Opinions

Wat een speelsheid straalt er van deze film af. De maffe en komische personages waarop Fellini ons trakteert staan garant voor een vrijwel tijdloze boottrip vol (mooie!) muziek. Ik heb hiervoor alleen Amarcord van deze regisseur gezien, een film die qua structuur vrij identiek is. Lekker rommelig, geen hoofdpersonage, kolderieke situaties, seksistische verwijzingen, het komt allemaal weer terug.

Vooral het begin en einde, waarin de film zichzelf erkent, geven een apart gevoel mee. De filmpersonages zijn zich nog bewust van de camera en kijken er soms in, waardoor je als kijker bijna tot gluurder gevormd wordt. Het verdere verloop is uiterst vermakelijk in elkaar gezet; bijna losse sketches die elk weer wat bijzonders meedragen. De beste scène voor mij was wanneer die twee oudere broers het glazenconcert gaven in de scheepskeuken, erg mooi gedaan! En erg grappig als de een de ander erna verwijt dat hij zijn F noot niet goed heeft afgesteld!

De ommeslag die later plaatsvindt geeft ruimte voor drama, maar Fellini weet hier nog steeds een enorm luchtige toon te behouden. Zodoende blijft de film er een die zachtjes doorkabbeld over de golven. En het schip vaart door.

4*

Uitermate charmant filmpje met tragikomsiche nerds. Eagle vs Shark kabbelt lekker voort zodat er voortdurend gegniffeld kan worden om de idiote personages. Neigt inderdaad erg veel naar Napoleon Dynamite, maar deze film is toch wat lievelijker en wat onschuldiger. Komt waarschijnlijk door de aandoenlijke Lily (Horsley) die perfect in de vreemde familie van Jarrod past. En door de mooie stop-motion intermezzo's die door de film heen een verkalmend effect hebben in een toch al niet zo drukke film. Zeker een van de betere films van dit jaar.

Prima Cronenberg; weer eens een ander soort maffiafilm. Toprol van Mortensen, hij speelt een lekker shady figuur met die zonnebril en dat accent. Ook Cassel heeft een mooie bijrol, hoewel zijn personage wat naar stereotype riekt. En Watts in spijkerbroek is oognsoep. Last but not least een fijne prestatie van Armin Mueller-Stahl, die ik eigenlijk alleen nog kende als de geniale Oost Duitse clown Helmut uit Night on Earth. En natuurlijk lekker visueel geweld. Bloed!

Vond dit ergens nog best bijzonder. Een zombiefilm die bij mij weer eens een post-apocalyptisch gevoel wist los te maken. Desolaat sfeertje waarbij ik echt het gevoel kreeg dat er simpelweg niets meer was. Verder twee prima hoofdpersonages (gewoon botte en sarcastische gasten), maar de film voelt wel wat goedkoop door gebrek aan budget. Niettemin toffe gore en een halve ster minder dan ik eigenlijk zou willen geven door de toevoeging van een stom verhaal vanaf de tweede helft. De eerste helft pakte echt goed uit. Beetje langzaam maar wel sfeervol.

Een enorm sterke horror. Vooral de opbouw van Eden Lake en de psychologische uitwerking van diens hoofdpersonage staan garant voor een impact van niveau. Waar het eerste halve uurtje nog aardig gezapig is, is het uur dat erachteraan komt een waterval van ellende. Dat komt natuurlijk door het thematische realisme, hoewel dat in deze film wel heel erg wordt doorgevoerd.

Doordat de hoofdpersonages redelijk alledaagse starters zijn, een aardige gast en een schattig vriendinnetje, is het gemakkelijk om je als kijker met ze te identificeren en dus met ze mee te leven. Je wil simpelweg niet dat ze dienen als slachtvlees, maar hoopt vurig dat ze niets overkomt. Maar dat is natuurlijk niet het geval. Het begin is daarom een mooie introductie, echter ook op de tieneretters.

Die etters ontpoppen zich tot maniakale duivels in het laatste uur. Een zeer ellendig laatste uur zelfs, waarin sterke rollen zijn weggelegd voor Jack O'Connol en Kelly Reilly. Het was meermaals even slikken geblazen, zoveel poep heb ik nog niet vaak over hoofdpersonages gegooid zien worden. Elk sprankje hoop wordt met een harde trap onderuit geschoffeld. De psycologische ommekeer van Jenny vond ik daarnaast het sterkste uit Eden Lake. Ze was zo vriendelijk, maar tijdens haar breekpunt is ze in staat een klein kind neer te steken met een glasscherf, hoewel het haar daarna onmiddellijk weer spijt....

