Opinions

Me and You and Everyone We Know is een van de beste films die ik de laatste tijd heb gezien.

Tragikomedies zijn schaars en goede tragikomedies nog schaarser. Dit is er gelukkig weer een; een zeer overtuigend debuut van Miranda July. Regie+scenario+hoofdrol. Dit is een vrouw die weet wat ze wil en wat ze kan. Inderdaad zijn de Solondz invloeden duidelijk zichtbaar. Daarnaast zit de film vol leuke originele vondsten.

De film is in de zomer opgenomen. Ik vind dat altijd wel goed passen bij tragikomedies. Het werkt contrastverhogend denk ik.

Erg goed gedaan vind ik de depressieve uitstraling van de museumdirectrice en haar geploeter met moderne kunst. Sterk geacteerd, zoals eigenlijk de gehele cast overtuigt.

De broertjes met hun vervreemde en onnozele blikken waren erg grappig. Maar ook de hoofdrol van Miranda July vind ik erg leuk.

Sympathieke film, maar ik had er meer van verwacht.

Grootste minpunt: de humor vind ik wat dommig. Zorgde bij mij hooguit af en toe voor een glimlach.

Daarnaast zit de film vol met stereotype karakters: de macho, het mietje, de hoer en de pater. Het ligt er allemaal wat te dik bovenop.

Het mediterrane en gemoedelijke sfeertje vergoedt veel.

Ik kom op 3 sterren uit. Niets meer, niets minder...

Helemaal mee eens. Wie trouwens voor mij de show steelt is niet Radha Mitchell (Melinda), maar Chloë Sevigny.

Een actrice die ontzettend naturel en spontaan overkomt, en ook nog een grote dosis charme heeft. Het treft dat ze zo'n grote rol heeft in deze film, vaak heeft ze kleine bijrollen.

Ik had wel wat moeite om in de film te komen. De ingenieuze vertelstructuur zit in het begin van de film de gewenning met de karakters wat in de weg, maar soit.

Weer eens wat anders, zo'n achterstevoren verteld verhaal.

Wel even wennen. Je moet je wat meer inspannen dan normaal om het goed te kunnen volgen,

Na afloop even napraten over hoe het nou precies zit met het eind / het begin.

Ik ben niet zo'n enorme anime fan, maar ik vind het wel leuk om eens in de zoveel tijd het neusje van de zalm van het genre te proeven. En dat is Memories zeker.

Erg mooi om op een groot breedbeeld scherm te bekijken. Japanners zijn de meesters van de fantasie. Het is elke keer weer verbluffend waarmee ze nu weer op de proppen komen. Toch zie ik ook wel veel terugkerende thema's in de anime filmpjes die ik gezien heb. Genrecliché's zijn er natuurlijk te over.

Het is een genre met zijn eigen wetten en logica, maar terwijl het verhaal van Akira vager dan vaag is, zit in deze verhalen toch nog behoorlijk veel logica. Akira en Princess Mononoke vond ik nog vervreemdend, maar hier merkte ik niet zo'n afstand.

De muziek in het eerste verhaal vond ik eerst niet zo passend, en te veel knipogen naar 2001, maar zodra de operazangeres tevoorschijn kwam vond ik het wel bij het verhaal passen. Anime en klassieke muziek, dat vind ik wel een rare combinatie.

Deel 1 en deel 3 zijn het meest origineel. Deel 2 vond ik het vermakelijkst, met een hilarisch slot. Erg leuke muziek heeft dat deel ook. Net als in Akira vond ik de muziek een duidelijke meerwaarde hebben.

Het laatste deel ziet er on-japans uit.

Ik zag tussen de aftiteling de titel van het stripboek Brusel staan, van Schuiten en Peeters. Heeft dit misschien voor inspiratie gezorgd? Weet jij dat Onderhond?

** Schrik niet Jordy **

Ik vind 't niet zo'n goede film. 2 van die etterbakken die in grote huizen leven, terwijl ze doen alsof ze in de goot liggen. En waarom ze zo doen zoals ze doen werd me ook niet duidelijk. Ik vond de film totaal niet geloofwaardig. 5 minuten zien van een documentaire over 't straatleven van zulke jongens en je weet wat ik bedoel.

En de film stikt van de clichees.

Een film als Clockers met een soortgelijk thema vind ik een stuk beter.

