Opinions

Jaaaa, zo hoort het te zijn! Na twee matige vervolgen op een uitmuntend eerste deel, komt Stallone twintig jaar na dato nog even op de proppen met een verlate jaren 80 film. Ditmaal veel minder over de top, maar nauwelijks minder actie. En die actie is veel toffer, bloederiger en in de context zelfs veel realistischer dan deel twee en drie. Daardoor ook veel behapbaarder, zonder dat Rambo als personage moet inboeten.

Te oud en te laat, ik dacht het dus niet. Na een wat lange intro (met genoeg groffe stukken) komt John Rambo eindelijk weer in actie. Het laatste deel is letterlijk en figuurlijk explosief, wat een geweld! Stallone schroomt niet om hier en daar lekker over de top te gaan, maar weet ook de rem erop te houden. Daarnaast is het fijn dat er een hoop bijrollen zijn en dat Rambo voor de verandering eens wat actie met andere deelt.

Wel waren die christenen aan het begin mateloos irritant, ik hoopte echt van ganser harte dat ze hard aan gort geknald zouden worden. Dat zal ook wel de bedoeling zijn geweest van hun personages Verder was het uitmoorden van dat Burmese dorpje zo bruut dat het enkel lachwekkend was. Chapeau dus! Een hoop plezier om dode mensen.

Dit deel is een topvervolg en is alles wat de vorige twee delen niet waren. Die waren redelijk vermakelijk, maar deze schep er bovenop (of juist een schep eraf?) is actie zoals het hoort.

- What do you say John?

- Fuck 'em.

Veel overeenkomsten met het tweede deel, alleen iets minder actie en tempo. Daardoor wat saaier, maar door scènes zoals hierboven beschreven ook wat lachwekkender. De vijanden zijn daarnaast nog stompzinniger dan in Part II, hun accenten nog slechter en hun functie is nog kanonvleziger.

Eenmansleger Rambo is overigens net zo lachwekkend als de vijand, Stallone als acteur ook. Maar het enige waar ik me echt aan kon ergeren was dat ventje. Kinderen doen het nooit erg goed in dit soort films, vooral omdat ze de actie alleen maar in de weg staan. Gewoon spierballen aanspannen en de trekker van het veel te grote geweer overhalen. Pak aan vuile Rus.

Maar evenals deel twee is deze film gewoon net wat te belachelijk. Dat zou niet erg zijn, ware het niet dat dit zo serieus gebracht wordt. Ik mis de knipoog. Of de aanpak van deel één, daar was de knipoog absoluut niet nodig.

Meh, ook als lompe actiefilm vind ik deze Rambo wat minder geslaagd. Ik weet dat vooral deel twee en drie oorzaak zijn geweest voor hetgeen Rambo nu is, maar geef mij maar gewoon First Blood. De iconische status van de held is vooral gebaseerd op de wapendragende spiermassa die voor niets en niemand wijkt, zelfs hele legers te lijf gaat, toch heb ik liever de dramatische versie die aan een mes genoeg heeft. Ik zie Rambo dus liever als prooi dan als jager annex eenmansleger.

Toch is dit heel vermakelijk, maar de actie gaat bij tijd en wijlen echt te ver met de onlogica. Lekker fout dus, maar soms wat té fout. Die helicopterscène is bijvoorbeeld zelfs in de context van een jaren 80 actiefilm zo onlogisch dat het niet eens grappig meer is.

Het personage Rambo wordt uit zijn context gerukt en in een compleet nieuwe context gedrukt. Het derde deel staat dat kracht bij. Het levert een aardige actiefilm op, maar minder goed dan het had kunnen zijn. Stalone is trouwens wel geknipt voor de rol. Lekker scheef kijken, een beetje brabbelen en gewoon hard knallen.

