Opinions

Ik ben het er anders redelijk mee eens (het cinefielen stukje daargelaten...). Het plotverloop is wat traag en verder hebben we het allemaal eerder en beter gezien in de voorbeelden die Jazzthieve noemt. Amores Perros hoort daar overigens ook nog bij. Iñaritu moet maar eens wat nieuws verzinnen. 2,5* hiervoor

Nogal een niemendalletje, dit filmpje (vrij letterlijk bedoeld). Kwalitatief belabberd. Onfunctionele porno en evenzo onfunctioneel geweld. Leuk voor 1,5 sterren, onder voorbehoud dat ik hem niet meer hoef te zien.

Die 1,5 is wel wat laag iig. Deze film is heel lollig, maar heeft daarnaast ook wat al dan niet lollig bedoeld (melo)drama dat de vaart en de rek uit dit actiefilmpje haalt. Het begin en het einde zijn leuk en zelfbewust, (leukste aantiteling in tijden: een jaren tachtig Gundam-achtige cartoonintro met heel fout Chinees liedje erbij, die cartoon vormt ook een belangrijk onderdeel in de film), maar het misdaadverhaal is wat ergerlijk. De gevechten zijn voorts maar weinig spectaculair en niet heel fraai in beeld gebracht. Ik zag hierna The Raid en dat is toch wel van een heel ander kaliber. Toch door de aandoenlijkheid van dit project een aardige 3*.

Aan sfeer en uiterlijk ontbreekt het deze verfilming Batman niet. Het uiterlijk is sowieso het beste aan een prent van Burton. Zijn Gotham City is grotesk, scheef, vies en bovenal donker. Een uit de kluiten gewassen nachtmerrie van een architect die toch al een beetje krankzinnig was. In steegjes tussen de hoge gebouwen in maken bandieten de dienst uit. Burtons invulling van die kruimeldiefjes - de klassieke boef met een pistool en maskertje - geeft vervolgens precies de ruimte aan een man in een vleermuizenpak die ze in de kraag kan vatten. Stukken beter dan een neonspektakel. De vleermuis is nachtelijk. Die doet niet aan kleurtjes.

Dan is het toch jammer dat juist die Batman het minste is aan zijn eigen film. Het begint al bij Keaton, die simpelweg te stijf is als superheld. De man onder het masker moet ook allure hebben. Keaton is te grijs om een personage met een zwarte rand te spelen. Zijn on screen alter ego blijft ook in gebreke als stripheld come to life. Vreemd eigenlijk, want alles ligt klaar om Batman volwaardig tot zijn recht te laten komen. De setting, maar ook de muziek van Elfman die de intro van de jarenzestigserie voor eens en voor altijd doet vergeten.

Waar Keaton als Batman achterblijft springt Nicholson naar voren. Een fantastische rol. Hij maakt van deze Batmanfilm uiteindelijk de echte comic op het grote scherm. Simpelweg niet serieus te nemen en altijd ongeloofwaardig, maar dat is de grote lol. Pakken beter dan een Jim Carrey of een Tommy Lee Jones, die in Batman Forever een stap te ver gingen. Net als die hele film overigens een stap te ver ging. Nicholson, met zijn grimage en watjes in zijn mond, is een waardige nemessis van de stijvige Batman.

De Batmobile ten slotte: oeh la la. Zo hoort een stripauto eruit te zien. Nolans tank uit de nieuwste Batmanfilms past weliswaar goed in dat universum, in deze cartooneske lolbroekerij - want dat blijft het toch - hoort een racewagen. En zo is alles aan deze verfiming eigenlijk cool, behalve de grote vleermuis zelf.

Yikes. De homo-erotische opstap naar Batman & Robin. Batmans billen in close up en de intro van het foutste duo dat ooit samenwerkte. Ligt ook een beetje aan de serie natuurlijk, maar wat Burton creëerde maakt Schumacher hier weer kapot. Een mallotige film met maillotige schurken. Carrey en Jones zijn abominabel, maar misschien dat Carry het niveau van Jones meesleurde de diepte in. Een kleurrijke kinderfilm waarin Batman - alweer verkeerd gecast! - nog steeds niet tot zijn recht komt als superheld. Erg jammer.

Gelijkwaardig aan de eerste Batman. Geen Nicholson, maar De Vito als Penguin is ook vermakelijk. Een leuke toevoeging van Catwoman hierin, goed gespeeld door Pfeifer. Net als in deel 1 moet een groot deel van de cast serieus maar toch niet serieus zijn en zij voelt dat feiloos aan. Jammer genoeg wederom met een stoffige Keaton. Hij is gewoon geen Bruce Wayne en al helemaal geen Batman. Verder weer erg cool vormgegeven, weer heel erg typisch Burton. De intro van de hide out van The Penguin is prachtig, net A Nightmare Before Christmas in Gotham Zoo. Leuke film.

