Opinions

Een film waarvan het sterke uitgangspunt als een springveer uit elkaar getrokken wordt: op een gegeven moment is de rek eruit. Helaas wordt dat moment al na 30 minuten bereikt, waardoor het resterende uur een moeizame zit wordt. De formule van probleem-oplossing verzandt in een herhaling van zetten, met voorspelbaarheid als gevolg. DeNiro is grappig door zijn baard, maar niet door zijn spel. Hoffman weet het niveau hoog te houden, ondanks dat het scenario hem halverwege de film geen goede teksten meer voorschrijft. Ook hier blijkt één idee op repeat gezet. Nadat zijn bandje is afgelopen, begint het riedeltje weer van voor af aan. Dat gebeurt mij met deze film niet.

Same story, different package. Pixar is niet aan mij besteed. Een robotje met verrekijkerhoofd dat immer bedeesd en o zo schattig kijkt, robots met menselijke emoties zodat we onszelf er zo lekker mee kunnen identificeren en een stuk of wat duimdikke knipogen (wat?) naar 2001: a space odyssey van Kubrick. Wall-E is mierzoet en te obvious. De animatie is daarentegen wel enorm mooi. De film voldoet daarmee compleet aan mijn verwachtingen en waarschijnlijk ook aan die van de doelgroep. Fabriekwerk.

Aardig, maar plat vermaak. Meer niet natuurlijk. Het verhaaltje is wat te snel in elkaar gezet, met een plottwist die verstoppertje wil spelen, terwijl zijn voetjes onder de bank vandaan steken. Het is te makkelijk. De meeste actie is gelukkig wel degelijk, maar zorg dan dat ook je hoofdpersonages geloofwaardig blijven in de aangezette context. James McAvoy? Niet in deze film. Van nerd naar held in een dag, mwah. Ook die vetklep met zijn messenact stapt voorbij mijn acceptatieniveau.

Prachtige film, dat sowieso. Voor het oog dan. Want Spielberg weet wel hoe hij een buitenaardse invasie moet tonen. Prachtige sets, verwoeste stadsdelen en veel oog voor detail, uitmuntend gefilmd. De sfeer was ook benauwend en angstaanjagend, met als mooiste moment de groep vluchtelingen die moest wachten voor een brandende trein, bestemming: het oneindige.

Maar dan het verhaal. Leuk. Tot ongeveer de helft. Daarna kakt het met rasse snelheid in en de onlogica blijft zich opstapelen bovendien. Als of er twee scenarioschrijvers aan het werk zijn geweest: één voor het eerste deel en één voor het tweede. Het plotse einde vind ik nog net behapbaar overigens, op de reünie van het complete gezinnetje na. Zelfs Chatwin komt zomaar aandraven... Kom op Spielberg, really?

En dan de cast... Cruise is afschuwelijk, om mee te beginnen. Ik zie in hem simpelweg geen havenarbeider of mislukt vader, enkel een mislukt acteur. In een enorm Hollywoodvehicel als dit hoort hij niet thuis. Doe mij maar een Magnolia, of een wat eerdere film, zoals The Color of Money. Dan hoeft hij het product tenminste niet alleen te dragen.

En Dakota Fanning is toch geen meisje van tien? Dakota Fannnig is een vrouw van 32 die een meisje van tien speelt. Ze is veel te oud voor haar leeftijd. Ze maakt me constant duidelijk dat ik naar een actrice kijk; Cruise herinnert me er steeds aan dat ik naar een acteur kijk.

Het had echt heel mooi kunnen zijn. Nu is het door de bocht genomen redelijk. Ik ben behoorlijk onder de indruk van de eerste helft, vooral door de manier waarop Spielberg de spanning er zo vakkundig in weet te houden. Verder is dit een behoorlijke sof. Een milde score.

Meh, de film mist vooral schwung. Beetje dooie boel allemaal. Micheal Beck (The Warriors!) is suf en die griet evenzo. Wel een leuke A-Team scène als ze een mini pantserauto bouwen, maar echt heel cool wordt die ook niet ingezet. De Battletruck zelf is wel aardig en James Wainwright is de enige acteur die in zijn rol weet te overtuigen. Wars aren't won by people with political ambitions. Too much lipstick and not enough napalm. Jammer dat een quote van dit kaliber (want zeg nou zelf, hoe cool is die quote!?) vooral uitzondering is in plaats van regelmaat. Iets meer van dit soort groteskheden hadden deze film echt naar niveau kunnen tillen, maar nu blijft het vooral een duffige middenmoter.

