Opinions

Zoals al ik liet doorschijnen is dit een absolute meevaller. Een nagenoeg uitmuntende cast weet een tamelijk nieuw superheldenverhaal neer te zetten zoals het op papier ook lekker had kunnen uitpakken. Ongeveer Nightwatch vs Superman met geslaagde humor, maar ook een psychologische invalshoek en stiekem ook een prima plot. Heerlijk als een film zo meevalt, ik ben nog steeds enthousiast. Een bijzonder magere vier sterren (zo mager dat je ze nét niet ziet dus).

Een pretentieloze topfilm. Rechtlijnig verhaal, Gemma Arterton in strakleren broek, een minigun in fantasysetting, een Siamese heks, veel bloed zonder omhalen, weinig CGI-geneuzel, goede art direction, fijne cast: zó hoort een simpele R-rated Hollywoodfilm te zijn. Geen geneuzel.

Eigenlijk gewoon een van de vermakelijkste films die ik tot nu toe heb gezien in 2013 (vermakelijk niet verwarren met diepgaand of inhoudelijk).

Immens saaie film zeg... ik zag allerlei lovend commentaar alhier, maar deze film boeide me van begin tot eind niet. Het liet me compleet koud wat er met wie gebeurde, ik vond de personages op Harry na bijzonder oninteressant en kil, het verhaal was langdradig en de humor niet grappig genoeg. Pluspunten zijn enkele fraaie shots (vooral tijdens de aantiteling mooi gedaan) en Harry zelf, best een geschikte vent, ondanks zijn... trekjes.

Ik heb na 60 minuten, toen de film bijna niet vorderde in verhaal en karakterontwikkeling, getwijfeld hem vroegtijdig uit te zetten en heb dit gevoel tot het einde gehouden. Achteraf had ik daaraan moeten toegeven.

Vandaag gezien op het AFFF. Spookfilms kunnen wel leuk zijn, maar deze haunting betreedt reeds bewandelde paden en maakt de film daarom bijzonder oninteressant. Een gezapige familie, een oud huis met een luguuber verleden en wat zogenaamde skeletons in the clauset, je kent het wel.

Erg jammer vind ik toch altijd de voorspelbaarheid in horrorfilms als deze. De meeste schrikmomenten zie je van mijlenver aankomen en degenen die wat minder voor de hand liggen worden aangezet met de standaard schrikgeluidjes om effect te behalen. Veel te makkelijk en goedkoop. Het is de kunst om de kijker een onbehagelijk gevoel te geven zonder dergelijke poeha.

Het verhaaltje is inderdaad wat uitleggerig en bovendien behoorlijk corny. Ik weet niet hoe het 'waargebeurde' verhaal verliep, maar ik heb zo'n gevoel dat het filmscript net wat occulter is gemaakt om de popcorneters te plezieren. Een te gemakkelijk filmpje dus, niet eng en te voor de hand liggend.

Hoera voor Elias Koteas trouwens, ook al was zijn rol nietszeggend.

Prima film. Enige kritiekpunt vind ik het verhaal. Volgens mij is er teveel uit het boek overgenomen wat niet wordt uitgelegd in de film, maar desalniettemin is het van begin tot eind prima te volgen. Jammer van sommige onduidelijkheden. Wat de personages betreft (eRCee): prima uitgewerkt. Ze hebben allemaal hun eigen geheimen en diepgang.

Ik vergelijk ook deze film weer even met Sen to Chihiro (evenals Mononoke-Hime), omdat dat de eerste Miyazaki was die ik zag, tevens de beste. Spirited Away had toch iets extra's voor mij, gewoon tikkie beter. Kan door de muziek komen, ik weet het niet. Maar van de drie Ghibli films die ik heb gezien is dit de op een na beste

Edit - Heb net Tonari no Totoro gezien, dit is nu de op twee na beste van de vier