Ondanks het lage aantal stemmen hier een veel te lage score. Deze anime-collectie van Batman filmpjes is een prima tussendoortje. Vooral kijken als je Batman Begins hebt gezien en nog leuker als je ook The Dark Knight hebt gezien. Want er speelt blijkbaar genoeg af tussen beide films: de vleermuisman krijgt nimmer rust. Vooral het eerste verhaaltje is erg tof. Deels omdat de tekenstijl exact is als die van Tekkonkinkreet en deels omdat de verschillende percepties van de superheld daarin enorm tof zijn. Creatief en origineel. De overige filmpjes zijn iets meer standaard animewerk, maar desalniettemin goed te versmaden. Het enige waar ik wat moeite mee had was de Japanse tekenstijl met Amerikaanse stemmen. Dat strookt gewoon niet met elkaar. De dvd biedt helaas geen optie om Japanse stemmen te selecteren.

Edit: ik zie dat Studio 4C inderdaad verantwoordelijk is voor het eerste filmpje uit de reeks.

Het verhaal en concept is erg tof. Jammer dat het zo slecht is uitgewerkt. Er had zoveel meer ingezeten: van spanning tot humor, van emotie tot actie. Het lijkt of Fukasaku alles in 1 wilde laten zien, wat niet werkte. Waar hij een mooi viergangen diner had kunnen serveren krijgen we een stamppot voorgeschoteld. Zonder worst en spekjes. 2,5*

Verschrikkelijk inspiratieloze tienerkomedie die te sterk leunt op zoutloze onderbroekenlol. Zelfs in zijn categorie is Beerfest ondermaats en kent daarnaast een complete miscast. Waardeloos prul.

Plaatjes vullen geen gaatjes. Mooi, maar verschrikkelijk hol. De romance tussen Belle en het Beest is nergens invoelbaar, wordt het ook nooit. Toch wel belangrijk voor dit verhaal. En het beest is de hele film eigenlijk gewoon een onsympatieke lul.

Dit had eerder de openingsfilm van Cinekid kunnen zijn. Heeft als braaf fantasysprookje niets te zoeken op Imagine. Al is deze film denk ik te eng voor kinderen. En te braaf voor volwassenen. Een misser.

Vooral erg degelijke film. Het verhaal is wat simpel en het is weinig diepgaand, maar het tempo ervan is hoog, het ziet er mooi uit en vooral het acteerwerk is goed. Hoeks, Musters, Lammers, Schoenearts: allemaal bijzonder sterk. Jammer dat Bokma, Spijkers en Schuurmans kleine rollen hebben, maar met de hoeveelheid verhaal die nu al verteld wordt hadden hun rollen niet veel groter gekund. Sfeer en esthetiek gaan wat verloren door de verteldrang, maar door de vlotheid, het spel en de production design is De Bende van Oss zeker een aanrader.

Meh, aardig. Lekkere Franse onzin, bedolven onder een container met nog meer onzin. Bernie, John en Micky is inderdaad een tamelijk bizar personage, maar zijn werkelijkheidswaanzin is me net wat te overdreven. Het moet allemaal zo geschift zijn dat ik me gaandeweg wat verloor in de nonsens. Een beetje hetzelfde als bij Old Men in New Cars eigenlijk. Zwarte humor is top, maar dit is net wat te plat voor daarvoor.

Wel enkele topmomenten, zoals de pianoscène of hetgeen dat eraan voorafgaat. Op dat soort stukken scoort de film prima. Lomp en onverwachts. De rest is dan weer wat meer voorspelbaar helaas. Vermakelijk, maar weinig meer.

Best Worst Movie is op IMAGINE geheel terecht in de running voor de Silver Scream Award van 2010, ook al gaat The Fantastic Mr. Fox er waarschijnlijk met die prijs vandoor. Niet dat die film niet goed is. Integendeel. De stop motionfilm van Wes Anderson is alleen wat te commercieel, waardoor ik het sneu vind voor de andere films. De nummer twee is de eerste verliezer.

Deze documentaire is een ode aan een van de beste slechtste films ooit gemaakt: Troll 2. Een misbaksel van een prent, maar wel fantastisch leuk. Een film zoals alleen de Italianen hem kunnen maken. In deze onofficiële opvolger van Troll wordt een gezin geteisterd door vegetarische goblins, dus waarom er überhaupt voor deze titel is gekozen is de eerste grap van de film. Maar er zijn er meer. Het is hilarisch dat het script zo verschrikkelijk rammelt. Het is fantastisch dat niemand doorhad dat juist de serieuze scènes droogkomisch waren. De goblins zien er uit als dwergen met feestmaskers, de acteurs mogen dat predicaat niet eens dragen, enkele oneliners behoren inmiddels tot klassiekers en de film zelf is een enorme culthit.

