Opinions

Tja.

Korte en flitsende actiefilm, maar ook wel eentje die te rommelig is en de tand des tijd niet geweldig aan het doorstaan is. Jet Li komt bij momenten goed voor de dag, maar ik heb niet het idee dat zijn kwaliteiten een hele film lang benut worden. 't Is een beetje hit or miss doorheen de film en bij mijn eindoordeel moet ik dan ook bekennen dat ik toch te veel op mijn honger ben blijven zitten.

2

Tegenvaller.

Mij lijkt het dat de makers zichzelf overschat hebben. De symboliek die achter Julian's keuzes zit is hetgeen mij het meest tegen de borst stoot. Men brengt het alsof het iets speciaals is, terwijl het in wezen even rechtdoorzee is als het kapstokplotje waarachter het schuil gaat.

Tevens overtuigt de cast mij niet geheel. Ryan Gosling mag nu wel eens andere rollen gaan spelen dan de eeuwig voor zich uit starende en stille protagonist. Hij herhaalt zichzelf. Volgens IMDb heeft hij 22 regels dialoog; slechts ééntje ervan vind ik sterk gebracht ("Take it off!)).

Kristin Scott Thomas schmiert erop los - soms werkt dat, soms is dat vervelend. Vithaya Pansringarm is een weinig imponerende "slechterik" en Yayaging Rhatha Phongam loopt er ook maar wat verloren bij.

Nicolas Winding Refn scoort dan eigenlijk alleen maar punten met het audiovisuele. Ook hier weer haalt hij cinematografisch alles uit de kast - de vele neonlichtjes, composities en locaties zorgen voor behoorlijk wat drukte, een hypnotizerend effect heb ik echter nooit ondergaan. Daarvoor is ook de soundtrack niet geheel naar mijn smaak - goed en slecht doen een estafette.

Maar Refn teert ook veel op de inhoud en dan vind ik dat hij dat met Valhalla Rising en zelfs het meer commerciële Drive stukken beter gedaan heeft.

Kleine 2,5

Redelijk.

Typische rampenfilm, maar ik moet zeggend dat ik die het laatste decennium best goed kan verteren. Enfin, er zitten vaak degelijke films tussen - denk aan Everest, denk aan een rist Peter Berg-producties. Only the Brave mag aan dat lijstje toegevoegd worden. Zeer klassiek qua opbouw - een tikkeltje traag misschien -, maar wel vlot genoeg om iets of wat mee te leven met het gros van de personages. Dankzij behoorlijk acteerwerk, maar ook omdat je voelt dat er opgebouwd wordt naar een afloop die weinig goeds in petto lijkt te hebben. Zo geschiede. De finale is vrij snel voorbij gezien de lijvige speelduur, maar men gaat er wel stemmig uit.

3

Slecht.

Only You is ongeveer alles wat mij te vaak tegen staat aan Amerikaanse romcoms. Sowieso is het allemaal zo vergezocht dat het absoluut mijn petje te boven gaat waarom Marisa Tomei's personage met alles zo gemakkelijk weg komt. Zeer vreemd. Voor Tomei is het één van de vele labiele personages die zij gespeeld heeft, maar ze haalt hier geenszins een deftig niveau. Maar dat zal misschien aan de makers liggen. Enkel de gezellige kliekjes van toeristische plekjes zijn zo nu en dan de moeite.

2

Degelijke western, maar er zat m.i. meer in.

Het verhaal is eenvoudig. Zoals het een echte western betaamt. De opbouw verloopt rustig, maar aan een aangenaam tempo.
De beelden zijn prachtig, net als de muziek. Ook de kostumering en alle tralala daaromtrent zitten snor.

