Opinions

Na in vrij korte tijd King Kong (1933), King Kong Versus Godzilla en King Kong Escapes gezien te hebben leek het me leuk om Peter Jacksons film er weer eens ter vergelijking bij te pakken. Ik had die immers al niet meer gezien sinds zijn bioscooprelease. Helaas blijkt nu dat het de slechtste film over de grote aap te zijn na die ene waar hij tegen Godzilla vecht. In mijn herinnering was deze versie zeker niet zo goed als het origineel, maar toch stond het me bij als wel een vermakelijke blockbuster. Daar blijft echter weinig van over.

Jacksons King Kong is bijna een aaneenschakeling van slechte keuzes. Ik vond de eerste keer al dat het allemaal veel te lang duurde. King Kong is in essentie een b-film, maar Jackson lijkt te denken dat hij materiaal zoals War and Peace in handen heeft. Het levert een enorm aantal zijlijnen op die nergens heen gaan en het geheel tot in het oneindige lijken uit te rekken. De film uit 1933 heeft er iets meer dan een half uur voor nodig om King Kong voor het eerst in beeld te brengen. De nieuwe versie heeft daar meer dan een uur voor nodig. De totale lengte is bijna het dubbele. Met een ietwat diepgaand en afwisselend script had dat kunnen werken, maar hier wordt de lengte bereikt door zoals gezegd een hele lading overbodige subplots en een overmatig gebruik van de slow motionknop die mij doen vermoeden dat Mel Gibson wellicht adviseur was in de film.

Irritant is ook Jacksons drang om alles te overdramatiseren. Bij iedere emotie moet uitgebreid stilgestaan worden, zodat er geen kans is dat de kijker er geen mist. Dus het wordt langzaam getoond hoe Ann Darrow haar eerste stap op het schip zet dat haar zal leiden naar Kong. En zo gaat het maar door. Nadrukkelijke zooms om kleine details in grote dingen te veranderen, acteurs die hun meeste zinnen uitspreken alsof ze iets wonderlijks vertellen, zelfs als dit niet het geval is, actiescènes die groter en groter worden totdat het bijna niet groter kan: Jacksons bombastische stijl schiet hier sterk uit zijn voegen. Alles wordt overgoten door muziek die de toon zo zwaar benadrukken dat zelfs de mensen voor wie de overdreven beelden niet duidelijk zijn alles meekrijgen. Ik werd moe van een bijna religieus koor bij ieder licht-dramatisch moment. Het ergste is nog wel dat we maar liefst twee dramatische afscheiden van Ann en Kong krijgen: als Kong door de chloroform in slaap valt en als hij sterft. Die laatste scène, op het Empire Statebuilding, lijkt werkelijk nooit te eindigen. Het ergste blijft voor mij die schaatsscène. Vond ik de eerste keer al en mijn mening is niet verandert. De keuze om de relatie tussen Kong en Ann wat meer uit te diepen bevalt me ook gewoon niet. Zoals ik al schreef bij de originele Kong: De versie uit 1933 is een film noir met een grote aap, de versie uit 2005 een melodrama met een grote aap. Ik weet waar mijn voorkeur ligt.

Nee, niet alles is slecht. De omgevingen zijn mooi ontworpen. Vooral dat alle rotsen bij de kust van Skull Island een schedelvorm hebben vind ik leuk. Kong zelf is ook een van de beste dingen die ooit uit CGI is voortgekomen. Sommige actiescènes zijn spannend. Adrien Brody is beter op zijn plaats dan ik me herinnerde. Watts is effectief zelfs ondanks dat bijna al haar shots in slow motion geschoten zijn. Het compenseert echter nauwelijks de constante irritaties die deze langdradige film brengt.
Ik verlaag naar 2*

Volgens mij is het nog nooit eerder ergens gezegd, maar het komt een beetje op mij over alsof Taxi Driver, The King of Comedy en Raging Bull een soort officieuze trilogie vormen. Onbedoelt natuurlijk, maar toch. In heel het werk van Scorsese vind je soortgelijke thema's terug en een herkenbare stijl, maar de drie bovengenoemde samenwerkingen met De Niro lijken extra verbonden. In alledrie de films zitten we constant heel dicht op de huid van een soort sociopatische man, die op de een of andere manier op de rand van de afgrond lijkt te balanceren. Het zijn complexe karakterstudies die de hoofdpersoon op bijna akelig eerlijke wijze bekijken. Er wordt geen poging gewaagd om ze te transformeren tot sympathieke figuren, maar het zijn ook geen echte schurken. Travis Bickle, Jake LaMotta en Rupert Pupkin zijn duistere figuren in films die je waarschijnlijk niet zult waarderen als je je niet op enige manier herkend in deze personen. Voor zulke kijkers zijn het waarschijnlijk slechts gestoorde mannen. Dat zijn ze in zekere zin ook, maar Scorsese haalt er veel meer uit.

Laat ik voorop stellen dat ik totaal niet op één van deze drie heren lijk, maar soms komen er gedachten of handelingen van hun naar voren die doen denken aan eigenschappen van mezelf die ik zeker herken, maar meestal weet te onderdrukken of beter een plaats weet te geven dan de hoofdpersonen in Scorsese's werken. Dit geldt overigens wat minder voor LaMotta, waar ik zeer weinig in herken. In ieder geval zijn de drie heren extreme mannen die worstelen in een bepaald milieu omdat ze een aantal nare eigenschappen hebben die ze in tegenstelling tot de meeste mensen steeds tot uiting brengen, omdat ze niet beter weten, niet zozeer omdat ze slecht zijn. Een film als The Age of Innocence valt buiten deze boot omdat daar emoties niet geuit kunnen worden die eigenlijk wel positief zijn. Taxi Driver, Raging Bull en The King of Comedy zijn films die ik vooral ongemakkelijk vind om naar te kijken. Ergens schaam je je voor de hoofdpersonen, maar ze roepen toch een soort medelijden op. Ergens zijn ze te begrijpen, al zullen weinig mensen denk ik vrijwillig tijd met ze willen doorbrengen.

The King of Comedy is wel wat anders dan Taxi Driver en Raging Bull doordat het allemaal wat komischer aangezet is (al weet ik nog steeds niet of je dit werkelijk een komedie kan noemen), Pupkin iets meer een typetje is en het perspectief zo nu en dan verplaatst wordt naar het personage van Jerry Lewis. De film boet daardoor echter nauwelijks aan kracht in. Het grootste deel van de speelduur zat ik met plaatsvervangende schaamte te kijken naar Pupkin, een bijzonder onsympathiek, maar fascinerend karakter. Soms lijkt Scorsese hem uit te lachen, maar toch nooit helemaal. De pijn wordt toch overgebracht en er is iets bijzonder oncomfortabels aan de film. Dit had een rasechte komedie kunnen worden, over een man die op absurde wijze zijn faam najaagt. The King of Comedy is absurd, maar Scorsese laat duidelijk merken dat hij het toch zeker ook serieus meent.

Ik kon me meer met Lewis identificeren in deze film dan met De Niro, maar iedereen die wel eens over faam gedroomt heeft moet iets herkennen in de droomsequenties van Pupkin. Ik bedoel daarmee dus echt faam om faam, niet het streven naar een kunst. De reden waarom Pupkin mijn sympathie waarschijnlijk nooit won en waar een breuk in persoonlijke identificatie plaatsvond was omdat hij niet werkelijk iets gaf om het komedieberoep (al bleek hij uiteindelijk wel talent te hebben). Hij wilde echt alleen maar beroemd worden, op de kortst mogelijke manier. Zo nu en dan raakt hij echter een snaar die opvallend echt aanvoelt. In feite is deze film een lesje in nederigheid voor mensen die naar faam jagen. En in deze tijden van reality-tv kunnen we niet bepaald beweren dat The King of Comedy aan actualiteit heeft ingeboet. Integendeel, Pupkin zou nu zonder moeite op tv komen.

The King of Comedy is dan ook geen prettige film om naar te kijken, ondanks wat komische scènes en duidelijk meesterschap in de regie. Vandaar waarschijnlijk ook de lage score. Taxi Driver had wat dat betrefd nog het voordeel dat er een wat onschuldigere kant zat aan Bickle. Pupkin is gewoon compleet onaangenaam. Voor mij is dat niet echt een probleem, maar ik kan me voorstellen dat het sommigen afstoot. Verder is de film ook compleet cynisch, waar Taxi Driver meer droevig was, dus Pupkin valt precies in de toon.