De vergelijking met Twilight is in de basis niet gek, maar in de praktijk kun je 'm gelukkig snel laten varen. Al lijkt de hoofdrolspeelster hierin erg op de levende versie van Kirsten Stewart, maar dat terzijde. Verder is dit een redelijk toegankelijke en frisse zombieromedy die leuk omgaat met het genre. Hoult speelt met overtuiging en hart (ook al speelt hij iemand van wie het hart niet meer klopt), iets wat hij in Jack the Giant Slayer absoluut niet doet. Script is wat voorspelbaar, maar dat is eigenlijk wel leuk bij een film als deze. Ik heb me kostelijk vermaakt. Originele en lieve film.

Lelijk, melig en een slechte mix van genres. Ik heb de laatste 10 minuten laten wezen voor wat ze waren. Het kon me geen reet meer schelen. Elk gejat element (want de flm bestaat louter uit gejatte meuk) was beter in de film die het eerder deed.

Absoluut mee oneens. De muziek was het grootste minpunt aan deze verder geslaagde blockbuster. Bijna in elke scène zijn de popnummers compleet misplaatste tijdsaanduiders. 99 Luftbalons, are you shitting me? Ook Cohens Halleluja werd bizar getimed (hoewel ik tijdens die scène óók halleluja riep, maar om geheel andere redenen). En last and least: Die Walküre? En nog laster and leaster: dat nummer bij de aftiteling?

Maar zoals ik al zei is deze verfilming behoorlijk geslaagd. Aan de ene kant is er veel uit de strip bewaard gebleven, aan de andere kant toch veel uitgehaald. Het belangrijkste is in ieder geval dat er uiteindelijk een coherent verhaal overblijft dat trouw is aan de comic (met vele verwijzingen naar stukken die het grote scherm niet haalden). Alleen het einde komt niet overeen, het gigantische octopusding moest plaats maken voor een andere verklaring.

De cast is verder zeer goed op zijn plaats, met eigenlijk voor elk karakter de juiste acteur. Vooral Rorschach, ook in de strip mijn favoriet, wordt sterk geportretteerd door Jackie Earle Haley. Lekker geweldadig personage. En over geweld gesproken, hoor ik iemand 300 roepen? Snyder kon het niet laten de knokpartijen af te wisselen met slowmo shots van vliegende vuisten en verwrongen gezichten. Eigenlijk heel jammer, want hoewel dat gestyleerde uitmuntend in zijn vorige spektakel pastte, hoort het in Watchmen simpelweg niet thuis. Net als veel ander grafisch vertoon van uitwendige botten of ledematen. Onnodig, maar stiekem wel een beetje cool.

Dus. Watchmen is 2,5 uur lang een prima blockbuster, mist je op de juiste momenten je oren dicht houdt. Ik sluit me aan bij de vieren hierboven.

Ik zou eerder zeggen "Een simpel verhaal voor simpele mensen".

De film blijft best leuk om te kijken, ondanks gebrek aan geluid (dialoog) en ondanks dat deze productie bijna 90 jaar oud is. Melodramatisme wordt afgewisseld met een soort van slapstick humor, wat toch wel een apparte wending geeft. De climax is inderdaad erg mooi gefilmd voor zijn tijd (hier en daar stiekem lachwekkend, maar met de tijdsgeest in gedachte blijft de lach binnendsmonds.) 3,5

Ik vond dit simpelweg een kutfilm. Het leek allemaal een combinatie (lees: jatwerk) van Wild at Heart, Butch Cassidy and the Sundance Kid, Pulp Fiction en vast nog wel wat films. Maar in geen enkel geval kwam het niveau van deze film in de buurt van de voorgenoemden.

De dialogen waren niet scherp genoeg en de personages niet interessant genoeg. Verder was er weinig oogsnoep, geen mooie plaatjes (lag het aan mijn beeldscherm of was de film bij vlagen zelfs overbelicht?). De actie was zo zo, niet om over naar huis te schrijven. Vooral de laatste actiescene leek een mislukt hommage aan BC&tSK.

De vogelvrije Philipe en Del Toro zijn verder geen helden. Of ze direct verrot geschoten zouden worden of later in de film, het kon me weinig boeien. Heel anders dan de duo's Jules en Vince, Butch en The Kid of Sailor en Lula. Neen, de eerstgenoemden brachten weinig chemie over op mij als kijker. De zwangere Lewis kon ook op weinig medelijden van me rekenen, net zo'n irritant personage. Een besluiteloze jankrol. Caan was een anti-antiheld. Vervelend oud mannetje met semi-wijsheden.

