Opinions

Ach joh, dit is net zo lowbrow en high concept als de 80s cartoon. Qua verhaal en intellect stelt het ook echt niets meer voor dat dat, maar als je eenmaal accepteert dat de film ook maar enige vorm van logica ontbeert is het een heerlijk pulpy actiefilmpje. Of dat nou intentioneel is of niet, dat vroeg ik me bij die eerste film ook af, maar leuk is het wel. Een stuk of tien ninja's die op een berghelling aan staalkabels met elkaar knokken maar nooit in de knoop raken. Kun je om gaan kniesoren, of erom gniffelen. In dat laatste geval levert het meer fun op. En wat verwacht je nou eenmaal van een cartoon-universum waar de personages Skidmark en Road Pig heten?

PS De eerste grote actiescène is echt schrijnend geschoten en gemonteerd, maar ook dat wordt later in de film beter.

PPS Londen wordt fucking compleet van de aardbodem gevaagd, maar een scène later staat de president van Amerika (Jonathan Pryce!) doodleuk de Joe's te bedanken voor hun moed, alsof er niet zojuist 15 miljoen doden zijn gevallen. Well done, scriptschrijvers!

YouTube - 4 Weirdest G.I. Joe Characters With John Chu

Jammer dat G.I. Joe teveel gericht is op 14-jarige scholieren, want met een iets volwasserener publiek voor ogen had dit best cool kunnen zijn. Een minder infantiele plot en geen Marlon Wayans voor hemeltergende grapjes zouden al voldoende zijn geweest. Stephen Sommers heeft me zowaar weten te verrassen.

G.I. Joe is een kitschere roalercoaster ride met veel EPM (explosions per minute). Die achtervolging in Parijs is fenomenaal (en vast heel duur). Ik heb me zelfs niet eens geërgerd aan de computeranimaties die bijvoorbeeld in The Mummie-films heel lelijk ogen. De cast, bestaande uit een groep nono's die in de verste verte niet geschikt zouden zijn als supersoldaten, past nagenoeg perfect in deze onzin. In veel andere films had ik het slecht getrokken, maar hier werkt het schijnbaar.

Hoe verder de plot zich ontvouwt, hoe belachelijker het allemaal wordt. Ik weet niet of Sommers het voor ogen had om de film op pulpniveau te laten slagen, want zo hoog schat ik de man niet in. Laten we het erop houden dat hij bij toeval iets aardigs heeft gecreëerd. Grappig trouwens dat Ray Park (de zwarte ninja) alweer compleet onherkenbaar is als acteur.

De bezieling van een Miyazakiprent schuilt in de ogenschijnlijk onbelangrijke momenten die juist heel veel inhoud hebben. Samen moedersgekookte noodles eten op een stormachtige avond, je pasgevangen goudvis verbergen voor klasgenootjes, of een beetje geplaagd worden door omaatjes: de regisseur maakt het ongekend gemakkelijk om je te verplaatsen in een kind.

In Totoro kwam dat tot een hoogtepunt, maar ook hier piekt Miyazaki met zijn koddigheden. Zijn kracht schuilt in het vermogen om zich te verplaatsen in de kindergeest, wat tot nu toe altijd resulteerde in vertederende animatiefilms. En juist de terugval naar een veel simpelere tekenstijl draagt bij aan de kleinschaligheid die Ponyo uitstraalt. Dit is verfrissend en zondermeer schattig. Nog niet zo leuk als Totoro (dat blijft toch wel Miyazaki's beste), maar Ponyo komt aardig in de buurt.

Een stukje uit de recensie van Veronica. Hier de link. Genant stukje tekst zeg, ai.

Oubollige niet grappige screwbaltafarelen die al niet leuk zouden zijn in een film die door de Coens geregisseerd zou zijn.

Wat een bijzonder duistere, beklemmende film. Van begin tot einde is deze film niet leuk. Echt niet leuk. Goed. Dat zeker. Maar niet leuk. Een donkere sfeer die de hoofdpersonages constant achtervolgt. Met grijparmen, die steeds nét mis grijpen. Een kat en muisspel á la Tom en Jerry. Maar zonder de humor. En zonder de leuke kleurtjes.