Ik vond The King of Comedy dus een erg sterke film. Misschien Scorsese's beste na Taxi Driver. Het wordt vaak de meest ondergewaardeerde film aan de regisseur genoemd en dat klopt ook wel. De regie is zelden zo sterk geweest als hier, waar gewoon iedere scène zijn doel raakt en Scorsese ons meeneemt in de diepere lagen van zijn hoofdpersoon. Een parel, maar zeker niet voor iedereen.
4,5*

Ah, de jaarlijkse grote favoriet bij de Oscar. Die brengt altijd aangenaam een vertrouwd ritueel met zich mee. Dan heb ik het niet over de inhoud of de kwaliteit van de film, want die verschilt vaak enorm van film op film. Maar van een ding kan ik ieder jaar weer zeker zijn rond de Oscarperiodes: berichten van gebruikers op MovieMeter die beginnen met 'typisch Oscarmateriaal', vaak met een bijna absurde nadruk op eigenschappen die zo typisch zouden zijn en regelmatig moeten die gebruikers daarna nog even benadrukken dat ze de Oscars niet serieus nemen. Wat ik jammer vind aan de Oscars is dan ook niet dat ze regelmatig de prijzen aan de verkeerde films geven, want iedere prijs- of lijstjessysteem kan bijna per definitie niet perfect zijn. Wat ik het meest jammer vind is dat het soms lijkt alsof mensen de films die inderdaad de prijzen (lijken) te winnen niet meer vers kunnen zien, wat soms onbegrijpelijke berichten oplevert. Natuurlijk is een filmbeleving subjectief, maar bepaalde eigenschappen van een film zijn ook objectief.

The King's Speech is een mooi voorbeeld van wat ik wil zeggen. 12 Oscarnominaties en polls zeggen dat de film met de hoofdprijs weg zal gaan. Of dat terecht is of niet is even niet belangrijk, want dat is inderdaad subjectief. Maar is het objectief gezien een typische Oscarfilm. Zonder al te diep in te gaan op een definitie van een 'typische Oscarfilm' kan ik hier zeker een aantal dingen noemen die in die categorie vallen. The King's Speech is een echte crowd-pleaser. Een opbeurende film over iemand die met behulp van een vriend en persoonlijk doorzettingsvermogen een persoonlijke zwakte overwint. Het is ook een historisch drama. Het scenario is conventioneel opgebouwt en ook de muziekkeuze zal niemand verrassen. Voor een groot deel zou ik dit inderdaad een conventionele Oscarfilm willen noemen.

Dit geldt echter niet voor alle elementen. Wat ik hier tot mijn stomme verbazing lees in enkele berichten is dat de cinematografie conventioneel zou zijn. Bij zulke berichten vraag ik me serieus af of de Oscars niet een te grote scepsis hebben veroorzaakt bij sommige mensen waardoor ze een bepaalde objectiviteit lijken te verliezen. Nou wil ik niet graag mensen ergens van beschuldigen, maar kom nou, The King's Speech ziet er toch niet standaard uit? En ja, ik denk dat je objectief naar een filmstijl kunt kijken. De meeste koninklijke drama's benadrukken de luxe. De grote hallen, de majestueuze kostuums, de epische kadrering, etc. Niets van dit alles vinden we in The King's Speech. Als het niet aan de (wel conventionele) montage lag, had het bijna een Godardfilm kunnen zijn. Veel shots die van enorm dichtbij gefilmd zijn. Veel gebruik van lenzen die de proporties van personen en voorwerpen veranderen. Van kamers krijgen we vaak weinig te zien en worden juist lege muren benadrukt. De kleuren zijn grauw en donker. Er wordt veel out-of-focus geschoten, met slechts een klein element in focus. De vraag is niet zozeer of dit mooi of experimenteel is, maar durft iemand dit serieus conventioneel te noemen? En zo ja, volgens welke standaard? In commerciële, narratieve cinema zie je dit soort dingen vrijwel nooit.

En nu over naar mijn subjectieve ervaring van deze film.

Te beginnen bij die visuele aanpak. Ik vond die erg sterk uitpakken. Soms waren de grauwe kleuren misschien iets te lelijk, maar de film weet goed een soort verloren gevoel op te roepen. Bijna paradoxaal zorgen de leegtes in het beeld voor een claustrofobisch gevoel, wat ergens goed past bij een verhaal over een stotteraar. Dit effect wordt ook berijkt door de extreme close-ups, beeldvervormingen en het gebruik van out-of-focus. Het is gewoon een erg interessante film om alleen maar naar te kijken. Persoonlijk favoriete moment op visueel gebied was een wandeling van George en Logue door een mistig park. Schitterend sfeertje daar.

De rest van de film is gewoon een effectieve crowd-pleaser. Misschien niet verrassend genoeg om werkelijk indruk te maken, maar het is wel erg vermakelijk. Dat het goed af zou lopen wist ik wel, maar even goed zat ik nog vol spanning tijdens die laatste speech te luisteren of George alles wel duidelijk uit zou spreken. Als je dat effect kunt berijken ben je gewoon goed bezig als filmmaker wat mij betreft. Verder zijn de dialogen erg fijn, is het verhaal goed opgebouwd en verdienen Firth en Rush alle eer die ze krijgen. De film is hoogstens hier en daar net wat te traag, maar al met al is het een gewoon een prima film. Geen briljante film misschien maar toch een dikke 3,5*, op de grend van vier sterren.

Matthew Vaughn die Mark Millar verfilmt. Net als bij Kick-Ass het geval is.

Kick-Ass was een stijlvolle film die het net eventjes anders deed, maar toch als een soort mislukking aanvoelde bij mij. Datzelfde geldt voor mij voor The Kingsman. Op papier zie ik hier wel de genialiteit van in en in zekere zin is het ook wel met flair gefilmd allemaal, maar op een bepaalde manier vind ik deze film gewoon niet leuk.

Ik denk dat ik de zere plek wel gevonden heb en die is dezelfde als bij Kick-Ass. In hoeverre dat aan Mark Millar ligt is moeilijk te beoordelen voor mij, aangezien ik zijn werk nooit gelezen heb, maar wat verdieping in zijn achtergrond doet toch wel het ergste vermoeden. Wat we bij zowel Kick-Ass als The Kingsman krijgen zijn vooral werken zonder enige charme en volgestouwd met onsympathieke personages. Geen coole klootzakken en geen interessante schurken, maar gewoon personages die ik niet mag en niet leuk vind. Ik vermoed dat Millar erg schrijft vanuit een soort superioriteit. De mensen hier worden vaak bespot of gekleineerd en de helden zijn mensen die zichzelf duidelijk boven de rest plaatsen.

Dat klinkt als een rare beschrijving voor The Kingsman, dat immers op papier gaat over een jongen uit de Britse arbeidersklasse die zich moet bewijzen ten opzichte van de rijke elite en die te kijken zet. De schurken zijn ook politici en rijkelui die vooral om hun eigen hachje geven. Waarom dan echter Eggsy uiteindelijk in zo'n arrogante bal laten veranderen? Het kwam op mij toch vooral over als een verhaal over een elite die plaats maakt voor een nieuwe elite. Ik denk niet dat de film zo subversief is als hij wil zijn. Daarvoor wordt er toch teveel waarde gehecht aan een soort Britse manier van eer. Iedereen die niet aan dit beeld voldoet wordt hier koelbloedig afgemaakt.

Het klinkt wellicht alsof ik de film wat te serieus neem, maar ik probeer vooral achteraf te verklaren waarom ik er geen plezier uit kon halen. Het helpt ook niet dat dit een soort eerbetoon is aan de old-school Bondfilms met hun excentrieke schurken en gentleman-held, maar dat toch in de vorm van Obama (die een schurk blijkt te zijn) de echte wereld erbij betrekt, terwijl andere politici toch eigen onzincreaties zijn. Waarom dan toch een echt iemand in de film stoppen en afmaken, als het slechts onnozel entertainment moet zijn? Nog vreemder is dat Firth's personage beweerd ooit de moord op de controversiële Margaret Thatcher verkomen te hebben, iets waar hij niet trots op is, maar wat wel zijn taak was. Waarom zij wel en een Obama niet? Het voelt toch allemaal aan als een soort ode aan een heel oud, conservatief Engeland.