Wow wat een verrassing blijkt deze Haywire. Heel simpel: Jason Bourne, maar dan met een lekkere dame die haar mannetje staat en ditmaal wél met waanzinnige gevechtschoreografie (en dus geen bliksemediting waarin uiteindelijk niets te zien valt). Die Carano is een MMA-vechter en dat laat ze zien - doet ook al haar stunts zelf. Verder heel fijne muziek, lekker jazzy en vooral goed gebruikt, ook tijdens actiescènes. Het geluid is dan ineens ondergeschikt, het is de soundtrack die overheerst. Beetje a là de Oceantrilogie eigenlijk, maar dan tijdens actiescènes. Soderbergh maakt films in razendsnel tempo, maar als hij zo'n niveau aanhoudt mag hij ze van mij blijven maken. Niets nieuws onder de zon deze film - bijna letterlijk Bourne maar dan met een vrouw - maar wel gelikt en actievol. Aanrader.

Carano als newbie acteert ook zeer naar behoren als actieheldin en BILL FUCKING PAXTON doet mee, wat was zijn laatste rol vóór deze?? True Lies ofzo? Bill Paxton ! Wel jammer dat zijn rol wat... saai is. Geen Aliens of Predator 2 reprise.

Ik vond vooral Winslet abominabel acteren van tijd tot tijd.

Voor de rest is dit een prima liefdesfilmpje met een 'leuke' afsluiting. Toch kwam de film over als niemendalletje. Er gebeurt vrij weinig en ook het fantasie-gedeelte is nogal recht-toe-recht-aan. Mooi gemaakt, dat wel. Drie sterren omdat de film uiteindelijk niet verveelt, maar ook nergens echt uitsteekt. 3*

Wonder boven wonder lag de geïmporteerde versie van Pompoko bij de lokale Van Leest. Wie ben ik dan om hem te laten liggen? Na enig vooronderzoek hierover verwachtte ik een kinderanime, met Totoro in het achterhoofd. Dit beeld wordt aan het begin ook bevestigd, maar al snel wordt de film een 'volwassen jas' aangetrokken. Of is het toch andersom? Een film voor volwassenen met een kinderjas aan. In het laatste geval zit de jas dan wel krap!

Er heerst in ieder geval geen twijfel over de wasberen zelf, want die zijn ronduit briljant! Ze vormen de humoristsche dragers van een serieuze boodschap: de ecologsiche lading van de film wordt gedekt vanuit hun eigen standpunt. Het is hierdoor waarschijnlijk onmogelijk om niet met die beestjes mee te leven...

De pogingen om de mensewereld uit hun leefterrein te weren leveren zeer memorabele scenes op. Hoogtepunt hiervan is zonder twijfel de optocht van gremlins en geesten! Een ware betovering voor de kijker, met passende muziek eronder... Verder had ik het werkelijk waar niet voor mogelijk gehouden wat een wasbeer allemaal met zijn testikels kan bewerkstelligen. Ik zou haast zeggen dat ik jaloers was

Het einde van de film is eveneens noemenswaardig. Een perfect voorbeeld van hoe een onbevredigend einde bevredigend kan zijn. Herziening vindt vast spoedig plaats, maar nu eerst maar even laten bezinken. Hoewel ik met stellige zekerheid kan zeggen dat mijn enthausiasme over Pompoko voorlopig op het huidige niveau blijft!

Dik verdiende 4,5*

Op Cannes stond dit misdaaddrama bekend als 'de film met de brandende piemel'. Want er zit een brandende piemel in. Best een heftig filmpje dit. Snap wel waarom Escalante de prijs voor regie kreeg, die is namelijk rotsvast. Thematisch natuurlijk afgrijselijk. Een gezin draait op voor de fout van een naïeve puber en betaalt voor die fout een extreme prijs. Naar het einde toe laat Escalante zijn daarvoor zo realistisch ingezette toon helaas wel een beetje varen, of ik kon in ieder geval wat minder begrip opbrengen voor de keuzes die hij zijn personages liet maken. Zo zit er een wat absurd momentje in tussen hoofdpersoon Heli en een incompetente politieagente, dat qua toon los staat van de werkelijke absurditeiten die in de eerste helft plaatsvinden. Het benadrukt wel de gekte en de machteloosheid die een arme burgerman moet ervaren in een door drugsgeweld geregeerde wereld. Beklemmende en heftige film die je niet in de koude kleren gaat zitten.