Mijn metgezel in de bios sprak achteraf goede woorden: "Het doel van de film is zeker geslaagd, maar wat een kutfilm! Ik snap niet dat iemand naar iets wil kijken waardoor hij zich alleen maar slecht gaat voelen. Ik wou dat ik hem niet gezien had, maar de film krijgt toch een 8." Missie geslaagd lijkt me. Ikzelf ben blij dat ik Eden Lake gezien heb, een uitmuntend staaltje angst aanjagen met een scherp randje maatschappijkritiek.

Aardig filmpje van mijn favoriete muziekduo. Beetje traag maar niet saai. Paar mooie nummers eronder ook.

3*

Poeh, best een tegenvaller. Die terecht geroemde openingsscène, die ter promotie voor de release al online stond, heeft wel gewerkt in ieder geval. Maar zo mooi en bizar als die scène wordt de rest van de film niet. Wat men er zo visueel bijzonder aan vind? 't Is een mooi, grauwig drama in Brussel, maar ik had het cinematografisch imposanter verwacht (zag overigens geen ander werk van Provost). Komt wel mooier werk uit België. Thematisch wel leuk, maar ook dat had ik indringender verwacht. De rest van de film rust op de schouders van Sawadogo. Die zijn gelukkig breed genoeg. Charismatische kerel! Die mag van mij wel heel wat meer filmrollen krijgen. Met moeite pers ik er drie sterren uit.

P.s. Sawadogo is komend voorjaar te zien in de Nederlandse telefilm De Nieuwe Wereld.

Die lage scores slaan sowieso nergens op.

Flitsende en vlotte pulpactiefilm met een paar absurdistische hoogtepunten (The Sadist and The Massochist...) en een uitstekende rol voor Hayek. Regisseur Joe Lynch (die ooit voor Troma werkte als scenarist, producent en man in het pak van The Toxic Avenger) speelt leentjebuur bij tal van andere (actie)films - de meest voor de hand liggende is Die Hard - en geeft er een eigen draai aan. Wat Yakuza aan de mix toevoegen, een handgranaat in een volle lift gooien, en voila: genoeg bloed en fun om de anderhalf uur mee vol te maken. Knap dat Everly als actiefilm (!) nooit saai wordt, ook al speelt de film zich vrijwel helemaal af in één appartement.

Groovy! Lachen geblazen met domme demonen en een net zo domme hoofdpersoon. Wat een geweldige kop heeft Bruce Campbell voor een film als deze. Die onnozele blikken in zijn ogen, alsof hij demonen een dansje ziet doen. Hé, dat ziet hij ook!

Deel één was nipt wat beter, omdat die film wat minder de nadruk legt op de humor. Toch is deel twee ook goed behapbaar, vooral door Ash dus. Zodra hij aan de gang gaat met zijn trusty chainsaw is de pret compleet.

De scène waarin het huis hem uitlacht is de meest memorabele uit Evil Dead II. Wat een maniakale bedoening levert dat op, vooral door die hertenkop. Ik zou denk ik ook meelachen als ik daar had gestaan...

Verder is het top dat hier vooral een no nonsense aanpak gehanteerd wordt. In het eerste deel moeten we nog even wachten voordat de onheilspellende woorden uit de Necronomicon uitgesproken worden, maar hier gaat het gelijk los. Hatsee.

Lang geleden dat ik me zo heb geërgerd aan een film. Een opzichtige en pretentieuze low-budgetdrol met het slechtste script dat ooit door mijn strot is gedrukt.

Tip: deze overslaan en Stake Land kijken.

Misschien ben ik een kniesoor - ik snap wel degelijk in welke context de film gezien moet worden - maar ik heb alsnog wat puntjes van kriitek. Maar allereerst de actie: té cool! Guttegut dat was echt weer even ouderwets genieten geblazen. Het duurt even voordat de teugels worden vrijgegeven, maar dan stuitert de film wel in volle galop naar het einde toe. De stukken in het paleis van de generaal zijn instant classics, vooral als Crews (wie?) als een duvel uit een doos tevoorschijn komt. BLAM BLAM BLAM!