Tussen de vaak simpele en voorspelbare humor door (die te vaak is gestoeld op understatements) is dit nog best leuk. Paar leuke verwijzingen naar Westerns, maar dat kan ook niet anders. In Pirates 3 gaf Verbinski al een knipoog maar het genre. Dat was ook helaas het beste moment uit die film, maar ter zijde. In Rango ook een stand off en zelfs een Klaus Kinskikonijn, Clint Eastwood als spirit van het westen en voor de rest alle gangbare elementen voor het genre. Ik zal vast wel wat verwijzingen gemist hebben. Er zitten verder een paar bijzonder sfeervolle stukken in die een fijne adempauze betekenen voor de grapjes die al snel een sleur vormen. Ook snap ik niet waarom de karakters in dit soort animatiefilms altijd net wat vreemder moeten ogen dan ze al zijn. Er is al gekozen voor een kameleon (die hadden we nog niet gehad) en dan moet hij ook nog eens en knik in zijn nek hebben en zijn ogen moeten schreef staan. Van dat soort dingen. Ik hou er niet van als en film effectbejag haalt uit simpele anomalieën. Een kameleon als cowboy is toch gek genoeg? De visuals zijn ok maar verre van top notch, zeker in detail ziet het er vaak wat minder goed uit. Ik las dat dit de eerste complete animatie van Industrial Light and Magic was. Muziek van Zimmer ten slotte fijn en passend.

Ook mijn tweede Hitchcock, en ik sluit me verder compleet aan bij het hierbovenstaande, scheelt me weer typwerk De point-of-view-shots en het feit dat we Jeffs kamer nimmer verlaten geeft de film zo'n heerlijke dimensie mee! Ik ben blij dat er nooit en te nimmer vanuit de kamer van de buren is gefilmd, zou de boel nogal verpest hebben...

De 'making off' van de film (wat niet echt een goede benaming is ervoor) die op de DVD staat, is overigens best de moeite waard om eens te bekijken. Ze hebben de vloer van de studio eruit moeten slopen om de set te kunnen bouwen, dus Jeffs apartement is eigenlijk de begane grond... Anyway, 4 sterren en tijd voor de volgende Hitch

Gewoon heel erg vermakelijk. Het meest positieve vond ik enkele visuele grapjes die bij tijd en wijlen zelfs origineel en fris overkwamen. Wordt er een scène bijvoorbeeld gestart met een establishing shot en neem je als kijker op wat er in beeld verschijnt, gaat ineens het frame omhoog zonder dat de camera beweegt. De personages blijken in een glazen lift te staan en zo valt die hele establishing shot bewust in duigen. Grappig. Daarmee valt ook meteen de kracht van Bruce Willis op: lekker dooracteren met een geniepig lachje op zijn gezicht terwijl er van alles gebeurt in de filmwereld om hem heen.

De actie is verder prima in beeld gebracht. Niet teveel heisa maar vooral erg degelijk. En zo voelt de rest van de film ook. Degelijk. Degelijke grappen en een degelijke plot. Lekker suf samenzweringsverhaaltje met typische twist, zoals het hoort in een genreknipoog. Verder wist ik van de helft van de cast niet dat ze hierin zat, dus het waren leuke herkenningsmomenten om Brian Cox, Richard Dreyfuss, Ernest Borgnine en zelfs James Remar te zien. Los daarvan een film die mijn verwachtingen precies kon inlossen. Geen verrassing, wel vermakelijk.

Brrr, wat blijft dit toch een nare film. Vanaf het begin voorspelbaar tot op het bot, maar daarom des te beter. Juist door de zekerheid van de ellende laat ik me meevoeren in de spiraal van pijn en lijden en als we dieper en dieper wegzakken in de beerput ga ik me meer en meer vebazen over de mate waarop ik me erbij betrokken voel.

Vooral Ellen Burnstyn is fenomenaal. De scène in het televisiegebouw is de meest trieste ooit en wat acteert zij daar sterk zeg.... I'm gonna be on television.... Ik kreeg zowaar mistige ogen.

De manier waarop we alles voorgeschoteld krijgen is daarbij zeer ingenieus en treffend. Het is natuurlijk repetetief om in te gaan op de montage en cinematografie, maar dit blijft een genot om naar te kijken (zeker op het einde!). De muziek is verder niet minder dan geniaal. Ik had de film al enige tijd niet meer gezien en was eerlijk gezegd wat huiverig voor de vijf sterren, maar die blijven fier overeind.