Nu, zo'n twintig jaar later, blikt de jongste acteur uit de film terug. Hij herinnert het zich nog goed. Troll 2 zou zijn doorbraak zijn. Dat wist hij zeker. Tot hij de film voor het eerst zag. Het was een ramp. Ook de andere castleden herkenden er meteen een miskleun in. Ze probeerden te verbergen dat ze er ooit in hadden meegespeeld en de film verdween voor een tijd van de radar. Toch had de prent al harten gestolen. Pulpfans over de hele wereld erkenden in Troll 2 een meesterwerk.

In deze documentaire heeft de hoofdrolspeler van toen, inmiddels een twintiger, de complete cast weten terug te vinden. Ze zijn nu een stuk lovender over de film. Ook zij zien er inmiddels de grap van in. Dat is aanstekelijk, zeker door George Hardy die destijds de vader speelde. Nu is hij een tandarts in een kleine gemeenschap. Acteren is bij die ene film gebleven. De goedlachse ex-acteur heeft zichtbaar plezier van de aandacht die hij krijgt sinds de film weer uit de underground opdook. Met samengeknepen oogjes en een brede glimlach herhaalt hij de grappigste quote uit de film: "YOU CAN'T PISS ON HOSPITALITY, I WON'T ALLOW IT!"

Zelfs Fragasso komt uit Italië overgevlogen om screenings bij te wonen. Zijn vrouw en schrijfster van zijn hoogtepunt vergezelt hem. De regisseur is verheugd over de status van de film. Tot dat hij erachter komt dat het publiek ook lacht bij de serieuze stukken. Het is grappig, tenenkrommend en ook een beetje droevig dat hij zijn geesteskind zo de grond in geboord ziet worden. Hij is er namelijk van overtuigd dat hij een diepgaande film maakte over gezinswaarden en andere diepgravende thema's. Zijn producent weet ook hoe belangrijk de film geweest is: zonder Troll 2 was er nooit Harry Potter geweest. Troll 2 is de fantasyhype begonnen.

Alle elementen uit deze documentaire maken de film an sich ook weer een stuk leuker. Dat is een fantastische prestatie, want Troll 2 is al zo leuk. Vrijdag draaien de docu en de originele prent achter elkaar. Uit de grond van mijn hart: gaat dat zien!

Onnoemelijk saai excuus voor perversiteit. Slaapverwekkend fantasieloos gefilmd, karig plot, slap acteerwerk en te veel close ups van ejaculerende beestenlullen.

0,5*

Een western in cyberspace? Leuke promotiezin (De Putter gebruikte hem zelf ook al in DWDD), maar verder gewoon onzin. Beyond the Game is een wat lang uitgesmeerde uiteenzetting die eigenlijk vooral interessant is voor diegenen die compleet onbekend zijn met het pro-gaming fenomeen.

Ik vond het wel aardig dat de regisseur de open deur van de nerdstatus niet intrapte, maar vooral de twee kampioenen zelf in het middelpunt zette zonder te oordelen of het nu wel of geen sociale paria's zijn. Echter, wat maakt het pro-gaming dan zo interessant? Waarom offert iemand al zijn vrije tijd op om achter een computer te zitten? Die vragen blijven onbeantwoord en zo blijft de documentaire nogal vlak.

Die jongens reizen de hele wereld af om hun kunstje te vertonen, maar hoe ervaren ze dat? En wat vinden ze van elkaar? Spreken ze veel onderling? Bediscussieren ze taktieken? Spelen ze behalve op toernooien ook tegen elkaar? Wat doet het met je als je niets anders doet dan gamen? Wat als Warcraft 3 niet hip genoeg meer is om te spelen? Wat zijn hun plannen voor de toekomst?

Kortom, zoveel interessante vragen, maar zonder antwoord. De clash van de twee 'cowboys' is overigens zo onbeduidend dat er ook geen sprake is van een hoogtepunt of climax. Geef mij maar duizend keer liever The King of Kong: A Fist Full of Quarters, een documenatire die veel beter de essentie raakt. Dit is een aardige sof.