Maar dan faalt Costner in enkele opzichten. Van de personages die diepgang kregen, kon enkel Robby Duvall overtuigen. Hij was zowat de enige die z'n rol met overtuiging speelde. Bij hem had ik het gevoel naar Boss Spearman te kijken ipv naar Robert Duvall. Bij het personage Charley Waite keek ik gewoon naar Kevin Costner. In het eerste deel van de film heeft hij vooral een rol als sidekick van Boss, maar naar het einde toe wou hij meer de held uithangen, en dan die flauwe romance. Open Range begint als rauwe western a la Unforgiven, maar dan wordt die steeds zeemzoeter. Zoals op het einde heel het volk dat mee in opstand komt.. Het is misschien eens iets anders, maar het is niet beter..

Maar soit, al bij al oerdegelijke western, zonder een uitschieter te zijn. Kevin Costner mag van mij nog enkele westerns maken, maar dan zonder hem als hoofdpersonage en zonder al die flauwe romantiek.
Een 3.5*

Redelijk.

De klopjacht op nazi's in Zuid-Amerika biedt wellicht honderden interessante verhalen. Ook de poging om Adolf Eichmann voor het gerecht te brengen hoort daarbij. Met Oscar Isaac in de hoofdrol van speurder en Ben Kingsley als Eichmann zou je denken dat dat automatisch een goede film oplevert.

En aan Isaac en Kingsley zal het ook nooit gelegen hebben; zij doen hun job. Maar ik mis de urgentie wat. Het script is mij net niet scherp genoeg, niet in de aanloop naar de 'ontvoering' (en vooral waarom het zo moeilijk moet gaan), maar ook niet tijdens de ondervragingen.

Het zorgt dat Operation Finale bij momenten wat kwakkelt. De eindbeelden maken logischerwijze de meeste indruk en zorgen dat je als kijker alsnog stil bent als de aftiteling begint.

3

Vermakelijk.

Na Wrath of Man weer een niet-typische Guy Ritchie-film. Ook met Operation Fortune laat hij de hippe dialogen en flitsende editing achterwege. Geen drukdoenerij, wel een rechttoe rechtaan actiefilmpje. Maar is Wrath of Man iets harder en serieuzer van insteek, dan kiest Operation Fortune voor een lichte toon. Eerder actiekomedie dan actiefilm pur sang.

Enkele typische Ritchie-dingetjes zitten er wel nog steeds in: Jason Statham vertolkt de hoofdrol. Ik kan hem wel goed hebben, eigenlijk. Hij speelt intussen toch al een dikke 20 jaar hetzelfde rolletje, maar van mij mogen er nog eens 20 bijkomen. De show stelen doet hij wel niet. Dat doet Hugh Grant, in een typisch Ritchie-rolletje.

Verder valt er weinig goeds of slechts te zeggen. De film is wat het is. Voor de fans van het vroegere werk van Ritchie is dit hoogstwaarschijnlijk een teleurstelling. Zij die van een simpel doch vlot actietussendoortje houden, zullen hier misschien wel hun gading in vinden.

3

Redelijk.

Gezinsuitbreiding afgelopen zomer trok een streep door mijn plannen om Oppenheimer in de bioscoop te kijken. Nu geef ik sowieso de voorkeur om elke film op groot scherm te zien, maar ik heb toch niet het idee dat een eventueel bioscoopbezoek mijn beoordeling positiever had doen uitdraaien.

Sinds Tenet ben ik Christopher Nolan beu als regisseur, maar zijn carrière is dusdanig geslaagd dat hij bij elke nieuwe film die hij ooit gaat maken een gigantisch budget krijgt én dat liever niet uitgeeft aan CGI. Daar alleen al voor ben ik benieuwd naar hem.

Maar Nolan is ook steevast knip - en plakwerk in de tijdlijn van z'n film. Onnodige interessantdoenerij. Ook voor Oppenheimer werkt het voor geen meter. De talloze personages blijven sowieso al amper hangen en al zeker niet als er zo vaak in de tijd gesprongen wordt. Kansloos is het, om met ook maar één personage mee te leven.