W.S. Andersons idee van sfeer scheppen is zoveel mogelijk slow motion combineren met hard rock. De regisseur is zo subtiel als een stomp op je neus, maar zo onsubtiel als hier heb ik het nooit gezien. Qua verhaal en feeling creëert hij hier weer een verschrikkelijk dure B-prent. Maar wel een gelikte. De openingsactiescène is op de vele slowmo shots na erg cool en vooral zichtbaar prijzig geweest. Toffe decors afgewerkt met werkelijk prachtige computereffecten gebombineerd met schiet- en knalwerk. Helaas is die eerste ook gelijk de beste actiescène, maar niettemin houdt de film tempo genoeg om over de gehele linie te vermaken. Net als in de vorige drie delen moet er vooral niet te lang stil gestaan blijven worden, want dan vallen al die zaken op die simpelweg niet kloppen. De regisseur maalt niet om een plotgat meer of minder. W.S. Anderson heeft van finesse geen kaas gegegeten.

De 3D is na Avatar de beste die ik heb gezien op film. Digitale shots zijn soms echt verbluffend en naadloos aan elkaar geknipt. Aan het begin wordt er vanuit de ruimte glashelder ingezoomd tot op een straat ergens in Amerika. Er is duidelijk veel geld gestoken in de afwerking en aankleding van de film en alleen daarom is dit de moeite waard, ook al maakt de regisseur van het overige een potje. Er wordt veel gedaan om de driedimensionale feeling levendig te houden, maar ik blijf het een dure gimmick vinden. Gelukkig pakt die gimmick hier zoveel beter uit dan bij films als Clash of the Titans en andere meuk. Komt ook omdat de digitale effecten in niet veel films mooier en realistischer ogen. Ik ben er doorgaans niet zo van, maar dit CGI-festijn is indrukwekkend.

Verder wordt er wat geminderd op zombieactie en horror in verhouding tot de eerdere drie delen, worden personages weer net zo willekeurig geïntroduceerd en weggestreept, zit de Umbrella Corporation nog steeds vol boefjes, komen er wat oude personages terug en zit er een wel heel grote beul in met een nog grotere vleeshamer/bijl. Die laatste doet precies wat Anderson met deze quadrologie deed: hakken met een botte variant. Ik hou er wel van.

Een mooi, lief en oprecht filmpje. Bijna feelgood puppy love, ware het niet voor een somber randje. Quirky guy, quirky girl en een thema over sterven: deed me lichtjes aan Submarine denken. Ook voor Restless 4*.

Uitermate saaie bedoening. Een vreselijk slap verhaaltje wordt op clichématige wijze nog slapper gemaakt. Een suffe vader-zoon-relatie, personages die we al honderd keer vaker zagen en matte beeldtaal.

Hartnett speelt suf, de kleine rol van Teri Hatcher was ongeïnspireerd en de verdere randpersonages zijn net zo betekenisvol als vergeelde posters aan de muur. Enkel Samuel Jackson houdt zich staande, ironisch genoeg als zwerver. Zijn spel alleen houdt de langdradigheid echter niet uit de film, waardoor ik er tegen het einde maar de brui aan heb gegeven. Het interesseerde geen hol. Suf.

Niet zo leuk als verwacht. Eigenlijk datgeen wat een zombiefilm zo leuk maakt ontbreekt. Hersendode zombies, in plaats van intelligente bijvoorbeeld. Ik zie een ondode liever gewoon vooruit schuivelen/rennen zonder er bedachtzaam bij te kijken. Praten moet al helemaal niet kunnen, hoewel dat oude vrouwtje dat op de tafel werd vastgebonden wel erg geinig was, toegegeven..