Wel een geinig filmpje, maar nooit geinig genoeg om echt coole cultpulp te worden. Paar leuke onelinertjes erin, zoals "You have aroused the three snakes", maar verder nogal vlakjes. De kikvorsmannen variëren van knap gemaakt tot klunzig in elkaar geflanst. Sommige maskers zijn erg statisch, terwijl andere juist wel veel bewegingen aankunnen. Verder natuurlijk lekker B-ig, maar dat moet ook gewoon. Echt bizar vind ik de film verder niet. De vervolgen laat ik links liggen.

De verrassingsfilm van het Imagine Film Festival. Leuk concept (zuipende, vloekende en zondige priesters die duivels uitbannen), maar de film miste visie en budget en eigenlijk ook gewoon een goed script en goede cameraman. Film was in 3D en daardoor vaak onnodig donker.

Toch wel een ferme tegenvaller. Duidelijk Del Toro, maar net iets teveel op dreef. De film heeft dan ook teveel van alles (bizarre creaturen, actie, personages, subplotjes ...), waardoor de focus iets teveel wegvalt van het concept: Ron Perlman als cynische rode duivel die kont moet schoppen. Konten schopt hij zeker, maar in deel 1 kwam dat allemaal wat beter uit de verf. Hij is bovendien niet zo cynisch meer, eerder flauw. Zijn nieuwe oppasser Johan Krauss is helaas een vervelende toevoeging aan de cast en is eveneens veel te flauw. Iets teveel hooi op de vork van Del Toro, of eigenlijk iets teveel ideeën in te weinig tijd.

Herbert, 93, Zweden: wat een verschrikkelijk grappige man is dat. "I aim to survive you" zegt hij tegen de filmploeg met een ontdeugende lach op zijn gezicht. Zijn uiteindelijke 100 metersprint is echt fant-tas-tisch. Het meest innemende en menselijke stukje film dat ik in lange tijd heb gezien. En dan die slowmo's van die oudjes terwijl ze hun onderdeel uitoefenen. Verbeten gezichten, aangespannen spieren onder een hangende huid met aderen en ouderdomsplekken en vooral veel wilskracht. Ontzettend leuke film.

Uitermate beklijvend drama met een sterke kindercast. Hoewel het verhaal uiteindelijk wat te lang aanvoelt, zal de film menigeen beroeren. Hongaarse jeugd in een wat uitzichtloze positie geeft zich over aan leeftijdsgenoot Sebastyén. Klein nadeel is dat de jonge acteurs op het scherm wat wijs overkomen voor hun leeftijd, maar dat komt door de film heen nooit ongeloofwaardig over. Vooral de keuze om Sebastyén op de achtergrond te houden is een goede geweest. Niet alles wordt ons voorgekauwd en sommige vraagstukken blijven onbeantwoord. Mooi en meeslepend.

Van twee betrouwbare bronnen uit mijn filmomgeving weet ik dat deze film erg tof is. Tenminste, dat hebben ze mij verteld. De één is een ademende filmencyclopedie en tevens de reden van mijn filmenthausiasme, de ander een Brit die qua filmliefhebberij een ware jaren '80 nostalgist lijkt te zijn (zijn jeugdjaren).

Zelf vond ik het maar zo zo. Zeker niet wat ik had gehoopt. Een typische jaren '80 film, dat zeker... Qua stijl moest ik stiekem een beetje aan Ghost Busters of The Crow denken, vooral door de animatie. Het verhaal stelde natuurlijk weinig voor, hoewel het gebruik van flashbacks goed werd toegepast, beter dan wanneer de film chronologisch zou worden verteld.

De insteek van het hele 'immortal' gedoe kan vrij goed uitgewerkt worden, helaas niet in deze film. 2,5*

N.B. Heb echt nooit geweten dat Clancy Brown de rol van bad guy vertolkte!