Het Mes is een mooie film over een 13-jarige jongen die stilaan zijn onschuld verliest.

Het verhaal begint bij de misionaristentoonstelling, waar hij een fraai antiek Oosters mes steelt. Met dit mes wil hij indruk maken op vriendinnetje Toni.

Thomas heeft het maar moeilijk met de acceptatie van de nieuwe vriend (Oscar) van zijn moeder. Hij ziet Oscar niet als zijn nieuwe vader. Het contact met zijn moeder, een weduwe, verloopt stroef. Zij heeft voornamelijk oog voor haar nieuwe liefde, die meer dan eens dronken is.

Met Toni heeft Thomas wel goed contact. Zij heeft een moeder die veel van huis is, omdat ze met Jan en alleman naar bed gaat. Door met elkaar op te trekken vergeten ze even hun problemen thuis. Met Toni doet Thomas zijn eerste erotische ervaringen op. Ondertussen hangt de dreiging van de kostschool hem lang boven het hoofd en lijkt onvermijdelijk.

De film geeft door middel van voice overs een kijkje in de gedachtenwereld van Thomas. Duidelijk wordt dat hij het moeilijk heeft met zijn omgeving, maar bovenal met zichzelf. Hoe een dolende kinderziel rasse schreden maakt naar volwassenheid.

Thomas wordt gespeeld door Reitze van der Linde. Hij doet dit op overtuigende wijze; met een ietwat boze, niet-begrijpende blik.

Ellen Vogel is wederom een revelatie; een actrice met internationale allure. In de Tweeling (2002) laat ze zien dat ze het nog steeds kan.

Het Mes speelt zich af in een prachtige landelijke omgeving. De film is opgenomen op en om kasteel Cortenbach (Zuid-Limburg). Opnieuw weet Rademakers de natuur optimaal in beeld te brengen, welhaast betoverend. De invloed van Bergman lijkt zichtbaar.

Er zitten een paar autoritten in de film, met Ellen Vogel achter het stuur. Die zijn bijzonder mooi in beeld gebracht. De stijlvolle 'oude' auto maakt het geheel af.

De jazzy muziek van Pim Jakobs verdient een speciale vermelding. Het soort jazz dat je zelden in een film hoort, maar het werkt!

Nuchter bezien, is het mes uiteindelijk niet veel meer dan de kapstok om het verhaal aan op te hangen. De titel maakt het mes eigenlijk belangrijker dan dat het in de film is. Wellicht is dat in het originele korte verhaal van Hugo Claus anders.

Het Mes is de eerste Nederlandse speelfilm die het predikaat '18 jaar of ouder' van de Filmkeuring kreeg. Anno nu lijkt dat predikaat vergezocht, bedenk wel dat de seksuele revolutie 'pas' enkele jaren daarna zou voltrekken.

De film kent z'n pieken en dalen, maar blijft boeiend en interessant tot het einde. De verwijzingen naar Freud liggen er soms wat dik op, zoals bij de droom sequentie. Dat zal niet naar ieders smaak zijn, maar het is niet zo overmatig aanwezig als in Marnie van Alfred Hitchcock.

De beeld- en geluidskwaliteit van de dvd is goed. Ook deze keer bevat de dvd een trailer, artwork, setfoto's en filmografieën van de hoofdrolspelers.

Bijzondere film over twee mannen met een haast onmogelijke en vaak ondankbare job.

Hoe iedereen weer totaal verschillend reageert. Ze komen steeds weer in hachelijke situaties maar moeten vooral vasthouden aan hun 'script'. Dat blijkt vaak niet mee te vallen.

Dankzij de doorgewinterde Harrelson als zijn leermeester leert Foster zeer snel de fijne kneepjes van het vak. Mooi die kameraadschap en strijd tussen de twee mannen, die allebei hun eigen issues hebben.

Erg goed geacteerd door zowel de hoofdrolspelers als de acteurs die het rouwende thuisfront spelen (o.a. sterk optreden van Steve Buscemi).

Je zou misschien veel herhaling verwachten, maar het verhaal is erg afwisselend en boeit van begin tot eind.

Ik werd vooral overdonderd door de uitermate goede acteerprestaties.

Neem bijvoorbeeld het moment dat ze dronken aan de tafel zitten.

Het is een eenvoudige film, maar dat is denk ik ook de kracht van de film.

Wat een schitterende documentaire/road-movie!