Verder mis ik de spanning omdat deze zombies simpelweg niet uitgeschakeld kunnen worden (ja helemaal laten affikken...). Nu blijft het enkel rennen, want een vlucht over de straten wordt eigenlijk gewoon fataal (de etters leggen zelfs een hinderlaag, wat gelukkig wel erg grappig is). Ik zie liever een groepje overlevenden die zich van punt a naar b moeten verplaatsen, zich de zombies onderweg van zichzelf afslaand.

Daarmee kom ik gelijk op mijn volgende punt en dat is dat deze zombies geconcentreerd op één punt blijven, het probleem spreidt zich niet over een groter gebied (zoals Londen in Shaun of the Dead, of zelfs heel de VS (de wereld?) in Romerofilms). Het leuke aan zombies is de dreiging dat ze overal waar je heengaat kunnen opduiken. (De enige uitzondering die ik tot nu toe zag is Braindead van Jackson, maar die is op andere fronten zo hilarisch dat bovenstaande punten juist afbreuk zouden doen).

Het einde was tenslotte een vreselijke anticlimax. Ze kunnen niet dood, ach hatsee, we nuken die shit. Dat had elk moment van de film gekund en is zo wat mij betreft veel te simpel opgelost. Sterker nog, het gebeurt wanneer de zombies eindelijk wél uitbreken naar een groter gebied!

Wel geinig hier en daar, maar haalt het lang niet bij een hoop andere zombiefilms.

Ik krijg het gevoel dat Ritchie deze film zo vaag heeft gemaakt om het vaag zijn. Je moet er expres zo veel bij nadenken en er moeten meerdere theorieën mogelijk zijn. In dit aspect vind ik het dan ook jatwerk van een film als Donnie Darko. Bij laatst genoemde kon ik het echter wel waarderen, in deze film niet. Het motto 'beter goed gejat dan slecht verzonnen' gaat voor mij dus niet op.

Verder is de film echter vermakelijk, hij verveelt niet. Goed geschoten beelden en dito acteerwerk, lekkere cast en personages (André Benjamin zeer tof). Wel 3,5* waard, maar als het allemaal iets duidelijk was geweest had de film voor mij beter gescoord.

Ik ben blij dat de negatieve commentaren op de eerste pagina hier nog een beetje goedgemaakt worden. Ik vond Road House ook een prima verteerbaar actiefilmpje en Swayze is hier gewoon cool. Het voelt eigenlijk als een lange aflevering van The A-Team en doet net zo fout (lees: goed) aan. Een paar bar fights, slecht acterende white trash thugs, een clichématig liefdesverhaaltje en zelfs een auto die over de kop slaat. En als klap op de vuurpijl Sam Elliot die ik áltijd goed vind. Erg vermakelijke eightiesprent.

Aan het begin vond ik de film redelijk saai, had niet echt medelijden met die 4 gasten omdat ik het min of meer hun eigen schuld vond wat er met ze gebeurde en ook hun verhaal was tamelijk ongeloofwaardig. Maar na ongeveer 40 minuten werd dat allemaal bijzaak en werd de hoofdgedachte van de film uiteengezet: de manier waarop mensen in amerikaanse "gevangenissen" worden behandeld. Not a pretty sight en hoogstwaarschijnlijk harde realiteit. Al met al een geslaagd beeld van de wreedheden der mensheid.

Even een stem aan dit klassieke hoogstandje toevoegen. Ik houd wel van die oude gangsterfilms. Cagney is in alle misdaadrollen die ik van hem zag een overtuigende driftkikker. Prima opkomst en ondergang van Eddie Bartlett en leuke bijrol van Bogart.

Uit dit Japanse hoekje zag ik eerst al Tokyo Gore Police en niet lang geleden nog Vampire Girl vs Frankenstein Girl. Jammer dat de films steeds minder leuk worden. TGP is een bloedfestijn van hier tot ginder, heeft vette make-upeffecten en voor zover ik me herinner vooral weinig computermeuk. Dat veranderde al in VG vs FG, die bovendien een stuk flauwer en zoetsappiger was. En nu dit.