Slechter dan dit is niet mogelijk. Na het lezen van het commentaar alhier leek me “Highlander The Source” een uitermate geschikte no brainer voor anderhalf uur aan simpel vermaak. Maar niets was minder waar. Het mondde uit in anderhalf uur nagelbijten, hartkloppingen, hoge bloeddruk en ergernis. Vooral pure ergernis…

Er is namelijk niets goed aan deze film. Helemaal niets. De plot, om de duizelingwekkende lijst aan minpunten mee te openen, bestaat bijvoorbeeld meer uit gaten dan uit continuïteit, geen scène kent een logische aaneenschakeling. Alsof je via een kapotte hangbrug naar de overkant van een ravijn moet lopen. De hoofdpersonages zijn door de brakke plot net zo consistent als een willekeurig tekenfilmfiguur. Stuk voor stuk nemen ze onverklaarbare beslissingen en braken ze de meest dwaze zinnen uit. De weinige randpersonages zijn onverklaarbaar debiel en staan compleet buiten enige context. Verder lijkt het alsof de montage is overgelaten aan een chimpansee met dwangneurose. Geen kader wordt langer dan een seconde vastgehouden. In plaats daarvan vliegt het beeld via duizelingwekkende dwaalsporen van hot naar her, nog verder en uiteindelijk weer terug. De insteek hiervan was waarschijnlijk om deze film zo flitsend mogelijk te doen ogen, maar ik druk mijzelf uiterst mild uit wanneer ik zeg dat dit schromelijk mislukt is. Koppijn kreeg ik ervan Brett Leonard, koppijn!

En dan de acteurs. Acteurs? Het kost enige moeite om ze te ontdekken, aangezien niemand in de film lijkt te weten wat acteren is. Als een groep houten klaasen strompelden ze het beeld door. Neem bijvoorbeeld de bad guy. Zelden heb ik iemand zo abominabel zien optreden in een film. Het leek erop alsof de beste man zowel eng als grappig tegelijk moest zijn. De uitkomst hiervan viel echter tussen wal en schip, werd geplet maar toch nog gebruikt, met als eindresultaat een in leer gestoken malloot en een enorm trieste Clancy Brown imitatie. En dan onze eigen Thekla Reuten. Ze ziet eruit als een popje, acteert als een bezemsteel en heeft inderdaad een accent als Jaap de Hoop-Scheffer. Adrian Paul leek als enige boven de rest te staan, zij het nipt.

De gevechten waren ook schrikbarend. De meeste knokpartijen waren in combinatie met de bad guy, maar een of andere hersenlose brok protoplasma had het idee om diens moves te versnellen middels SFX. Uiteindelijk blijft er geen gevecht meer over, maar wat vage strepen op je beeldscherm en twee mannen die met hun zwaard zwieren alsof ze hem voor het eerst vasthouden.

Het laatste punt dat ik nog wil aankaarten is de grimage en styling van de personen. Lelijk! Verschrikkelijk lelijk! Brakke kapsels en vooral de onverklaarde hogepriester aan het begin ziet er minder echt uit dan menig jaren 50 B-film horrormonster. Voordat deze film met een doffe plons het commerciële distributiekanaal in tuimelde is hij waarschijnlijk door kilometers riool gekomen. Een absolute afrader, tenzij je ervan houdt om boos te worden tijdens het film kijken. 0,5 sterren natuurlijk.

0,5*

Deze film laat, zoals 50% van het commentaar hier in twee tot drie zinnen beschrijft, een hoop gore zien. Jammer dat dit het enige is waar in datzelfde commentaar de film op beoordeeld wordt. The Hills Have Eyes wordt nergens echt eng of spannend, alleen smerig. Verder zijn de personages vlak, dom en voorspelbaar (degenen die lang genoeg leven om daar wat over te zeggen tenminste) en het verhaal ligt ergens achter een van de heuvels. 1,5 *

Na Get the Gringo het tweede luchtige actiefilmpje dat me meer kan bekoren dan de blockbusters (muv Expendables 2) deze zomer. Beetje Coen-achtig, maar dan actievoller. Dax Shephard kende ik nog niet, maar hij is tof voor de camera. Mag wel meer van dit soort films maken. Niet origineel, wel verfrissend. Aanrader.

