Opinions

Zonder Statham zou dit waarschijnlijk pis zijn, mét Statham is dit fantastisch. En ik ben erachter: het zijn niet per se de actiescènes die hem zo cool maken, maar zijn dialoog. Überdroog, gevat en scherp. Statham is de enige actieheld van nu met de alure van toen.

Sterk staaltje Direct Cinema (hoewel ik niet echt bekend ben met dit subgenre), waar we vooral Paul "The Badger" Brennan volgen. Hij en drie collega's staan centraal in deze documentaire. Als bijbelverkopers reizen ze heel Amerika af om de 'bestseller' aan de man te brengen. Doordat er geen interventie is van de regisseurs wordt er een realistische kijk gebracht op hoe de verkopers hun bijbel willen slijten aan mensen: geraffineerde praatjes en slijmerijen.

Het viertal vormt een reisgezelschap, wat betekend dat ze hotelkamers delen als uitvalsbasis in hun 'territorium'. De scenes die zich hier afspelen, vaak na een werkdag, geven blijk van de relatie tussen de heren. De collega's zijn enthausiaste verkopers, maar Brennan is op zijn retour, zijn verkoopdagen lijken geteld. Na elke werkdag haalt hij verhaal bij zijn drie werkvrienden op haast pathetische wijze. Meelijwekkend zou ook een goede omschrijving zijn, hoewel hij dat punt al voorbij is met zijn geklaag (wat ook zijn collega's duidelijk tegen gaat staan).

Om ongeveer een beeld te scheppen van de man: denk aan Jerry Lundengaard (William H. Macy) uit Fargo, dan heb je een redelijk accuraat beeld van Brennan. Ook de manier waarop hij met de bijbel op tafel bij mensen in huis zijn verkoperspraatje houdt is haast identiek aan de manier waarop Macy acteert in Fargo. Je zou haast denken dat hij een voorbeeld aan Brennan heeft genomen.

Hoewel de regisseurs tijdens het filmen puur passief zijn, merkte ik wel op dat de editing naar hun hand is gezet. Het contrast tussen collega's en Brennan wordt steeds groter naarmate de film vordert. Ook krijg je een aantal succesvolle verkopen voorgeschoteld (uiteraard niet van The Badger), die daarna gespiegeld worden door pogingen van de falende verkoper.

Dit stukje cinema is schrijnend menselijk leed, wat behoorlijk goed naar voren komt en effectief in beeld wordt gebracht. 4*

Bijna over de gehele strekking een aandoenlijk filmpje, maar tegen het einde vooral heel zoetsappig. De vereniging van traditionele familiewaarden met de online identiteit wordt vooral gebruikt om te benadrukken dat je offline (familie)banden nog steeds de boventoon moeten voeren. Hoe de complete familie zich belangrijk kan maken voor de plot (en zelfs het redden van de aarde...) voelt erg geforceerd aan op het einde. Zulke zoetsappigheid en bombast kan een Disneyfilm zelfs nog wat leren.

Neemt niet weg dat het voor de rest dus wel erg leuk is. Veel herkenbare situaties binnen de familie, of in het geval van de hoofdpersoon zijn schoonfamilie. Soundtrack doorgaans ook erg fijn (vooral ergens halverwege een dikke electronische track in de elektronische wereld voor wat vlotte afwisseling met het instrumentale deel), hoewel die tegen het einde ook zoetsappig wordt. Het had allemaal net wat minder bombastisch moeten zijn zodat de sfeer net zo intiem kon blijven als aan het begin van de film.

Mijn derde en minste Kim. De opbouw tot aan het vader-dochter-drama is maar moeilijk door te komen. De twee tienermeisjes zijn als personage behoorlijk slecht uitgewerkt; de keuzes die ze maken kan ik simpelweg niet plaatsen. Het zeurderige meisje laat haar vriendinnetje wel prostitueren en fungeert zelfs als haar pooier, maar ze laat haar niet klanten praten, nee dát gaat te ver. Het zijn immers allemaal viezerikken. Maar als datzelfde vriendinnetje in een vlaag van bizarre verstandsverbijstering uit een raam springt, dan deelt ze plotsklaps ook ineens het bed met alle viezerikken om ze ook nog eens het geld terug te geven. Kon ze niet zonder te neuken al het geld retourneren? Ondoorgrondelijke personages kan ik prima mee leven, zo lang er maar een zekere logica schuil gaat achter die ondoorgrondelijkheid. Het eerste deel van de film was moeilijkbehapbaar.