Dat maakt het bij momenten een apathische kijkervaring. Het onderwerp spreekt me ook niet geweldig aan en de fixatie op het leven van de figuur Oppenheimer ook niet. Van zijn affaire tot de vermeende banden met het communisme: het zal wel.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de drie uur wel snel om waren. Nolan doet dus zeker dingen goed. Visueel is het een beetje stoffig en wat te voor de hand liggend, het zwart-wit doet het 'm ook niet. Maar niet alles is dus slecht en het is zeer zeker een stapje vooruit na Tenet. Ik hoop wel nog altijd dat Nolan zichzelf wat minder belangrijk wil vinden en misschien zit er dan nog eens een meesterwerk in.

3

Dik in orde.

Justin Kurzel weet wel hoe een film stemmig te schieten. Qua genre is The Order doorgaans mijn ding niet, maar doordat de film er zo goed uit ziet is dat euvel al grotendeels beholpen. Verder een schrijnend verhaaltje - ook al was de duiding bij de aftiteling niet echt nodig -, gebracht met de nodige Hollywoodclichés, in de vorm van het personage van Jude Law. Niet dat die het zo verschrikkelijk slecht doet, maar veel stelt zijn personage niet voor. Verhalend vlot het aardig, een tijdsprongetje hier en daar helpt om de boel gaande te houden. Vlotte wegkijker.

3,5

Van de hak op de tak.

En dat de hele speelduur lang. Vanaf minuut 1 is er in elke scène wel één of ander complot te vinden. Het tempo ligt dan ook verschroeiend hoog - overhaast zelfs - en diepgang is ver te zoeken.

Het enige wat me een beetje heeft kunnen bekoren is de opgang van Anne Boleyn. Maar ook dat wordt weer in een paar minuten afgehandeld en voor je het weet is iedereen terug op z'n plaats gezet en zijn er koppen gerold.

Natalie Portman en Scarlett Johansson (en ook Eric Bana) hebben hier feitelijk wenig te zoeken en zijn puur gecast omwille van hun naam. Vooral Portman en Johansson met hun belachelijke pogingen tot een Brits accent zijn lachwekkend. Bana heeft eerder een ondankbare rol: Henry de Zoveelste was blijkbaar een zwakke, ietwat chagrijnige en oversekste koning. Enige menselijke trekken had hij blijkbaar niet.

Qua aankleding e.d. sprokkelt The Other Boleyn Girl nog wel wat puntjes. De kostuums zijn evenwel niet altijd even mooi - Henry lijkt meer dan eens uit een circus ontsnapt -, maar de kasteels en binnenplaatsen zijn dan wel weer de moeite.

Cinematografisch is getracht makkelijk te scoren: eerst oogt alles nog gelig, bijna goudkleurig om dan grauw en kil te worden. Een beetje subtiliteit had welgekomen geweest, zeker gezien de muziek die haar werk meer dan goed doet.

Tegenvaller.

2

Redelijk.

Echt grandioos is dit niet. Het geheel vind ik behoorlijk matig, maar zo af en toe komt er iets totaal absurds om de hoek gepasseerd en die aaneenschakeling redt de film eigenlijk.

Zo'n zelfmoordsprong in den beginne zet de toon, maar idiote dingen zoals de quotes van TLC zijn beter. Ze zijn uit de lucht gegrepen en zorgen ervoor dat het idiote ervan afdruipt.

Will Ferrell en Mark Wahlberg zijn niet echt een topduo. Simpelweg omdat Ferrell stukken beter is dan Wahlberg; die is goed als die een domme kop opzet, maar als hij begint te roepen wordt het al snel slecht. En laat hij net in deze film de ganse tijd roepen. Ferrell is voor zijn doen behoorlijk ingetogen en droog, al blijven zijn schreeuwmomenten wel leuk - zeker als ze gedoseerd zijn.

De show stelen doet Michael Keaton echter, die op lukrake momenten totaal uit de lucht gegrepen dingen opzegt.

