Opinions

Erg wisselvallig.

Warrig hak-op-de-tak plot. Dat had de spanning kunnen verhogen, als het goed gedaan was, maar hier gebeurt dat absoluut niet.

De spanning wordt gedurende een aantal minuten zorgvuldig opgebouwd, maar wordt achteloos in een paar seconden weer afgebroken door een onbenullige scene. Erg jammer. Ook wordt het niet zo nauw genomen met de wetten van de logica.

Toch een aantal erg goede en uiterst vermakelijke spektakelscenes en er is veel experimenteerdrift te zien bij de makers. Soms is het niet om aan te zien (te statisch computerspel achtig en brakke sfx bij die helicopters tussen het windpark) en de montage en cameravoering is vooral in het begin van de film erg matig.

Philip Seymour Hoffman is een originele bad guy. Helaas geeft het script m weinig speelruimte. Zijn psychologische oorlogsvoering had veel groter moeten zijn. Dan was PSH helemaal tot zijn recht gekomen.

Geen topvermaak, maar wel ok filmpje.

Kan er nog best mee door, vind ik. Viel me niet tegen.

Het is een wat vreemde film met een aantal excentrieke rare snuiters, maar die maken het net interessant.

De film is best mooi geschoten op mooie locaties. Alleen de long shots hebben wat korzeligs, maar het stoorde me niet.

Jack Nicholson speelt een dief die zich verbergt op een behoorlijk stuk land, met een klein huis. Hij is op zijn hoede en doet zich voor als keuterboer met moestuin. Zijn bende zit echter nog vol plannen.

De mysterieuze huurmoordenaar Marlon Brando is altijd dreigend in de buurt, en langzaam wordt de bende van Nicholson een kopje kleiner gemaakt en de onvermijdelijke climax kan niet langer uit blijven...

Jammer, een gemiste kans. Het eerste uur is erg vlot en leuk. Ook een kleurrijk beeld van een volksbuurt in Napels.

Daarna volgt een traag en voorspelbaar vervolg. Had zeker een kwartier tot 20 minuten korter gemoeten.

Een charismatische hoofdrol voor de onbekende Luigi D'Oriano. Hij heeft wel wat van een jongere Roberto Benigni.

Wat opvalt is de grote naïviteit van de 'bende'.

En wat ook opvalt dat ze er zo lang mee door kunnen doorgaan, ondanks de vele invallen. En toch blijven volharden met een onnozele bord voor hun kop mentaliteit, ondanks de vele waarschuwingen. Het lijkt maar niet tot ze door te dringen wat hun te wachten staat. De climax laat een beetje te lang op zich wachten.

Iedereen maakte vroeger zijn eigen mixtapes opgenomen van de radio. Deze lucratieve mixtapes handel op markten was mij in Nederland niet bekend. Die was er vermoedelijk ook niet, maar in Italië knepen de autoriteiten (te) lang een oogje dicht.

Deze film is net zo mooi als de titel!

Heel bijzonder om Nederlands-Indië van begin 20e eeuw te zien. Alle aspecten van de samenleving komen aan bod.

De beelden zijn indrukwekkend. De camerastandpunten zijn steeds opvallend goed gekozen. Bijna elk shot in deze film zou je kunnen inlijsten.

Mooiste fragmenten: de trein die door een landschap met veel hoogteverschillen rijdt, het opschudden van het katoen (betoverend mooi!), de kano's op de rivier die dansen op de golven. Beelden die op mijn netvlies gebrand zijn. Ook de krokodillenjacht is bijzonder om te zien. Er zijn nog zoveel voorbeelden te noemen.

Monnikendam heeft een prachtige selectie gemaakt van archiefbeelden die hij toont zonder commentaar of uitleg. De beelden zeggen zoveel over onze koloniale geschiedenis. Er is echt heel veel uit de beelden te halen.

Het geluidsontwerp is schitterend. Bij de oude beelden zat geen geluid, maar de geluiden die er onder gezet zijn passen er erg goed bij. Dit voegt namelijk echt iets toe.

Je hoort tussendoor ook een aantal gedichten. Het zijn mooie gedichten en de vrouw die ze opleest heeft een mooie stem.

Prima als luchtig tussendoortje.

De Fransen zijn erg goed in kluchten en kluchtige films. Bij zulke films horen over-the-top humor en lekker gekke typetjes.