Echter, wanneer de focus verplaatst naar de vader van het meisje, dan ontpopt zich een veel sterker drama. Een vader die zijn emoties niet kwijt kan over wat hij ontdekt heeft en die emoties probeert te verwerken op zijn eigen manier, dát was een mooi persoonlijk drama. Ook de reis van vader en dochter, inclusief het mooie einde, laat zijn impact achter. Papa wil zijn dochter beter leren kennen, hij wil haar doorgronden, hij wil zichzelf even uit de maatschappij plaatsen en hun beide beschermen van de boze buitenwereld, maar tegelijkertijd neemt hij ook afscheid van zijn dochter. Ontroerend.

Een slappe en vreemde eerste helft wordt gered door een krachtige en indrukwekkende tweede.

Lekker amateuristische film van een toneelclub uit Meri-Pori. Valt veel op aan te merken - rommelig, slecht ge-edit, letterlijk make-up voor kinderen gebruikt - maar de liefde straalt er ook vanaf. Ik heb aardig wat samoerai-films gezien (van verstilde jidaigeki uit de 50s en trash-chanbara uit de 70s tot aan een rits aan maffe anime) en herkende weinig uit zulke films hierin. De makers zelf lijken van alles wat op een grote hoop geflikkerd te hebben, zonder ook echt te refereren. Die hoofdrolspeler is een geweldig gecaste goorlap. Leuk experiment. Een Finse samoerai-film, wie had dat gedacht?

Aardige, maar overschatte film, dit. Moest aan het begin steeds aan Se7en denken, tegelijkertijd met de term 'jatwerk! jatwerk!'. Maar de ontknoping was wel verrassend, wat de score omhoog haalt: 3,5*

Gister na lange tijd voor de tweede keer bekeken (na de aanschaf van de ultra goedkope versie, die zo ultra goedkoop is dat ze de SE disc 1 in de hoes van de normale uitgave pleuren, maar toch met een gekopieerde achterkant waarop alsnog staat dat het de SE betreft. I said it once and I'll say it again: DOOD aan DVD hoes ontwerpers).

Scarface zelf is zeker vermakelijk. Aan de ene kant heel erg slecht (zo over de top!), maar aan de andere kant geeft dat de film juist zijn stoere karakter. Toen de film net begon moest ik wel even controleren wat voor rare deuntjes uit mijn boxen kwamen... waren ze kapot? Had ik een andere film gekregen? Nee, dat kon niet: het DVD menu zei toch echt 'Scarface'... Wat was er aan de hand? Het bleek de lelijke muziekscore te zijn. Lelijk ja, maar toch wel passend bij de film. Nou ja, in ieder geval niet storend. Of erhmm... een beetje dan.

Verder snap ik niet hoe mensen compassie krijgen voor Pacino in deze film hoor... Vanaf het begin mag toch wel duidelijk zijn dat hij gewoon een zakkenwasser is. Niet eens charismatisch. Maar dat verpest de film zeker niet.

Want ik zei al dat Scarface in al zijn bombarie een toffe film is. Pacino over de top, kleuren over de top, het rise and fall verhaal over de top, alles over de top! Ik zit een beetje te twijfelen of het een 3,5 of 4 verdient, maar ga toch voor de laatste score. De eindscene is onsterfelijk. 4*

Toch een tegenvallertje, na hoge verwachtingen door goede kritieken her en der. Net als Borgman hangt deze film aan elkaar van ronduit geweldige sequenties (die duim! die opa! die bootscène! kabouter Edward!), maar ik mis de samenhang die al die sequenties tot een geheel maken. Het kat-en-muis-spel kent teveel onderbrekingen die heel erg los staan van dat centrale uitgangspunt. Het wordt allemaal een beetje kluchtig en da's best leuk. De film deed me vooral denken aan Arsenic and Old Lace (1944), ook omdat Schneider vs. Bax zich afspeelt op één locatie. Absoluut een grappige film dus, laat dat voorop staan, ondanks voorgaand commentaar.