The Other Guys duurt wel bijna twee uur en dat is te lang. Er is te weinig draagvlak daarvoor en ook al ligt de absurditeit vrij hoog is dat gewoon aanvulmateriaal. Een halfuur korter had al e.e.a. geholpen. De cameo's van Dwayne Johnson en Samuel L. Jackson vind ik weinig boeiend - maar markeert tegelijkertijd wel de eerste keer dat een bekend nummer de soundtrack een handje helpt. Een voorbode voor later in de film.

Kleine 3

Verschrikkelijk.

Komedie, maar dan eentje die nooit grappig is. De personages en hun vertolkers zijn bloedirritant. Nikolaj Coster-Waldau in zijn Jaime Lannister-periode in dit soort film? Onbegrijpelijk. Veel te goeie acteur voor deze onzin.

In coronatijden met de madam gezien. Handig als herinnering dat ik ze best niet laat kiezen.

1

Mooi.

Behoorlijk lange film, maar zeer de moeite. Simpel van opzet, maar in al z'n eenvoud kijkt dit drama gewoon zeer gemakkelijk weg. Het acteerwerk is over de ganse lijn sterk en de vriendschap komt authentiek over, vooral omdat er niet té hard over doorgedramd wordt. Visueel ook mooi, hoewel dat misschien meer te danken is aan de talloze prachtige filmlocaties (Nepal!). Dat beeldformaat vind ik dan weer niks, maar doet uiteindelijk amper af aan het mooie eindproduct.

4

Niet goed.

Maar in se ook niet veel slechter dan het gros van de horrorfilms met spookjes à la Mama. Ook hier weer wat onwetenden - oké ja, tieners, altijd irritanter dan eender welke leeftijdsgroep -, ook hier weer een spook met een familieverleden, ook hier weer spoken in de vorm van verlepte vrouwen. Het is ook wat.

De cast is iets wat ik dan wél weer kan waarderen in horrorfilms à la Mama, en dat is iets dat hier ontbreekt want alle acteurs zijn stuk voor stuk zoutzakken.

En ook sfeer is hier niet echt aanwezig. Soms is wat schrikken, of dat lijkt toch de bedoeling. Maar het zijn ook weer de cliché momenten: krakende deur, donkere kelder, ... Ik heb nu in een maand of 5 zo'n geestenfilm of 6, 7 gezien - iets wat ik tot mijn verkering steeds meed als de pest - en ze zijn stuk voor stuk hetzelfde. Erg onorigineel subgenre, precies. Is er geen sfeer of sterke cast of zelfspot, dan blijft er voor mij niks over.

1,5

Best oké.

Niet Buster Keaton's beste die ik tot dusver gezien heb. Het komt allemaal nogal gezapig op gang en de gedane stunts zijn eerder langgerekt, dan dat er veel verschillende elkaar opvolgen. Niettemin is het absoluut een aanrader, al is het maar voor de productiewaarde. De film dateert uit 1923 maar speelt zich af in 1830, hetgeen zorgt voor een interessant tijdsbeeld met die trein, in die tijd nog eerder een koets op rails, als hoogtepunt.

3

Goed.

Sympathiek komedietje. Paul Rudd is ideaal in de hoofdrol als naïeve kerel. Qua verloop is de film erg voorspelbaar en met bijvoorbeeld de aanwezigheid van Elizabeth Banks dreigt de film even in het vaarwater van al die matige Hollywoodproducties te komen, maar Our Idiot Brother weet de balans toch te houden. Een aantal bijrollen worden leuk ingevuld en de film is kort genoeg om als warm tussendoortje te dienen. Zeker eens de moeite, wat mij betreft.

3,5

Redelijk.

Nog best aangenaam filmpje als wegkijker. Natuurlijk, eenzaamheid bij ouderen is een delicaat thema. hier levert het aardig kijkvoer op, zonder dat het mij echt mee had. Robert Redford en Jane Fonda doen hun best, maar ik ben geen fan van hen. Ook Matthias Schoenaerts passeert in een bijrol, maar zijn personage is zo'n verplicht nummertje om de film een kant uit te duwen, want de grootste tijd van de film kabbelt het allemaal wat rustig verder maar nergens echt heen.

