Opinions

Wat de fuck is er mis met make-up dan? En hoe moeilijk is het om een echte leeuw in beeld te brengen, laat staan een echt hert? Wat een dramatische CGI en compleet overbodig ook nog eens. Die vampierzombies hadden perfect door mensen gespeeld kunnen worden. Nu zitten we gewoon naar overduidelijke nepbeesten te kijken en dat past totaal niet in het desolate New York dat wél mooi is vormgegeven.

Het decor waartegen I am Legend zich afspeelt is super. Dit post-apocalyptische thema blijft één van de fascinerendste. Toch pakt een 28 Days Later dit qua sfeer vele malen beter aan, mede omdat de belangen in die film wat minder hoog liggen. In 28 Days Later geen McDonalds die graag een gele M in beeld wil zien, of Ford die een Mustang GT door het beeld wil zien scheuren. En dan niet enkel die GT, nee, hij moet ook nog eens de enige glanzende auto zijn in een stoffig en overwoekerd New York. Mijn klomp breekt echt van zulke commerciële nonsens.

Ook de spanning pakt dramatisch uit. Na een sterk stukje aan het begin, waarin we voor het eerst zombievampiers ontmoeten, lijkt het nog even de goede kant op te gaan, maar daarna is het enkel het thema dat de film interessant houdt. En zelfs dat niet meer naarmate het einde nadert. Ongeloofwaardigheid en lui schrijfwerk stapelen zich op en wanneer de aftiteling in zicht komt blijft er weinig meer van het originele uitgangspunt over.

Smith is wel ok, hoewel ik een gniffel niet kon onderdrukken toen hij aan een paspop vroeg of het alsjeblieft 'hallo' tegen hem wilde zeggen. Ligt meer aan het script dan aan Smith overigens. Ik hoopte op een bombastische, spannende, apocalyptische horrorblockbuster, maar ik kreeg opgedrongen reclame en computereffecten in een leeg New York. Twee sterren voor dat laatste.

Dries Roelvink is sowieso een held. Deze film onderstreept dat nog eens extra. Fouter dan fout, maar compleet bewust van zichzelf. Dat mag ik wel. Jammer genoeg doet de film, zoals hierboven ook staat, wat te gemaakt nitty gritty aan. Ook zonder die neppe krasjes en slechte geluidseffecten was dit vunzig genoeg geweest. En vunzig is het. Die Teuntje is onvoorstelbaar goed gecast bijvoorbeeld, wat een bits wijf. Eigenlijk is dit een Nederlandstalige exploitation waar ditmaal een man in moet afzien. Zelfs een bruine bips in beeld. Lachen.

N.B. Wat een belachelijke score hier!

Voorspelbare en zoetsappige rommel, zonder leuke grappen. Een romcom met twee mannen. Ik verbaas me over de hoge score, hoewel die flauwe en voorspelbare Appatowfilmpjes ook al veel te hoog beoordeeld worden. Van hetzelfde laken een pak. Ik word al naar bij de gedachte aan die zogenaamd gedurfde humor (hihihi, ze hebben het over blowjobs... in het openbaar!!!1!!) die tegen het einde van de film altijd weer misselijkmakend moralistisch blijkt Ik snap niet wat hier leuk aan is. Humor op zijn slechtst. Om af te sluiten met het uiterst treffende woord van een medegebruiker:

Kolderiek en bij vlagen ook best leuk, maar de vertelstructuur staat me erg tegen. Omdat er vanuit een raamvertelling wordt teruggeblikt op wat de twee hoofdpersonen meemaken, is er eigenlijk bijna geen plot, maar eerder losse sketches. Wel geinig, maar ik had liever een vloeiend verhaal gezien. Elke keer als het een beetje leuk wordt flitsen we terug naar het heden. Jammer. Verder is er met weinig geld iets behoorlijk origineels gemaakt, dus wel het kijken waard.

Jammer, jammer, jammer. De derde tegenvallende prent in een rij, terwijl Gilliam hiervoor louter goede films maakte. Wat is er met de hiervoor zo energieke regisseur gebeurd? The Imaginarium of Doctor Parnassus moet zijn meest autobiografische film zijn, maar wee Gilliam als dat echt zo is. Ik sluit me daarom voor een groot deel aan bij de post van Dutchtuga, al zijn twee sterren wel iets weinig.

Vooral de cgi zijn rampzalig lelijk. Gilliam creëert een wereld waarin alles mogelijk is; een wereld die er uit kan zien zoals hij het zelf wil vormgeven. En dan doet hij het op deze manier. Maak dan iets stop motionachtigs, ga lekker kleien, gebruik simpele tekenanimatie of werk cgi zo uit dat het geloofwaardig blijft, maar deze brakke wereld van nepheid is een grote smet op de film en doet alles behalve creatief aan.