Het verhaal van Gau Ngao Gau is vooral aan het begin erg mysterieus. We zien een ´good guy´ en een ´bad guy´, maar weten niet wie welke rol vertolkt. Eigenlijk zien we twee good guys. Of zijn ze allebei bad guys? Oordeel zelf wat goed en kwaad is. Ik weet het in ieder geval niet.

De geluiden en spaarzame muziek zijn inderdaad erg passend in de film. Tenminste, in het Hong Kong gedeelte. Net zo gruwelijk en kil als de beelden. Beelden die bij mij overigens ook een GitS belletje deden rinkelen: fantastische fotografie, twee duimen omhoog!

Toch jammer dat wanneer de film zijn einde nadert wat afzwakt, zowel op visueel vlak als in de muziek. Vooral dat laatste werd een domper: zwakke Engelstalige liedjes, zeer misplaatst. Eigenlijk zijn de laatste paar scènes een zilveren kroon op de roestige film, en dat is geen compliment. Maar desondanks kan ik de film niet minder geven dan 4 grote, zwarte sterren: 4*

Bedankt voor de link!

Inderdaad een mooie en aangrijpende documentaire over twee mensen die op wel zeer verschillende manieren lijden aan Korsakov. De film biedt niet zozeer informatie over deze aandoening, alsmeer een inkijk in het leven van de twee patienten. Dat het leven tamelijk leeg is mag voor zich spreken.

Bram Mannheim lijkt nog het meest op een teruggetrokken schildpad: hij praat langzaam, weinig en is timide. Hij heeft al lang geaccepteerd dat hij geen recente herinneringen heeft. Zijn dagelijkse routine haalt hij uit zijn levensbepalende agenda (lijkt me een stuk praktischer dan dingen op je lijf tatoeren). Vergeet hij een dag door te kruisen, dan beleeft hij hem de volgende morgen gewoon opnieuw...

Annie Borsboom is juist erg welbespraakt en bijzonder monter in vergelijking tot Bram, maar zo mogelijk nog sneuer. Ze is zo cynisch over haar aandoening dat al haar levensplezier is verdwenen. Iedereen die het het beste met haar voor heeft krijgt er vooralsnog van langs, want zij heeft immers helemaal geen Korsakov. Ook haar geheugentrainer is maar een akelig mannetje die haar verwijt geen verstand te hebben. Ze leidt geen prettig leven dat ze moet volhouden tot de dood.

Mooi en persoonlijk portret dus, maar wel erg triest. Aanrader.

P.s. Wat is de titel van deze documentaire prachtig gekozen (kijken = weten waarom)!

Dat zo'n Mark Steven Johnson nog aan de bak komt, na zowel Daredevil, Elektra én Ghost Rider geschreven te hebben. Wat een waanzinnig slecht script weer zeg. Huilen met de pet op. Superheldenfilms kunnen altijd wel cool worden, maar helaas falen Marvelverfilmingen vaker dan dat ze slagen. Zo ook Ghost Rider dus.

Naast het pauperscript is er weinig goeds te ontdekken. Misschien Sam Elliot, hoewel dat meer aan de man zelf ligt. De animaties, Cage, Mendes en zelfs Fonda verdrinken allemaal in de zure pis die het verhaal moet vormen. Pijnlijk om naar te kijken.

Hmmm. De naam Polanski roept een bepaalde verwachting op en achteraf voel ik me toch een beetje bekocht. De plot is zo standaard dat het letterlijk achterop een bierviltje geschreven kan worden. Dat is bij Shutter Island ook een beetje het geval, maar de regie is daar zo feilloos dat het veel goed maakt. Er zijn een boel gelijkenissen tussen beide films: een afgelegen eiland, guur weer, een vreemd komplot waaruit de hoofdpersoon zich moet redden en personages die nooit hele waarheden lijken te spreken. En ook al is de regie van Polanski net als die van Scorsese erg sterk, het verhaal haalt een hoop plezier uit Ghost Writer.

