Opinions

Amélie. Een zalig filmpje die een glimlach op mijn gezicht toverde. Een glimlach die daar tot het einde bleef. En die nog steeds tevoorschijn komt met terugwerkende kracht!

En dan te bedenken dat ik altijd gedacht heb dat dit een vrouwen-zwijmelfilmpje was. Wee het vooroordeel! Of misschien juist niet? Een film maakt des te meer impakt als hij tevoorschijn springt als een engeltje uit een doosje...

Een engeltje genaamt Amélie. Inleven in personen, een kunst die haar zeer goed af gaat, is wat ik moeilijk kan bij degenen die deze film niet betoverd achter liet. Hoe kan je niet vrolijk worden van de zoete beelden of de vrolijke muziek? Het kokette snoetje van Amélie? De (visuele) grapjes?

Het is maar goed dat ik geen distributie verzorgde voor deze parel, ik zou geheid met lamme taglines zijn gekomen als "Amélie. Feel good? Feel Better!" Maar de waarheid is het! 4,5*

Wat een enorm aimabel meisje in deze film zeg. Zeer koddig. Verder een prima plot, beetje een baron von Munchhausen idee. Leuke wisselwerking tussen de realiteit en het verhaal. En enorm mooi geschoten, vanaf de aantiteling al. Visueel dik in orde dus. Puik werk van de man die aan de naam Tarsem genoeg blijkt te hebben (volgens de credits in de film). Laat me trouwend de muziek niet vergeten. Ludwig Von's Zevende Symphonie!

Het genre ligt me sowieso al niet echt, maar daarbuiten om stelt deze Fame ook erg weinig voor. Teveel personages die allemaal te weinig screentime krijgen, maar toch allemaal hun probleempjes hebben. Prop dat maar eens samen in 107 minuten. Een hoop drama om niets levert het op. Als er dan zelfs nog wordt gefocust op de sores van weinigzeggende randpersonages is de scriptarmoede compleet.

De muziek dan, daar gaat het natuurlijk vooral om. Regisseur Tancheroen heeft complete tours van Spears gedaan, Madonna-clips en N'Sync shizzle (je weet tog), maar echt van je scherm spatten doet Fame niet. Muzikaal weinig memorabel en ook qua dans ben ik niet overdonderd (terwijl ik wegens mijn onbekendheid in het genre nogal gemakkelijk te overdonderen zou moeten zijn). De personages die toch al niet belangrijk zijn moeten bovendien de toch al niet zo spetterende acts overbrengen en dat werkt niet.

Verder lopen de personages met hun probleempjes allemaal rond als vaste afgietsels uit andere films. Clichématig dus. Ik zeg: niet doen.

Wereld van verschil tussen deze en andere superheldenfilms. FF mist elke vorm van urgentie. Holle personages (de opbouw van de film duurt zo'n 45 minuten, maar ondanks dat komen de personages nergens uit de verf), een schurk die zonder motief de aarde wil vernielen (aan dat motief wordt letterlijk twee zinnen gewijd) , de locaties beperken zich enkel tot een onderzoekslab en een legerbasis, de actiescènes zijn op één vinger te tellen (een vinger dus, geen hand), de climax is kort en lelijk en aan het einde heb je inderdaad het gevoel dat de film nog uit de startblokken moet gaan. Het is echt een prutfilm van de bovenste plank. De eerste twee versies van FF zijn betere films. Er is ergens in het maakproces, waar de schuld ook ligt, iets heel erg goed mis gegaan, op het gênante af.

Flitsende bolides, prachtig getunede wagens, fantastisch gefilmde race- en driftscenes, een verhaal waar menig schrijver nog een puntje aan kan zuigen, karakters zo ver uitgediept dat je tot in je ziel geraakt wordt, een climax zo bloedstollend, adembenemend en angstaanjagend dat je niet meer durft te kijken, acteerprestaties die Oscar overstijgend zijn! Dames en heren, blaas uw loftrompet! Ontsteek vreugdevuren en gooi massaal deze film in de vlammenzee, want het is niets van wat hierboven beschreven staat. Wat een prul.