Niet zo leuk als 8 Femmes, maar zeker ontspannend vermaak met een goede cast.

Wat moet Catherine Frot met zo´n opa.

Totaal onzinnig verhaal. Alleen op bepaalde momenten vermakelijk.

Niet spannend en ook zelden grappig.

Geef mij dan maar Manhattan Murder Mystery!

Aangename zomerse vakantiefilm met precies de juiste toon. Een film die behoorlijk levensecht overkomt.

Ik heb veel sympathie voor Laure Calamy. Zij komt altijd heel frivool over. Haar mimiek is leuk.

Vincent Macaigne is een beetje een goeiige en gedienstige sul, maar toch broedt hij erop op nu eens uit zijn schulp te kruipen...

De vrij korte speelduur past goed bij de film.

Goed dat dit aan de kaak gesteld wordt.

De content creators zijn toch wel erg naïef. Ja het is natuurlijk hun boterham, maar toch.

Voor het bedrijf Pornhub geen enkel goed woord. Wat een treurig gebeuren als ze zulke misstanden te lang hebben laten begaan op hun platform.

De documentaire duurt inderdaad te lang. Dit had wel in 60 minuten verteld kunnen worden. Sommige pratende hoofden hadden niet zoveel te melden. En jammer dat ze Laila Mickelwait niet aan het woord laten, je ziet haar enkel op archiefbeeld. Zij heeft nogal wat op gang gezet met haar beweging. Zij heeft denk ik het meeste bereikt.

De controle van uploaders lijkt me wel minimaal. Als ze alleen naar paspoort en identiteit kijken, hoe beoordelen ze dan of het wel rechthebbenden zijn die de uploads hebben gedaan?

En het blijkt dat uploads van materiaal van slachtoffers na verwijdering doodleuk weer opduikt, keer op keer.

Het systeem deugt dus van geen kanten. Ik vermoed dat het niet meer toestaan van downloads makkelijk omzeild wordt.

Met een beter script was dit een klassieker geweest, zelfs internationaal gezien.

En met een beter script bedoel ik meer diepgang en een beter einde.

De film ademt een Bergman sfeer uit. Ellen Vogel is erg goed. De regie is perfect.

Kan zijn dat ik bij herziening de film nog iets hoger waardeer. Ik denk het wel eigenlijk.

Ik houd wel van kluchten, maar deze doet me toch net wat te gedateerd aan. Natuurlijk heeft het ook nog wel z'n charme, maar het is een beetje oubollig allemaal.

De 'krotten'wijk is leuk weergegeven. Het ziet er uit als een veredelde dumpplaats.

Yves Deniaud speelt het goed. Hij komt een beetje over als een tokkie, maar wel eentje met het hart op de goede plek. En brokkenpiloot.

Yves Deniaud ziet er trouwens ouder uit dan zijn leeftijd, hij was toen nog maar 52 maar ziet er ouder uit. Hij werd ook maar 57 jaar.

Het is zo'n film die beter had gewerkt met een speelduur van 90 minuten. Nu sleept het net iets te lang aan, valt het in herhaling en laat de ontknoping net wat te lang op zich wachten.

Louis de Funes' rol is erg marginaal en niet memorabel.

Een prachtige kijk in een andere cultuur, de Indiase om precies te zijn.

Althans, van de rijke upper-class, want daar gaat de film over.

Over het algemeen een vrij luchtige film, met een paar dramatische gebeurtenissen.

Ik zie er niet het juweeltje in dat anderen er in zien.

Mooie film.

Goeie rollen van Billy Bob Thornton en Halle Berry.

Het eerste uur vind ik minder goed dan het fenomenale laatste uur. Tijdens het eerste uur vinden zoveel dramatische gebeurtenissen plaats, dat 't ten koste gaat van de intensiteit. Ik vind dat de schrijvers teveel dramatische gebeurtenissen in dat eerste uur hebben gestopt.

De personages gaan na een dag verwerking ook weer over tot de 'normale' orde. Dat vond ik wat vreemd. Ik doel met name op het personage dat Billy Bob Thornton speelt. En hoe makkelijk hij van zijn racistische gedrag af komt, vond ik ook wat vreemd.

Mijn bezwaar is dus, dat door de vele plotwendingen in het eerste uur, er te weinig ruimte is voor karakterontwikkeling.

De tweede helft van de film vind ik schitterend.