Bleh wat een zeikfilm. Twee zeikvrouwen die als schoothondjes liefde willen vinden bij twee mannen die dat niet kunnen bieden en daar de hele film over mekkeren, depressief over raken en nooit gelukkig worden. Dat ze tussen de film door liedjes zingen vond ik aan het begin nog wel leuk, maar als de film dan een half uur te lang duurt dan gaan ze heel erg tegenstaan. Niet mijn kopje thee dit. Sterker, ik word een beetje boos van films als deze. Mensen die verdomme eens de mouwen moeten opstropen en iets aan hun situatie moeten doen in plaats van erover huilen, een hele film lang. Dat gaat tegenstaan, zelfs met Deneuve en haar dochter (die trouwens weinig scènes samen hebben).

Een ontluikende romance in stilte ontvouwen. Waarom met woorden bederven waar nonverbale expressie toon zet voor een intense verbondenheid? Een moralistische, principiële, maar vooral verkeerd begrepen vagebond en een eenzame, mishandelde vrouw zoeken bij elkaar de rust en liefde die hen tot op heden nog in gebreke lijken gebleven. Helaas brengt hun levensstijl problemen mee in de zoektocht naar rust, gepersonificeerd door rechtmatige eigenaren van de huizen waarin zij bivakkeren, corrupte politieagenten en een jaloerse, abusieve echtgenoot. Deze obstakels in hun toenadering tot elkaar lijken gelukkig niet onoverwinnelijk.

Het in rust en kalmte gefilmde Bin-Jip neemt alle tijd om zijn boodschap uit te dragen. Gewapend met een mat kleurenpalet en statische cameravoering lijkt de film net zo stilzwijgend als de hoofdpersonen. Beeld en geluid zijn op deze wijze sterk op elkaar afgestemd, in zover deze uitspraak gedaan kan worden. Spaarzame muziek geeft daarbij een mooie ondertoon: emotieversterkend wanneer nodig, ondanks de voldoening die de beelden weten over te dragen.

Is de kijkervaring dan alleen maar rozengeur en manenschijn, of zit er ook een luchtje aan Bin-Jip, daar waar het maanlicht niet kan schijnen? Jawel, maar het is vooralsnog voldoende te zeggen dat deze film bijzonder de moeite waard is. Immers, waarom met woorden bederven waar een kijkervaring zoveel moois weet te vertellen?

4*

Een prachtig, menselijk en ontroerend drama. Ik kon in tegenstelling tot anderen blijkbaar erg goed met de getergde Bardem meeleven. Iñáritu brengt alles zeer oprecht, zonder geveinsd drama. Daardoor des te schrijnender. Alles in de film is bijzaak aan het lijden van de hoofdpersoon; het persoonlijk drama en de dualiteit van zijn leven staan voorop. Verder is het spel van Bardem subliem tot in de puntjes, veel geloofwaardiger dan dit worden rollen niet. Ik vind hem overigens helemaal geen goedzak spelen en dat gevoel werd op het einde nog eens benadrukt door zijn Chinese zakenpartner.

Er zijn overigens maar weinig mensen echt slecht in de film. Zelfs zijn vrouw niet ondanks dat ze maar weinig goed deed. Het is donmogelijk om haar te haten door de bipolaire toestand die ze niet onder controle heeft maar wel erkent. Een uitmuntende rol van deze debuterende Maricel Álvarez. Visueel ten slotte meer dan prima. Barcelona was nog nooit zo grauw. Muzikaal ook dik in orde. Er wordt weliswaar weinig gebruik gemaakt van muziek, maar als het dan toegepast wordt dan is de rest van de film even stil. De plot an sich is niet origineel natuurlijk, maar het drama is hier wel uiterst invoelbaar gemaakt. Gelukkig heeft de regisseur zijn verhalentrucje laten varen, want dat was ik na Babel wel zat. Ik ben zéér onder de indruk van Biutiful.

Ik ben juist blij dat het begin wat langer duurde. Hier worden de personages goed ingeleid, zodat je ze later weer uit elkaar kunt houden... Maar dit werkte blijkbaar niet bij iedereen. En buitendat is er na het omroepen van "IRENE! IRENE!" alleen maar actie die over je scherm spat (en uit je boxen knalt).

Wel heerlijke actie trouwens, goed in beeld gebracht, realistisch. Maar toch: het werd me soms een beetje teveel van hetzelfde. "Oei, weer een skinny op het dak, nou zeg, weer een die uit een raam schiet". Het had allemaal wel wat compacter gekund.

Tom Sizemore moet trouwens nog even genoemd worden. Ben sowieso wel fan van hem, maar zijn personage in de film was echt tof: de kalme officier die aan het begin tegen zijn superieuren zegt wat voor hel het op het slagveld is, die op datzelfde slagveld rustig overal tussendoor banjert, zelfs als de kogels om hem heenvliegen... Een mooi contrast tussen hem en de soldaten..