Aardig filmpje, maar jammer dat die Jack Black steeds de aandacht naar zich toe moet trekken. Die gast is echt te vol van zichzelf. De kinderkes waren verder wel tof, vooral hun optreden was een leuke climax. 3 magere sterrekes is voldoende.

Kort gezegd gaat de film volgens mij over de zelfstandigheid en identiteit van de Japanse burger (jeugd?), tegen de achtergrond van een steeds individualistischer wordende maatschappij. Thema's als identieit (No Face heeft geen identiteit, de identiteit van Chihiro wordt afgepakt), natuurvervuiling (denk aan de stinkgod en Haku) en de teloorgang van Japanse tradities geven invulling aan de hoofdlijn. Het is eigenlijk niet zo random als het lijkt.

De geestenwereld (ik denk niet dat het als droomwereld of fantasie bedoeld is) wordt langzaam aan vergeten door de huidige generatie. Op weg door het bos aan het begin van de film zie je allemaal overwoekerde beeldjes en tempeltjes, uit de tijd dat de natuur nog vereerd werd met kleine offers en gebeden. De ouders van Chihiro rijden er gewoon langs, hebben er blijkbaar weinig aandacht voor. Ze komen vervolgens in een verlaten pretpark dat door de mensen net zo gemakkelijk vergeten werd na het knappen van de Japanse economische bubbel als dat het opgebouwd werd (wordt letterlijk gezegd in de film). Mensen hebben niet eens door dat er tegenwoordig geesten huizen. Verder gaan de ouders zich als mensen van hun eigen, moderne tijd gulzig te buiten aan het uitgestalde eten dat niet voor hun bestemd is, terwijl ze er vanuit gaan dat ze het gewoon met hun creditcard kunnen oplossen.

Zo zijn er heel veel vrij duidelijke aanwijzingen waar Miyazaki op aan stuurt. Hij laat Chihiro juist het omgekeerde leren in de geestenwereld. Voor haarzelf opkomen, hard werken, natuurbehoud, geesten eren etc. De plot mag in de basis wel simpel zijn, maar de film heeft meer te bieden dan een schijnbaar stuurloos verhaal

Ik snap wel dat je weinig kan met dit soort uitbundige fantasieën, maar als je naar HP kijkt zijn er toch veel gelijkenissen? Jongetje komt in een vreemde wereld terecht, moet zich daar eveneens staande houden en bovendien zit die wereld ook vol met wonderen en vreemde creaturen (spoken, draken, driekoppige slangen, trollen en weet ik wat). Ik denk dat het grootste verschil tussen beide een soort van ongrijpbaarheid is wat betreft deze film. Wat minder voorgekauwd, ook al ligt de thematiek niet erg diep verscholen in de mateire!

Vanaf het schrille begin tot aan het knetterende einde een meeslepend stuk cinema om U tegen te zeggen: U. Het getergde gezicht van Nakadai spreekt boekdelen en het verhaal daaromheen is een aangrijpende aanklacht tegen het clansysteem.

Een verlaten krijger die harakiri wil plegen bij een rijke clan om zijn eer te redden: vanwege een eerste flashback lijken zijn motieven dubieus. Is hij net als zijn voorganger een schooier die uit is op een vlugge duit? Een vraag die fantastisch beantwoord wordt in meerdere plottwists.

De manier waarop alles filmisch verteld wordt is eveneens lovenswaardig: kalm en prachtig gekadreerd. Tragiek in zwart wit voelde zeldent zo droevig. Ik ga meer van Kobayashi kijken.

N.B. Vijf sterren zijn zeker niet uitgesloten in de toekomst.