Voel me ineens heel eenzaam als enige 4*-stemmer tussen louter 2,5*-en. Geef ik toe dat die 4* ook voor mij hoog uitvallen, maar toch is dit toch een heerlijke semi-fictieve biopic over een markante regisseur in de tijd dat hij Psycho maakte. Mirren speelt naast Hopkins een voortreffelijke rol als de vrouw van. Verder is de film luchtig, toch serieus, en allerminst pretentieus - iets waar dit soort films (met zulke onderwerpen) nog wel eens de mist in willen gaan. Samenvattend dus geen epische film over een episch regisseur, maar in al zijn luchtigheid toch een zeer genietbare prent.

P.s. Is dit nu alweer downloadbaar..?

Had niet verwacht dat de HFR de grootste meevaller zou zijn. Even wennen aan die ultrascherpe beelden, maar daarna oogt het mooi, al blijft het in the eye of the beholder. Omdat het anderzijds ook zo snel went is het voor mij, net als 3D in zijn geheel, nog steeds geen meerwaarde.

Verder is het vooral op narratief vlak een uiterst matige film. Jackson wil zijn film constant een episch gevoel geven, terwijl een iets meer avontuurlijke insteek en een half uur minder speelduur een stuk beter had uitgepakt. Veel hak-op-de-tak-werk met gekunstelde overgangen. Verder hangt het verhaal aan elkaar van deus ex machina's, tot aan het belachelijke toe, en is de humor gewoon te flauw. Niettemin technisch een uitermate goede film en daarvoor 3*.

Niet best. Veel potentie, maar 't komt er niet uit. Ligt vooral aan het script, waarin veel letterlijk wordt uitgesproken terwijl alles er al zo dik bovenop ligt. Er werd tijdens de screening daarom af en toe pijnlijk gelachen op momenten waarop er eigenlijk niets te lachen viel. Verder staat slavernij nogal op de achtergrond voor een film over slavernij. We krijgen soaptaferelen over twee jonge meiden voorgeschoteld, waarvan er eentje toevallig slavin is. De meeste Nederlanders zijn hierin superaardig tegen hun slaven, slechts een enkele arme drommel krijgt soms slaag. Het lijkt me een wat romantische schets van een zwarte bladzijde uit onze geschiedenis. Gaite ten slotte mist de ervaring om deze rol te dragen, ook al heb ik haar hoog in het vaandel staan. Het ontbreekt de film, die toch een serieus onderwerp aankaart, sowieso aan gewichtige acteurs. Kees Boot speelt goed, Jaap Spijkers ook. Maar waarom krijgt Spijkers altijd te veel weinig screen time?

Positief: de setting. Zuid-Afrika leent zich goed voor een film over de slavernij in Suriname. Ook blijft Van de Velde dicht op de werkelijkheid. De slaven spreken Sranan en geen Nederlands en alle slaven gaan schaars gekleed. Dat betekent talloze toploze slavinnen zonder dat hun naaktheid geforceerd aanvoelt. Dat zie je in Hollywood niet. Grootste verrassing is debutante Yootha Wong-Loi-Sing als Mini Mini. Prettig en natuurlijk spel, een stuk minder geforceerd dan Jansen. Een hoogtepuntje in een film die goed had kunnen zijn.

Hogfather is best ok. Het is inderdaad zeer lastig gebleken de briljante humor van Pratchett om te zetten naar film, Vadim Jean slaagt er dan ook lang niet altijd in. Het lijkt allemaal nogal kindvriendelijk, terwijl de boeken een volwassener leespubliek hebben.

De casting en het acteerwerk zijn wel erg goed, vooral de rol van Susan wordt erg sterk neergezet door Michelle Dockery. Toch zijn er een paar rollen die mijn verwachting ten opzichte van het boek niet helemaal waar maakten, zoals Corporal Nobby Nobs... die wordt in het boek als een van de meest ranzige mensen (lees:creaturen) op Disc beschreven, maar in de film was hij gewoon een losert. Ook Death was een beetje een tegenvaller, terwijl hij zo'n grote rol heeft... De acteur draagt een statisch masker, waardoor het nogal nep aandoet. Ook zijn stem, die beschreven wordt als tegen elkaar aangewreven grafstenen en wat niet, is in de film nogal slapjes.