Het tempo van de film wordt wat lager, wat de film enorm ten goede komt. Prachtig hoe Billy Bob Thornton en Halle Berry spelen, heel intens.

De sexscene vind ik on-Hollywoods goed. Geen standaard wip onder de lakens, waarbij de man binnen tien seconden klaar komt.

Na de aanstellerij van Halle Berry op de Oscaruitreiking, duurde het lang voordat ik de film wilde zien, maar ik ben blij dat ik 'm nu toch gezien heb.

Teleurstellende prequel.

Ik was er al een beetje bang voor, maar deze tweede Monsters film is een overbodige gebleken.

De karakters verliezen hier een groot deel van hun kleur. Het verhaaltje is te afgezaagd.

De originaliteit en het sterke verhaal van de eerste film worden hier teniet gedaan.

Het is nog wel vermakelijk, maar de grappen zijn flauw en het verhaal voorspelbaar.

Het is wel mooi gemaakt, maar in alle opzichten verkies ik Monsters Inc. boven deze film.

Hopelijk komt er geen derde film meer.

Heel leuk!

Een 10 voor de vormgeving. Goede stemmenacteurs: John Goodman en Billy Crystal in het bijzonder.

Veel humor, ook voor volwassenen. Hele grappige monsters.

Topvermaak.

Pff, wat een heftig verhaal...
Een Falling Down trip door een ziek zorgstelsel, voortreffelijk gespeeld door protagoniste Jana Raluy
De rechtszaak die je in flarden op de achtergrond hoort is een slimme zet. Het geeft de film net wat meer chachet.
De climax is wrang en tegelijk ontnuchterend. Het is al met al een nogal deprimerende film.

Erg goede sciencefiction film met een overtuigende 'meervoudige' rol van Sam Rockwell.
Een sterk ingenieus plot, met enkele mooie verrassingen.
De pratende computer met de stem van Kevin Spacey is hier in feite ook een hoofdpersonage.
Eigenlijk denk je steeds dat hij uiteindelijk vast niet te vertrouwen is, maar ik vond het toch wel verrassend dat hij dat toch wel degelijk blijkt te zijn.
De locaties en art direction zien er goed uit.
Sam Rockwell begint toch wel een van mijn favoriete acteurs te worden. Hopelijk wordt hij vanaf nu nog veel vaker gecast voor hoofdrollen.

Ik ben geen Bowie fan. Zijn muziek spreekt me op enkele uitzonderingen na, niet zo aan.

Ik vind zijn muziek vaak wat naargeestig of een sfeer hebben die me niet aanspreekt.

Toch vind ik dit een mooie film over de mens achter de artiest Bowie.

Muzikanten hebben lang niet altijd zoveel zinnigs te zeggen, maar Bowie komt hier heel serieus en openhartig over. Hij heeft wel echt wat te vertellen over zichzelf en het leven zelf. Tamelijk filosofisch soms.

De geselecteerde fragmenten laten veel zien van de psyche van de aanvankelijk nogal getroubleerde man, die pas later in zijn leven echt gelukkig leek te zijn geworden. Ik hoorde een aantal mooie filosofische bespiegelingen.

Zijn (half?)broer was schizofreen en overleed jong, het is nog een wonder dat Bowie er zelf er niet aan ten onder is gegaan in zijn Berlijnse jaren. Hij stopte net op tijd met drugs anders was hij er niet meer geweest.

De collages zijn heel mooi in beeld gebracht.

De documentaire duurt vrij lang maar wist me van begin tot eind te boeien.

Die 'scène' op die roltrappen was wel bijzonder, tussen de mensen die hem ineens herkennen. Die exotische plekken zijn ook wel bijzonder.

Ik had me trouwens nooit beseft of geweten dat Bowie al zo lang in de VS woonde.

Wel sneu was het contact met zijn moeder en zijn familie in het algemeen. Het was een beetje zielig om te horen dat zijn moeder klaagde over het weinige dat ze hoorde van haar zoon.

Bijzondere film.

Moonlight is een soort van duister sprookje. Ik was helemaal betoverd door het inspirerende spel van Laurien. Die jongen, Bussemaker, doet het trouwens ook heel goed.

Origineel verhaal dat helaas naar het einde toe een beetje op hol slaat

De film heeft wat Tom Tykwer invloeden vind ik. Jammer dat 'ie geen redelijke kans heeft gehad in de bioscoop!