Qua lompheid van de knokpartijen doet het me constant aan een Prachya Pinkaew denken, maar dan wat minder sierlijk (want: geen Muay Thai in deze film, maar Pencak Silat en daarom o.a. minder gebruik van de knieën. Volgens mij zit er ook een beetje Eskrima tussen: Filipijnse martial arts met messen). Qua botheid en rauwheid is dit praktisch ongeëvenaard: wat een choreochrafie. Prima geëdit en geschoten. Snel weer kijken als 'ie in de bios komt. Goede, pompende soundtrack ook trouwens!

Eens met Montorsi. Speelduur is te lang, daardoor teveel verhaalgeneuzel en teveel dode momenten. Ook iets minder gritty dan de eerste. Hammer Girl en Baseball Boy zijn geniale personages, maar jammer dat ze puur in de film geschreven zijn voor hun coolness en dat ze geen deel uitmaken van de verhaalcontext. Het maakt deze film cartoonesker dan zijn voorganger. Laatste half uur niettemin waanzinnige knokcinema. Dat doet die Evans als regisseur en editor maar mooi. Als scenarist moet 'ie het dus bij wat simpelere dingen houden, want deel 1 bewees uitstekend dat een film als deze uitstekend zonder verhaal kan (een kwaal waar ook veel Thaise actieprenten aan lijden trouwens).

Een mooie film, dat staat buiten kijf. De prachtige decors doen Burtonesk aan en de geschapen wereld is enorm fantasierijk. Vooral de voertuigen komen zo uit een sprookjesboek gereden en ook het huis aan het meer is een monter bedenksel.

Helaas is het inhoudelijk nogal magertjes. Jim Carrey, met een constante blik op 'ziet iedereen mij nog steeds hilarisch acteren!?', schmiert er pijnlijk hard op los en schiet mijlenver het doel voorbij. Ook Meryl Streep hadden ze beter aan banden kunnen leggen. Ik denk stiekem dat Helena Bonham Carter geschikter was geweest (daar is Burton weer).

Die kindertjes waren nog aardig te pruimen, hoewel die zogenaamde uitvindingen en boekenweetsels nogal fantasieloos waren. Sunny Baudelaire is een dieptepunt, met haar gebrabbel en quasi-grappige oneliners.

Visueel prachtig dus, inhoudelijk een sof.

Uitmuntende thriller over een gewetensloze moordenaar die zijn heil tracht te vinden binnen de veiligheid van zijn zorgeloze familie en diens zorgeloze gemeenschap. Onderhuids spannend en tegelijkertijd grappig. Prima Hitchcock.

Vandaag gezien op het NFF. Zelden zo'n drang gehad om de bioscoop vroegtijdig te verlaten, hoewel ik heel wat kan hebben. Shanghai Trance is afstandelijk, traag en slepend. De personages maken niets mee, zijn nietszeggend en zeggen niets. Honderd minuten meemaken wat mensen meemaken die niets meemaken is een tergende kwelling. Prachtige beelden van de stad proberen de veel te lang uitgesponnen scènes nog te redden, maar tevergeefs. Drie keer niks, terwijl de verwachtingen zo hoog lagen...

Het dubbele had ik ook nog geloofd.

Eens met Ramon wat de acteurs betreft (David Chiang is cool, net als die hele standaard Chang-cast), maar voor de rest moet het wel heel lang duren voordat de film echt op dreef komt. Verder is het cheesynessgehalte van de dialogen belachelijk hoog en de sterfscènes komen wat dat betreft op een goede tweede plaats. Eigenlijk alleen het eindgevecht is tof, de rest is een veel te lange opbouw ernaar. Verder dus eens met Onderhond: de kung fu in deze kung fufilm blijft te lang ondermaats en dat is nou precies niet wat ik van een kung fufilm verwacht. Ik oordeel mild.