Al met al een goede film, maar het had beter gekund. 3,5*

Deze film is inderdaad verre van saai. De prima opbouw ervan wordt gevolgd door een sterk staaltje spanning, afgewisseld met kalmere momenten en plaatjes van de mooie omgeving. Dit schept een scherp contrast met de werkelijkheid: de pracht en praal van het mangrovenbos herbergen meer dan alleen fluitende vogels. Gevaar loert, maar waar? Ergens onder het wateroppervlak en steeds net niet zichtbaar. Wanneer het toe zal slaan is eveneens giswerk, waardoor er enkele zenuwslopende scenes voorbijkomen. Kudos voor de mensen die hem niet eng vonden, maar ik moest af en toe even tussen mijn vingers doorgluren... De overige zaken zijn overigens ook in orde. Het acteerwerk is niet van de bovenste plank, maar ongeveer van de plank op ooghoogte, evenals de muziek. Voor een goed uitgewerkte low-budget thriller als deze kan ik daarom niet minder dan 3,5 ster kwijt.

3,5*

Blade Runner behelst een lekker duister toekomstperspectief dat visueel erg indrukwekkend is vormgegeven. De immer verlichte stad vormt een mooie locatie voor deze film-noir: zelfs de uiteenlopende neonkleuren kunnen de nacht niet uit het straatbeeld verdringen; regen valt als een eindeloos donker laken over inwoners die bij uitstek somber overkomen.

"It's too bright in here", zegt Ford aan het begin. En het zonlicht, dat slechts schaars te zien is in de film, wordt geblokkeerd.

Maar ongeacht het filosofische thema dat alom geprezen wordt, vind ik de film niet boven de massa uitstijgen wat verhaal betreft. Het thema vormt echter wel mooi uitgangspunt voor een aantal memorabele scènes, met als hoogtepunt de eindhalte van het 'conflict' tussen Hauer en Ford.

Muzikaal gezien ben ik ook niet erg onder de indruk. Vangelis weet de duistere sfeer niet echt bij de noten te grijpen (haha snap je hem??). Maar waar muziek faalt weten Ford en Hauer hun stempel wel op de film te drukken. In zwarte inkt welteverstaan, mijn complimenten.

Blade Runner is een goede film die ik nodig had na een hoop deprimerende meuk gezien te hebben: 3,5*

Saaie film. Het duurt lang voordat het duidelijk wordt waar Refn heen wil met zijn kleine cast, waarvan er uiteindelijk maar één een belangrijke rol krijgt toebedeeld in de plot. Voor de rest is het vooral wachten op de uitspatting die belooft wordt door de titel en de rode fade outs aan het einde van enkele scènes. Toegegeven: Bodnia acteert prima als depressieve, toekomstige vader en ook Mikkelsen zet een uitstekende rol neer. Uberhaupt leuk om de grote spelers uit Pusher weer terug te zien in Bleeder. Jammer dat Refn er hier echter geen coherente film van maakt. Teveel zijplot. Naar het einde toe wordt de film gelukkig veel grimmiger, maar door de saaie aanloop mist zelfs de climax impact. Zonde, want Pusher beloofde veel goeds.

Een schrijnend inhoudsloze film. Vijf verwende en even inhoudsloze mensen breken in bij celebs, schreeuwen hoe mooi hun gejatte Pradatassen en Miu Miu-schoenen zijn, snuiven wat coke en dat bijna negentig minuten op repeat. Bovendien boeit een Miu Miu-schoen me geen ene fuck en al helemaal niet als ik daar negentig minuten lang mee om mijn oren wordt geslingerd. Geen karakterontwikkeling, holle interactie en holle retoriek. De film is daarom ironisch genoeg net zo inhoudsloos en saai als de bovenklasse die Coppola hiermee wil portretteren. Ook qua regie saai, ongeïnspireerd en vlak. Eén van de slechtste films die ik dit jaar zag. Misschien leuk voor mensen die graag naar zenders als E! kijken of Amerikaanse roddeljournalistiek leuk vinden.

Eigenlijk is deze Blood Alley op alle fronten te stom voor woorden. Patriottist John Wayne was aanvankelijk alleen producent als eigenaar van Batjac Productions, maar nadat Robert Mithchum van de set werd ontslagen na een handgemeen met een crewlid, Gregory Peck voor de hoofdrol bedankte en Humphrey Bogart teveel geld vroeg (en hij had toch al The African Queen gemaakt, die hier op veel fronten op lijkt), wilde Wellman alleen verder als Wayne zelf in de rol van kapitein Wilder zou stappen.