Verder nog wat overbodige rollen die me deden denken aan personages uit Wild at Heart. Maar in WaH zijn ze tenminste lekker bizar, in deze film zijn ze gewoon saai. En dan de beginscene? Wat had die met de rest van doen? Gewoon een beetje stoerdoenerij van de regisseur ofzo? Ik zit te denken wat me moet afhouden van de minimumscore, maar weet het niet. 0,5*

Een docu waar erg veel over te zeggen valt. Ondanks de subjectieve insteek is het geen lulkoek die verkocht wordt, de boodschap is nimmer opdringerig. Wat wel opvalt is dat de woordvoerders van de massaproductie extra kwalijk overkomen door subtiel de 'slachtoffers' voor of na hun eerlijke verhaal te monteren. Dit contrasteert dermate dat de boodschap nog even versterkt wordt. Een boodschap die niemand onberoerd moet laten, dat dan weer wel. De gevolgen van de industriële voedselproductie zijn te overzien, maar niemand lijkt er wat aan te doen. Een schrijnend beeld van kwaliteitsverlies, natuurvernietiging en armoede. 4*

Alleraardigst filmpje, met in het midden een fijne feel-good sfeer. De gestrande soldaten worden in het idyllische dorpje Dongmakgol hartelijk ontvangen door diens inwoners, met hun vertederende onschuld en leefwijze. De overeenkomsten met Miyazaki zijn inderdaad treffend. Wel jammer dat het gebruik van CGI in de film oerlelijk is, wat tot een paar onnodig lelijke scènes leidt. Het gedeelte met de grote biggenmans, bijvoorbeeld. Het was vast mooi bedoelt, maar zo kwam dat niet uit de verf...

Het einde van de film, het hierboven zo verguisde dramagedeelte, vond ik niet zo stekend. Het stond wel in mooi contrast met het rustieke deel. Geen rede voor puntenaftrek. Wat wel punten kost was de uitvoering van het drama. Nogal bombastisch, met Hollywoordtrekjes. Het pastte simpelweg niet bij de veel subtielere sfeer die vooraf ging. We krijgen tijdens het middenstuk al enkele aankondigingen van wat komen gaat: de scènes op de Amerikaanse legerbasis zijn afgrijselijk slecht. Slecht acteerwerk en slechte dialogen. Het lijkt wel of Hisaishi dit ook zo voelde, het zijn de enige stukken in de film dat zijn muziek ook aboninabel was. Verder klinkt de soundtrack naar meer.

Gelukkig beslaat dit maar een klein deel van de film. Wat rest is een puik stukje warmte. 3,5*

Het concept van Westworld is bijzonder tof, maar het is helaas wat minder goed uitgewerkt. Het idee van een themapark waarin je zelf kunt rondlopen is super, lekker een weekje cowboytje of riddertje spelen. Het begin van de film is daarom perfect. Twee vrienden die eens lekker alle clichés van het westen beleven, ik zou bijna jaloers op ze worden. Het duo Brolin en Benjamin is daarnaast ook nog eens prima gecast.

Maar natuurlijk is het voor het filmpubliek een stuk leuker als alles mis gaat en dat het cowboytje spelen ineens realistischer wordt dan de twee vrienden lief is. Brynner is als elektronische belichaming van de stront aan de knikker nog angstaanjagender dan Schwarzenegger (niet cooler natuurlijk, daarvoor had deze film ook in de jaren 80 gemaakt moeten zijn). Vooral die blik in zijn ogen spreekt boekdelen. Het tweede deel duurt echter veel te kort, terwijl er in het houten westerndorpje genoeg ruimte was voor angstige momenten.

Helaas kleven er dus een paar grote minpunten aan Westworld. Ten eerste duurt het te lang voordat de gezapigheid voorbij is. Het eerste stuk is erg vermakelijk, maar daarvoor kijk ik de film niet. Ik wil boze robots zien die het gemunt hebben op argeloze toeristen. Ten tweede zit hier gewoon teveel onlogica in.

Neem de geweren, die alleen vuren als ze een koude bron tegenover zich hebben. Waarom kan de boze gunslinger dan wel ineens mensen doodschieten als hij op hol slaat? De sensors op de geweren zouden gewoon moeten weigeren. Of neem alle verwoesting die er aangericht wordt tijdens bijvoorbeeld het kroeggevecht. Dat kost zoveel repareerwerk dat zo'n park na een gemiddeld bezoekje een week dicht moet... Of repareren alle monteurs dat ook 's nachts? En wat gebeurt er met de technische staf van het park? Die sluit zichzelf in omdat ze alle stroom uitschakelen en plots niet meer uit de controlekamer kunnen... De zuurstof raakt op en ze stikken... Nog nooit van manual override gehoord? En zo zijn er nog wel wat dingen!