Flauwe tienerkomedie. Tegenvaller.

Bracha van Doesburgh is de enige die echt leuk is van de drie vrouwen. Voor Sanne Wallis de Vries hadden ze net zo goed een opblaaspop kunnen inhuren. Verspilling van talent.

Naast Bracha was die huurmoordenaar ook wel leuk.

De grappen worden erg nadrukkelijk uitgelegd. De helft van de dialogen had beter geschrapt kunnen worden, maar het zal wel gemaakt zijn voor het Jensen publiek.

De film ziet er wel mooi uit.

Morlang is een goed psychologisch drama dat met name vanwege de sterke rol van Paul Freeman overtuigt. Zijn getergde blik spreekt boekdelen.

De film heeft een mooie setting; het 'kille' Rotterdam (no offense ) tegenover het landelijke en robuuste Ierland.

Erg bijzonder en origineel, grappig en wonderlijk Russisch sprookje.

Het is heel vreemd, op een leuke manier.

Er is heel inventief met minimale middelen, een maximaal effect bereikt. De film is sfeervol en mooi vormgegeven.

Hier kunnen de grote studio's nog veel van leren. Die bereiken dikwijls met meer middelen veel minder effect.

Wel een lief filmpje en een grappig kereltje, die Morrison.

Vooral gericht op kleine kinderen en wat minder onderhoudend voor volwassenen.

Het verhaaltje stelt niet zoveel voor. Soms wat onlogische en kolderieke wendingen, maar het vermaakt wel. Toch komt deze film wat te kort in vergelijking met andere vergelijkbare jeugdfilms / Bos Bros titels. Het is allemaal net niet inventief genoeg, net iets te simpel om echt indruk te maken.

Mooie rol van Jean Desailly. Naar een boek van de grote Simenon.
Zijn personage bevindt zich al langer in een isolement, met een broer zus relatie in het huwelijk.
Naar gelang de druk op zijn leven toeneemt, zoekt hij uiteindelijk afleiding buiten de deur.
Jammer van het dubieuze einde. Het einde vond ik zwaar over-the-top. Waarom hij uiteindelijk die vrouw vermoordt slaat als een tang op een varken. Omdat hij uiteindelijk gaat geloven dat hij een moordenaar is gaat hij nu zelf ook maar moorden? Of heb ik iets gemist?

Alle ingrediënten voor een goede film; een origineel uitgangspunt, Black Mirror avant la lettre, en een aansprekende cast. Vooral het latere werk van Romy Schneider vind ik erg bijzonder, dus ik was hier erg benieuwd naar.

Het verhaal kon me echter maar moeilijk boeien en er wordt met de 'big brother' insteek te weinig interessants gedaan.

Het is natuurlijk op zich al een zwaar thema, maar het wordt allemaal zo bloedserieus en zo zonder enige relativering gebracht, daar heb ik niet zoveel mee. Dat heb ik ook bij sommige Bergmans.

Ik vind de dialogen vaak op het toneelmatige af, wat kunstmatig.

Aan Romy Schneider ligt het niet, haar rol heeft nog de meeste inhoud, wat natuurlijk ook wel te verwachten is. Keitel's personage vind ik wat vreemd, soms zelfs wat irritant.

Morte a Venezia is wellicht de ultieme onbeschaamde voyeurfilm.

Het eerste uur is dramatisch gezien nog vrij kalm, daarna gaat het verhaal een paar laagjes dieper. De pijnlijke momenten stapelen zich op en de labiele geestelijke toestand van Von Aschenbach wordt perfect weergegeven.

De prachtige beelden, die vanwege de enorme schoonheid soms zelfs buitenaards aandoen, versterken erg goed de dramatische vertelling. Een van de schoonste scenes vind ik de scene waarin Von Aschenbach een bordeel bezoekt. Het gepingel op de piano, de verpletterende schoonheid en de blikken van het meisje, het prachtige decor en dito shots, en daar tegenover de pijnlijke 'afgang' van Von Aschenbach. Meesterlijk.

Sympathieke film die in Rusland begint met een Russisch sprekende Robin Williams.

De contrasten en vooroordelen uit het koude oorlog tijdperk worden op een komische manier uitvergroot.

Leuke rol van Williams. Over hoe een Rus in Amerika aardt en toch ook weer niet. Het romantische gedeelte voegt niet heel veel toe maar is ook niet storend.