3

Prachtig stukje pure cinema.

Zoals hierboven vermeld staat heb ik deze film meermaals gezien in mijn jonge jaren, maar de laatste keer dat ik hem zag zaten we volgens mij nog in de jaren 90. Door de jaren heen zijn me wel enkele momenten sterk bijgebleven, maar ook als geheel kan L'Ours me nog steeds meeslepen en ontroeren.

Jean-Jacques Annaud verdient alle respect voor dit werk. Documentaire wordt perfect verweven met "gewone" cinema - de droomsequences van Youk waren zelfs niet nodig geweest. Af en toe steekt er wat sentimentaliteit de kop op - i.t.t. vroeger kan de inkeer van de jagers me niet meer overtuigen -, maar er zitten uiteindelijk genoeg sterke scènes in. De laatste scènes waarin Youk door Kaar van de pouma gered wordt en uiteindelijk samen met hem een winterslaap houdt doen me nog steeds enkele tranen wegpinken.

Bijna 25 jaar na datum ziet de film er nog steeds piekfijn uit. De natuurbeelden zijn magnifiek, de beren (en alle andere dieren) zijn fantastische hoofdrolspelers en ook de muziek is meeslepend.

Alles in z'n geheel is dit een sterk stukje échte cinema.
Dikke 4

Vermakelijk.

Out For Justice is precies wat je ervan mag verwachten: veel geknok, gevloek en lawaai. De slechterik van dienst overtuigt en ondanks een inkakmomentje hier en daar zit de flow er goed in.

Ik zou willen zeggen dat de grootste troef Steven Seagal is, maar dan doe ik William Forsythe temin. Die vent ziet er niet uit, maar is een meer dan geslaagde slechterik. Seagal zelf is behoorlijk grofgebekt, maar dat past 'm zo: dat narcistische, heldhaftige geknok vol idiote schijnbewegingen, voorafgegaan door stoere praat met z'n hees stemmetje. Velen zijn tegen hem, maar potjandorie, wat kan ik zo nu en dan eens genieten van hem.

Actiegewijs is het ook allemaal dik in orde. Vooral tijdens Seagal's kenmerkende bargevecht valt er wel wat te zien. Ook aan idiote oneliners en domme typetjes ontbreekt het niet. De soundtrack doet af en toe wat eighties aan, maar verder is Out For Justice ouderwetse actie volgens de sfeer van begin jaren '90.

3,5

Onderhoudend.

Steven Soderbergh leerde ik indertijd kennen van zijn Ocean's-films. Out of Sight blijkt een Ocean's-avant-la-lettre. Als luchtig misdaadfilmpje, eveneens met de gladde George Clooney in de hoofdrol, lijkt het een voorbode op wat met Ocean's komen zou. Behoudens Clooney in de hoofdrol zijn er nog een hoop stijlkenmerken te herkennen uit Soderbergh's latere films (misschien ook vroegere, maar die moet ik nog ontdekken). In ieder geval valt er altijd wel wat te bespeuren in zijn films. Visueel is het zelden of nooit saai. Ook in Out of Sight leeft hij zich uit met warme kleuren, dan weer koude kleuren, vaak opgewekt door een filtertje hier en daar. De muzikale ondersteuning was anno 1998 ongetwijfeld hip.

Met wat simpele editing-trucjes hier en daar probeert Soderbergh het nog wat op te smukken maar in se is het plot vrij simpel en niet echt bijster interessant. Clooney en Jennifer Lopez moeten voor wat vonken zorgen, maar ik keek meer uit naar de bijrollen van types als Luis Guzman en Don Cheadle. Die eerste is grappig, die tweede valt tegen.

3

Goed.