Lundgren blijkt ook een topverschijning, in de meest letterlijke zin van het woord. Wat waren zijn oneliners geloofwaardig. Als Lundgren zegt dat iemand een insect is, dan is hij ook gewoon een nietig figuur. Geen discussie over mogelijk. Schoenzool eten. Nee, aan memorabele stukken en slechtkont personages ontbreekt het niet. Wat ik voor een groot deel wel miste was chemie. Ik had moeite om in het team van Expendables echt een team te zien, voordat ze de actie ingingen. Vooral de chemie tussen Stalone en Statham was te geforceerd, terwijl de focus vooral op hun twee ligt.

En aangezien zij min of meer de belangrijkste rollen vervulden is dat moeilijk los te laten. Ze zouden strijdmakkers moeten zijn, maar hun dialogen verliepen stroef en hun onderlinge grapjes kwamen onnatuurlijk over. En toch is de keuze van Stallone om Statham naast zich te plaatsen een logische. Alsof hij het stokje overdraagt aan de persoon die zich in dit decennium het best bewezen heeft als het nieuwe actie-icoon. Het is bijna symbolisch. Maar misschien is het juist dit generatieverschil: als duo komen ze stroef over. Nou ja, als ze nog even een rondje vliegtuig doen is dat gelukkig vergeten... (Ratatatatatata! Pak aan!! Hahaha! En dan die gebalde vuisten, onvergetelijk.)

Verder zijn The Expendables niet echt een team zoals het team van Dutch in Predator en het team in Aliens dat wel zijn. Daar vond ik de dialogen en de karakters een stuk beter uitgewerk; daar geloofde ik echt dat ze al jaren bij elkaar waren en samen to hell and back waren geweest. Deze Expendables, en ze zijn het natuurlijk ook, dat is immers het hele uitgangspunt van de film, voelen samengeraapt aan. En zeker tijdens de opbouw van de film komen ze niet over als het team dat ze zouden moeten zijn. Pas als ze in actie komen is het een symbiose van vuisten, messen, pistolen en geweren. Gelukkig maar.

Stallone heeft het gelukkig zonder twijfel in zich om nog een actieheld te zijn. Statham is ineens een stuk gespierder dan voorheen en is zeker rauw genoeg als knokbaas. De cast is top. Rourke met zijn moeilijke kop, Roberts met een venijnige blik en eindelijk een film waarin Austin goed benut wordt: gewoon als de slechte side-arm. Hij moet geen goedzak spelen zoals in Damage of The Condemned. Gewoon nors zijn, vrouwen slaan en beuken. Een waardige slechterik in een film als deze.

Het uiterlijk van The Expendables is bij tijd en wijlen wel weer karig. Vooral de computereffecten zijn veelal onnodig lelijk. Daar stoor ik me echt aan. Sommige kogelinslagen of messteken zien er onooglijk uit en ook explosies en vuur zijn bij tijd en wijlen niet om aan te zien. Je kunt mensen toch in de fik steken met een brandwerend pak aan? Daar is de stunt actor voor uitgevonden. Make-up voor bloed, genoeg films die daar wel heel realistisch in zijn. Zonde.

Ook cinematografisch een aantal stoorpunten, met als meest notabele het gebruik van close ups. Als voorbeeld de toch wel legendarische ontmoeting van Stallone, Schwarzenegger en Willis. Waarom geen totaalshot, establishing shot, two shot, of noem maar op? Die scene bestond bijna volledig uit close ups. We heben volgens mij enkel het kale hoofd van Willis gezien en nog niet eens zijn schouders. Nooit samen in beeld, alsof Stallone per se de scheiding tussen het drietal wilde behouden. Dat is niet erg, maar het had ook gekund met wat meer camera-afstand.

Ook verder in de film worden dit soort close ups vastgehouden. Daardoor wordt de actie nog wel eens onoverzichtelijk en zelfs incompleet. Neem Li, die vanuit een truck op achtervolgers moet schieten. Daar mis ik de impact van zijn kogels. Hij schiet en schiet, maar er wordt voorbij gegaan aan dingen die hij mogelijk raakt. De regie had op deze punten een stuk feillozer gekund.

Samenvattend kan ik nooit ontsnappen aan het gevoel dat de cast inderdaad is samengeraapt en pas in gevecht een team wordt, ik mis dus de hechtheid van het team. De CGI zijn bij tijd en wijlen echt te lelijk en de cinematografie laat soms te wensen over. Maar als het uiteindelijk aan komt op de actie, naast al die ouwe rotten in één film het belangrijkste aspect waarom ik als een kind zo blij was om naar deze film te mogen, dan is dit gewoon cool. Minpunten of niet, Stallone levert af.