Het is bijvoorbeeld iets te lang, waardoor er enkele dode momenten in de film vallen. Die worden vaak wel opgevuld met leuke dialogen en interessante personages, dus dat scheelt al een beetje. McGregor speelt daarnaast een overtuigende lead en vooral Olivia Williams vertolkt Ruth Lang sterk. Maar nogmaals: ze spelen in een politieke thriller waarvan er al zovelen zijn. Bizar dat Polanski zich hier mee inlaat. Van clue tot clue leidt hij zijn kijker tot een tegenvallend en voorspelbaar einde.

Anderzijds is wel de hand van een meeser zichtbaar. Knappe regie houdt de film vol suspense. Dat komt ook door de al eerder beschreven setting van het eiland die kunstig in beeld is gebracht. De film heeft een claustrofobische feeling omdat ontsnappen bijna onmogelijk is. Dat gevoel wordt bijgestaan door de muziek van Alexandre Desplat. Zijn tonen wisselen geleidelijk af van vrolijk tot onheilspellend en zijn daarmee sfeerbepalend. Misschien wel het beste dat Ghost Writer te bieden heeft.

Ik lees her en der wat vergelijkingen met Chinatown en daar kan ik goed inkomen. Die film had ook veel sfeer te bieden en is veel meer noir dan deze thriller. De plot was uiteindelijk ook veel meer een ode aan de oude noirs, terwijl deze moderne variant daarop verhaaltechnisch niet aan de huidige massa ontstijgt. Vanwege de bovengemiddelde sfeer en muzikale begeleiding zet ik de film op 3,5 ster. Maar waar ik die score bij Shutter Island onherroepelijk moest verhogen wegens de vele details die tijdens een tweede kijkbeurt opvallen, heeft Ghost Writer juist veel kans om een halve ster omlaag te vallen na een nachtje slaap. Herzieningswaarde laag.

Lekker niets-aan-de-hand-cop-thrillertje met een degelijke uitvoering van een verhaal dat al een keer of 1037 is verteld. De titel doet iets meer snelheid suggereren, maar gelukkig wordt dit geen Fast and Furious-achtige klucht. Het blijft tamelijk rauw en realistisch wat betreft de uitvoering, afgezien van de clichématige en voorspelbare plot. Geen gepimpte en bestickerde auto's hierin, maar een simpele Porche en Audi zonder opsmuk. Eén van de grotere minpunten, helaas helaas, bleek de muziek. Ik keek de film juist vanwege de soundtrack van Agoria, maar de muziek lijkt er vooral ingeplakt voor marketingredenen. Sfeerverhogend werkt het amper, terwijl de muziek zich er wel voor leent. Gemiste kans, maar verder degelijk werk.

Ik trok deze manier van film maken absoluut niet bij From Inside (jeetje wat een boze recensie daar). Het was de eerste keer dat ik een half geanimeerde strip als film zag en kon er toen helemaal niets mee. Maar dat kwam eigenlijk vooral omdat die prent niet mooi, langdradig en vooral enorm saai was. Hoe anders is dat hier? Godkiller is van begin tot eind lekker geflipt en verstookt van moraal. Sin City on acid. Het gebrek aan animatie wordt hier in ieder geval goed gemaakt door een hele boel bizarre personages, een post-apocalyptische setting, een knallende soundtrack maar vooral gewoon tempo. Ik wil dit geen film noemen, maar illustrated film is als je erover nadenkt best een prima term, al suggereert het alsnog meer dan het daadwerkelijk voorstelt. Het blijft vooral plaatjes kijken, maar who cares als het zo rauw gebracht wordt als hier?

Cool!

Een verschrikkelijke en oneindige drol van een film. Lelijk (!!!) en verhaaltecnisch een farce van heb ik jou daar. Veel te serieus, te veel clichés, kitsch en de CGI die de lege, visuele huls vormen kunnen echt niet. Afzien.

De eerste keer dat de geest van Pratchett daadwerkelijk gevangen is op film! Dit werk is veel beter dan de vorige twee verfilmingen van Discworldboeken (Hogfather en The Colour of Magic), die allebei gerigisseerd waren door Vadim Jean. Going Postal is een erg vermakelijke miniserie, gekenmerkd door de maatschappelijke parodieën die de boekenreeks zo herkenbaar en eigen maakt. In tegenstelling tot zijn voorgangers is het een stuk minder kinderachtig ditmaal, maar nog steeds komisch. Ik heb het boek nog niet gelezen, maar volgens mij wordt het hiermee eer aangedaan. Het ademt Discworld. Leuke cast ook, met een grappige Richard Coyle en een sterke Claire Foy.