Het eerste half uur wil net iets te groots zijn en de verschillende etappes vind ik dan ook te snel passeren. Alsof men de kijker simpel acht en hem/ haar zo snel mogelijk wil overtuigen dat Russell toch wel echt een goed persoon is. Nadien betert het.
De executie van Rodney en chauffeur brengt de nodige grimmigheid in de boel en zorgt best voor wat spanning. De afrekening kan tellen en levert een bevredigend einde op, dat helaas vakkundig teniet gedaan wordt door een shot te veel. Het eindshot heeft simpelweg geen functie. Russell heeft z'n wraak en blaast uit, dan is het toch gewoon gedaan? Het had zo'n goed finaal shot geweest.

Christian Bale acteert overigens erg sterk. Ik ben geen onvoorwaardelijke fan van de man - soms vind ik hem net iets te veel moeite doen, maar hij slaagt erin om z'n personage te vereenzelvigen met de kille ondertoon van een grauw dorpje.
Casey Affleck is wat irritant en ook Woody Harrelson kan mij niet geheel bekoren, daarvoor is hij te karikaturaal. Willem Dafoe is een steunpilaar, Forest Whitaker een enorme stoorzender - wat een belabberde prestatie.

Regisseur Scott Cooper - mij onbekend - slaagt er met verve in z'n film grauwheid mee te geven - puike soundtrack ook. De brutale ingevingen zijn ook effectief brutaal. Enkel spijtig van dat shot. Ik lees dan dat hij het als een ode aan The Godfather: Part ll ziet. Totaal overbodig, me dunkt, en idioot ook. Deze film kent nergens de grootsheid van die film - en er is ook niks mis mee om dat niet te hebben - en heeft behalve het thema 'familie' niks met die film gemeen. Spijtig.

Kleine 3,5

Redelijk.

Luchtig thrillertje, althans, zo lijkt het in het begin. Het rollenspel is amper serieus te nemen, en groot was dan ook mijn verbazing dat de film al snel een vrij serieuze wending neemt en er zich een simpel plotje ontvouwt. Een plot dat het zich vlot voortbeweegt, maar dat ook leunt op de gebruikelijke twists om toch maar "verrassend" uit de hoek te komen. Denzel Washington is zoals hij steeds weer acteert - zeker in dit soort films: oké. Zo'n beetje als heel de film.

3

Typische Netflix.

Namelijk hap-slik-weg. Formulewerk dat weliswaar nergens verveelt, maar wel héél erg standaard aandoet. Adam Devine is best vervelend (en wordt stilaan toch ook te oud om dit soort schijtlollige rolletjes te spelen). Pierce Brosnan doet het op automatische piloot. Hij krijgt zelfs een James Bond-mopje. Armoe troef dus. Het is maar dat het nog aardig vordert en het niet te lang duurt (en ikzelf met een pasgeborene niet de energie had me er druk in te maken), anders viel de score wellicht lager uit.

2,5

Mja.

Wat moet je ervan zeggen? Outcast is B-film in alle opzichten. Dan vergeef je al sneller een aantal zaken, of ga je gemakkelijker mee in onzin. Maar dat wil nog niet zeggen dat het iets slecht goed maakt.

Veel rommelige toestanden. Zowel in het scenario als bijvoorbeeld camerawerk. De actiescènes zijn om van te huilen. Soms is het gelukkig nog wel zo overdreven dat het grappig is, bijvoorbeeld Cage's sterfscène.

Hayden Christensen en Nicolas Cage zijn elkaars gelijke qua overacting. De ene al wat subtieler dan de andere.

2

Belachelijk.

Klein, kitscherig filmpje. Derderangs acteurs die in latex pakjes een goedkoop decor binnen huppelen en de meest dwaze scènes moeten spelen. Veel heeft het in elk geval niet om het lijf, letterlijk en figuurlijk. Rondborstige aliens krijgen seksuele voorlichting en dat is het in grote lijnen zowat. De humor is echt te slecht voor woorden, de kitscherige late seventies-vibe, inclusief synthesizer op de soundtrack, zorgt voor een zekere foute charme, maar goed is dit geenszins.