Ondanks de PG13 is deze film behoorlijk vermakelijk. Het is geen Piranha en al helemaal geen Jaws, daarvoor is Shark Night alleszins te braaf, maar de film volgt alle lijnen van dit soort tienerhorrors zonder echt flauw of campy te worden. Een paar lekkere meiden, enge haaien en hillbillies. Ik heb me kostelijk vermaakt. En ik zeg het niet snel (want anti), maar de 3D is bij vlagen goed te pruimen, vooral tijdens de onderwaterscènes. Misschien is 3,5 een halve ster te hoog, maar fuck it.

Om zes uur 's ochtends klaar met kijken. En als hij geen 206 minuten had geduurd zou ik hem nog een keer kijken. Want deze film is goed. De DVD lag al een poos thuis, maar het goede kijkmoment kwam maar niet. Twijfel reist natuurlijk bij de vraag of half 3 's nachts een goed moment is. Zeker bij een film die door velen als 'traag' bestempeld wordt, of als je geest beneveld wordt door Grolsch.

Maar Shichinin no Samurai was verhelderend in letterlijke zin: de nevel trok op en maakte plaats voor een verrij(ei)kende kijkervaring. Veel punten die sommige personen alhier aanhalen om de film negatief te beoordelen zijn voor mij redenen om de film op te hemelen. Daarmee bedoel ik met name het acteerwerk van de boeren, Mifune, de traagheid (?).

Neem het acteerwerk. De boeren zijn allemaal knullig, het zijn sukkels, losers. Dat zegt de grootvader zelfs. De manier waarop zij dit uitbeelden maakt het voor mij geloofwaardig en heb me er dus geen moment aan kunnen storen. Ook niet in de gevechtscenes waar zij met hun bamboesperen als malloten rondrennen, ze zijn immers onervaren in chaotische situaties als deze.

En dan Mifune, wat een prachtacteur! Dat vond ik in Rashomon al (die ik echt eens moet herzien), maar nu helemaal. Jammer genoeg heb ik geen ander vergelijkingsmateriaal van hem, omdat ik hier las dat dit zijn enige twee rollen zijn waarin hij de clown speelt. Met volle overtuiging. Heerlijk hoe hij rondrendt, springt, slaat, schreeuwt, valt en weet ik veel wat. In plaats van me eraan te ergeren zie ik er de humor zeker van in en heb dikwijls hardop moeten lachen. Maar de zekere tragie die in zijn personage schuil gaat is een goede keerzijde van de 'overdreven' aanwezigheid.

Tragiek is een punt dat echter niet schuilgaat in de traagheid van de film. Dat komt omdat de film tijdens mijn kijkervaring nergens traag werd. Alles is functioneel, van het verzamelen van de 7 samurai tot het eindgevecht toe, inclusief tussenpauzes van dit gevecht. Ik las ergens dat de film overal de tijd voor neemt en sluit me hier volledig bij aan. Nergens is de film overhaast bij het uitwerken van verhaal en plot.

Twijfel, mijn aanvankelijke kijkpartner, verstopte zich in het schaduwspel van de opkomende zon. Liet mij alleen achter met Ontzag, mijn nieuwe metgezel. 4,5*

Eindelijk ook eens gezien.. En zeker geen spijt. Nicholsons personage glijdt langzaam maar zeker af, heerlijk hoe dat in beeld is gebracht. Ik las hier kritiek over de traagheid waarin Jack door sloeg. Alsof mensen aan het wachten waren op dat ene moment. Maar juist de spanning die zijn toenemende krankzinnigheid met zich mee brengt maakt deze film goed. En dat natuurlijk niet alleen. De constante suspence die er heerst in dat grote, schijnbaar lege gebouw. Waar tweelingen op de gang verschijnen.. waar lege zalen vol zijn.. brrr

****

Tegenvallende pief-paf-poef film met semi-hippe hoofdrol van Owen en uiterst irritante bijrol van Bellucci. Non-stop actie, het kan zo leuk zijn. Jammer dat er in Shoot'em Up zoveel van hetzelfde zit. Uiteindelijk is het één lange schietscène zonder veel vernuft. Alleen Giamatti weet het geheel nog redelijk recht te trekken met zijn onwaarschijnlijke rol en maniakale acteerprestatie. Wat deze actieklucht verder moet onderscheiden van een standaard actiefilm zijn de humor en over-the-topness. Deze zijn helaas te geforceerd om echt te imponeren. Ik had er meer van verwacht.