De setting is wel heel erg mooi, maar dat leidt wel tot een ander punt van kritiek: volgens mij hebben ze het filmbudget excessief gebruikt voor de setting. Hierdoor lijkt vooral het verhaal zelf een ondergeschoven kindje, het is allemaal veel minder duister dan in het boek. Maar al met al is het een leuke serie om naar te kijken, een goede stap naar een volwassen verfilming van Pratchett!

3*

Derde Takahata. Tweede tegenvaller van hem. Eerste keer in lange tijd dat ik een film niet uitkijk.

Vervelend simplistische animatie, onderverdeeld in clouloze sketches. Ik kon er helemaal niets mee. Wat is de katalysator achter mijn onvrede? Moeilijk uit te leggen, want ik weet het zelf ook niet precies. Is het de tekenstijl die een obstakel vormt voor verbondenheid en identificering met de personages? Wellicht. Of misschien wel gebrek aan inhoud? Zou ook kunnen, er gebeurt immers bar weinig.

En toch heb ik voor beide mogelijkheden een tegenvoorbeeld. Het banale Chin Chan is net zo abstract getekend, maar daar kon ik altijd hard om lachen. Verder lijkt Cha no Aji qua opbouw vrij veel op Tonari no Yamada-kun: ook een apart gezin dat op sketchachtige wijze afgebeeld wordt, zonder dat ze veel meemaken. Chin Chan is als tekenfilm een stuk drukker, Cha no Aji is weer een stuk rustiger in de narratie.

En daar lijkt me het probleem te liggen. Het gezin in Tonari no Yamada-kun wordt steeds met veel bombarie afgebeeld, maar er gebeurt uiteindelijk niets. Niets grappigs en niets moois of sentimenteels. Het bleef altijd maar afwachten tot er niets gebeurde. Het vervelende was dat dát nog gebeurde ook. Dit is waarschijnlijk zeer persoonlijk, want hoe kan deze film anders zo hoog staan? Ik kan er in ieder geval niets beters van maken dan 1*. De halve ster extra komt door de muziek, die mede door het vrolijke themadeuntje wel goed te behappen was.

Na een dagje bezinken (hihi) kom ik toch niet hoger uit dan drie sterren. Heel bijzonder gefilmd; dicht op de huid zonder dat de emotie geregisseerd wordt en dat is knap. Maar de inhoud die de trilogie van dit regieduo zo bijzonder maakte ontbreekt. We krijgen mee dat de visstand achteruit gaat, maar dat weten we al. De noodzaak om op een vissersboot te filmen ontbreekt een beetje, al zijn die 90 minuten aan boord van de Wiron 5 & 6 zo voorbij, dat dan ook wel weer.

Toen ik de schijf in de speler mikte was ik vol goede moed. Vrienden hadden me verteld dat deze film zeker de moeite waard was. Ik maakte me klaar voor een duik in de grimmige onderwereld van de Engelse voetbal hooligans...

... maar toen ik mijn ogen open deed en om me heen keek bleek ik in een slap aftreksel van een dramafilm gedoken te zijn. Ok, wel een agressief drama met veel bloed, maar toch. Het begon al toen Wood bij zijn zus kwam: gezeur aan de deur. Daarna in de pub gezeur met een jaloerse hooligan. Het leek wel of die gast verliefd was op de GSE baas en Wood aanzag voor concurrentie op zijn liefdespad. Na dit "damesgekibbel" volgde nog een handje vol dramamomenten binnen de firm en tussen familieleden, wat uitmondde in een werkelijk waar belachelijk einde.

Ik wilde rauwe actie zien. Vinnie Jones types zonder zijn humor, maar des te meer bloedlust. Loden pijpen. Fietskettingen. Morbide? Misschien. Maar de hooliganwereld gaat niet over rozen, wat deze film je wel wilt doen geloven. Wat ik me nu vooral afvraag: waarom, in godsnaam, heeft deze film zo'n hoge score? 2* kan hij krijgen

De plot riekt inderdaad naar [Rec]. maar de uitwerking van La Horde geurt al veel origineler. Dit is met recht een zombieknaller, met nadruk op knaller. Heel erg stoere actie die uitgevoerd wordt door stoere personages die uitgerust zijn met stoere wapens. Of met hun blote vuisten. Hand to hand combat met zombies, lekker beuken. De film start wat sloom, maar dat wordt richting het einde alleszins goedgemaakt met non-stop actie. Verwacht daarom minder effectbejag (een schrikeffectje her en der daargelaten) en meer geknal. Een van de coolste zombiefilms die ik de laatste tijd zag. Actie + horror gaan hier perfect hand in hand. Dikke aanrader dus. Deed me bij tijd en wijlen denken aan de game Left 4 Dead. Die etterbakken in La Horde zijn overigens ook nog eens sterk, snel en talrijk bovendien. Ratatatata!

