Opinions

Wat heb ik hier een hekel aan, irriterend tot en met. Nep gedoe allemaal en het verhaal tja... dat is gewoon inhoudsloos. Verder wil ik er geen woorden aan vuil maken.

-1-

Hypnotiserende vertelling van een interessante romance. Mooie, lange shots zonder overbelichting. De boel wordt niet opgeblazen, karakters zijn realistisch en vervelende zijweggetjes blijven achterwegen. Erg mooi om de verschillende situaties mee te mogen maken waar het liefdeskoppeltje in verzeild raakt. Ook al weet je wel dat ze op het einde weer bij elkaar zullen komen blijft het continu boeiend en het was meeslepend genoeg om te vergeten dat er een bejaard stelletje het hele scenario al op papier hadden staan. De muziek is lekker rustig gehouden.

Uitstekend.

Hm.. matig.

Acteren kunnen ze allemaal wel die Engelsen daar hoor je me niet over klagen. Maar het verhaal is gewoon niet boeiend genoeg. Het gaat teveel om dat 'geheim' en er speelt zich heel veel af tussen Sheba en Barbara. Cate Blanchett is mooi en speelt goed en ook Dench, ouwe rot in het vak laat het weer niet afweten.

Soms wat over-the-top (bv. die scnene bij de bank waar de man helemaal wild werd, beetje aanstellerig).

Niet slecht, maar ik hoef het niet nog 'n keer te zien.

Een waargebeurd verhaal, een opkomende acteur en een flink budget zorgen niet meteen voor een spannende terugblik op de ontdekkingsreis van Willem Barendsz. Nee, er is bizar weinig te beleven en de meeste personages worden oppervlakkig ingevuld. Het ziet er te gelikt uit en ze mogen dan rillend rondlopen met lappen en vodden maar aan hun glanzende neus kun je zien dat ze net onder de douche vandaan komen. Het blijft binnen de perken, het is te verzorgd en in dit geval werkt dat enkel nadelig omdat er weinig kracht overblijft om een beklemmend avontuur neer te kunnen zetten. Daarbij hadden sommige details wat meer aandacht mogen krijgen (zoals het afsluiten van de schoorsteen terwijl het vuur gewoon blijft branden) en het hele gebeuren met Catharina wijkt niet bijzonder veel af van een lieftallig sprookje. Ik waardeer de moeite die Reinour Oerlemans heeft ondernomen en de plaatjes op IJsland zien er mooi uit maar uiteindelijk komt het gewoon neer op een saaie en clichématige vertoning die nergens indruk weet te maken.

Zoals verwacht behoorlijk doorsnee met alle bekende ingrediënten die je maar kunt bedenken. Op zich wel een originele titel, maar aan de andere kant ietwat vreemd als je je bedenkt dat deze benaming door één van zijn Russische tegenstanders is bedacht; ''after you are gone, everything is dead''. Ik had het idee dat het hoofdpersonage (Pierce Brosnan), in tegenstelling tot zijn vijanden, voornamelijk als een winnaar werd afgeschilderd. Om dan zo'n uitspraak van zijn rivaal als acceptabel te zien voor de benaming van je productie, levert mij wat twijfels. Er waren enkele lichtpuntjes op te merken maar over het algemeen blijft het me achter als een gemiddelde herhalingsproef van soortgenoten in het genre.

Wat een saaie film dit, en Steve Martin maakt het er niet leuker op. Het heeft totaal geen diepgang, het is slechts oppervlakkig getreuzel.

- 1 -

Een leukemie-patient zorgt voor een hoop tragiek. Ze vind een vriend en concentreert zich volledig op hem in de laatste dagen die ze nog tegoed heeft. Het spel van de twee is uitstekend en je kunt je zakdoek hier gerust drijfnat krijgen. Ikzelf laat mijn beoordeling niet zo snel leiden door emoties en ik vind dit drama dan ook niet genoeg functioneren. Het teert teveel op het afscheid moeten nemen en het zwaarbeladen gevoel van Tessa en alle omstanders rond het onvermijdelijke sterven. Het 'lijstje' had ook wat meer voor kunnen stellen. Er kwam nu bijvoorbeeld een ondoordachte diefstal in de supermarkt en een matige paddotrip in het bos (ze leek amper onder invloed) aan bod. Het neusbloeden duurde veel te lang en dat broertje met z'n gegoochel vond ik ook maar vervelend.
Ja, het parkbankje op de afgelegen kliff, het klimmen in een hoge boom en de rennende paarden in slowmotion leveren mooie plaatjes op maar daar hecht ik in dit geval niet zoveel waarde aan want stiekem zijn dit wanhopige steunpilaren.