Afgaande op de verfilmingen die ik van zijn boeken zag is Dennis Lehane eigenlijk maar een flutauteur. Idiote en veelvuldige plottwists, voorspelbare eindes, clichéthema's: waarom is die man zo populair? Mystic River vond ik verhaaltechnisch verschrikkelijk, het verhaal van Shutter Island is ook niet bepaald de troef van die film en van deze Gone Baby Gone is het verhaal bedroevend slecht door alle wendingen. Het succes van de verfilmingen ligt wat mij betreft toch echt bij de regisseurs.

Eigenlijk zijn alleen het begin en het einde goed van deze film. De momenten waarop de uitzichtloosheid van de personages nog het meest benadrukt wordt. De morele keuze van het hoofdpersonage, waarvan hij waarschijnlijk diep van binnen ook weet dat het de foute is. De mensen die van dag toch dag leven in een wijk waar de toekomst weinig om handen heeft. Dat is allemaal sterk en sfeervol geportretteerd. Jammer alleen dat het middenstuk een oeverloze whodunnit wordt. De film drijft dan veel te veel op de plot in plaats van op sfeer. Van mij mocht de dader vanaf het begin al bekend gemaakt worden, dan was die vervelende 'twist' op het einde niet nodig geweest.

Lehane is dus een zeurpiet afgaande op de verhalen van zijn verfilmingen. Het is maar goed dat de regisseurs die met zijn films aan de haal gaan er wat meer mee kunnen. Bij vlagen is dit sfeervol en oprecht. Casey Affleck weer sterk overigens.

Wat een waardeloos prul. Het dozijn van dergelijke romantische komedietjes zit inmiddels zo vol ze bij dertien niet meer blijven steken. Voorspelbaar tot in den treure dus, met puberale grapjes en vervelend aangedikte personages. Lange tijd geleden dat ik een film niet uitkeek.

Een komedie die weliswaar leuk begint, maar die zichzelf richting het einde verliest in de plot. De film speelt vooral af in de suburban-setting van Jack Lemon, zijn vrouw en buurvrouw en ook al is dit heel braaf: de rolverwisseling van Lemon is wel heel grappig.

Het laatste half uur vliegt de film dan ver uit de bocht en moet de humor vooral komen van wel heel erg flauwe situaties die veel verder uit de hand lopen dan goed is voor het verhaaltje. Gevolg: flauwe humor die niet leuk is. Ook Jack Lemon, die toch een uitermate goede rol neerzet, kan de film dan niet meer redden.

Als er na de climax vervolgens nog heel veel dingen onafgerond blijven en als blijkt dat je toch naar een braaf huwelijkspamflet hebt gekeken, dan is dat wel een grote smet op het zo grappige begin.

Heerlijk foute exploitation, maar het mist de explosiviteit van het tweede deel. De terugkerende elementen zijn wel hilarisch, met als hoogtepunt de bedoezeling van de rijstbaal. Rijst eten zal nooit meer hetzelfde zijn na Hanzo the Razor. De martelscènes zijn van hoog niveau, maar ook die zijn in deel twee beter. Sword of Justice is een aardige introductie op wat deel twee te bieden heeft: meer, groffer en harder.

Ik dacht trouwens dat Shintaro Katsu en Tomisaburo Wakayama een tweeling was, maar Katsu blijkt twee jaar jonger dan zijn broer! Het is in ieder geval onmiskenbaar dat ze óf niet van de melkboer zijn, óf allebei

Inderdaad pure fun. Zag de andere twee (?) Hanzofilms nog niet, maar dit deel is hilarisch. Exploitation chanbara style. De foute riedeltjes ondersteunen de net zo foute humor, veel bloed dat in de rondte vliegt, hulpeloze dametjes die er stevig van langs krijgen (van Hanzo zelf en zijn enorme zwaard!) en een cool eindduel. Wat wil je nog meer in een film als deze?