En dat terwijl het 'Imaginarium' zo'n belagrijke rol speelt. Maar ook daarnaast is de film weinig pakkend, ook al probeert de cast er alles aan te doen om het publiek mee te slepen. Plummer is sterk, Ledger in zijn laatste rol is goed behapbaar en Andrew Garfield is een positieve verrassing. De invallers voor Ledger vond ik allemaal wel ok, met Depp als uitschieter. Jammer dat zijn rol zo klein is. Laatste goede verschijning, zoals altijd, is Tom Waits. Hij acteert misschien niet zo best, maar de man heeft een buitengewoon charisma.

Jammer dus dat Doctor Pernassus faalt bij een wat karige uitwerking van een goed idee. Visueel absoluut geen plaatje en verhaaltechnisch weinig beklijvend.

Had compacter gekund qua narratief, had visueel indrukwekkender gekund vergeleken met de vorige twee films van Singh, cast best te pruimen. Ik had de film verder kitscherig en overgestileerd verwacht in het uiterlijk, maar in plaats daarvan kreeg ik een saaiig verhaaltje voorgeschoteld dat met mooie plaatjes was geïllustreerd. Wel veel bloed, maar door een aantal dode momenten in het verhaal maken de actiescènes niet genoeg impact. Ik vind 300 (je ontkomt niet aan de vergelijking) vermakelijker. Immortals is wel stukken beter dan Clash of the Titans. Cavill is ten slotte een wat niksig figuur, past dus perfect in de rol van Clark Kent/Superman. Rourke en Evans goed gecast en blijkbaar kwam John Hurt nog even om de hoek kijken. Dat is altijd fijn. Altijd.

Wat een bizar hoge score voor deze verschrikkelijk ongeïnspireerde en bovenal slecht geschreven thriller. Men neme een simpel wraakplot en een hoop ongeloofwaardigheid binnen een context die wel geloofwaardig moet overkomen. Voila: anderhalf uur lang ergernis. Een vleugje gemakkelijk sentiment erdoorheen maakt de boel ten slotte onuitstaanbaar. Oh ja, wat een belabberde montage. In een simpele dialoogscène mag een shot wat mij betreft langer duren dan twee seconden. En Jean Reno is geen geloofwaardige maffiabaas. Mijn wenkbrouwen fronsen bij de aanblik van deze score. Dit is hap-slik-weg-meuk voor een groot publiek dat zich blijkbaar gemakkelijk laat verleiden door een grote naam, wat actie en enkele sentimentjes.

Oef, die arme Boll heeft echt geen flauw idee waar hij mee bezig is.

Hoewel het script vooral debet is aan het falen van zo'n beetje iedereen in deze film, helpt Boll een aardig handje mee. Vreselijk misplaatste muziek moet verhullen hoe idioot de film alleen al oogt: vies en bruin. De montage is dramatisch, op de meest onlogische momenten schakelt Boll over naar simpele randzaken. Verder zijn de Krug als vijand totaal mislukt: de acteurs zijn nog slechter dan de pakken waar ze in zitten.

Op een enkel shot na zijn de vechtscenes bovendien episch slecht geschoten. Helicoptershots geven een mooie indruk van de landschapen, maar verder is het stuurlos gepriegel. Ook de leden van de cast doen maar wat, van Boll hebben ze duidelijk weinig instructies gekregen. De één slaagt beter dan de ander. Matthew Lillard is een persiflage als boosaardig neefje van koning Konreid (Burt Reynolds - wat is er gebeurd?). Ray Liotta is stuurloos als overmachtige magiër die, hoe kan het ook anders, het koninkrijk wil overnemen. Statham doet wat hij het beste kan: de actieheld uithangen.

En toch... toch vind ik het stiekem aandoenlijk hoe Boll blijft proberen. Voor de afwisseling is het best leuk om een film van hem te zien. Dan wordt het weer eens pijnlijk duidelijk hoe het niet moet.

Ik kan me bijna volledig inleven in Reinbo's mening over deze film en in zekere zin heeft hij gewoon gelijk. Vooral op visueel vlak had dit een stuk intrigerender kunnen zijn. Echter: ik heb me voor de complete speelduur uitermate goed vermaakt, zeker door het moordende tempo van de film. De plot is niet geniaal, maar op zijn minst goed uitgewerkt. Nolan is een entertainer, geen visionair. Vermaken doet hij zeker. Dat de cast lekker plat acteert vind ik prima, weinig tijd om erover na te denken tijdens het kijken. De plot stuwt voort en beweegt zich knap tussen de verschillende werkelijkheden. Nolan maakte een filmische ui: gelaagd, maar niet gecompliceerd.