Dit is een hele warme film over mensen die nauwelijks rond kunnen komen die er het beste van proberen te maken. Het zijn mooie korte portretten. De verhalen die ze vertellen zijn vaak aangrijpend. Zoals de man die vertelt over zijn jonge dochtertje die al jaren chronisch ziek is. Hij kan amper het geld voor het ziekenhuis betalen. Hij staat ondanks de slechte omstandigheden positief in het leven en vertelt ontroerend over de levenslessen die hij zijn dochter geeft.

De taxichauffeurs rijden gemiddeld in 30 jaar oude barrels. Die auto's zien er uit als schitterende dinosaurussen. Sommige chauffeurs rijden in iets betere auto's en hebben duurdere kleding aan. Die rijden waarschijnlijk in betere wijken.

In deze film zie je twee chauffeurs die allebei een originele manier hebben gevonden om hun auto te beschermen tegen diefstal.

Ondanks hun vaak miserabele leefomstandigheden, weten de mensen er toch het beste van te maken. Ze ogen veerkrachtig en berustend in hun situatie.

Metaal en Melancholie is ook een mooie kijk op Peru anno 1994. Het enige dat je ziet zijn taxichauffeurs, niet de burgers die de taxi nemen.

Op het einde van de film komt er pas muziek in de film. Een taxichauffeur vertelt emotioneel over de onmogelijke liefde tussen hem en een Europese vrouw die hij moest beëindigen. De tape met lokale muziek is zijn aandenken aan die relatie. Jammer dat er niet wat meer muziek in de film zit.

Een van de mooiste documentaires die ik gezien heb.

Ik ben groot liefhebber van cinema op de vierkante meter (Glengarry Glen Ross, Tape, The Big Kahuna), maar helaas viel deze wat tegen.

Het kwam mij allemaal wat te kunstmatig over. Ook spraken de personages me niet zo aan. Hoewel Najwa Nimri....

De acteerprestaties zijn overigens uitstekend.

Een film met Wie is de Mol? en De Gouden Kooi elementen.

Dan weer interessant, dan weer zat ik een beetje verveeld te hopen op meer 'actie'.

Prachtige film!

Het duurt wel even voor je in de film zit, maar daarna wordt de film steeds beter. Je raakt vanzelf gewend aan het ontbreken van spraak. Daardoor let je meer op de beelden. De overdreven mimiek past bij een 'stomme' film.

Het beeldverhaal vind ik magnifiek. Er zitten heel originele camerastandpunten in en de montage is perfect. Met de middelen die ze toen hadden is eigenlijk wel het maximale bereikt. Zelfs de special effects zijn goed. Wel bijzonder vind ik, want ik ken weinig oude films met goede special fx, meestal zitten ze er ook niet in.

De bijzondere stad, die eigenlijk uit twee werelden bestaat, de ondergrondse en de bovengrondse, ziet er schitterend uit.

Kosten noch moeite zijn gespaard om de grootste decors te maken. Het aantal mensen dat in de film figureert is indrukwekkend. Grote mensenmassa's worden schitterend in beeld gebracht.

Het boeiende van de film vind ik dat 't zich afspeelt in het jaar 2000. Het zegt dus veel over hoe men in 1927 over de toekomst dacht. 't Is eigenlijk een heel somber toekomstbeeld. Er komen heel interessante zaken aan bod: het klonen van een mens, machines die de mens overbodig dreigen te maken bij het arbeidsproces en heel leuk: een beeldtelefoon.

De film kostte destijds 2 miljoen dollar! Voor die tijd een gigantisch hoog bedrag. Omgerekend naar deze tijd zou 't misschien de duurste film zijn.

Ik las dat de cast iets van 38.000 mensen telt!! Is er een film die dat heeft overtroffen ?

Misschien wat te omslachtig en onevenwichtig verhaal, maar toch wist het me nog wel voldoende te vermaken.

De setting is sfeervol. Met de mooie Catherine Spaak en daarnaast Stéphane Audran in een heel merkwaardige dubbelrol.

Qua suspense schiet het wat tekort, maar het verhaal heeft genoeg verrassingen in petto.

Naar het einde toe komt de vaart er wat meer in, al is het einde wat geforceerd . Soit. Krappe 3*

Mager verhaal en wisselvallige acteerprestaties van Pitt en Roberts.