Leuk einde van de reeks. Er hadden nog makkelijk vijf andere Hanzo the Razorfilms achteraan gekunnd, in ieder geval wat betreft het fungehalte. Maar ook ik miste een beetje de exploitation, de bloedfontijnen en de actie. Stukken minder dan in deel 1 en vooral 2. Wel komen de gebruikelijke lolligheden weer voorbij (arme rijstbaal).

Vooral de plotjes van deze reeks zijn erg leuk in elkaar gezet. Hanzo ontdekt iets schijnbaar onbenulligs, maar natuurlijk zit daar een corrupt shogunnaat achter. De weg die hij zich naar boven knokt (en forniceert) is bijzonder vermakelijk, Hanzo the Razor is toch wel één van de stoerste karakters uit de filmgeschiedenis.

Maar goed, deel drie dus. Een wat coolere plot dan deel 1, maar zeker minder vermakelijk dan deel 2. Had deze netzoveel camp en fun als zijn voorganger gehad, dan was dit zeker de beste van de drie geweest. Door dat gemist nu 3,5.

Indrukwekkende chanbara inderdaad. Vooral de begin- en eindscènes zijn ijzersterk, met als hoogtepunt het lange eindduel. Nakadai is een fenomenaal acteur, die eigenlijk alleen zijn getormenteerde gezichtsuitdrukking nodig heeft om een personage tot leven te laten komen. Zo ook in Goyokin, waarin hij als ronin Magobei zijn geweten moet sussen door ten strijde te trekken tegen zijn oude clan.

Vooral de strijd die Magobei met zichzelf voert is meeslepend, maar ook de onvermijdelijke zwaardgevechten die daar uit voortvloeien zijn hoogstaand. Realistisch bovendien: wel bloed, geen fontijnen. De serieuze toon maakt van Goyokin een tragische samuraifilm, die net als vele genregenoten de corruptie van het clansysteem aan de kaak stelt. Aanrader, voor liefhebbers van chanbara's, maar ook voor liefhebbers van westerns, om de redenen die Ramon K hierboven aankaart. (Zoals dat eindshot!)

Volledig mee eens. Kechiche voert je mee middels close ups van de Noord Afrikaanse familieleden zodat hun perikelen onontkoombaar zijn. Geweldige dialogen die zo uit het leven gegrepen zijn, ontzettend natuurlijke acteerprestaties van een amateuristische cast: het is net een registratie/documentaire van een arbeidersfamilie uit een arme regio. Mooi en meeslepend. Wonderschone Hafsia won al meermaals prijzen voor meest belovende actrice en helemaal terecht. En wat een sensuele dikke buik heeft zij in de film. Ik heb hem nu bijna twee weken geleden gezien maar hoe vaker ik eraan terug denk hoe liever ik hem nogmaals in de bios wil kijken. Dikke 4,5 ster. Prachtig einde ook.

Bizar einde zeg, nog nooit zoiets meegemaakt. Had me nog helemaal niet ingelezen over deze film, dus het kwam extra rauw op mijn dak. Erg sterk. Een andere verrassing was de verschijning van Kinski, wat een goede acteur is dat toch. Hij heeft een enorme acte de presence, ook hier in de sneeuw. Dat is maar goed ook, want de good guy is enorm onderbelicht. Dat is gelijk het grootste minpunt aan deze film. Ik miste de grote tweestrijd, Kniski had wat mij betreft de echte hoofdrol. Memorabele western.

Meer van hetzelfde. En dat is feest. Baby Groot is geweldig. De origin story van Starlord had ik wel zonder gekund, maar ach, het levert ons Kurt Russel op. En Sylvester fucking Stallone, die volgens een van de vijf (!) post credit scenes een grotere rol gaat krijgen in vervolgen. Verder heel veel kleurtjes, veel geslaagde grappen en knipogen naar pop culture uit de 80s (en naar Mary Poppins, de leukste grap van de film) en David Hasselhoff (blijf zitten tot het allerlaatste moment van de credits voor de op een na leukste grap van de film). Cameo Howard the Duck. Misschien iets teveel CGI, de actiescènes zijn niet fantastisch, voorspelbaar verhaal en iemand die Taserface heet.