Haha wat een vunzigheid. Een stuk beter dan het niet onaardige eerste deel, dat sowieso. Gemaakt voor de bah en dat gaat verder dan bloed en ledematen. Heb me kapot gelachen bij de ontleding. Ook bij de ontkleding trouwens: topless vrouwen horen eigenlijk in een film als deze. Zeker als ze zo onfunctioneel zijn. Die twee dwergen ten slotte ook fantastisch. Kleine mensen, sorry. Aanrader voor onzinnige horror-liefhebbers zonder gevoel voor ethiek en estethiek.

Ik hier een stukje tikken over hoe dit net zo leuk is als deel twee met coole kostuums en veel flauwigheid die nooit te flauw wordt zoals in The Army of Darkness, terwijl er minstens zulke toffe oneliners in zitten enzo... Breekt mijn toch al brakke internetconnectie en faalt een aanpassing, tekst weg, dat soort ellende. Dan maar even een samenvatting: Viezzzz maar leuk. Borsten. You don't need arms to kick ass!

Heb me door het laatste half uur heengeworsteld, want dan is deze brij toch echt langdradig. Lastig om tegen die tijd je aandacht bij de beeldenstroom te houden, zo zonder helder narratief, maar ook omdat het tempo dan veel lager ligt dan het tempo van de vlot gemonteerde scènes in de eerste helft. Wel prettig om achteraf te lezen hoe de vork van het verhaal in de steel zit. Overigens zou het boek Satyricon mede geprezen worden om de accurate beschrijvingen over het leven van de gewone Romein, iets waar ik aan het begin van de film ook aan moest denken. De adaptatie van Fellini is absoluut niet accuraat, eerder surreëel en bizar, maar niettemin raakt hij blijkbaar toch een goede snaar in de art direction.

Verder visueel prachtig, vooral die groteske decors zijn wonderbaarlijk. Een moeilijke film, maar zeker de moeite waard. Overigens gewoon op 35mm gezien in EYE! Ik kan me niet voorstellen dat dit ooit tot zijn recht komt op een televisiescherm.

N811 slaat de spijker volkomen op zijn kop. Aangedikt en overgedramatiseerd stukje pulp, waarin de gevangenisscènes naast eentonig ook nog eens onrealistisch zijn (idd te kleine yard waarin het schijnbaar elke dag hetzelfd liedje is en waar een corrupte bewaker zijn massochistische lusten kan botvieren zonder dat iemand er iets aan kan doen, totdat de all-american huisvader onder vervelende omstandigheden in de bak komt alwaar hij marionet wordt in het spel van de o zo nare nukken van dat compleet karikaturale personage, waardoor de perfecte papa zijn liefelijke huisvrouwtje en koddige kindje lijdzaam moet achterlaten.Gnuf. Natuurlijk is dit Amerikaanse rolmodel degene die een einde maakt aan al die stoute capriolen!) Beetje knokken, opgedrongen sentiment: valkuilen.

Het Dogmeprincipe is wat suf en staat kwalitatief gezien garant voor een rommeltje. Toch is Festen als totaalproject zonder meer geslaagd, zoals vaker aangeven door het sterke script. Lekker Cluedo: Sexual Assault spelen in een groot landhuis. Het wapen en de dader zijn bekend, nu de waarheid erachter nog.

Sterk acteerwerk door eigenlijk alle betrokkenen. Verder kent Festen een aantal geestige scènes, meestal met de minst succesvolle zoon als aanstichter. Dat oorbelletje maakt zijn personage compleet, zonder echt te stereotyperen (of toch wel?). Ook een aantal vlijmscherpe scènes: natuurlijk die waarin Helge in het middelpunt van negatieve aandacht wordt gezet.

Een lelijke, maar indrukwekkende prent.