Dat heeft hij geweten. Deze volledig in Amerika geschoten avonturenprent staat bol van clichés tegenover China en Chinezen en is een misselijkmakend staaltje anticommunistenpropaganda bovendien. Wayne staat natuurlijk bekend als chauvinist en net als in zijn zelfgeregisseerde oorlogspropganda The Green Berets straalt dat hier van af.

Alle Chinese communisten zijn boeven van de bovenste plank. Dat weet kapitein Wilder ook: hij zit al zo lang gevangen in een rode cel dat hij langzaam gek wordt. Maar dan wordt hij ineens bevrijd door een Amerikaanse dame. Of de onbevreesde zeeman haar en zo'n 180 inwoners van het dorpje Chiku Shan (kom op, really?) even onder het juk van kameraad Mao vandaan wil helpen. Op een gammele stoomtuffer moet hij door de straat van Formosa varen (tussen Taiwan en China), richting het Britse Hong Kong. Mét de Amerikaanse dame én de 180 Chinezen.

O ja, er varen ook nog eens heel veel communiste boten in de straat van Formosa, of hij die ook nog even wil ontwijken. Het allerpijnlijkste aan Blood Alley is het feit dat de meest belangijke Chinese personages worden gespeeld door Amerikanen. Paul Fix speelt een dorpsoudste, met slechte make-up en samengeknepen oogjes. Het accent waarvan hij meent dat het Chinees klinkt is zum janken. Maar dat is nog beter dan Mike Mazurki als Big Han, want hij neemt niet eens de moeite om Chinees over te komen.

Dan het avontuur zelf. Dat is eigenlijk nog hetgeen deze film drijvende houdt. Eigenlijk is dat nog aardig vermakelijk zelfs. Jammer dat de pret daarnaast gedrukt wordt door de plichtmatige liefdesrelatie tussen Bacall en Wayne.

Het is moeilijk dus om de entertainmentwaarde te herkennen, tussen de belabberde casting, de propagandistische en chauvinstische boodschap (alleen een kapitalistische Amerikaan kan de Chinezen redden!) en de opgedrongen romance door. Een nipte 2,5 ster, omdat alle genoemde minpunten bijna onder de noemer: zo-doorzichtig-slecht-dat-het-grappig-placht-te-zijn vallen.

Ik ben wel een sucker voor dit soort knokprenten. Jammer dus dat er maar zo weinig goede tournamentfilmpjes worden uitgebracht. Het grootste euvel is elke keer weer dat ellendige verhaal. Want altijd is dat hetzelfde en altijd doen de regisseur en scenaristen alsof zij de uitvinder van het wiel zijn. En zo krijg ik richting elke climax weer een Luke-I-am-Your-Father-Gevoel. "No shit Sherlock".

Wederom hetzelfde soort verhaal in deze Blood & Bone. Voor de leek: man komt in vechtcricuit, moet zich tijdens verschillende rondes omhoog werken om uiteindelijk zijn gramschap te behalen op een onverslabare organisatie of schurk. Vaak nog een zeer voorspelbaar plottwistje ergens. Maar waar Blood & Bone zich onderscheidt van de rest is dat de makers ervan niet pretenderen dat zij dit wiel uitvonden.

Alle clichés komen voorbij, soit, maar ze behandelen mij als kijker in ieder geval niet als kind door die clcihés als verrassing door de plot heen te weven. Geen twists dus, alle verhaalelementen die bij de aantiteling al voorspeld kunnen worden, die worden gaandeweg gewoon bij elkaar gesprokkeld. Het wordt daarom lekker recht-toe-recht-aan en willen we dat niet gewoon bij een film als deze?

Want wat lul ik ook over dat verhaal. Die Michael Jai White kan echt verdomd goed knokken. Ik ben zelden een Amerikaanse vechtfilm tegengekomen met zulke goede moves. Knap gechoreografeerd en prima in beeld gebracht. Weinig montage-ellende om trappen en punches te verbloemen En met Bob "Koenek" Sapp die zichzelf hier heerlijk te kakken zet. Ten slotte ook leuk om Eamonn Walker eens voorbij te zien komen. Heb hem na de gevangenissoap Oz niet meer gezien in andere producties.

Hoewel Blood and Bone een kaal filmpje is, doet hij gewoon wat hij moet doen. Niet zoveel poespas, betreden paden bewandelen, maar uiteindelijk levert dat een paar erg vette knokpartijen op. Michael Jai White is cool.

Blood Diamond is als een goed gerecht overgoten met een minder passende Hollywood saus. Edward Zwick lijkt echter een voorkeur te hebben voor deze saus; we moeten het ermee doen. Gelukkig accepteerden mijn kijkpapillen de visuele maaltijd en kan ik dit stukje met een voldaan gevoel schrijven.