De balkonscene aan het begin van de film vond ik bijvoorbeeld erg slecht.

Julia Roberts is niet om aan te zien als ze hysterisch gaat doen.

Dat hele relationele gedoe, dat de halve film beslaat, vond ik weinig interessant.

En spannend is de film ook geen moment. Dus verstand op nul als je deze film ziet...

Wat een ongelovelijke lijpo die Joe Buck!

Prachtige acteerprestatie van Jon Voight. Hoe 'ie die eerste dag met z'n cowboylaarzen en dito outfit door de straten van NY loopt; dat loopje alleen al is geniaal!

En dan dat jeehaa gedoe bij die dominee. Erg grappig.

Op het eerste gezicht en naar buiten toe is hij een megasukkel, maar toch zo fout dat het leuk wordt. Naar zijn vriend Rizzo is hij een stuk normaler en volwassener. Je ziet 'm ook veranderen hoe langer hij in de grote stad is.

De korte flashbacks die door de film gemonteerd zijn, zijn van een grote schoonheid. Ze zijn kort maar krachtig.

Het ligt er allemaal wel dik bovenop; hij heeft dit en dat in z'n jeugd meegemaakt, DUS hij is een loser in het heden en gedraagt zich zoals hij zich gedraagt vanwege die toestanden. Subtiel is anders, maar dit is helemaal niet zo'n serieuze film waarbij subtiliteit noodzakelijk is.

Er zitten in deze film wel meer beelden tussen gemonteerd die over the top zijn; de film zit vol knipogen en uitvergrote registraties van iconen en trends van de jaren '60. Veel reclames en veel maffe types. Ook het hele gigolo gebeuren is lekker over the top weergegeven.

De dagdromen van Joe Buck zijn hilarisch. Bijvoorbeeld de huisvrouwen die vertellen wat de ideale man is. En dat gaat dan over in de beschrijving van zijn persoon. Simpel, maar in combinatie met het hoofd van Voight is het smullen.

De opdringerigheid van Joe Buck is irritant en leuk om te zien tegelijk. Een naar aandacht snakkende 'gek', die, met zijn kolderiek outfit (met zijn kauwgom en radiootje), bij vreemden aandacht claimt.

Het feest is erg mooi en heel erg creatief weergegeven; bijna hallucinair.

Naast Voight zet ook Dustin Hoffman een puike acteerprestatie neer, maar ik vind deze rol dus vele malen minder goed/interessant dan die van Voight.

Het einde van de film is van een pijnlijke schoonheid. Het is een prachtig shot dat lang aanhoudt. Het is een aanzet om nog lang over de film na te denken.

Nepfilm – De Groene Amsterdammer

Dit vat het wel goed samen, al vind ik de film nog wel iets mysterieus hebben wat ik kan waarderen.

Het voelt al met al een beetje aan als een lege huls en de film kent net te weinig plot. Sciencefiction fillms mogen van mij traag zijn, graag zelfs, en ook hoeft er niet te veel uitgelegd te worden, maar dit plot vind ik te marginaal.

Ik vind de scènes met de bemanning in het ruimteschip echt beneden peil en die acteurs matig.

De queeste van Clooney en het meisje vind ik over het algemeen nog wel boeiend en mooi gefilmd.

Dit is een van de Dogma films. Droogkomische film met een origineel verhaal. Kan niet tippen aan Festen, maar toch een leuke film.

De leukste domme-blondjes film die ik ken!

De dialogen zijn erg scherp en er zitten een aantal memorabele hilarische scene's in. Mira Sorvino is geweldig!

De scene dat Allen voor het eerst bij haar op bezoek komt. Meesterlijk! Leuk dat ze hier een oscar voor beste bijrol mee verdiende.

Grappig trouwens om Paul Giamatti even in beeld te zien. Hij was in het begin van zijn carriere veroordeeld tot het spelen van figurantenrollen. Maar goed, je moet toch ergens beginnen he.

Zeer interessant inkijkje in de ons kent ons wereld van Rembrandt verzamelaars en kenners, voorzien van goede close-ups.

Het is grotendeels de grote Jan Six show. Hij bespeelt iedereen voor zijn eigen gelijk en gewin.

Het is heel interessant en opmerkelijk om te zien dat Ernst van de Wetering eerst resoluut zegt; 'dit is geen Rembrandt'. Jan Six zegt vervolgens gewoon keihard dat er nieuwe mensen moeten komen, m.a.w. jij oude man bent wel een kenner maar er is meer ruimte voor subjectieve interpretatie.