New York ziet er trouwens bijzonder vuil en rommelig uit. Het lijkt een eeuwigheid geleden, al is dat het natuurlijk ook alweer in feite.

Boeiend levensverhaal van Madalyn Murray O'Hair, dat geheel in het teken stond van haar activisme.

Prachtige excentrieke rol van Melissa Leo. Het is een beetje zo'n Jordaans type, een vrouw die nogal plat praat en rap van de tong is. Ze is van nature geneigd de confrontatie te zoeken.

Het gijzelingsverhaal wordt als 'kapstok' gebruikt en via flashbacks wordt het levensverhaal verteld.

Wanneer de gijzeling naar de voorgrond treedt vind ik het allemaal wat minder interessant worden. De film legt daar wat mij betreft te veel nadruk op. Zo boeiend is dat nou ook weer niet en die sneue types vind ik ook nogal irritante personen, maar al met al is The Most Hated Woman in America toch de moeite waard om eens te zien.

De titel is wel treffend gekozen: The Most Unknown. Hoe weinig men binnen sommige vakgebieden in de wetenschap maar weet en hoeveel onontgonnen terrein er nog ligt...

Wetenschappers die met grote of juist kleine vraagstukken worstelen. Het is vooral zoeken voor de wetenschappers en ze hebben soms geen idee waar ze moeten zoeken. Doorbraken in de wetenschap komen natuurlijk niet op bestelling en of zwarte materie bestaat kan men niet zeggen en misschien besteedt iemand daar wel juist zijn of haar hele werkzame leven aan om het bestaan ervan aan te tonen...

De wetenschappers gaan bij elkaar buurten en hun enthousiasme is wel leuk om te zien.

Het gaat niet echt diep. Ik had wel graag wat meer verdieping willen zien. Het is vooral een vlugge kennismaking met een aantal vakgebieden en wetenschappelijke vraagstukken. Gefilmd op mooie plekken over de hele wereld.

Jammer dat er met de kennismaking tussen mensen uit verschillende vakgebieden niet zoveel gedaan wordt. Je hoopt dan toch dat ze elkaar wat inspireren. Maar de tijdspannen van de documentaire is wellicht ook te kort om daar iets over te zeggen en misschien liggen hun vakgebieden toch te ver uit elkaar om elkaar te kunnen helpen.

Toch vind ik dit soort documentaires fascinerend omdat het je prikkelt na te denken over deze vraagstukken.

Prachtige oprechte film over iets wat tegenwoordig nog steeds een taboe schijnt te zijn; de liefde van een vrouw op hoge leeftijd voor een veel jongere man.

Mooie hoofdrollen van Annre Reid en Daniel Craig (de nieuwe Bond, jawel!).

Misschien is het plotgedeelte met de emotioneel verwaarloosde dochter een beetje te cliché, maar soit.

Met José Ferrer's acteerprestatie is niet veel mis, maar het personage is nogal een anti-held. Zijn levensverhaal wordt vrij plichtmatig verteld en Huston heeft aangegeven dat hij bij deze film nogal last had van de Hays code.

Beetje een rare snuiter, die Toulouse-Lautrec. Hij ziet eerst nog wel de ironie in situaties, maar later wordt hij nogal cynisch.

Vooral Suzanne Flon viel me in positieve in op. Mooie rol. Colette Marchand als Marie Charlet is ook goed.

De Moulin Rouge scènes vormen de rode draad, en een ongelijkwaardige liefdesrelatie met een prostituee.

Toulouse-Lautrec's liefde voor de drank brengt hem echter ten onder. Hij blijft wel onverzettelijk doorgaan met zijn schilderwerk, ondanks zijn drankzucht. Zijn posters zien er iconisch uit. Niet zo mooi als bijv. het werk van A.M. Cassandre, maar zeker aansprekend. Zijn schilderwerken ogen vrij simpel maar hebben een mooie compositie.

Wat je bij rockzangers had de club van 27 is er dus ook geweest bij schilders uit die tijd; schilders die aan drank en syfilis uiteindelijk ten onder gingen rond hun 40e.

Het einde is een beetje afgeraffeld en plotsklaps. Je verwacht dan eigenlijk bij de aftiteling nog een verhaaltje met een korte toelichting, maar helaas. Daarvoor hebben we tegenwoordig gelukkig Wikipedia.