Ook hier bleek Lady Snowblood een beetje teleurstellend. Eveneens wegens Kill Bill als referentiekader. Kwestie van te hoge verwachting vrees ik. Doe mij maar de Lone Wolf and Cub reeks. Die biedt uiteindelijk meer van alles (voornamelijk campy bloedfontijntjes).

Verder sleept dit iets teveel voort en is de uiteindelijke wraak me veel te matig: één man is al dood, de ander is oud en ziek, de vrouw hangt zichzelf op en de laatste man gaat sufjes met een pistool knallen. Beetje matig voor een samuraifilm, zeker als ze ook nog eens een bikkelharde training heeft gehad. Was dat nou echt nodig, achteraf?

Wel een goede rol van Meiko Kaji, dat moge gezegd worden. Mooie stem heeft ze ook. Maar helaas niet de wraakfilm waar ik op hoopte.

Ik.

Spannende en sfeervolle film. Combi Scorsese en DiCaprio pakt weer goed uit, maar ook veel sterke bijrollen (Von Sydow, Kingsley, J.E. Haly). Goede extra bijrollen voor het eiland en de psychiatrische inrichting zelf, die door de vermoedelijke misstanden die er plaats vinden behoorlijk creepy zijn. Lekker aan de lopende band op het verkeerde been gehouden worden. Staat zeer open voor een tweede kijkbeurt.

Het niveau van de film is zwaar ondermaats. In dertig minuten was het vast goed behapbaar, maar uitgesmeerd over negentig minuten zijn het moeilijk verteerbare brokken. Flauwigheid regeert. Ik had ook wel iets meer randpersonages verwacht, die natuurlijk één van de grappigste onderdelen uit de serie zijn. Genoeg tijd in ieder geval. De hype om ook maar een film te maken van je succesvolle tv-serie doet hier niet goed. Niet genoeg niveau in te veel tijd dus.

Prachtfilm. Het conflict in Darfur wordt op een inventieve wijze benaderd, omdat er slechts en passant over gesproken wordt door willekeurige mensen die elkaar op willekeurige momenten tegenkomen op een enkele dag in Barcelona. Het is daarom gelukkig geen pamflet voor de goede zaak, maar eerder een daguitsnede zoals Jim Jarmusch dat al eerder deed voor de nacht, met Night on Earth. Sing for Darfur wisselt echter in rap tempo van persoon op persoon; de snelle montage en verschillende camerastandpunten dragen bij aan de hectiek van het dagelijke stadsleven. Maar langzaam wordt er toegewerkt naar een adembenemende finale.

Voor de uitreiking ook maar snel naar Slumdog Millionaire geweest, want een nieuwe Boyle is sowieso leuk. Zeker als hij ook nog eens enorm wordt gehypt. Let's see what that fuzz is about...

De film oogt heel fijn, met enkele mooie camera-uitstapjes boven de sloppen, veel geel, prettige acteurs, vooral die kinderen. De film luistert ook goed, hoewel de soundtrack los van de beelden wat minder behapbaar is. Alexandre Desplat had wat mij betreft die oscar wel mogen pakken. De oscar voor beste liedje is sowieso een klucht.

Het verhaal is lief en aandoenlijk, maar het grootste euvel zijn de personages die zich er doorheen bewegen. Die waren mij veel te plat en rechtlijnig. De scheiding tussen goed en kwaad had wel een stukje genuanceerder gemogen. De slechtkont gangster, de broer als voorspelbaar boefje en Jamal als onbevangen dromer.

Op de één of andere manier laat Slumdog Millionaire een onbevredigend gevoel achter, maar misschien had ik er gewoon teveel van verwacht. Of misschien is deze film niet zo uitmuntend als iedereen beweert. Ik neig naar dat laatste. Leuk, maar niet uitmuntend.