Ik ben ook een van die mensen die nog nooit een volledige Rambofilm zag. Ondanks mijn leeftijd geen nostalgie dus. En terwijl ik op voorhand een simpele spierballenfilm verwachtte bleek weinig minder waar. Volgens mij zijn de twee vervolgen uit de jaren 80 debet aan de cheesy connotatie die er aan de reeks kleeft, maar dit eerste deel is eigenlijk best goed!

Vooral het begin, tijdens zijn arrestatie en op het politiebureau, wordt het contrast tussen de veteraan en het gezag van Jerkwater, USA leuk uitgemeten. Ik lees hier veel over diepere lagen, maar zouden die echt de intentie zijn geweest? Of gewoon een aardig opzetje voor een actiefilm? Alleen de aanleiding voor het flippen van Rambo is al te karig om écht serieus genomen te worden, maar in de context wil ik het best slikken.

Verder is dit lekker rauw met prima actie (die climax!). Chapeau voor Brian Dennehy, die man acteert echt fantastisch als rechtschapen sherrif met een scheef moraal. Op Stallone zelf heb ik ook weinig kritiek. Jammer dat deel twee zo nep is in vergelijking met deze, want in de reeks zat veel meer potentie dan de cultpulp die het nu is (wat ook vermakelijk is, maar op een andere manier). Deze is in ieder geval erg goed!

Thematisch inderdaad niet vernieuwend, uitwerking inderdaad heel erg bijzonder. De zoektocht op zich is dan ook niet speciaal, maar de manier waarop Aronofsky ons dit toont maakte wel indruk op mij. De Tantaluskwelling die Jackman ondergaat, de acceptatie van Weisz, hun onderlinge verstandhouding hierdoor, de door zo velen verguisde maar desondanks ontroerende tranen, de drie door elkaar verweven tijdlijnen, de muziek die constant de juiste snaar raakt (haha wat een woordspeling weer...), dat alles en meer gegoten in een visuele jas van heb ik jou daar. De film blijft na 7 dagen nog steeds rondspoken in mijn hoofd. Een film top 10 vormen kan ik niet (er zijn simpelweg teveel goede films), maar "The Fountain" staat bij mij nu al op een solide tweede plaats. Ik kan niet wachten tot 3 mei om hem nogmaals op het grote doek te bewonderen, in welk de term 'bewonderen' een zeer bewuste woordkeuze is...

Ondanks een heel slechte eerste helft enorm genoten van de tweede, waarin Raaphorst zijn abattoirische setting volledig gebruikt, waarin er bijna letterlijk overal op het scherm ledematen te zien zijn en waarin er zonder CGI het ene coole creatuur na het andere tevoorschijn wordt getoverd. Heb zo'n gevoel dat dutchtuga hier ook erg van zal genieten. Veel cultpotentie inderdaad!

Spannende thriller dit! Vooral het begin wist in al zijn traagheid de sfeer bij de kloten te grijpen, ook mede door sterke shots op locatie. Het grauwe stadsbeeld en het cynische copduo zetten de toon wel neer!

Het eerste deel bestaat vooral uit wachten; lange scènes waarin weinig gebeurt, maar desalniettemin nimmer vervelen. De achtervolgingsscènes te voet blijven spannend, ook al gebeurt er eigenlijk niets. Verder houden de toch wel spaarzame maar treffende dialogen de film interessant.

Het tweede deel echter, waarin vooral actie de overhand neemt, vond ik een stuk zwakker. Eigenlijk is alles wat we zien gewoon goed, niets op aan te merken (zoals de fameuze car chase: TOP). Het gaat daarom ook om wat we níet zien. De narratie wordt mij te elliptisch: er worden teveel verhaalelementen overgeslagen die toch vrij belangrijk zijn. Daarom hou ik het op 3,5* hoewel het hoger had moeten zijn.

Waardeloze prent. Naast dat From Inside ultiem lelijk oogt, is het verhaal te kut voor woorden. Een zwangere vrouw in een trein die door een post-apocalyptsiche wereld reist zonder te weten waarom, dat klinkt interessant. Nou vergeet het maar. Cee weet niet meer waarom de aarde is vergaan, ze heeft geen contact met de medepassagiers en stelt ook geen vragen bij deze gegevens. Al wat ze doet is constant mekkeren over haar bevindingen in deze bizarre setting.