Dit zijn van die typische Amerikaanse toneelstukken waar ik een bloedhekel aan heb. Het zit allemaal erg clichématig en ronduit vervelend in elkaar. Je kunt ook zien dat de acteurs zich niet helemaal op hun gemak voelen. Waarschijnlijk door een lompe regisseur die even snel op bombastische wijze de flappen in het laatje wil brengen. Dat publiek alleen al; al na twee voorstellingen staan ze daar buiten als een stel debielen de illusionisten te vereren alsof het goden zijn. Loopt er zo'n brede man met een dikke baard en een bontmuts langs met z'n handen in de lucht alsof een peuter net een lolly heeft ontvangen; het klopt gewoon niet. En dat moment dan dat die FBI het ogenschijnlijk lege gebouw komt binnenlopen: ze zien al dat de kamer leeg is en rennen vervolgens nog zo'n tien meter voor hun uit. Echt idioot, serieus. Morgan Freeman hangt er weer bij in z'n begrafenis-outfit met zijn wijze en sluwe rol die hij vrijwel altijd vertolkt. Dit geld eveneens voor Michael Caine. Sowieso belooft dat grote aantal bekende namen vaak niets goed en dat geld hier ook weer. En wat moesten al die laserstralen en de animatie-effecten op de zijkanten van het gebouw voorstellen? De crew zag waarschijnlijk weer een gelegenheid om wat spektakel toe te voegen. En tja... op het moment dat mijn interesse al lang vervlogen is blijkt Dylan ook nog eens de vijfde man te zijn. Nog een semi-ondersteunend gesprek op de brug met al die sloten aan het hek en de sleutel die ze in het water laten vallen om het begin terug te halen.... nee. Het is too much, achterhaald, stom en het werkt allemaal niet. Overigens schrikwekkend hoe vaak dat illuminatie symbool (alziend oog) terugkwam.

Op zich interessant hoe een groepje illusionisten de aandacht van de wereld kan vasthouden en hun krachten bundelen om een badguy te grazen te nemen. Qua politieke boodschap beviel me de overdracht ook wel; er wordt op je gespioneerd door controlfreaks en dit kun je maar beter proberen tegen te gaan. Hier en daar zijn de scènes wel wat vergezocht (zoals met die chip bij die grote computer die alsmaar door wordt gegooid totdat iedereen 'm zo'n vijf keer in zijn handen heeft gehad.... dat had volgens mij stukken makkelijker gekund). Jon M. Chu lijkt zich vooral te focussen op de amasumentswaarde en daarin is hij redelijk geslaagd. Je ziet zo'n goochelshow niet elke dag. Ik vraag me wel af waarom ze hun toverkunsten later weer haarfijn uitleggen aan het publiek; ik dacht altijd dat je dit juist nooit moet verklappen... want dan vergaat de magie toch? Misschien was het omdat ze ook daadwerkelijk de betrokkenen wilde arresteren en op deze manier het bewijs konden leveren. Anyway, het kon er mee door.

Interessant en tergelijkertijd luchtig drama. Nergens wordt het echt sentimenteel maar constant wordt je meegesleept met het personage John Lennonn, wiens leven verschillende wendingen aanneemt. Zijn saaie tante staat niets toe, waardoor het voorstel om zijn echte moeder te ontmoeten natuurlijk meteen aangegrepen werd. Hier kan hij goed mee opschieten, zijn passie voor Rock 'n Roll kan hij ook met haar delen. In z 'n band komen er wat onverwachte veranderingen door onderlinge concurrentie, maar dit blijkt naderhand alleen maar beter te zijn.

John wordt sterker naar het einde toe maar of hij echt gelukkig is met deze uiteindelijke situatie is maar de vraag.

Opvallend zijn de grote tijdsprongen af en toe, dit is goed en houd het verhaal fris. Echt een uitstekende cast en de muziek is prima.

- 3,5 -

Verassend werkje.

De openingsscène was meteen boeiend. Juan steekt een sigaret aan met een andere sigaret en gooit 'm vervolgens weg. Dan weet je al dat er iets niet pluis is.

Ik had nooit gedacht dat Juan er zo vanaf zou komen. Marcos leek hem geheel in zijn greep te hebben. De professional en de beginneling, het is een interessant team van oplichters.

Rustige, redelijk eenvoudige filmstijl.

Eigenlijk zou een herziening wel op z'n plaats zijn, omdat je het hele concept vanuit een andere hoek kan bekijken.

Goed.

Leuke opzet, Perry doet het goed. Hij is bang om zijn vrouw werkelijk te ontmoeten en daardoor stelt hij zich zelf erg gesloten op. Maar dat blijkt niet erg te zijn want hij blijft luisteren naar de dames ( ook de andere die hij ontmoet, waaronder zijn psychiater ) en speelt hier vervolgens op in. Het kost hem hierdoor relatief weinig moeite om een vrouw binnen te slepen maar waar hij het voor doet weer hij zelf ook niet echt meer. Heel erg hilarisch is het niet maar het blijft gewoon grappig om zijn gekke leven te volgen.

Zijn vrouw verlaat hem en jammergenoeg vinden ze elkaar weer op het einde, in een bibliotheek. Uiterst voorspelbaar en dat dit ook nog saai uitgevoerd wordt is wel een tegenvaller.

Leuk filmpje voor tussendoor.

- 3 -

Door alle energieke karakters en bombastische achtergrondgeluiden kan ik me voorstellen dat menige kijker dit als een gezellige kijkbeurt ervaart maar ikzelf vond het erg sloom en vermoeiend. Het eerste deel was nog wel geinig maar hier is de elasticiteit eruit en valt er weinig te beleven. Die scène bij de fontein moest één van de hoogtepunten voorstellen maar toen die rekenvraag kwam (wat is de wortel van....) volgde er bij mij een diepe zucht (natuurlijk zal hij antwoorden met diverse cijfers achter de komma). Tof dat Murphy weer zoveel rollen tergelijkertijd aan het spelen is en om het kwartier kon ik even glimlachen maar ik was blij toen de bloopers aan bod kwamen want uiteindelijk is het te saai.

Dit is toch wel een klassieker, ook al ligt het niveau niet erg hoog. Slappe troep, tja... maar er zijn slechtere komedies. Eddie Murphy in de jaren 90, het was jeugdsentiment voor me. Aardige goochelshow om een keertje gezien te hebben.