Vrij forse tegenvaller, omdat de film makkelijk een half uur te lang duurt, niet meeslepend is en alle mosterd bij Miyazaki heeft gehaald zonder ook maar even op dat niveau te komen. Aan het begin lijkt het nog wel wat te worden, met kleine momentjes waarin Shinkai weergaloze shots presenteert waar een westerse studio alleen van kan dromen (dat oog voor detail, de finesse en dat zonder pretentie om een gevoel van grootsheid of spektakel te creëren, wow), maar naar mate de film vordert en nota bene wonderbaarlijker had moeten worden, neemt dat ook af. En dan eindigen we weer eens met een überkitscherig J-pop-nummertje. En dat godschip annex ogenbrug? Lekkere deus ex machina, letterlijk! Qua narratief is dit een aanfluiting. Doe mij 5 Centimeters per Second maar.

Snel Laputa maar weer eens opzetten, die is zoveel beter dan dit! Mooier ook wat mij betreft.

Een stuk minder dan Shaun of the Dead. Het komt op mij over alsof er geen genrekeuze gemaakt kon worden om te parodiëren. Het begin is daarom vrij sloom, evenals het middengedeelte, waar een simpel who dunnit verhaaltje zich langzaam ontvouwt. De humor komt ook niet echt uit de verf, zeker niet voor Britse komedie. De film begon voor mij pas op het einde, met de fantastische actie sequentie in het anders zo rustieke plattelandsdorpje waar Nicholas Angel zich als buitenstaander staande moet houden.

Zoals ik zei is dit een stuk minder dan Shaun, de film duurt te lang waardoor er teveel gaten vallen waarin niets gebeurd. Het acteerwerk is wel ok, vooral Timoty Dalton doet zijn best. Ik zou "Hot Fuzz" twee sterren geven ware het niet voor het laatste half uur. 3*

Eindelijk eens de anime gekeken waar velen zo enthausiast over zijn. Jammer alleen dat ik dat enthausiasme niet kan delen. De broer/zus relatie is best wel mooi en aandoenlijk, Setsuko is zeer schattig, maar toch kon ik maar moeilijk door de film heen komen. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig, behalve de langzame teloorgang die zich ontvouwt.

Daarbij komt ook nog eens kijken dat Seita eigenlijk best wel een naar mannetje is. Als hij zich netjes had gedragen bij de vrouw die ze in huis nam, dan hadden hij en zijn zusje gewoon onderdak en eten gehad. Maar nee, hij weet het allemaal beter en gaat als zwerver leven. Logisch dat zo'n klein kind dat niet trekt. Haar bloed kleeft aan zijn handen!

Uiteindelijk trof me het drama allemaal niet zo zwaar, zodat er een redelijk matige film overbleef. Jammer dat mijn hoge verwachingen nu bij Setsuko zijn. 2,5*

Intiemer worden docu's niet. De regisseur filmt zijn radeloze moeder letterlijk dag en nacht volgens de principes van direct cinema; volgt haar zelfs tot onder de douche. Enerzijds bijzonder om de overpeinzingen en zorgen van de regisseur door zijn lens mee te maken, maar op de meest radeloze momenten van zijn moeder voelt zijn gefilm ook wel eens wat exploitatief. Richting het einde, als ze terugkeren naar het geboortedorp van zijn, krijgt de film iets meer hart. Op dat moment is Sakaguchi niet meer de enige die voor zijn steeds gekker wordende moeder moet zorgen, maar zijn er nog een stuk of acht broers en zussen die het oude besje onder hun hoede nemen. Bijzondere film.