De landschappen en de trein zijn gecomputeranimeerd. De techniek die hiervoor gebruikt is lijkt zo'n tien jaar oud, mijn god wat ziet het er lelijk uit. De textures lijken overgenomen uit een spel als Quake 3 ofzo. De karakters zijn allemaal schetssachtig getekend en niet geanimeerd. De combinatie van de computeranimaties en de tekeningen is uiteindelijk maar half geslaagd. Ik had liever wat meer beweging gehad dan deze halfbakken poging.

En dan het verhaal. De trein is hier de beste metafoor voor, hij gaat namelijk helemaal nergens heen. Er kan zoveel uit dit concpet gehaald worden (wat is de bestemming van de trein, wat is er met de aarde gebeurd, wat is het verhaal achter andere reizigers, waarom praat Cee met niemand anders, etc), maar wat we enkel zien is dat de trein af en toe stopt en wat we horen is het eeuwige gemekker van die kut-Cee.

Als haar baby dan ook nog eens geboren wordt is de pret compleet. Onze 'heldin' krijgt ineens een openbaring en alles wordt haar duidelijk: haar leven krijgt weer betekenis. Nou joepie de poepie, moest ik daarom zolang naar je gejammer luisteren? Wat een debiel kuteinde ook. Ik voel me genaaid dat dit prutwerk op IMAGINE vertoond werd.

Naast regisseur is Bergin overigens ook animator geweest, schrijver (hij basseerde het op zijn eigen graphic novel) en producer. Een soort van eenmansproject dus. Ik ben echt erg benieuwd wat hij hiermee beoogde, want ik zie het niet. Hier had veel meer ingezeten, als het gehele script herschreven zou worden. Eén ster voor de mislukte poging om het mooi te laten ogen.

Heel hard boem doen. Wat een boel suffe berichten staan hier. Beetje zeuren over het verhaal of over clichés. Of ongeloofwaardigheid. Ongeloofwaardigheid! Ik zeg het niet snel, maar als je met zulke termen komt aanzetten dan snap je gewoon geen bal van een film als deze. Terwijl het zo ontiegelijk simpel is. Heel hard boem doen. Pierre Morel snapt het gelukkig wel en hij schuwt daarom geen clichés, maar levert gewoon een vlotte en gelikte actiefilm af. Ik durf best te beweren dat hij één van de meest coole actieregisseurs van dit moment is. Bij deze. Lekker simpel en zonder scrupules. Fuck verhaal. Fuck originaliteit. Travolta met ringbaardje die Wax On Wax Off roept: huzah!

Royale with cheese.

Een heerlijke film. De uitwerking van het script zorgt voor een ongekende spanning, ook al is de uitkomst van het duel tussen de flamboyante talkshowhost en de politieke veteraan al lang bekend. Langella als Nixon is een lust om naar te kijken, wat acteert die man sterk zeg. Vooral tijdens lange tirades zijnerzijds is het genieten met de pet op. De overige castleden drukken wat minder hun stempel maar zijn allen genietbaar, met Sheen voorop en Platt en Rockwell daarachteraan.

Verder is dit eigenlijk Howards tweede boksfilm, inclusief een aantal gevechtsrondes en een technische knock-out. Spannend tot het eind!

Aardig filmpje, maar het wist niet echt een gevoelige snaar te raken. Desondanks geen vervelende zit, maar een topfilm wil ik het niet noemen. 3* is voldoende

Tot nu toe de minste van de vier Futuramafilms. Een beetje ongeïnspireerd en gemakkelijk afgemaakt. Minder leuke grapjes, een duf verhaaltje en een matig optreden van de vaste crew. Verder worden veel zijpersonages er maar bijgesleept om ze toch nog even in in de film te krijgen. Ik ben leuker gewend.