En ja, de actie is stijlvol, maar de muziekkeuze - de rocknummers vooral - is wel heel erg cliché hier. Daarbij worden ook hier maffe keuzes gemaakt. Dat meisje is in ieder opzicht de gelijke van Eggsy, maar wordt niet op de laatste missie gestuurd. In plaats daarvan wordt ze de ruimte ingeschoten ondanks ernstige hoogtevrees. Logischer was als zij met hem gewisseld zou hebben van plaats, maar dat komt de film niet goed uit.

Uiteindelijk voelt The Kingsman voor mij aan als een kwajongen die voor een minuut stoer lijkt, maar toch vooral een vervelend, charismaloos mannetje lijkt te zijn.
2*

Toch niet zo leuk als ik verwacht had. Natuurlijk wist ik dat ik geen werkelijk goede film zou kregen, maar als vermakelijke nonsens beloofde het concept van King Kong die Godzilla bevecht toch wel veel. Het is echter een beetje voor 1962 wat een film als Transformers voor deze tijd is: een lelijke, slecht uitgevoerde film die draait om weinig bijzondere actie en verder alleen special effects. Alleen waren de makers in die tijd zo slim om niet de hoogste budgetten voor zoiets te gebruiken.

Een nadelig gevolg daarvan is dan weer dat de effecten gewoon niet door de beugel kunnen, voor geen enkele tijd. Bij King Kong uit 1933 zie je ook dat je naar effecten kijkt, maar het zijn wel mooi afgewerkte effecten, mooi geschoten en vol met charme. De schaalmodellen, speelgoedtanks en mannen in pakken hebben voor mij niet dezelfde aantrekkingskracht. De film mist ziel en erger nog, een gevoel voor fun, al kon ik ook wel het moment waarderen waarop Kong een boom in Godzilla's bek duwde. De doodsteek was echter het moment waarop Kong elektrische vuisten kreeg. De makers hadden op zijn minst de setting van een grote stad moeten gebruiken voor het grote gevecht, zodat alles verwoest zou worden. Zelfs dat werd ons niet gegund. De titel leek inderdaad genoeg om de film te verantwoorden, want de rest lijkt nog geen seconde uitgedacht.

Ik heb nog geen vermelding gemaakt van de gebeurtenissen zonder Kong en Godzilla, dus rond de mensen, maar iedereen weet vooraf hoe verschrikkelijk die scènes zijn. Het enige pluspunt is het aardige gevecht tegen de octopus en sommige andere momenten met de monsters. Maar dit had veel leuker kunnen zijn.
2*

Wel fijn dat Kong wint overigens. Toch een leuke monster dan Gojira.

Het lijkt op die poster inderdaad alsof Kong de dino probeert te troosten of zo, maar in werkelijkheid gaat het om een soort rematch van het gevecht tussen Kong en Rex uit het origineel. Rex heeft deze keer zelfs martial arts geleerd en kan schoppen uitdelen waarbij hij beide voeten van de grond kan houden. Echt waar! Het mag echter niet baten. Het gevecht loopt hetzelfde af als in de originele film: Kong breekt de bek van Rex open.

Dit is gewoon een groot spektakel, zoals het hoort. Het plot draait er dus om dat een niet nader genoemd Aziatisch land een nucleair goedje wil hebben dat de creatieve schrijvers element X hebben genoemd. Alleen Kong kan dit goedje natuurlijk uitgraven, maar je hebt Kong niet zomaar in je macht. Daarvoor heb je psychedelische hypnose voor nodig, zoals iedere primatenexpert je kan vertellen. Naast Rex heeft Kong ook nog tegenstand van een zeereptiel (al lijkt de strijd niet zozeer op een worsteling als wel een poging van Kong om een das om te doen) en natuurlijk Mecha-Kong (die gebouwt is omdat je element X alleen kunt opgraven als de machine dezelfde bouw heeft als Kong, wat allemaal zeer logisch is). Wel jammer dat de film zich inhoudt met het vernietigen van de stad: slechts een gebouw gaat plat. Er zitten ook nog mensen in de film. De helden hebben het goed, want ze mogen niet alleen rondvliegen in speelgoedvliegtuigjes en speelgoedboten, maar zelfs een speelgoedhovercraft. Er wordt hier zelfs gehint naar een interraciale relatie tussen een Amerikaanse vrouw en een Japanse man. De durf van deze film kent werkelijk geen grenzen! Voor de schurk heeft men een Japanse versie van Christopher Lee ingehuurd, compleet met Draculacape. Hipper dan dit wordt het niet!

Helaas stelt het uiteindelijke gevecht tussen Kong en zijn Mechaversie teleur, te meer omdat het niet Kong is die uiteindelijk de robot naar zijn onvermijdelijke einde helpt. En ik moet eerlijk bekennen dat ik de mannen in pakjes toch niet zo charmant en geslaagd vind als het stopmotionwerk uit het origineel, dat de tand des tijds veel beter doorstaat. Het blijkt ook dat er zelfs aan onzinnigheid als deze een grens bestaat van hoe lang het leuk is. Anderhalf uur is toch wat te lang. Met mate is dit echter best vermakelijk.
2,5*

Oké, laten we het eens even allemaal op een rijtje zetten wat Matsuko allemaal overkomt. Ze heeft een ziek zusje dat alle aandacht krijgt van haar vader, waardoor ze zelf genegeerd wordt behalve als ze een bepaald gezicht trekt. Ze komt als lerares op voor een slechte jongen die geld gestolen heeft en krijgt uiteindelijk de schuld, moet haar borsten laten zien aan de schooldirecteur en wordt uiteindelijk ontslagen. Hierop probeert ze haar zieke zusje te wurgen en wordt ze uit de familie gezet. Hierna volgt een reeks baantjes zoals masseur en stripper. Ze heeft relaties met meerdere mannen, twee die haar gewoon zomaar laten vallen en drie die haar mishandelen. Één van deze ziet ze zelfmoord plegen door op een spoorweg te gaan staan, waarna ze zijn lichaamsdelen de rondte in ziet vliegen. Hij had net in een korte brief berouw getoond. De tweede man die haar mishandelt vermoord ze. Hij zit nauwelijks in de film waardoor het bijna een willekeurige scène wordt. Ze gaat de gevangenis in, waar ze op de been gehouden wordt door de liefde, maar die liefde blijkt onbeantwoord te zijn als ze terugkomt uit de gevangenis. Haar enige vriendschap is met een pornoster, maar die verbreekt ze omdat ze jaloers is op diens huwelijk. Dan begint ze dus een relatie met een crimineel die ook dezelfde jongen was die haar haar baan kostte als lerares. Uiteraard slaat hij haar, waardoor ze alleen maar meer van hem gaat houden. Hij gaat de gevangenis in, zij wacht, maar hij laat haar daarna alleen achter. Ze brengt de laatste 10+ jaar van haar leven door in haar kleine kamertje vol vuilniszakken die ze nooit opruimt terwijl ze zich vet eet en wacht op brieven van een tienersterretje. Net als ze eindelijk weer de drang voelt om werk te gaan werken (in de porno-industrie uiteraard) wordt ze vermoord door... kinderen!

What the...

Verwacht werkelijk iemand van me dat ik dit serieus neem? Dat is teveel gevraagd. Natuurlijk brengt Nakashima het met veel (enorm slechte) humor, maar hij wil het ook duidelijk als drama laten werken. Alleen deze aanpak is echt niets voor mij. Ik hou al zelden van melodrama en iedere vorm van extreem drama moet het van mij al snel van realisme en oprechtheid hebben om te overtuigen. Nakashima gebruikt de tegenovergestelde aanpak. Alle narigheid die hij kan verzinnen zit gewoon in één film. Nou ja, niet alle, alleen de meest extreme narigheden. Dit wordt met geen greintje integriteit, subtiliteit of terughoudendheid gebracht. Memories of Matsuko speelt als een stortvloed aan fysieke en psychologische mishandelingen die kennelijk uiteindelijk levenskracht moeten uitstralen. Echt waar, what the...

Niets is genoeg, dus ook niet belachelijk overdreven drama. Het moet ook nog allemaal gefilmd worden in een stijl waarin ieder shot extreem anders is. Alles ziet er apart uit en daardoor voel ik me bijna verplicht het te waarderen. Maar in feite vond ik het een spuuglelijke film, ondanks dat het wel origineel was. Het was erg kitscherig en de unieke stijl kan niet verhullen dat geen enkel shot sfeer of emotie uitstraalt. Het is plastic-interessantdoenerij.