Kinderachtige Power Rangerbagger, poep- en pieshumor en veel teveel lelijke computeranimties. Het bloedfestijn van TGP had ik graag terug zien komen, maar dat was geen must geweest als de rest van dit werk nog wat behapbaar was. Helaas moet ik het doen met een uitgerekt verhaal met teveel dode momenten. De eerste scène leek nog even veelbelovend, maar de rest was niet de pulp waar ik op hoopte.

Opmerkelijk lage score voor een film die beduidend beter is dan het eerste vervolg. Het is allemaal erg ver verwijderd van het origineel, maar zo slecht is deel 3 nou ook weer niet. Heb me er prima mee vermaakt. Robocop in een jetpack! Whoosh.

Het ontgaat me even wat er zo zwart is aan deze humor. Toch vrij recht voor zijn raap hoor. Sarcastisch is het wel, maar daar trek ik de grens. Verder een vlot verteld actiefilmpje met een enkele grappige scène en vooral een boel flauwigheid. De Waldorf and Stattler figuren waren als externe commentators veel te flauw en repetetief bovendien. Ik kon ze slechts op een enkele leuke grap betrappen. Wilde de film eigenlijk zien vanwege Zach Galifianakis, maar dat raad ik iedereen bij deze af. Hij heeft een kleine rol die in het straatje past van wat hij altijd laat zien: een sukkelige baardaap (of in deze film blijkbaar een bebaarde tampon). Misleidende poster dus. Verder gewoon een heel snel hap-slik-weg-filmpje. Waar ging hij ook alweer over?

Typisch Amerikaanse tienerkomedietje met een passend Amerikaans moraal, dat verborgen gaat onder een o, zo ontdeugend laagje. Want kijk: blote borsten! En wat is dat kleine negerjongetje stout zeg, hij zegt heel vaak 'fuck'! Gniffel, gniffel, hardihar.

Maar als puntje bij paaltje komt leert iedereen weer zijn lesje, is iedereen vrolijk en wordt elk personage beter mens. De nerd krijgt zijn vriendinnetje, de gedumpte dude wint zijn vriendin terug en de onverantwoordelijke vrijbuiter wordt een stukje verantwoordelijker. Dat had ik niet zien aankomen hoor...

Een enkele keer gniffelen, vooral om dat hele LAIRE-gebeuren. Die koning is lekker fout. Ook die vrouw van Sturdy Wings was wel geinig, een soort vrouwelijke Ben Stiller uit Dodgeball. Verder pur.

Ik zou 3,5 gegeven hebben voor een degelijke thriller waarin één man tegen een samenzwering moet knokken, maar ik vind de boodschap van Loach toch wat te opzichtig. Het westen houdt ongestoord huis in het midden oosten, zonder reprimande. Erg anti-oorlog, of op zijn minst anti-inmenging. Erg zwartwit neergezet ook. Wel een sterke climax, als is zo'n plottwist op het eind oude koek tegenwoordig. Muffe, oude koek. Maar anderzijds is dat hele Britse sfeertje wel fijn, lekker botte taal, taalgebruik, voor elk woord 'fuck' plakken (foooôkkin' 'ell mate) en een verrassend sterke hoofdrol. Dus wel een voldoende.

Vond het ook wel geinig allemaal. Soms wat langzaam, maar nooit sloom. Enkel het idee is natuurlijk al hilarisch en het film in film gebeuren is niet nieuw verder, maar wel lollig. De openingsscène is daarentegen echt briljant. Absurdisme op zijn leukst. Over de strekking gewoon erg vermakelijk, maar op de een of andere manier had ik het stiekem toch wat absurdistischer verwacht en wat minder existentialistisch. Uiteindelijk komt de echte lol dus van de zelfreflectieve kant van de film, de rol van de autoband wordt helaas een beetje eentonig. Toch een fijn filmpje, je moet het maar bedenken (én maken...).

Een fris en aangenaam tragiekomedietje waarachter heel veel grote namen zitten. Geproduceerd door Alfonso Cuaron, Alejandro González Iñárritu én Guillermo del Toro, met Gael Garcia Bernal en Diego Luna in de hoofdrollen. Toch voelt Rudo y Cursi, ondanks alle grootheden die hun naam eraan verbonden, als een soort tussendoorfilmpje dat in de eerste plaats gemaakt is om eens lekker met elkaar te kunnen geinen op de set.