De kijker krijgt een zeer goede afwisseling van actie en drama voorgeschoteld, met zelfs een snufje humor. De actiescènes, om mee te beginnen, zijn op een geweldige manier geschoten: zeer chaotisch, maar nimmer onoverzichtelijk. Verder lijken ze zeer realistisch weergegeven (lees: grof en schokkend), in ieder geval voor iemand met de status als leek betreffende actieve oorlogszones. Natuurlijk proef je ook tijdens deze scènes de Hollywood saus, maar gelukkig niet nadrukkelijk.

Voorbeeld: in een van de actiescènes moeten Hounsou en DiCaprio zich een weg banen door een ontketenende stadsguerrilla. Rennend langs burgers, rebellen en soldaten doorkruist het tweetal vrijwel onaangetast de ontstane chaos. Natuurlijk weten de in veelvoud rondvliegende kogels hen steeds te missen, terwijl overal om hen heen onschuldige slachtoffers dodelijk getroffen worden.

Toch ligt de nadruk van de film vooral op de onhumane wijze waarop de oorlog wordt uitgevoerd. Burgers zijn huilende derde temidden van regeringstroepen en roekeloze rebellen. Hieronder vallen ook de kindsoldaten die gekidnapt en gebrainwasht worden, om als kanonvlees te strijden voor een oneerlijke zaak.

Het drama van de film bestaat voor een deel uit het leed van een sublieme Djimon Hounsou. Hoewel deze rol inmiddels op typecasting begint te lijken gaat het hem wederom prima af als onfortuinlijke Afrikaan die ondanks zijn ellende strijdt voor hereniging met zijn gezin. In zoverre een Oscarnominatie als graadmeter genomen mag worden voor goede acteerprestaties durf ik de zijne meer dan terecht te noemen.

En dan de rol van Jennifer Connelly. In een wat serieuzere film was haar rol overbodig, in een Hollywood film onvermijdelijk. Want hoe kan er actie, avontuur en drama zijn zónder een opbloeiende liefde? Edward Zwick zou je aankijken alsof hij de duivel een goede daad zag verrichten. Het scheelt dat er niet teveel aandacht aan is besteed en het eerder als noodzakelijkheid wordt behandeld. En een mooie dame is natuurlijk niet vervelend tussen een heleboel oorlog en ellende.

Als laatste nog een pluim voor de sterke cinematografie, die zich vooral uit in de eerder genoemde actiescènes, maar bijvoorbeeld ook in de prachtige extreme long shots van uitgestrekte Afrikaanse landschappen. Ze vormen een sterk contrast met de werkelijkheid van het land ten tijde van de burgeroorlog: de omgeving mag dan nog zo mooi zijn, niemand let er op vanwege het vele bloedvergieten waaraan niemand lijkt te ontsnappen.

Over de boodschap van de film kan gediscussieerd worden. Is het de bedoeling de wereld wakker te schudden? Of is stiekem toch het vermaak van de massa dat boventoon voert? Ik denk het laatste, hoewel de werkelijkheid van een burgeroorlog sterk geportretteerd wordt en de gemiddelde bioscoopganger waarschijnlijk niet onberoerd laat. Blood Diamond was een sterk begin voor bioscoopjaar 2007. 4*

Best een tegenvaller. Of eigenlijk niet, verwachtte er toch niet zoveel van. De film is groots opgezet en daar schort het dan ook niet aan, maar de plot is té cliché, de personages té zwart wit (met natuurlijk het politiek correcte pesonage dat alles juist wel snapt) en de film is te moraliserend. Het is allemaal al eerder gedaan. Wel leuk voor tussendoor, maar dit is natuurlijk niet als filmisch snackje bedoeld.

De hoofdrollen zijn overigens wel prima ingevuld. Russel Crowe is leuk op dreef als politiek incorrecte CIA chef met een papzakkerig buikje en vooral Mark Strong imponeert als hoofd van de Jordaanse intelligentie. Maar Ridley kan meer, mits hij wat minder Hollywoodt.

't Was alweer een jaar of veel geleden dat ik P.T.A.'s Boogie Nights zag, dus kon ik me voor een tweede keer aangenaam laten verrassen door deze zangledige opera. Echt veel heeft het verhaal niet om handen, maar de uitwerking ervan is heerlijk. De jaren 70 herleven in neonkleurenpracht en de personages maouvreren zich hier doorheen als diva's uit een schaduwmaatschappij. Vooral Burt Reynolds is op zijn plaats als artistiek verantwoorde pornoregisseur.

