrack, zoveelste uitvinder met berouw (speelde Cromwell in I, Robot niet EXACT dezelfde rol?)... Verder ook totaal geen indrukwekkende actie (in T3 pakte Mostow tenminste nog uit met de kraanwagen) en een ontknoping waar een Bondfilm uit de jaren '60 nog niet mee weg was gekomen.

En wat ik dus al zei: de effecten in deze film kunnen écht niet meer. Zo overduidelijk blue/green-screen en CGI-poppetjes. Viel echt me heel erg tegen, zelfs al had ik totaal geen verwachtingen.

1*

Ja, mooie macabere film. Verhaal gaat nergens over natuurlijk, maar dat mag je ook niet verwachten. Veel kleurgebruik en mooi geschoten. Spanningsopbouw is geniaal (blinde man op een gigantisch groot plein, met als enige houvast zijn hond die door het dolle heen is), jammer dat het uiteindelijke schrikeffect er dan vaak nep uitziet en daardoor nogal teleurstelt (diezelfde hond, de vleermuis). Misschien niet te zwaar aan tillen gezien de leeftijd van de film maar toch... Verder de moeite waard, vooral dankzij de sfeervolle main theme (die wel iets te vaak terugkomt). 3,5*

Met gemengde gevoelens kijk ik terug op Swimming Pool. Het begin vond ik erg saai, daarna had ik het gevoel naar een r-rated aflevering van "Murder She Wrote" te zitten kijken maar, godzijdank, sluit de film af met een erg mooie ontknoping. Moet deze maar eens opnieuw kijken om, wat Redlop uiterst scherp opmerkte, die subtiele verwijzingen te zien. Ook nu herinner ik me al wat van die spiegels inderdaad.

3* voor nu.