2

Sterke, helaas onderschatte western. Een must see. Niet alleen voor de westernfan, maar voor de filmliefhebber in't algemeen.

Clint Eastwood acteert hier de hele film lang op een hoog niveau. Ook John Vernon, die Fletcher vertolkt, vind ik sterk. De andere personages vielen me echter wat tegen. Die ouwe indiaan ging nog net maar al de anderen waren mij of te cliche of gewoonweg niet goed genoeg.

De landschappen worden mooi in beeld gebracht, de hele film lang. De dorpjes kwamen mij heel 'western' over. De sfeer was echt zoals je van een western kan verwachten. De muziek was niet echt speciaals. Niet slecht, niet goed, gewoon gewoon.

Het verhaal is simpel, maar eenvoud kan werken, zoals hier het geval is. Josey komt gedurende het verhaal voor een dilemma te staan: of wraak nemen of een nieuw leven opbouwen. Hij krijgt ook constant de verhalen over Josey Wales en de daarbij horende vooroordelen te maken.
De romance met Laura Lee vind ik echter een minpunt, het is zo flauw als het groot is en Sandra Locke acteert barslecht.

Een sterke western van Eastwood, een aanrader. M.i. beter dan Unforgiven en For A Few Dollars More, de andere Clint-westerns die ik een 4 gaf
Geen 4,5, maar een dikke 4 omdat de acteerprestaties van de meeste bijrollen (vooral de oma en Laura Lee) erg tegenvallen.

Oerdegelijk.

Eigenlijk doet de film gewoon wat hij moet doen: de Schotse hooglanden als fantastisch decor gebruiken in deze modderige en best sombere vertelling over Robert Bruce. De film heeft weinig tot geen verrassing en dat is maar goed ook. Geen ellenlange of geromantiseerde klefheid; maar een best "saaie" hoofdfiguur die zich met zijn nektapijt een weg zoekt richting gerechtigheid.

Behalve het schitterende decor en enkele goede rollen - Stephen Dillane! - valt ook het uitstekend camerawerk op. Een aantal lange shots springen erbovenuit, alsook het eindgevecht bij Loudoun Hill, al heeft het toch iets potsierlijk dat een gigantisch cavalerieleger niet opgewassen is tegen zijn eigen dommigheid en een hoop pieken.

3,5

Niet goed.

Zoveelste actiethriller over een bende heroïsche macho's die stand (moeten) houden tegen terroristen, ditmaal in een ongelukkig gelegen buitenpost. Macho's van dienst zijn onder meer Scott Eastwood en daar is veel mee gezegd: dat is lomp acteerwerk gegarandeerd.

De film vordert in cirkeltjes naar de onvermijdelijke (definitieve) confrontatie met de taliban, maar ik kan niet zeggen dat ik op dat moment meer dan drie soldaten een naam kon geven. De finale is wel oké, maar kan zich niet meten met vergelijkbare films als 12 Strong of Lone Survivor.

2

Vrij tam.

De spanning zit onderhuids. Tenminste, dat is de bedoeling. In de praktijk is dat het eerste uur het geval, nadien kakt de boel stelselmatig in. Enkele zijplots zoals de relatie met de zus zijn erg slecht gedaan.

Ook de casting van Jared Leto is niet de beste keuze. Hij is veel te vrouwelijk voor zijn onderkoelde rol, alsof dat schreeuwerig emozangertje in hem opeens stoer wil zijn. Gelukkig hebben de meeste van z'n Japanse tegenspelers wel wat charisma. Het blijven wel veelal gewichtige blikken. De film is hoe dan ook grauw van sfeer, strak geschoten en dus past dat wel (en is het ook gewoon de bedoeling).

Niettemin is het toch allemaal iets te weinig om echt van een geslaagde film te spreken, te meer de afrekeningen en wendingen weinig verrassend zijn.

2,5

Nog net te doen.