Het is duidelijk geen Ang Lee. Verder duidelijk geen nonsens. En geen scrupules. Minimaal verhaal, wel lekker beuken. Norton en Tyler spelen prima. Roth ook, hoewel zijn personage net iets té eendimensionaal is. Recht-toe-recht-aan superheldenfilm die precies niet is wat zijn voorganger wilde zijn. Toch gaat mijn voorkeur naar de oude.

Een stuk minder dan het eerste deel, toch. Vooral de combinatie tussen audio, dialoog en beeld raakte mij in deel 1 zoveel beter dan hier. Het is daar rauwer, minder gelikt en minder uitgerekt. De monoloog van Kusanagi tegen de achtergrond van de stad, nadaat ze net gedoken heeft in zee, is letterlijk hypnotiserend. Die monoloog kan ik wat mee; ik kan daarop focuessn terwijl enkel wat stadslichtjes op de achtergrond bewegen en terwijl de muziek af en toe ping! doet.. Een perfecte combinatie van beeld en geluid. Ook dat stuk waar ze een hacker achtervolgt over een markt en door een achterwijksteegje is evenzo betoverend als sfeervol. Ik mis dat hier, ik mis vooral dat soort sfeer.

Neemt niet weg dat dit ook een uiterst sfeervolle film is en bijzonder mooi vormgegeven. Jammer van de combinatie van computeranimtie met de gewone animatie, maar daar kon ik me bij deze kijkbeurt wat minder aan storen. Vind het echter vooral zonde dat de sfeer zo hard onderuit geschoffeld wordt door die ellelange quotes (alsof dialogen daar enkel uit bestonden). Het filosofische gedeelte dat in GitS wel goed aanwezig is, bestaat hier vooral uit het nabootsen van een bewustzijn in levensloze lichamen. De essentie van het mens zijn wordt hier een stuk minder benaderd. Voordeel van deze kijkbeurt is dat ik het eerste deel nog meer ga waarderen. Krijg spontaan weer zin om die te kijken. Die gooi ik vast nog wel eens op de 5*. Deze hou ik op een brave 3,5.

Tegenvaller. De film sleept zijn hele speelduur wat voort in een sombergrijze wereld vol melancholiek en een vleugje symboliek, maar wil nergens lekker uit de verf komen. Vooruit, de muzieksènes zijn bijzonder (de muziek an sich is mooi, en het zijn de enige scènes waarin hoofdpersonage Llewyn Davis zich emotioneel kan uiten). Maar het mist de humor die eigenlijk in elke Coen zit. Zelfs het tragische A Serious Man is in de eerste plaats zwartkomisch, waar deze film vooral zwart is, en dan pas lichtkomisch. Ook het vergelijkbare Barton Fink is vooral grappig, vooral vanwege de idiote personages die de Coens zo sterk in het verhaal schrijven. Die personages missen hier en/of missen imapct. Goodman heeft de potentie om de film (letterlijk) wat kleur te geven, maar hij heeft slechts een klein hoofdstuk in een monotoon verhaal. Verder volgen we een tragische sukkel die van dag tot dag leeft en steeds verder wegzakt in zijn eigen ellende. Ik vond het wat saai.

Ik vond die knipoog niet echt boeiend. Vond dat bij Hudsucker ook al niet. IC blijft gewoon een romantische komedie met een slap einde, intended of niet. Het begon aardig, er zitten enkele leuke personages tussen (Weazy Joe!!) en enkele mindere (dat hulpje.....). Verder wat leuke grapjes, de Coen stempel is duidelijk. Toch een mindere uit hun oeuvre.

Een film die het vooral van zijn visualiteit moet hebben. Erg mooie shots en kleuren die schitteren in afwezigheid houden het uitzonderlijk minimale verhaal van Invisible Waves bijeen. Ik las hierboven de term 'droomsequentie': precies het woord dat bij mij op kwam tijdens het kijken. Vooral tijdens de vaart richting Phuket lijkt het alsof je als kijker in een nare droomwereld terecht bent gekomen, met de diepe shots en een Asano die door de lege gangen van het schip lijkt te slaapwandelen.

Wat de cinematografie betreft is de film dus erg sfeervol. Of eigenlijk moet ik zeggen "sfeervol door sfeerloosheid"! Toch ergerde ik me van tijd tot tijd aan de traagheid van het plotverloop; een film moet mij vaak meer bieden dan mooie plaatjes. Als Asano voor de zoveelste keer door door het schip waart heb ik het wel een keer gezien. De manier waarop Ratanaruang je als kijker in het duister laat tasten is overigens wel fijn uitgewerkt: ondanks het theoretisch simpele verhaal blijft de film tot het erg sterke einde mysterieus.