En de liedjes... Ik wil het niet over de liedjes hebben. Ik wil ze vergeten.

Ik snap eigenlijk niet dat Nakashima hier zo mee weg komt op deze site. Is een extreme stijl genoeg? Het drama is zo dik aangezet en zo ontzettend sentimenteel dat het Douglas Sirk laat lijken op Michael Haneke. Een Amerikaanse film moest maar eens proberen te komen met eenzelfde einde waarin de hoofdpersoon onder zang van alle andere personages de hemeltrappen beklimt waar ze haar zusje ontmoette, dan had iedereen zijn messen al geslepen. Daarnaast is er een verzameling aan tegeltjeswijsheden, dat gecompleteerd wordt met opmerking dat Matsuko voor God kan doorgaan, omdat ze het alleen maar iedereen naar de zin wilde maken, ondanks dat de film haar meerdere malen als egoïstisch heeft getoond.

Het zal wel. Hier en daar zit er een effectieve scène in, maar dit soort extreme flauwekul hoeft van mij verder niet. Ik vind het verhaal nergens op slaat, de humor irritant, het drama te idioot voor woorden en de stijl afgrijselijk. Is de rest van het werk van Nakashima ook zo?
2*

Lange dialogen. Dat vat Winter Sleep aardig samen, al doet het tekort aan de wonderschone setting waarin Ceylan zijn film plaatst. Er wordt opvallend weinig over gesproken hier, maar in Once Upon a Time in Anatolia viel het me al op da Ceylan enorm mooie beelden kan maken van op zichzelf bijzondere locaties. Hier maakt hij het zich ogenschijnlijk al wat makkelijk door voor een wel erg schilderachtige plaats uit te kiezen, een hotel dat zich bevind middenin enkele schitterende rotspartijen. Zowel desolaat als bloedmooi. Misschien een metafoor die Ceylan graag toepast op zijn eigen film? Hoe dan ook, voor het grootste deel speelt het verhaal zich binnen af, maar de rotsen vormen de wanden van de interieurs en daarnaast is Ceylan nooit te beroerd om met weinig belichting zijn dialogen van wat sfeer te voorzien. De inspiratie is misschien het theater, maar film is nog altijd duidelijk het medium.

Wat overigens niet wegneemt dat je hier echt naar een heuse praatfilm zit te kijken. Natuurlijk verplaatst de actie zich met enige regelmaat naar buiten, vooral voor wat meer symbolische momenten (Aydin in de rotsen, een jachttocht). Niettemin, de dialogen vormen de hoofdmoot. Het voordeel is dat ik heel erg hou van films waarin mooi gesproken wordt en deze dialogen zijn van hoog niveau. Jammer dat ik de oorspronkelijke taal niet spreek, vind ik bij praatfilms altijd iets extra's toevoegen. Wat Ceylan hier vooral doet is de hoofdpersonen hun levensvisie uit laten leggen en er iemand fel tegen in laten gaan, totdat zo goed als ieders perceptie gebroken is (Ceylan kiest geen kant). Het draait uiteindelijk om hoe leden van de elite de wereld met grootse, vaak moralistische concepten benaderen, maar stiekem eigenlijk nooit verder dan zichzelf komen, hoe graag ze ook anders willen.

Boeiende stof, maar eerlijkheid gebied me te zeggen dat zelfs mijn voorliefde voor goede dialogen dit misschien wat te veel van het goede vond. Een gesprek hier kan makkelijk een kwartier lang over hetzelfde doorgaan, eigenlijk altijd lang nadat het punt van de scène al lang duidelijk is. Vaak gaat het door in cirkeltjes, waarin twee personages niet zozeer langs, maar meer om elkaar heen praten, al is het maar omdat ieder argument makkelijk weerlegbaar blijkt. Op zich uniek, want dit is iets wat vaak gebeurt in discussies, maar zelden tot nooit in films terug keert. Helaas vond ik het ook vaak gaan slepen en vroeg ik me af of een wat puntigere film van, zeg, twee en een half uur niet wat krachtiger was geweest. Ceylan had materiaal voor meer dan vier uur overigens en beweerd dat het moeite heeft gekost dit in te korten. Dat zie ik anders, maar het is ook zeer een kwestie van smaak hier vermoed ik, want niets is echt slecht. Het faalde alleen om mijn volle interesse te behouden tijdens de complete speelduur.

3,5*

Waar Koreeda het loodzware drama al zo luchtig mogelijk probeerde te vangen gaat hij hier nog een stapje verder, want deze film is zo luchtig dat het bijna geheel vrijblijvend wordt. Niettemin zit hier ook genoeg ellende verstopt, hoewel niet van het loodzware soort als bij Still Walking. In feite gaat dit over teleurstelling, iets wat alle volwassenen in zekere zin al bezitten en waar de kinderen over achter komen dat het ook deel uit gaat maken van hun leven.

Ondraaglijk zwaar als je het zo leest, maar de film voelt niet zo aan, alsof Koreeda zich de taak had gesteld om heftig existentialisme als een zomerbriesje te brengen. In zekere zin lukt het ook wel, want de boodschap komt aan, terwijl tegelijkertijd het gevoel overheerst dat je naar een aangename kinderfilm hebt zitten kijken (overigens heb ik nog mijn twijfels of deze film ook daadwerkelijk kinderen zou aanspreken). Toch is het moeilijk om echt onder de indruk te zijn. Het luchtige sfeertje wordt wat al te gemakzuchtig bereikt met die idyllische landschappen, constante zomerzon en vaak enorm vrolijke kinderen. Het is misschien prettig om naar te kijken, maar de hele tijd voelde ik me gemanipuleerd en ik vond dat de film nooit echt zijn zoete sentiment wist te verantwoorden. Koreeda leek bijna behaagziek tijdens de minste momenten, vooral in het eerste uur als we de personages leren kennen. Een bepaald gevoel van echtheid had het denk ik wat extra's kunnen geven. Het eindresultaat is me wat te lief, ondanks de serieuze, onderliggende gedachten.
3*

Prachtig einde! Een van de beste slotscènes ooit wat mij betrefd. En dat in een film-noir van de jaren '50.

Kiss Me Deadly is voor film-noir wat Johnny Guitar voor de western is: een film die duidelijk in een herkenbaar genre valt, met alle bekende elementen eraan vast, maar die totaal vreemd aanvoelt, zonder parodiërend te worden. Beide films zijn ergens wat belachelijk, maar hebben een uitzonderlijke kracht. Surrealisme is niet het goede woord. Het is gewoon vreemd.

Ik zag Pickup on South Street en The Big Heat als de meest gewelddadige films van de jaren '50, maar die zijn tam vergeleken met Kiss Me Deadly. Bijna ondenkbaar dat dit in het oude Hollywoodsysteem gemaakt is. Vooral in de tweede helft lijkt Meekers personage gewoon ongeduldig te worden en besluit hij iedereen meteen maar in elkaar te meppen in plaats van eerst op een normale manier vragen te stellen. De eerste helft is nog vrij gewoon eigenlijk. Alleen de opening valt op, maar daarna vervalt het een beetje in een routineus detectiveplotje dat ook ietwat traag verteld wordt. Pas in de tweede helft en met name het laatste half uur barst de hel los.

Een film als deze kan eigenlijk nooit perfect zijn, maar dat stoort niet zo. Het acteerwerk is soms slecht, enkele scènes werken niet lekker en bepaalde plotonderdelen zijn zwak uitgewerkt (ik weet nog steeds niet wat de rol was van die vrouw die uiteindelijk de doos opende). Maar op een bepaalde manier draagt zoiets alleen maar bij aan het wat subversieve karakter van de film. Dat maakt hem memorabel en ook zo leuk om te kijken. Gelukkig is Kiss Me Deadly nou ook weer niet slechts een curiosum. Het is een sfeervolle noir, met genoeg om te waarderen.
4*

Knowing is één van de eerste films uit 2009 die ik zie en ik kan nu al zeggen dat het één van de slechtste zal zijn. Tegelijkertijd is het echter ook al meteen één van de opvallendste. Knowing is namelijk een science-fictionfilm van het soort die we in Hollywood zelden zien: het probeert ons echt een filosofie voor te schotelen. De gebruikelijke aandacht voor special effects en spektakelscènes wordt hier voor de verandering eens voor een reden gebruikt in plaats van effects en spektakel om de effects en het spektakel. Dat is altijd een goed teken.