Jammer van de minpunten dus. Het concept is erg cool, er wordt puik in geacteerd, zelfs de muziek is lekker duister, maar het wordt er niet echt uitgehaald. Ik ben zéér nieuwsgierig naar een remake.

When Spectators Cry. Dit is echt mind numbing slecht. Bedenk maar wat er allemaal slecht kan zijn aan een film en deze is het. Een opsomming maken is zinloos. Het kan daarom bijna niet anders, of Joe Black heeft een vunzige hekel aan het medium in zijn geheel. En een grove hekel aan filmkijkers. De vuilak wrijft vast lachend in zijn handen bij de gedachte dat er mensen hoofdschuddend naar zijn troep kijken. Het is daarom onvoorstelbaar dat deze onzin ooit een distributeur heeft gevonden. Minstens zo onvoorstelbaar dat dit gemaakt is met de intentie om er geld aan te verdienen.

Op de valreep van vorig jaar nog even dit bescheiden meesterwerkje gezien. Een sociaal drama dat zich als mystery presenteert. Of misschien wel andersom. Hoe de film ook bekeken wordt, er valt op twee manieren van te genieten, eens temeer omdat beide aspecten feilloos zijn uitgewerkt. Als mystery slaagt Winter's Bone in de goede opbouw naar de eigenlijk onbelangrijke conclusie van het probleem. Daarom komt de focus veel meer op de desolate sfeer te liggen dan op de plot: de zoektocht is belangrijker dan het einde ervan. Ree doet verder weinig onder aan de in het genre ge-eikte detectives en zodoende neigt deze prent soms zelfs naar een film noir, zei het een onconventionele.

Anderzijds is de setting waarbinnen het mysterie zich ontvouwt kil en bikkelhard. Een waarschijnlijk niet onrealistische inkijk in een onderlaag van de Amerikaanse beschaving waar eekhoorns uit armoede nog voor cornflakes op tafel komen. Een doosje loden kogels is immers goedkoper dan naar de supermarkt rijden. Als je als sociale outcast ook nog eens onderaan de structuur van je eigen systeem staat, is het helemaal lastig om je staande te houden. Overleven in een maatschappij die zich vastklampt aan de beschaving terwijl er geen handreikingen gedaan worden van buitenaf. Het is logisch dat diezelfde maatschappij zich vervolgens naar binnen keert om daar de eigen problemen op te lossen. Daarom valt het de groep overvelevers amper aan te rekenen dat ze Ree zo hard tegenwerken in haar zoektocht naar haar vader. Het is een hond eet hond wereld.

Niet altijd even mooi inderdaad. Buitendat is de film zeer ontoegankelijk voor een doorsnee filmkijker, aangezien er heel erg veel wordt gereflecteerd op het medium film zelf, vooral met visuele trucjes die niet iedere leek zal doorhebben of begrijpen. Ook wordt er veel gereflecteerd op verhaalvertelling. Het lijkt erop alsof de complete willekeurigheid van scènes juist overkoepeld wordt door die reflectie, waardoor het verhaal voor mij zoveel inhield dat er geen verhaal was. Een verhaal over geen verhaal dus. Ik denk dat maar weinig mensen zullen doorhebben wat de ware boodschap is en daarmee vind ik het een hele egocentrische insteek. Buitendat vond ik Winterland ook oersaai, ik houd niet zo van schijnbaar plotloos surrealisme. Wel een leuke soundtrack overigens.

Na de biosrelease van twee weken terug heb ik hier louter positieve recensies over gelezen. Ik heb 'm tijdens het NFF gezien, maar was lang niet zo onder de indruk als de recensenten. Wyss stopt er teveel vrij te interpreteren symboliek in, een beetje een overkill aan verwijzingen naar het katholieke geloof en andere thema's.

Na afloop was er een Q&A met de regisseur, maar haar eigen intenties werden niet echt duidelijk. De katholieke verwijzingen die hier in terugkomen blijven nogal onverklaarbaar. Wyss zelf zei enkel dat dit de leefwijze is van de mensen uit dat dorpje en wist niet duidelijk te maken waarom ze er persoonlijk voor gekozen heeft. Wel erg leuk om te weten: het afgelegen bergdorpje waar alles zich afspeelt bestaat echt, ook al wonen er maar twintig mensen ofzo...