Verder passen de bijzondere/bizarre personages die ten tonele worden gevoerd uitstekend in de sfeer van de film. Semi-zombie Asano, Lizard de Karaoke man, de Baas, die intrigerende buurvrouw wiens rol ik nog steeds niet kan plaatsen, die 'monnik' die eerst alleen gewond was aan zijn hoofd maar later ook een gebroken arm had??. Alleen Hye-jeong Kang als Noi vond ik vervelend en zelfs wat overaanwezig.

Ik geef deze film drie sterren, maar ben voor rede vatbaar om het met 0,5 te verhogen! Edit: laat de rede maar zitten, ik doe die halve ster er zelf wel bij op

3,5*

Opmerkelijk dat ik deze film destijds 'slechts' drie sterren gaf. Iron Man is een prima superheldenfilm die zichzelf niet te serieus neemt. Kan ook weinig anders met Robert Downey Jr. als Tony Stark en Jeff Bridges als evil vilain. Niet dat er iets mis is met superheldenfilms die zichzelf wél serieus nemen overigens.

Leuke combi van het sarcasme van Jr., de actie in het ijzeren pak (vooruit, het titanium-gouden pak), enkele grappige bijrollen en een alleraardigste stereotypering van moslimfundamentalisten op de koop toe. Een film als deze heeft niets anders nodig.

Ik neig ontzettend naar de 4,5. Iron Man 2 is het summum van entertainment uit Hollywood. Luchtig, snel, gelikt. Veel meer recht-toe-recht-aan dan dit komt het niet, maar dichter bij de pure fun komt het evenmin. Regisseur Favreau weet blijkbaar goed hoe hij een superheldenfilm binnen het Marveluniversum moet maken. Niet serieus, niet geloofwaardig en vooral niet langzaam. Dit deel heeft geen last van opbouw en introductie, dat gebeurde immers al in het eveneens vermakelijke eerste deel. Favreau mag de draad oppakken en doorwalsen waar hij gebleven is.

Dat doet hij onder andere met dure SFX, coole auto's en mooie vrouwen, die allen veelvuldig worden ingezet als crowdpleasers. Waar andere regisseurs met zo'n mix nog steeds verschrikkelijk kunnen falen (ik hoef geen namen te noemen dunkt me) (ok, Michael Bay) levert Favreau gewoon af. Toegegeven: hij speelt enorm op safe, maar dat is bij een film als deze niet erg. Sterker, het is gepast binnen het kader van Iron Man en soorgelijke superhelden. Een film als Kick-Ass gaat weliswaar een stapje verder, maar de A-Team stijl van veel schieten en niets raken heeft in dit geval zijn charme.

De casting is overigens goed in orde. Solide prestaties van Don Cheadle en Sam Rockwell, maar vooral de main characters zijn genietbaar. Zo is het al bijna vanzelfsprekend dat Downey Jr. gevat is en beschikt over een nauwkeurige timing voor zijn grapjes. Het script lijkt soms voor hem geschreven, in plaats van voor zijn on screen personage Tony Stark. Rourke is met zijn misvormde gelaat de perfecte tegenhanger van de komische noot en Johansson behoeft waarschijnlijk weinig uitleg.

Verder wordt er weer nauwkeurig opgebouwd naar vervolgfilms (blijf vooral zitten tot na de aftiteling). Een aantal grote hints naar wat nog in de pijplijn zit. Roept er iemand Captain America? En de rest van de Avengers? Daarnaast is de cameo van Iron Man-bedenker Stan Lee wederom bijzonder geestig. Als je Iron Man goed vond, dan ga je deel twee absoluut fantastisch vinden. Dat kan haast niet anders. Een heleboel onzin, een heleboel grapjes en een heleboel actie. Allemaal zonder flauw of gezapig te worden. Recht voor zijn raap Hollywood zonder fratsen.

Zelfs Michael Caine was maar zo zo. Zijn charme en acteertalent rijpen als een whiskey. maar hier is hij nog jong. Verder is The Italian Job veel te flauw voor een Britse film en naar het einde toe stapelen de plothiaten zich op. De veelgeprezen Minirace houdt daardoor ook niet over, ook al is het in de basis best cool. Deze prent mist de bezieling die veel andere Britse misdaadfilms wel hebben. Het gaat te vlot en mist sfeer. Benny Hill die in dikke konten knijpt is niet grappig. De remake is met dezelfde opzet een stuk beter uitgewerkt. Dit is suf. Toch een cool einde, dat nog net wel.