Jammer alleen dat ik de filosofie achter de film afschuwelijk vind. En dan bedoel ik ook écht afschuwelijk. Determinisme is mijn ding niet, ik zou niet eens willen geloven dat het lot van de mensheid op een of andere manier vaststaat. Maar dat Proyas in deze film gewoon maar de Aarde laat vergaan voor het determinisme gaat me een stap te ver. Natuurlijk mag de Aarde eens vergaan in de film, dat is weer eens wat anders. De scène ziet er ook geweldig uit.

Maar wat is de zin die Proyas aan dit einde geeft? Ik zou het toch interessanter gevonden hebben als de mensen invloed hadden gehad op de vernietiging of zoiets dergelijks. Nu gaat de Aarde omdat de Aarde moet vergaan, en dat is het. Het is een ideologie die me sowieso niet aanspreekt, maar de film gaat een stapje verder. Dat de Aarde vergaat op dit tijdstip stond allang vast en aliens, die hier toch duidelijk symbool staan voor engelen of zelfs God, weten de mensen te redden op een Christelijke manier, door met een (of misschien zijn er meer) nieuwe Adam en Eva te komen. Niet alleen is het universum deterministisch, het is ook nog Christelijk. En daarvoor moet de wereld boeten. Enige andere motivatie lijkt er niet te bestaan. Het zou een mooie aanklacht kunnen zijn voor zij die verantwoordelijk zijn voor determinisme, ware het niet dat er niemand verantwoordelijk voor gehouden kan worden. De film probeert enige hoop te geven door Cage op het einde te laten geloven in de hemel. Hoera? Ik haatte de aliens ook in iedere scène waar ze in voor kwamen, maar niet omdat ze schurkachtig overkwamen. Ik had gewoon geen behoefte aan ze in deze film.

Vanaf het moment dat ik doorhad dat de film geen kritiek ging leveren op determinisme werd ik al wat sceptisch, maar toen de film ook nog Christendom ging prediken schoot het gewoon in het verkeerde keelgat. Daar kan een indrukwekkende gefilmde vliegtuigramp, de Bernard Herrmann-achtige score en wat mooi camerawerk en belichting weinig aan veranderen. Cage's films van de laatste jaren hebben mij niet meer aan weten te trekken en dat is jammer, want het is een fijn acteur. Aanvankelijk vond ik hem hier weer goed, maar na een tijdje werd zijn rol toch wat te dik aangezet en wordt zijn moedeloosheid zo drammerig als de toon van de film.

Als een thriller is de film degelijk. Niet groots, maar kijkt het aardig weg. Als filosofische science-fiction is het enige goede wat ik erover kan zeggen dat men het in ieder geval geprobeert heeft. Het faalt echter gigantisch voor mij. Ik lijk hier trouwens wel een van de weinige te zijn die zich hier aan stoorde.
1,5*

Zoals ik wel verwacht had was Ghost in the Shell zo'n film waarbij herziening goed doet, alleen helaas niet zo veel als verwacht. Puur op het gebied van sfeer is dit toch wel een film die meer dan een gemiddelde score verdient. Het design en de muziek zijn zo goed, dat het regelmatig totale gebrek aan animatie nog nauwelijks stoort. Vooral die muziek is toch wel uniek. Bijna tegengesteld vaak aan wat je ziet, maar juist daardoor zo effectief. Het geeft een sereniteit aan de film.

Qua verhaal ben ik nu iets enthousiaster dan voorheen. Alle complotten blijven me te vaag en interessant, maar de hoofdlijn rond The Puppetmaster en de Majoor is toch wel boeiend en het krijgt een waardig einde. Toch blijft het op dit gebied vaak ook wat een stijve bedoeling, met klungelige dialogen die op zich wel diepgang hebben, maar aanvoelen alsof iemand een filosofisch boek aan het voorlezen is, wat zeker in een film toch haast wel de minst interessante manier is om zoiets te brengen. Die cruciale monoloog op de boot bijvoorbeeld: boeiende inhoud, maar het had nauwelijks minder boeiend gebracht kunnen worden. Het is bij dat soort scènes dat het gebrek aan animatie wat begint tegen te staan. Niet alleen krijg je dan eindeloos geklets, maar de praters bewegen alleen met hun monden.

Het is daar dat deze film achterligt op Blade Runner, waar het eigenlijk flink op voortborduurt. Oshii heeft echt wat aan die film toe te voegen, maar het komt er maar half uit. Het is voor mij toch vooral een film die overtuigd als sfeerfilm. Toch maar eens achter Innocence aan.

Verhoging naar 3,5*

Een kenner van de Taiwanese new wave ben ik niet bepaald, maar ik zag er twee binnen 8 dagen, deze en Three Times van Hou (of is die te laat om nog bij de beweging te betrekken) en ik zag een onverwachte overeenkomst. Kennelijk hebben die new wavers een enorme affectie voor het liedje Smoke Gets In Your Eyes van The Platters, want in beide films komt die prominent voor. Mooi melancholisch nummer wel, maar niet iets wat ik zo 1-2-3 zou verwachten in meerdere projecten uit Taiwan.

Dit is ook pas mijn tweede Yang, na Yi Yi. Dat maakt me niet echt een kenner van zijn werk en ik vind het moeilijk een link te leggen tussen die en The Terrorizers. Wel deed dit me meer denken aan die andere bekende nieuwe golf: die van Frankrijk in de jaren '60. Dit heeft in veel opzichte hetzelfde gevoel als veel vroege Godards. Het voelt wat losjes en ruw aan, bijna geïmproviseerd, maar toch met een goed oog voor compositie. Verder enkele scènes die er qua bijvoorbeeld geweld of een gekke gebeurtenis uitspringen, maar grotendeels vooral veel dialogen en relatieproblemen. Als verhaal vond ik het niet bijzonder bevredigend of boeiend en de huwelijksperikelen die het grootste deel van het middenstuk vormden waren niet al te pakkend. Het zijn toch vooral de stijl en enkele maffe momenten (die fotograaf en dat half-westerse meisje zorgen verreweg voor de beste scènes), die dit maken.

Ik vind het moeilijk om dit echt briljant te noemen, daarvoor is het me wat te onevenwichtig. Echter, het is ook wel een goed voorbeeld van een vroege film van een regisseur, waarbij je aanvoelt dat er nog grote dingen in het verschiet liggen. The Terrorizers is vooral iets dat meer belooft en afgaande van Yi Yi kregen we later ook meer van Yang.

3*

A Royal Affair wordt nog wel eens wat opzij gezet omdat het niets nieuws zou bieden, maar dat is niet helemaal terecht. Natuurlijk, de verboden affaires in de hogere kringen van het hof zijn niets nieuws en dit element wordt gebruikt om de film te verkopen. Persoonlijk vond ik dat het minst interessante deel van het verhaal. Hoe goed uitgewerkt ook, het grijpt echt niet aan.

Het meest boeiende was wat mij betreft het politieke element. Op dat gebied zou deze niet misstaan als een double bill met Steven Spielbergs Lincoln, met die als voorbeeld van hoe je nieuwe denkbeelden invoert in deze als een voorbeeld van hoe je het niet doet. Wat veel recensies hier lijken te missen is dat Struensee niet zo'n grote idealist was als hij aanvankelijk leek en dat hij niet zozeer ten onder ging aan een affaire, maar doordat hij een belabberd politicus was. Zijn aanvankelijk mooie plannen waren misschien te vooruitstrevend voor zijn tijdgenoten, maar ze worden uiteindelijk tegen hem gebruikt. Het is schrijnend hoe gemakkelijk hij censuur weer invoert als vrijheid van meningsuiting tegen hem gebruikt wordt. Hij heeft niet het karakter of het inzicht om diezelfde persvrijheid in zijn voordeel te gebruiken. A Royal Affair is niet zozeer het verhaal van een koninklijke driehoeksverhouding, maar van hoe een idealist een dictator wordt en hoe idealen verloren raken. Het is een prachtige ironische twist dat de aanvankelijk walgelijke koning hier het enige oprechte personage is.