Verder is het geheel wat te lang uitgesponnen, waardoor er af en toe wat saaiheid in het verhaal sluipt. Niet echt een hoogvlieger.

Ik heb hem net ook gekeken en ben enorm ontroerd. Wat een bijzondere film en wat een mooi personage is Matthijs. Achter die lome gabber, iemand over wie menigeen een vooroordeel zou hebben bij een eerste aanblik, gaan diepe gronden schuil. Zijn droom om pianist te worden wordt heel menselijk verbeeld door de regisseur. Een sluitend verhaal, een geweldige finale.

Even een bumpje op deze film, want zo'n project als deze verdient dat beetje extra aandacht wel. Alleen het uitgangspunt al is bijzonder. Ik vond zelf de tweede helft wat repetitief, maar simpelweg het feit dat die vader en moeder een cameraploeg bij hun zoons hebben binnen gelaten om hun veel te kleine leven te filmen is alleen al de moeite waard.

Zielloos en ondanks de mooie SFX totaal niet meeslepend. Bill Nighy speelt als enige met wat op plezier lijkt, maar zijn rol blijft marginaal. Verder gewoon écht een stompzinnige blockbuster, dommer dan dit komen ze niet. Voorbeeld: Kronos ontsnapt uit zijn gevangenis. Personage ter verduidelijking: "Oh nee, Kronos ontsnapt uit zijn gevangenis!" Thank you captain Obvious. En dat een hele film lang. Scripttechnisch verder plat, nog platter dan Clash. Natuurlijk neemt elke acteur zijn rol weer veel te serieus, Sam Worthing voorop. Die man heeft een zwart gat op de plek waar zijn charisma hoort te zitten en elke acteur die bij hem in de buurt komt heeft daar onder te lijden. Hoewel, Neeson en Fiennes komen volgens mij lachend een loonstrookje ophalen (en gelukkig hebben zijn geen discopakken meer aan, zoals in deel 1).

Maar zielloos sums it up pretty much. Als je met mooie SFX en goede 3D alsnog een totaal afgestompt prutwerkje maakt dat geen moment een spannende filmbeleving oplevert, dan ben je wat mij betreft net zo stom als je film zelf. Jammer, want Battle LA was ook zo´n prutwerk, maar daar legde Liebesman het er allemaal zó dik bovenop dat ik me bij die film wel goed heb vermaakt (gaf ik 3,5 of 4 sterren als ik me het goed herinner). Ik ga deze even verlagen trouwens. Nare nasmaak.

Micky Rourke zet een perfecte Randy the Ram neer in Aranofsky's nieuwe. Afgeleefd, getekend en gebrandmerkt. Een icoon uit de jaren 80, stil blijven staan in dat decennium terwijl de rest van de wereld gewoon verder ging. Met enkel nog plaats voor hem tussen de touwen.

Wat doe je dan als je niet worstelt? Aranofsky registreert zijn doffe leven, waarin de wereld nog steeds sneller draait dan hij aan kan. Inderdaad is dit een grote breuk met zijn eerdere werk, cinematografisch, verhaaltechnisch en ook muzikaal. De camera zit vaak dicht op de huid, maar op de gepaste momenten weet de regisseur afstand van zijn hoofdpersonage te nemen. Randy wordt dus niet alleen op de voet gevolgd, zijn leed moet soms vollediger in beeld gebracht worden.

Het verhaal is helaas wel enorm cliché, maar de uitwerking is top. Een worstelaar, die alleen in de ring nog opbloeit terwijl hij dan juist afgetuigd wordt, was in het echte leven nog nooit zo sneu. Gehoorapparaat, stacaravan, leesbril en kapotte jas. En natuurlijk een roestige Dodge Ram Van als vervoersmiddel. Een toekomst heeft hij niet, maar een heden heeft hij netzomin. Zijn kapotgevochten anabolenlichaam maakt het niet lang meer, getuige zijn rolstoelgebonden collega's die tijdens een signeersessie handtekeningen proberen te slijten aan een lage opkomst. Nog harder proberen ze om niet in slaap te vallen.

Aranofsky levert wat mij betreft weer puik werk af, vooral door de toon van de film en de grauwe locaties waar The Ram zijn leven slijt. En natuurlijk door Rourke in een toprol, waarvoor hij zich waarschijnlijk weinig hoefde aan te passen. Alleen zijn haar blond verven. Een simpele filmtitel als deze was volgens mij nog nooit zo treffend, want Randy The Ram is een worstelaar en niets meer.

Wat een baggerlelijke tekenfilm. Lees liever het boek.