Hmmm. Aardige docu, maar wat voegt het toe? De boodschap ervan (het westen consumeert ten kosten van armere regio's) is al zo vaak verteld dat deze toevoeging enkel een repetetieve waarde heeft. Eet niet teveel goedkoop vlees of het regenwoud houdt op te bestaan. Ik weet het. Verder jammer dat er maar drie thema´s aan bod komen en dat daar ook niet erg diep op ingegaan wordt. Ik vond het verwante We Feed the World (2005) een stuk beter. Die gaat verder in op de problematiek en is potjandorie vijf jaar ouder. En dan hebben we altijd nog het sublieme Unser Täglich Brot (2005), dat in stilte verhaalt over massaconsumptie en het machinale proces dat eraan vooraf gaat. Deze bijdrage van Grotenhuis herhaalt wat al bekend is zonder iets toe te voegen aan de huidige kennis. Op de reeds genoemde repetetieve waarde na is Smakelijk Eten! derhalve overbodig.

Je kon de eigen stijl van de huurmoordenaars niet herkennen? Als je ze per naam uit elkaar zou willen houden wordt het lastig, dat geef ik toe, maar de eigen stijl wordt volgens mij toch zeer goed duidelijk gemaakt hoor... Prutsers zou ik ze overigens allerminst willen noemen. En ja, Buddy Israel was ook een mietje, er wordt nimmer gesuggereerd dat hij een top notch krimmeneel was...

't Is alweer een poosje terug dat ik deze film zag, het wordt maar eens tijd om er wat over te schrijven. Smokin' Aces is een uiterst vermakelijk misdaadfilmpje. Gooi een grote lading maffe personages op en bult en laat ze allemaal bij elkaar komen in een luidruchtige climax. Laat de opbouw naar het einde verder zijn grappige momenten hebben (dat ninja ventje en zijn oma, Ben Affleck en zijn groepje op de parkeerplaats, alle wacky killers etc) en je houdt een prima, pretentieloos filmpje over.

Hoewel... pretentieloos? Bijzonder jammer (en tevens vreemd) was de pretentie om een dosis drama aan de film te verbinden. En een compleet overbodige plottwist aan het einde op de koop toe. Dit stond natuurlijk in schril contrast met het voorgaande en viel helaas buiten de verder erg luchtige toon van Smoking Aces... Maar afgezien hiervan blijft er een bewust rommelig bullshit filmpje over, zonder al teveel scrupules maar met des te meer vermaak.

3,5*

Precies dat. De rise and fall is al zo vaak gedaan dat je er duizelig van kunt worden. Omdat de focus en tegelijkertijd de sympathie echter niet enkel bij de hoofdpersoon ligt maar ook bij twee bijrollen wordt de film richting het einde steeds spannender. De simpele misdaadmotieven zijn door deze aanpak daarom goed behapbaar, terwijl ze in veel soortgelijke films juist uitgekauwd zijn. Er wordt ruimschoots de tijd genomen om de personages uit te werken en bovendien verliest de film vooral tijdens de eerste helft nergens grip op de werkelijkheid. Het blijft rauw en realistisch zonder deprimerend te worden. Naar het einde toe worden de persoonlijke sores misschien wat aangedikt voor het drama en vanuit het licht van het eerste deel bezien was dat niet eens nodig. De climax die uit het drama voortkomt is echter weer doeltreffend aangezien de aanloop ernaar lang duurt en de afloop ervan onzeker is. Dit waren snelle filmuren.

Zo slecht vond ik hem niet. Die oneliners op het eind waren inderdaad wel tergend, maar door de boot genomen is Snuf een redelijke kinderfilm. Het scenario is inderdaad behoorlijk duf, dat wel. Vooral aan het eind wordt dat zorgwekkend slecht zelfs ("we hebben gewonnen hoor... als we Snuf niet hadden!"). Hoop onwaarschijnlijkheden ook, maar ik vraag me af of een kind dat erg zal vinden. Snuf is af en toe een redelijke belediging voor het intellect van alle papa's en mama's die meegaan, maar voor de kiddies is hij vast wel leuk. Peter Post als nazi-officier was hilarisch overigens.