En dan wat later in de documentaire is van de Wetering alsnog om en is hij wel overtuigd...

Daar wil ik nog wel wat meer over lezen, wat zijn nu wel de motieven geweest. Van de Wetering komt op een gegeven moment met een vage schets die ook is afgedrukt in de NRC. Ik ga nog eens op zoek naar dat artikel, ik ben reuze benieuwd.

De rel die is ontstaan met de vriend of collega heb ik destijds wel meegekregen. Ze zouden het eerst samen doen en daarna vond Jan Six voldoende investeerders om het blijkbaar zelf te doen. Wel een sneue gang van zaken. Jan Six kan nu denken het boeit me niets ik heb gekregen wat ik wilde, maar populair zal hij niet zijn in delen van het kunstwereldje.

De rijke verzamelaars zijn nogal merkwaardige maar interessante mensen. Het kussen van zo'n duur schilderij lijkt me niet echt bevordelijk voor het werk trouwens.

Wat die oude mensen aan de keukentafel op het einde toevoegden begreep ik niet zo goed. Die hadden niet echt iets interessants te melden.

Die gezamenlijk met het Louvre gekochte werken is een beetje een blamage. Wat heb je er nou aan om werken maar half in bezit te hebben... Daar zal men lering uit trekken voor de toekomst; laat je niet in de kaarten kijken en bereid zaken op eigen houtje voor.

Het gekrakeel is na alle feestelijkheden toch losgebarsten:

'Nieuw ontdekte Rembrandt geen miljoenen waard' | RTL Nieuws - rtlnieuws.nl

‘Mijn vriendschap met Jan Six is voorbij’ - NRC (betaalartikel)

Die kanten kraag: dit moet van Rembrandt zijn - NRC (betaalartikel)

Sterke rol van Elise Schaap. Ze speelt een vrouw die wel erg rechtdoorzee is, maar dat blijkt al gauw puur overlevingsinstinct, en ook een masker. Nadeel van zo'n rechthoekig personage is dat je vrijwel geen andere kant van haar ziet. Ze laat maar amper haar kwetsbare kant toe.

Ik heb wel wat moeite met het gestoorde vader personage. Je hebt psychiatrisch patiënten en je hebt psychiatrisch patiënten; de scène in het restaurant was wel erg over the top. En de manier waarop hij over vrouwen praatte was ook wel heel erg extreem. Veel psychiatrisch patiënten zijn wel gewoon normaal aanspreekbaar, maar in films zie je altijd van die extreme gevallen.

Zoals bij veel films in dit genre (genrechiché); de hoofdpersoon lijkt helemaal geen vrienden of andere familie te hebben, geen broers of zussen. Dat moet denk ik het effect versterken dat ze er bijna helemaal alleen voor staat.

Ruime 3*

De slechtste film van Rademakers die ik gezien heb.

Grootste manco is een zeer omslachtig verhaal dat maar niet to the point wil komen. Peter Faber zet niet echt een personage neer, hij 'speelt' zichzelf lijkt het wel. Zeer jammer, want in Max Havelaar laat Faber zien wel een rol met karakter te kunnen spelen.

De film duurt veel te lang en de rechtbankscènes zijn dodelijk saai en komen erg fake over.

1* voor de moeite

Ik vond deze Enneagram film net iets te lang. Had beter in 40 minuten gekund denk ik.

Inderdaad mooie sfeer; erg goed camerawerk en goede score, hoewel die laatste wel erg nadrukkelijk aanwezig is. Was ook zo in Hotel Bellevue trouwens.

Deze film sprak me niet zo aan, daarom 'slechts' 2,5 sterren.

De film ziet er erg prachtig uit en is in feite een parodie op het misdaad / film-noir genre.

De art-direction en de cameravoering is perfect. Mooiste shot vind ik het moment waarop de politie met een hele rij auto's voor een criminele tent geparkeerd staat, en begint te vuren. De camera rijdt dan heel mooi langs de schietende agenten. Een fenomenaal shot. Ik vind het eeuwig zonde dat Barry Sonnenfeld na Misery gestopt is als cameraman. Wel grappig dat hij ooit begonnen is als cameraman bij pornofilms.