Wat de rest van de cast betreft: woa. Wat een hoop grote namen onder één noemer zeg. William H. Macy en Philip Seymour Hoffman spelen natuurlijk perfecte karikaturen en ik had me eigenlijk geen betere Rollergirl kunnen voorstellen dan Heather Graham.

Verder schiet het verhaal soms wat uit de bocht (de scène met Alfred Molina bijvoorbeeld, of het keerpunt van Don Cheadle en misschien zelfs ieders keerpunt), maar eigenlijk is het buiten de bocht nog steeds goed toeven met Anderson. Net als in Magnolia gooit hij zijn personages zonder zwembadjes het diepe in, om ze uiteindelijk alsnog met de haak naar het oppervlakte te trekken.

Verder zijn de details erg geestig, zoals die schilderijen die gedurende de film gemaakt worden (met als hoogtepunt het schilderij van William H. Macy op het einde!). Boogie Nights is sowieso de grappigste Anderson en misschien wel de beste (om Punch Drunk Love kon ik niet zo hard lachen, vind dat met afstand de minste PTA). Het groteske There Will be Blood en het megalomane Magnolia zijn allebei fantastisch, maar de luchtigheid van de prent houden de gemoederen tenminste nog een beetje hoog. Of blijft Magnolia de beste? Tijd voor herziening.

Eigenlijk best een coole film. Een post-apocalyptische western. Een interessant gegeven en goed uitgewerkt door de Hughes Brothers. Tuurlijk zit hier en daar een clichétje, maar dat stoort me niet. De film houdt steeds een prima sfeer vast en weet beide genres goed te verenigen. Zo is het outpost stadje waarin zwarte ´cowboy´ Washington binnentreedt weliswaar niet van hout, maar alles ademt er western. Oldman is de boze veedrijver die in dit geval over water beschikt zodat hij de bevolking onder de duim kan houden. Natuurlijk komt het tot een shootout. Goed gecast, die Oldman. Prachtige mimiek heeft de man, zeker als hij echt acteert en niet schmiert.

Minpuntje vind ik de look van de film. Té gestyleerd. Een doorzichtige kleurenfilter om de boel grauw en kleurloos te maken, teveel wide angle shots om de woestenij te benadrukken, teveel lage horizonnen, te digitaal. Wel strak gekadreerd, dus los van elkaar zijn de meeste shots plaatjes om naar te kijken, maar in zijn geheel voelt het constant gemaakt aan. The Hughes Brothers geven zeker blijk van hun regiekunsten, maar doen te hard hun best en dat valt op.

Gelukkig hebben ze hun rolverdeling goed uitgekiend. Coole bijrollen van oa Tom Waits (!) en Malcolm McDowell die wel heel erg op Einstein leek. Ook hun actiescènes zijn keurig. Vlot en dus ook snel voorbij, maar wel bruut en compromisloos. Ik verwachtte aan de hand van de trailer een moralistisch Hollywoodprentje, maar niets is minder waar. Het heeft er wel wat kenmerken van (dat hele bijbelgeneuzel kan me gestolen worden), maar het ontstijgt zeker de massa. Ook door de originele uitwerking. Aangename verrassing die eigenlijk vier sterren moet krijgen. Misschien bij de volgende kijkbeurt.

De film is overigens slecht vergelijkbaar met The Road. Compleet andere film. Vooruit, beide post-apocalyptisch. En ongeveer tegelijk in de bios. The Road is echter een pak realistischer. Die is eerder vergelijkbaar met Le Temps du Loup. Laat deze film afspelen in 1873, haal het post-apocalyptische thema weg en er blijft een western over.

Ik kan me goed vinden in het commenaar van wibro. Kelly vliegt hard uit de bocht met deze serieuzere versie van Donnie Darko. En waar laatstgenoemde bol stond van humor en interessante personages, is de ernstige toon van deze mysterythriller vooral erg saai. Het script hangt van onlogische wendingen en hiernamaalsverwijzingen aan elkaar, maar een pakkend geheel wordt het nergens. Als kijker pingpongen we net als de personages heen en weer, om te eindigen in het net. Als de regisseur het publiek van zich wil verveemden is het 1-0. Er wordt wel een leuk 70s sfeertje gescreëerd trouwens, hoewel ik niet echt begrijp waarom het verhaal niet gewoon vanuit een contemporain perspectief wordt verteld.

Grappig. Tijdens het kijken moest ik qua looks steeds aan Fincher denken, hoewel die wél geloofwaardige computeranimatie in zijn films heeft. Het misvormde gezicht van Frank Langella ziet er in deze The Box maar fake uit.