Misschien is het meer een film voor het hoofd dan voor het hart en is het voor een kostuumfilm wat conventioneel gefilmd, maar ik kon deze wel smaken. Meer dan de regie of het audiovisuele aspect ligt de kracht hier in het script en de acteurs. Zeker een aanrader voor liefhebbers van politieke films.
3,5*

The King of Devil's Island heeft zeker sfeer en goede acteerprestaties, maar kwam me iets te bekend voor. Het is een waargebeurd verhaal, maar niettemin zag ik er iets te veel Cool Hand Luke in. Of zelfs One Flew Over the Cuckoo's Nest. De grauwe aankleding en dat toch typische Scandinavische sfeertje mag er zeker zijn en het is allesbehalve vervelend om naar te kijken, maar niettemin had het weinig impact op me allemaal. Iets te voorspelbaar gewoon. Veel heb ik er dan ook niet over te zeggen. Alleen nog bijzondere complimenten voor Benjamin Helstad en Trond Nilssen, de twee jonge hoofdrolspelers. Die maken er toch wel iets meer van.

3*

Die Grigori Kozintsev weet wel hoe hij Shakespeare moet doen, zeg. Ik vond zijn versie van Hamlet al zeer geslaagd, maar deze King Lear is zelfs nog beter. Als je een van die personen bent die zich erbij neer kan leggen dat de legendarische dia- en monologen nu in het Russisch uitgesproken worden dan is dit een must.

Vooral knap is dat Kozintsev erin slaagt het tegelijkertijd een puur filmisch iets te maken en toch trouw blijft aan de roots van het stuk. Hij verwijdert weinig tot niets belangrijks van Shakespeare (al zullen meningen daarover altijd verschillen), maar de theatrale aard wordt gecompenseerd door een goed oog voor locatie. Van zanderige heuvelvlaktes, via donkere kastelen naar een storm op de hei: dit heeft veel sfeer. Het meeste ondersteund ook de duistere inhoud van dit verhaal en het is dan ook zeker geen show-off. Veel Shakespeare-adaptaties zijn óf te theatraal óf overcompenseren op audiovisueel gebied. Hier is de balans waarschijnlijk het beste dat ik tot nu toe gezien heb.

Net als bij Kozintsev's Hamlet verdient ook deze keer weer de cast een eervolle vermelding. Het lijkt me lastig om een betere te vinden. Tot in de kleinste bijrol verzorgd. Daarbij vind ik dit sowieso al één van de beste stukken van Shakespeare, misschien wel dé beste, dus ik ben hiermee in mijn nopjes. Ja, Kurosawa's versie is misschien nog beter en origineler, maar is geen al te directe adaptatie. Op dat gebied is Korol Lir vooralsnog de beste.

4*

Ik ben niet de eerste die Godard-invloeden herkent hier. Dit is ongeveer de film die je zou krijgen als Godard geïnteresseerd was geweest in alleen maar de visuele kant van zijn films, seks en geweld. Toch is de gekte hier ook wel weer erg Japans en loopt het duidelijk vooruit op latere gekke Japanse actiefilms, van bijvoorbeeld Takashi Miike. Ik vond het wel een lekker filmpje. Ik moest er even inkomen, misschien omdat ik een wat serieuzere actiefilm verwachtte, maar volgens mij lopen de eerdere scènes ook wat minder goed. De serieuze vrouw en huurmoordenaar nummer 1 maken echter veel goed en leveren veel leuke scènes op. Vaak ook geweldig geschoten. Er wordt veel geëxperimenteerd met zowel verhaal als met de camera. Zoals wel in meer films is dat niet altijd even boeiend of geslaagd, maar het levert een fris filmpje op die toch vooral vaak vermaakt.

3,5*

Aan het eind van 2011 kwam er een film in de Nederlandse bioscopen met de titel Hysteria. Die titel hadden ze beter kunnen bewaren voor Kotoko, een bijzonder hysterische film die nu al de prijs heeft gewonnen voor minst subtiele film van het jaar. Tsukamoto legt alles er zo dik bovenop, zowel qua verhaal als qua beeldtaal en geluid dat ik de hele speelduur heb getwijfeld of het een komedie was. Kennelijk was het serieus bedoelt. Als komedie was het al niet best, maar als drama is het gewoon te belachelijk voor woorden. De eerste twintig minuten of zo zijn rampzalig, als de vrouw mensen dubbel ziet, de camera alle kanten in schudt en er flink wat gegild wordt. Die scène waarin ze met haar krijsende baby in een arm probeert iets te koken vond ik een van de slechtste die ik ooit gezien had. Als de film wat tot rust komt is het bekijkbaar en met het rolletje van Tsukamoto zelf wordt het soms zelfs leuk, maar als regisseur heeft hij gewoon te weinig vertrouwen in de intelligentie van de kijker en blijft hij alles erin rammen. We zullen weten dat deze vrouw gek is en aftakelt en hij kiest de gemakkelijkste manier om dit te doen: alle remmen los. Nooit mijn favoriete aanpak, maar hij werkt het ook nog eens slecht uit. De elegantie van een Noe had het misschien kunnen redden, maar lelijk handheldwerk en eindeloos geschreeuw doen het voor mij niet.
1,5*

Ik ben ook wel benieuwd wat de echt hoge stemmers te zeggen hebben, eigenlijk.

Kramer vs. Kramer zou wel eens de grootste verrassing uit het rijtje winnaars van de Oscar voor Beste Film kunnen zijn. Ik had een oversentimentele en wellicht gedateerde tranentrekker van het RTL-4 woensdagavondniveau bedacht (bestaan die films eigenlijk nog?). Ik snap wel waarom mensen dit een tranentrekker noemen, maar ik had zelf niet het idee dat er echt doelbewust naar mijn tranen getrokken werd. Het is geen oversentimentele film of zo, maar een realistisch gebrachte film die inderdaad wel ontroerd. En nee, niet alleen, zoals Confusius hierboven stelt, voor gevoelige vaders en moeders, want ik ben toch echt geen vader en als ik het goed heb ook geen moeder.

Met uitzondering van de ietwat jammere eindtwist van de laatste minuut waarin Hoffman zijn zoontje ineens weer krijgt (al denk ik wel dat het zoontje beter af is) kwam de film op mij over als iets dat in het echte leven kan gebeuren, en ook precies op de manier waarop het in de film gebracht werd. Ja, inclusief het ietwat plichtmatige ontslag van Hoffman. Sowieso werd dat ontslag goed uitgewerkt in de film, terwijl dat in de meeste films met een karikaturale hardheid getoont wordt. De film gaat nooit te ver en wil nooit te gemakkelijk scoren. Of weet het goed te verbergen, maar dat doet er niet toe.

Overigens alle lof voor Dustin Hoffman. Ik bewonder hem al jaren, maar ik verbaasde me door hier zijn meest menselijke optreden te zien. Ik verkies misschien nog steeds zijn rollen in Midnight Cowboy en The Graduate, maar Hoffman wist mij gewoon de hele film mee te krijgen. Het is werkelijk een van die zeldzame performances die een film echt naar een hogere score trekt. Neem zo'n scène in de rechtbank waarin hij moet uitleggen waarom hij voor het kind moet zorgen en niet Streep. Hij brengt zijn tekst daar met een totaal geloofwaardige mix van opgewondenheid, boosheid, driefheid en vast nog wat andere 'heden', maar gaat nooit over-the-top. Streep vond ik minder. Zoals wel vaker vond ik haar iets te gemaakt spelen en bovendien lukte het haar gewoon niet om sympathie bij me op te wekken voor haar karakter, al leek dat wel de bedoeling. Dat doet een klein beetje afbreuk aan de film, maar gelukkig krijgt ze niet te veel screentime en wordt ze gecompenseert door een geweldige Jane Alexander en de jonge Justin Henry.

Als Hollywood zijn familiedrama's eens vaker zo goed uit zou werken en emotioneel goed onder controle zou houden zou het bij mij waarschijnlijk een populairder genre zijn. Dit is zeker goed voor 4 kleine sterren.

Na de onhoudbare hysterie van Sokurov's eerdere Save and Protect is The Second Circle voor mij toch wel een verademing. Het is één van die films die conceptueel heel simpel blijft, maar uit dat kleine uitgangspunt toch een hoop weet te halen.

We volgen een zoon wiens vader overleden is en die wacht tot de begrafenis. Hij blijft, buiten de opening om, altijd dicht bij het lijk en komt zo dan ook nauwelijks buiten het huis waar de overledene is opgebaard. Een sobere locatie en een minimum aan personages, meer heeft Sokurov niet nodig. Gefilmd in een sepia-achtig bruin en weer met veel aandacht voor diepteshots, maar wel diepteshots waarin de diepte vaak veel zegt over wat er gebeurt. Zo'n scène waarin het lichaam op de achtergrond gebalsemd wordt, terwijl de zoon praktisch op de voorgrond zich verschuilt omdat hij nauwelijks durft te kijken, is prachtig.