De manier waarop Byrne heen en weer pingelt tussen de twee bendes heeft wel iets weg van een soap.

Prachtig om te zien hoe hij steeds als een sluwe vos de gangsterbazen voor zich weet te winnen en hen tegen elkaar uit weet te spelen. Een geweldige rol van Gabriel Byrne!

Normaal gesproken heb ik een hekel aan pokerfaces, maar hier is het op zijn plaats en wordt het vergezeld door een coole ijzige stem.

De film kent uitzonderlijk goeie bijrollen. Op papier zijn het bijrollen, maar ze hebben de grandeur van een hoofdrol. Een fenomenale J.E. Freeman als The Dane. Wat een ubercool personage! Hij deed me trouwens denken aan Bogart.

John Turturro als de jood Bernie Bernbaum is ook zo'n geweldig personage. Ik vind het de beste rol van Turturro die ik tot nu toe zag (Barton Fink op de tweede plek). Zijn smeekbeden zijn hilarisch. Ik heb genoten van de gluiperigheid van zijn personage.

Opmerkelijk trouwens, dat in deze film slechts een vrouw een belangrijke rol heeft. Marcia Gay Harden ziet er als een echte film-noir dame uit.

Goed opgediende cliché meuk.
Het drama pakte me niet, daarvoor is het allemaal veel te voorspelbaar.

Meisje met gouden hartje van 'trailer trash' afkomst, zonder toekomst, bokst zich in anderhalf jaar tijd (!) naar wereldtop.
De weg is met goud geplaveid. Ze slaat haar tegenstanders in no-time knock-out.
Oude mopperende zeur met diepgewortelde frustraties moet niks van het meisje hebben. Langzaamaan ondooit hij en worden ze dikke vrienden. Hierna worden we getrakteerd op een snelkookpan met levenswijsheden.
Aan de top blijkt het in een wedstrijd met een klap gedaan. Een krukje dat 'toevallig' even neergezet wordt (terwijl er nog geen timeout is) en ja hoor, mevrouw valt precies met haar nek op het krukje.
Weg gouden toekomst.

Met het vliegtuig heen, met de auto terug. Zucht......
etc. etc.

2,5 sterren

Johnny Depp schittert in deze diep treurige film gebaseerd op ware gebeurtenissen. Het heeft thematisch raakvlakken met Dark Waters, maar het is een totaal andere film.

Johnny Depp zijn rol deed me hier soms even denken aan Jack Nicholson. Zijn personage zit vooral zichzelf in de weg. Depp kan zich hier weer uitleven in een wederom excentrieke rol.

Een film over de ultieme kwetsbaarheid van de mens, die door misstanden en een milieuramp teruggeworpen is op zichzelf en onder deze omstandigheden vrijwel niets meer heeft om op terug te vallen.

De film is vrij statisch gefilmd. Cinematografisch is het vrij sober opgezet, met vrij statische beelden. Maar het past ook wel weer bij de film.

Vooral door de thematiek en het treurige verhaal is het allemaal vrij deprimerend, maar tegelijk is het ook mooi om te zien hoe mensen knokken voor erkenning van misstanden en tegemoetkoming, ook al moeten ze daar hun leven zelfs voor riskeren.

Een originele inkijk in het brein van iemand uit het autismespectrum.

Het blijkt een non-stop kermis in het hoofd.

Wel grappig zijn dwangmatige gedrag om het vooral niet over zijn vliegtuigenhobby te hebben, om maar niet als een autist over te komen. Hij functioneert verder nog best goed en in het algemeen zullen er meer mensen zijn die niet houden van drukke feestjes, maar voor een autist is dat een chaos die niet te overzien is.

Prima speelduur voor zo'n film.

Fikse tegenvaller.

De westerns die ik de afgelopen anderhalf jaar zag vielen me vrijwel allemaal mee en ik heb er vaak van genoten. Maar deze film onderbreekt even die trend.

Ik vind My Name is Nobody niets meer dan een b-film met af en toe een paar inventieve beelden (de spiegelscene, de finale shoot-out). John Woo maakt jaren later dankbaar gebruik van dezelfde soort slow motions en stills.

De film heeft een infantiel plot en de humor is ook infantiel. Te flauw gewoon. Gaat nergens over en na afloop vraag ik me af waar de film over ging.

