Opinions

Tamelijk amusante film met sterke en zwakkere punten die hierboven eigenlijk al zijn aangekaart. Mijn grootste kritiek hierop is dat het allemaal iets te lang is uitgerekt, de film had best wat korter gekund. Zo vond ik dat bedrijfsuitje bijvoorbeeld heerlijk zwart-komisch, maar het voegde eigenlijk weinig toe.

Uiteindelijk wel veel gelachen. Leuke scene bijvoorbeeld is die waarin de broer van zijn 'vriendin' als 'relatietherapeut' in dienst treedt... Wel jammer dat Ober werd gedraaid in een kleine rukzaal in het Groningse Pathé, even zo jammer dat die zaal niet eens vol zat, want hij is de moeite waard om eens te bezoeken! 3,5*

Vond 'm veel meer dan een aardig tussendoortje. Oculus leunt op een sterk scenario dat langzaam op gang komt en vooral aan het begin wat vervelend heen en weer springt tussen heden en verleden. Het lijkt een standaard horrorfilmpje te worden over een broer en zus die een trauma uit het verleden moeten verslaan in het heden. Maar hoe langer de film duurt, hoe meer toen en nu met elkaar verweven raken. Je raakt met de hoofdpersonen gevangen in hun waanbeelden, zodat je aan de waarheid van alles wat er gebeurt moet twijfelen. Ingewikkeld maakt dat het niet, wel beangstigend. Wat aan het begin dus storend is, blijkt aan het einde juist de kracht van de film. Ook het verteltempo blijft toenemen, waardoor de film het laatste half uur eigenlijk gewoon constant spannend is. Uitstekende horror die het niet van schrik- en geluidseffecten of SFX hoeft te hebben, maar die vooral door het uitstekende scenario spannend is.

Warrig verhaal en wat was er loos met al die vechtstijlen? Zoals al opgemerkt lijkt het vooral op een dure demonstratie van waartoe Jaa in staat is. Het levert een eveneens warrig geheel op. En lekker teren op het succes van deel 1 terwijl dit er compleet los van staat. Heb me verveeld tot de allerlaatste en lange knokscène. Dat was qua choreografie echt top. Daarvoor zet ik een Thaise knokprent op, niet voor geneuzel. Jammer dat Jaa zich verloor in een hoop onzin. Laat de man lekker muay thai'en.

Interessant. Na het zien van The Raid deze nog maar eens opgezet en wat blijkt: wat een hoop verhaal om doorheen te worstelen. Een manco waar ik bij dit soort films wel vaker last van heb, bij de modernere kung fu-films ook trouwens. Gestolen hoofd, eindbaas en daartussen geen gezeur en liever ook geen funny sidekicks en moraal. En al helemaal geen huilende oma'tjes. Helaas heeft Ong-bak alledrie. Die slo no's worden op den duur ook wat saai. Muay thai blijft niettemin wel één van de tofste oosterse vechtsporten om naar te kijken. Toch wel even afwaarderen.

Allemachtig wat een waardeloos stuk ellende is dit. Zelden zo'n onkundig gemaakte film gezien. Het klinkt misschien als een cliché om alles af te zeiken, maar guttegut, hier valt niets positiefs over te vertellen... Vooral de montage is zo 'hard' dat ik constant besef dat ik naar een film aan het kijken ben. Het ziet er uit als een home video en is bovendien net zo saai.

De eerste 25 minuten hebben verder helemaal geen inhoud? Waar gaat het over? Geen enkel shot draagt bij aan het narratieve element (voor zover hierover te spreken valt!) en geen enkele dialoog is nuttig voor de film. Je kan serieus zonder enige moeite het eerste deel skippen, zonder ook maar iets te missen. Het is niet alsof de hoofdpersonen nou zo goed worden geïntroduceerd dat je met ze meeleeft of zelfs maar hun naam weet...

En dan de muziek? Heeft die Chris Kentis dan helemaal geen smaak of inzicht? Die spannende muziek bij die kwallen, wat een aanfluiting!

Black Water lijkt hier in veel opzichten op, maar is zo ontzettend veel beter gemaakt....

Een stuk of wat moorden die een suffe slasherhorror niet misstaan, een slap politieteam, weinig raadsels en een op hol geslagen moordenaar. Nee, Orora Gongju is verre van een originele wraakfilm en helaas ook verre van een goede wraakfilm. Pas als er op het einde een emotionele tint aan verbonden wordt en als de ware toedracht van de moorden bekend wordt, maakte de film een klein beetje impact. Helaas is het voorgaande van de film als een puzzel met een paar ontbrekende stukjes: het plaatje zien we al lang. 2*

Clichématige kinderhorror. Je horrorbingokaart zit halverwege al vol. Laat Blumhouse zich aub een beetje focussen op talent en originaliteit, in plaats van dit soort voorspelbare winstpakkertjes.