Wat me specifiek hier aansprak was de onbeholpenheid van de zoon. Het is duidelijk dat hij vervreemd was van zijn vader en ik vermoed dat hij weinig interesse had om hem nog een laatste dienst te bewijzen. Maar deze tijd brengt toch wat weemoedige gevoelens naar boven en ik vermoed dat hij uiteindelijk toch wat affectie had voor zijn vader en hem een waardig afscheid wilde geven, ondanks dat het hem aan de juiste middelen en kennis van zaken ontbrak. Dit klinkt bijna als een Hollywoodmelodrama zo, maar de hernieuwde band tussen vader en zoon werkt hier toch wat anders omdat de vader dood is, dit niet het type film is waarin de zoon tegen het lijk begint te praten (gelukkig), er geen geesten verschijnen en er ook niemand is om de vader te prijzen. Sokurov heeft bijna niets om mee te werken wat dat betreft en brengt het toch over.

De onhandigheid waarmee de zoon zijn taak probeert te volbrengen is aandoenlijk en ietwat zwart-komisch, maar vooral menselijk. Het voelt als een spirituele film aan zonder echte spirituele elementen. Het is al met al ontroerend, zelfs al sleept het hier en daar een beetje moeizaam voort en stoorde ik me voor de tweede keer op rij aan het amateuristisch aandoende geluid in een Sokurov-film.
4*

Mijn eerste Koreeda en eerlijk gezegd vind ik het niet heel indrukwekkend. Origineel is het wel, maar de toon beviel me niet altijd even goed. Aanvankelijk is het luchtig en vol levenslust, wat aangenaam werkt, maar tegelijk iets te vluchtig is om indruk te maken. Dan op de helft of zo wordt alles ineens heel duister (inhoudelijk dan, de beelden blijven zonnig). Ineens wordt de pop 'verkracht' door haar baas, begint iedereen naar te doen en vermoord ze per ongeluk haar vriendje.

Op zich niets mis met een luchtige film wat meer inhoud proberen te geven, maar de ommeslag was érg resoluut. Ik snap dat de regisseur er iets mee wil zeggen over de leegheid van de moderne mens en je kunt het als een soort film over verlies van onschuld zien, maar voor mij werkte het niet. Wel is het goed uitgevoerd, met name de moord en de erotische opblaasscène, maar het zijn voor mij meer twee helften die 3,5* scoren, maar samen 2,5* of zo worden. Gelukkig is het wel aangenaam gefilmd en prima geacteerd.
Ik kom toch nog uit op 3 sterren.

Best een sypmathiek en charmant filmpje, maar ook meer een niemandalletje dan ik op het eerste gezicht verwacht had, zeker gezien de thema's die er aangekaart wordt. Het begint allemaal nog heel sterk en zelfs ietwat mysterieus met die sniper die vastgeketend wordt op die berg. Dat levert het beste half uur op. Gewoon een simpele, maar intrigerende situatie waarvan ik benieuwd was hoe het af zou lopen.

Het stuk dat erna volgt draait volledig om miscommunicatie en hier verandert de film in een komedie. De misverstanden zijn wat simpel uitgewerkt en uitbundige humor zoals de seksscène voelt zelfs niet helemaal op zijn plaats. De acteurs houden het nog overeind, vooral Juuso.

Met het laatste deel kon ik echter nog minder. Ineens verandert het verhaal in een soort mythische vertelling over de dood en blijkt Anni zelfs een soort semi-magische medicijnvrouw te zijn. Een sterke scène op zichzelf, maar hier vond ik het niet zo op zijn plaats. Wat daarna volgt is ook niet echt opzienbarend.

Echt slecht wordt het niet, maar het gevoel overheerst dat het allemaal wat steviger mocht. Zelfs de schitterende landschappen hadden net iets mooier in beeld gebracht kunnen worden. Helaas is het dus vooral een intrigerend startende film, die uiteindelijk toch steeds meer zijn kracht verdient. Alleen de charmes houden het de hele speelduur overeind.
3*

We kennen allemaal de term 'teveel van het goede' en nergens lijkt het zo van toepassing als op het uiterlijk van The Place Promised in Our Early Days. Ja, het is goed, maar we krijgen er teveel van. Is dat mogelijk? Zoals de uitdrukking ons leert wel. Bijna ieder shot uit de film zou ik vast willen leggen en aan de muur hangen. De belichting en het kleurgebruik is ontegenzeggelijk mooi. Maar op een bepaalde manier was ik er al snel mee verzadigt. In feite maakt Shinkai grotendeels dezelfde shots, steeds maar weer. Daar komt bij dat hij vrij snel monteert, waardoor de shots elkaar snel opvolgen en niet alleen de overeenkomst tussen de shots net iets te opvallend wordt, maar dat ze bij elkaar opgeteld overdadig en kitscherig worden. Is dit een duidelijke uitleg? Ik vind het probleem dat ik ermee heb moeilijk te verklaren. In ieder geval werd ik op een gegeven moment moe van het zoveelste shot met opvallende belichting. Shinkai is misschien iets té enthousaist in zijn nadruk op een invallende lichtstraal of een paar waterdruppels. Het werkt op een uiteindelijk niet meer voor mij.

Ook ben ik niet zo kapot van zijn wereldbeeld als ik kijk naar zijn personages en zijn thema's. Het is allemaal wat te kinderachtig naar mijn smaak, maar bovenal te schattig en te sentimenteel. Hier vind ik het ook moeilijk om de zere plek precies aan te wijzen. Zijn Ghiblifilms (en veel andere animes) ook niet vaak schattig? Heb ik Whisper of the Heart niet in mijn top 10 staan? Ja, maar er lijkt wat meer bijt in die films te zitten en wat meer afwisseling van emoties. Bij Shinkai kijk je anderhalf uur naar smachtende personages die weinig andere emoties hebben dan heftige verliefdheid. Ze hebben nauwelijks humor en geen werkelijk slechte eigenschappen. Ze zijn gewoon ongeloofelijk verliefd, zo erg dat ze er bijna van lijken te moeten huilen. Regelmatig wilde ik tegen de personages zeggen: "Raap jezelf bij elkaar en groei op." Het probleem is ook dat de personages verliefd lijken te zijn om het verliefd zijn. Van chemie lijkt geen sprake te zijn, laat staan seksuele aantrekkingskracht of interesse in elkaars persoonlijkheid. Een beetje zoals Twilight, al zullen de fans van deze film mij de vergelijking niet in dank afnemen.

Shinkai zou met gemak een van de beste animatieregisseurs kunnen worden. Hij heeft enorme potentie. Maar net als zijn personages zou hij van mij volwassen mogen worden. The Place Promised in Our Early Days voelt aan als een film gemaakt door een puber die net de eerste liefde ontdekt heeft. Natuurlijk sluit dat aan bij de hoofdpersonen, maar de film heeft dezelfde nadelen als het kijken naar zo'n pubers. Als je iets ouder bent weet je dat al die emoties wat overdreven zijn en de wereld meer te bieden heeft. Dergelijke observaties mis ik hier. De romantische geest van Shinkai is mooi, maar zoals gezegd teveel van het goede. Wel is het vreemd dat een romanticus als hem de shots zo kort aanhoudt. Je zou er toch bij weg willen dromen, lijkt me. Overigens had ik ook erg veel moeite met de vele uitlegscènes hier. Zoals wel meer Japanse regisseurs lijkt Shinkai helemaal enthousiast te worden als hij uitleg mag geven aan filosofische of technolische situaties en verliest hij zich in wetenschappelijke dialogen. Het boeit me erg weinig allemaal.

Toch moet ik toegeven dat het tegen het einde me meer pakte. Vanaf het moment dat de vliegmachine opstijgt wist de film eindelijk voor mij het juiste gevoel over te brengen. Eerst een mooi, kort actiestuk en vervolgens perfecte stilte, met droomscènes die werken en een krachtig gevoel voor mythologie. Erg goed gedaan, maar dat bewijst alleen maar meer mijn gevoel dat Shinkai een regisseur met potentie is. Meer van dit soort momenten graag.