Verwacht daaom niets groots. Wel is de film leuk in elkaar gezet, met alleraardigste interactie tussen broers Rudo (Luna) y Cursi (Bernal). Goed spel dus van de heren, als ook van talentenscout Guillermo Francella. En hoewel de film om voetbal draait (en er constant leuke tegeltjeswijsheden worden gepresenteerd met voetbal als metafoor), is het onnodig om iets met de sport op te hebben. Sterker, er wordt amper gevoetbald.

Een groot minpunt is helaas de opbouw. Rise and fall zoals we het al 100x zagen. Gelukkig is het einde wel verrassend, ondanks de hoge mate van voorspelbaarheid die de opbouw onvermijdelijk veroorzaakt. Een grappige film dus, leuk, klein, maar wel voorsbelbaar.

Nee, deze film was niet wat voor mij. Veel te veel storende camerabewegingen, onduidelijke editing (wat een onoverzichtelijke shoot-out op het begin zeg...) en inderdaad, zoals het meest geuite kritiek alhier, een bijzonder ongeloofwaardig plot. Nergens kwam er eens een rustmoment in het verhaal, de personages komen van de ene fokked-op siutatie in de andere, net zo vaak tot je er hoofdpijn van krijgt. Verder zijn ze stuk voor stuk cartoonesk en karikaturaal, wat niet in het voordeel van de film werkt. Het schept een soort negatieve absurditeit die in combinatie met het plot de hoofdpijn tot een migraine verergert.

Toch werd de tweede helft iets beter dan de eerste, vooral tegen het einde leek het nog iets te kunnen worden. Maar dan blijkt Walker een smeris te zijn (wtf voegt dat aan de film toe?), gaat hij dood ook nog eens, en dan weer niet... Daarme werd de spreekwoordelijke das omgedaan.

Is er dan niets positiefs te melden? Toch wel, het kleine bijverhaal over mama en papa pedo was toch wel erg tof en twisted - en goed gefilmd. Dit is op zijn minst genoeg voor 1 ster. En de rest? Voordat ik begon te typen wilde ik 2 sterren geven, maar nu het gal gespuwd is en het stoom geblazen worden het er anderhalf: 1,5*

Absoluut onderschat. Running with Scissors kent een bijzonder fijne mix van humor en drama, wat resulteert in een aangenaam zwartgallige film. Exact de humor die ik kan waarderen, humor die ik na Wes Andersons 'The Life Aquatic' niet meer heb gezien. Ook een vergelijking met zijn 'Royal Tenenbaums' is al snel gemaakt en even rechtvaardig.

De Anderson invloed maakt zich vooral kenbaar in de zwarte, subtiele humor die voornamelijk op psychologisch vlak afspeelt. Een jongen temidden zijn psychisch verwarde moeder, haar psychiater (die vooral zelf toe is aan professionele hulp) en zijn gezin dat lijdt onder zijn 'geestelijke' kunde: het is een stoofpot van zielenknijperij.

In deze brei vielen twee dingen boven alles op: ten eerste is het acteerwerk zeer bovenmaats, niemand valt wat dat betreft buiten het schip. Joseph Cross, Antte Benning en Brian Cox verdienen wel een eervolle vermelding zonder de rest van de cast te benadelen. Verder is de muziekkeuze geweldig. Heerlijk herkenbare '70s and '80s hits die per scene zorgvuldig zijn uitgekozen!

Daarnaast is de aankleding van het geheel noemenswaardig. Van het roze paleis van 'the Doctor' tot het gele sanctuarium van een nog geestesgezonde moeder, tot haar uiteindelijk lege interieur: de mise-en-scène is minutieus mooi aangekleed en tot in de puntjes verzorgd.

De interactie tussen de instabiele maar intrigerende personages geven een intellectueel komische inhoud aan deze zwarte parel. Murphy's Law laat zich gelden! 4,5*