Heel af en toe vermakelijk, maar vooral een slappe hap. Gelukkig ook niet te zwaarwichtig zodat het nergens lamlendig wordt. De speelduur tikt aardig weg en het foute sfeertje ligt er voldoende dik bovenop.

Sylvester Stallone vind ik zelfs in dit soort rollen tekortkomen. Wat mij betreft heeft die veel te weinig komisch talent voor deze niet-serieuze onzin.

2,5

Matig.

Veel te veel matig geregisseerd oorlogsgedoe en veel te weinig horror. Het beetje horror dat de finale biedt is ook meer van het actiegerichte, een beetje Resident Evil-achtig minus de post-apocalyptische setting. Ik mis ook wat zelfrelativering. De toon is best serieus, terwijl de nazi zombies toch gewoon een potsierlijke bende zijn: de commandant die de ultra-zombie wordt, de malafide laborant met z'n gekke injecties, .. Ik word niet echt warm van dat gebrek aan originaliteit. Niettemin zit er hier en daar wel een tof dingetje in en de vormgeving van de nazi zombies zelf kan er ook mee door. Nog net te doen dus voor op een doordeweekse avond, maar daar blijft het bij.

2,5

Wel oké.

Ik hou van westerns, maar niet van praatfilms. The Ox-Bow Incident is wel een western, maar eigenlijk vooral een drama dat zich afspeelt in een westernsetting. Een beetje 12 Angry Men maar dan in een andere tijd. Net als in die film speelt ook hier Henry Fonda een hoofdrol, al vind ik hem op cruciale momenten wat naar de achtergrond verdwijnen, ten voordele van minder getalenteerde acteurs. Zo schippert het eigenlijk de ganse speelduur tussen goede momenten - Anthony Quinn kan bijvoorbeeld ook indruk maken - en minder goede momenten - het amateurtoneel van stijve harken. De film is redelijk moralistisch, maar dat had ik ingecalculeerd. Verder wel netjes geschoten in stijvol zwart-wit, met de stemmige opening - en closing shots die daarbij de kroon spannen.

3

Pover.

Het begin is leuk en ook de eerste scènes in Oz zijn geslaagd, maar dan kakt het allemaal enorm in. Het tempo en de schwung is vaak zoek, de humor valt tegen (waar is die zelfspot waarvan het origineel doordrenkt is?), knipogen naar het origineel zijn op één hand te tellen en Oscar is tig keer vervelender dan eender welke Wicked Witch.

De finale sprokkelt nog wat puntjes, maar kan niet verhelpen dat men er niet in geslaagd is een prequel te maken die het origineel eer aan doet.

De eerste vijf minuutjes lijkt James Franco geknipt voor z'n rol, maar hij valt al snel in herhaling en nog voor hij in Oz belandt is hij onaangenaam raar, precies stoned of iets dergelijks.

De heksen vallen wat beter mee, al springt niemand er bovenuit. Michelle Williams acteert te goed voor dit soort rollen; Rachel Weisz en Mila Kunis hebben het al beter begrepen en schmieren erop los, al vind ik Kunis beter tot haar recht komen in het begin van de film.

Mijn grootste ontgoocheling is wellicht het visuele. Het moet bijna de bedoeling geweest zijn, want ik had erg vaak het gevoel naar een making of te kijken, met het kleine verschil dat de green screens een gezicht gekregen hebben. Ergens bij de eerste scènes in Oz zie je Franco en Kunis wegrennen van vliegende bavianen; mijn god, die CGI is van het lelijkste dat ik ooit gezien heb. Je ziet beide acteurs zo door de studio huppelen.

Achteraf gezien hadden de makers beter door kunnen gaan in het zwart-wit. Het 4:3 formaat is op een bioscoopscherm niet echt aangenaam, maar spuuglelijke kleurtjes zijn dat ook niet.

De (te aanwezige) muziek van Danny Elfman en de Alice In Wonderland-stijl van Sam Raimi zouden je naar Tim Burton kunnen doen verlangen. Alleen zou die er iets beters van gemaakt hebben.

Heel kleine 2,5