Voices of a Distant Star werkt voor mij nog het beste van alle Shinkais (wellicht herzie ik die vandaag). Blijkbaar een regisseur die voor mij het meest tot zijn recht komt in kleinere porties.
2,5*

Niet helemaal wat ik er van verwacht had. Kurosawa bewijst zich wederom als een briljant filmer met enkele zeer sfeervolle scènes en hij weet ook wel een soort dreigend gevoel over de film te hangen (al kwam dat misschien ook omdat ik wist hoe het afliep, omdat ik wel bekend ben met Macbeth). Veel scènes zijn schitterend gefilmd, met name de eerste ontmoeting met de bosgeest en natuurlijk het wandelende bos. De pijlenregen stelt ook niet teleur, ondanks dat ik al wist dat ie kwam. Vind het een betere afsluiting dan het wat vergezochte einde van Shakespeare's versie.

Maar toch kwam de film niet helemaal tot leven. Het wilde maar niet meeslepend worden. Het was zelfs een beetje traag bij tijd en wijle. De film miste wat mij betrefd ook enige dramatische impact. De personages waren bij Shakespeare al niet sympathiek, maar ik miste hier gewoon enige betrokkenheid bij ze. Dit komt ook de spanning niet ten goede. Het zal vast heiligschennis zijn dat ik dit zeg, maar ik vind Mifune hier echt heel slecht acteren. Hij is sowieso niet de meest subtiele van alle acteurs en ik heb de waardering van hem nooit helemaal begrepen, maar hier is hij gewoon miscast wat mij betrefd. In iedere scène spert hij zijn ogen wijdt open en schreeuwt hij iedere zin hard uit. Het is gigantische overacting die totaal niet past bij de rest van de film. Mifune's vrouw hier is overigens wel degelijk goed gecast. Macbeths vrouw was sowieso al een interessanter personage dan Macbeth, maar de Japanse variant is ijzersterk.

3*, geen slechte film, maar ik herken er geen meesterwerk in. Wordt eens tijd dat ik een Kurosawa zie die bij The Seven Samurai in de buurt komt. Gelukkig heb ik Ikiru, Rashomon, Ran, Yojimbo en High and Low nog niet gehad.

Kung Fu Hustle is een knappe, hypergestileerde martial arts film en een even goede pastiche van een hoop genrefilms door elkaar heen. Echter, voor mij was het 't meest bijzonder dat Chow weg wist te komen met humor die mij totaal niet ligt. Dan denk ik aan de wat meer puberale grappen rond snot en blote konten. Ik ben geen groot kenner van Hong Kong kung fu films, maar de paar die ik zag hadden vaak ook zo'n humor en dat was een enorme stoorzender. Nu veel minder, wat overigens niet meteen wil zeggen dat ik het grappig vond.

Ik denk dat de uitvoering van de film als geheel gewoon erg helpt. Chow stopt het zo vol met visuele vondsten, maffe stunts, plottwists, kleurrijke personages en gewoon coole actie dat ik geen tijd krijg om me te ergeren aan de wat meer infantiele humor. In zekere zin hoort dat gewoon bij deze enorme lawine aan gekte en draagt het bij aan de sfeer. Het tempo ligt ook hoog. Het is ook het type film waarbij het onvermijdelijk is dat niet alles werkt, daarvoor gebeurt er haast te veel. Maar zo veel van die grote hoop werkt wel dat het heel makkelijk wordt om vergevingsgezind te zijn en te genieten van de achtbaanrit. Ik vond het een stuk leuker dan verwacht in ieder geval.

4*

Tja, wat zeggen we over de zoveelste Dreamworksproductie en dan ook nog een vervolg? Het origineel vond ik niet meer dan aardig, hetzelfde geldt voor het tweede deel, die volgens veel recensies beter zou zijn. Persoonlijk vind ik hem net ietsje zwakker. Er zitten wel een aantal geslaagde actiestukjes in, een paar grappen die werken en wat mooie beelden, maar het is tekenend voor Kung Fu Panda 2 dat het echt zo'n film is waarbij ik de positieve kanten moet beschrijven met 'wel een aantal', 'een paar' en 'wat mooie'. Het is moeilijk om enthousiast te worden van Kung Fu Panda 2, zelfs al heeft Dreamworks ze slechter gemaakt.

2,5*

P.S. Leuk voor Jean-Claude Van Damme dat hij nu zo groot op de poster genoemd wordt, maar meer dan twee of drie zinnen tekst heeft hij niet en zijn vijf minuten schermtijd zijn voornamelijk als toeschouwer.

Opmerkelijk dat van alle Miyazakifilms deze het laagste gemiddelde heeft op MovieMeter (al is 3,65 nog altijd niets om je voor te schamen). Persoonlijk vind ik het wellicht zijn beste, al is het moeilijk kiezen.

Het is in ieder geval zeker samen met My Neighbour Totoro de meest unieke. Hoewel ook dit weer een fantasyfilm is, is het wel een ander soort fantasy dan de andere Miyazaki's. De mix tussen magische elementen en een semi-echte setting in het Italië van de depressie is bijzonder en tevens schitterend uitgewerkt, al duurde het even voordat ik door had dat de personage Italiaans waren (dat is nou eenmaal niet het eerste waar ik aan denk als ik personages Japans hoor spreken). De wereld die Miyazaki hier schept doen vaag denken aan oude films van de jaren '30 en '40, maar voelt tegelijkertijd modern aan en het geheel ademt toch nog echt Miyazaki uit.

Ik vond het ook leuk dat de toon hier wat anders is. Ietsje droeviger en de film is over de gehele linie wat mysterieuzer. Gelukkig gaat dit niet ten koste van de humor en het avontuur. De balans is uitstekend en rustigere, emotionele scènes zoals die met de vliegtuigen die naar de hemel opstijgen worden afgewisseld met erg vermakelijke momenten, met name de laatste confrontatie tussen Curtis en Porco.

De karakterisatie is ook sterk getroffen. Na alle schattige meisjes uit zijn vorige films is de cynischere Porco (een Humphrey Bogart-achtig personage, maar dan een varken) een frisse wind. Het gebruikelijke meisje is verplaatst naar een bijrol, maar deze Flio is stoerder dan normaal en een waardige teamgenoot voor de held. Zelfs Gina, die wat serieuzer en realistischer oogt dan de rest, komt goed uit de verf, ondanks dat ze door haar stijl uit de toon had kunnen vallen.

Ik vond het dus allemaal helemaal geweldig. Het laat zien dat Miyazaki ook wat andere kanten in zich heeft. De term 'volwassen' is wat vreemd toepasbaar hier, maar ik zou Miyazaki toch nog eens graag iets in deze lijn zien produceren.
4,5*

Dogtooth heeft een leuk concept dat uitstekend uitgewerkt wordt. Ik hou wel van het surrealisme dat hier te zien is. Buñuel zou er trots op zijn geweest. Hoogtepunten zijn voor mij de woorden met een andere betekenis, de kat en vooral dat gekke dansje. Dit is ook zwarte humor op zijn best, want ondanks dat het allemaal zeer grappig is wekt het ook een verontrustend gevoel op. Echt gemakkelijk kijk je er niet naar. Het knappe is dat ik me nog best kon voorstellen dat de psychologie van de personages zich werkelijk zo ontwikkeld zou hebben met zo'n opvoeding (niet dat ik deze stelling ergens op zou kunnen staven). Lanthimos is duidelijk een groot talent, waarvan ik benieuwd ben wat hij in de toekomst brengt.

Wel jammer dat hij koos voor een standaard open einde. Ooit vond ik het nog wel briljant als de regisseur eindigde met een vraag over een concrete gebeurtenis, zoals hier de vraag of de meid in de auto het overleeft of niet, maar intussen ken ik dergelijke eindes wel. Hier is het nog een extra zwaktebod. De belangrijkste vraag die mij prikkelde in de film is wat er zou gebeuren als een van de kinderen wel in de buitenwereld terecht zou komen en de vraag die Lanthimos er voor in de plaats legt is niet half zo prikkelend. Als hij dan toch een open einde wilde had hij beter kunnen kiezen voor bijvoorbeeld een scène waarin de dochter door het hek glipt en in de nacht verdwijnt, zonder dat we zien wat er met haar verder gebeurt. Ook niet origineel, maar toepasselijker.

Niettemin is dit een fijn staaltje surrealisme en toch wel een film die gezien moet worden.
4*