Vermakelijk vond ik 'm ook niet. Terence Hill heeft de diepgang van een Dukes of Hazzard karakter. Terwijl ik dat een leuke serie vind, maar in deze film zitten zelfs geen leuke oneliners. Irritant personage.

Dit is Henry Fonda's laatste westernrol. Dat is te zien. Hij heeft een blik van; 'wat doe ik hier in hemelsnaam?'.

De muziek van Morricone is erg grappig, maar past beter bij een tekenfilm of kinderserie.

Met veel tegenzin uitgekeken.

Beviel me iets minder dan A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (1995)

Deze is wat langdraderig, al kan dat ook komen doordat de Italiaanse cinema me over het algemeen iets minder ligt dan de Amerikaanse film. Toch zitten er zeker enkele films tussen die ik ook zeer waardeer (Umberto D. bijvoorbeeld) en hij heeft me nieuwsgierig gemaakt naar films die ik nog niet ken.

Scorsese kan prachtig vertellen en de scènes zijn goed gekozen. Deze worden mooi gereflecteerd met verhalen over Scorsese's jeugd en zijn Italiaanse achtergrond.

Het was mij al met al net iets te veel van het goede, waardoor ik 'slechts' op 3 sterren uit kom.

Uitermate mooie schets van een boerendorp aan het water begin vorige eeuw.

Een krakkemikkig dorp, waar door de armoede de bewoners allerlei defensiemechanismen hebben ontwikkeld. Alles wat niet in hun straatje past wordt vervloekt. De brug die dreigt te komen is de hechte gemeenschap een doorn in het oog. Eerst argwanend, en vervolgens met alle mogelijke middelen wordt getracht de aanleg ervan te voorkomen.

Carlos van Lanckere is de fanatiekste strijder Broeke, als deken van de Waterhoek. Hij is aartsconservatief en aanvoerder van het verzet. De rol lijkt voor hem gemaakt. De man die elke verandering verafschuwt, omdat hij te oud is voor grote veranderingen. Hij verdedigt oude waarden en verhoudingen; hij is bang zijn positie te verliezen. Men vecht voor behoud van oude waarden, maar eigenlijk heeft men niks te verliezen. De boerenbevolking moet al elders werken, omdat er bij huis geen werk voor ze is. De mannen worden uitgebuit in het Franse leger, waar ze de vuile klusjes moeten opknappen.

De zoon van deken Broeke is Lander (Jan Decleir); een flierefluiter. Nadat hij terugkomt uit het leger, neemt hij het ervan met Mira, nota bene zijn nicht. Lander kent zijn grenzen in de brugkwestie niet, en gaat gruwelijk over de schreef. De achtervolging in het bos is meesterlijk in beeld gebracht. De setting heeft wel wat weg van Seven Samurai of Hidden Fortress van Kurosawa. De natuur wordt overigens in de hele film mooi in beeld gebracht. De scene in de dichte mist is een ander hoogtepunt.

Langzaamaan breekt het verzet van de bevolking, vooral als de twee aanvoerders van de strijd, Broeke en Lander, voorgoed uitgeschakeld blijken.

De jonge Willeke van Ammelrooy is perfect op haar plaats als gewillige vrijster. Broeke noemt haar steevast hoerenjong, doch het deert haar niet wat men van haar denkt. Freek de Jonge speelt een geniaal type: hij gedraagt zich als nar; altijd breeduit lachend, met een wat sullige blik. Ik moest vaak om hem lachen.

De film komt zeer authentiek over. Een verdienste van Rademakers, die op dat gebied eigenlijk nooit teleurstelt. Rademakers speelt zelf nog een kleine rol: die van de bekakte notaris. Hij komt van buiten het dorp, en dat is te zien: met een auto komt hij steeds aanrijden. Iets wat voor niemand in het dorp is weggelegd. Men moet dan ook weinig van hem hebben en zeker nadat hij in de kroeg, de centrale plek waar de dorpelingen samen komen, de bevolking van de plannen voor de brug op de hoogte heeft gesteld. In de kroeg worden de verhalen aangedikt en plannetjes gesmeden.

De fotografie, production design en de acteerprestaties zijn subliem. Hooguit een enkele keer wat theatraal.

Voor Vlaanderen een heel belangrijke film. Binnen de Belgische setting bezien, is Mira zijn tijd ver vooruit. Mira is een prachtig tijdsdocument. Voor wie van sociaal/historisch drama houdt is de film een must.

Klein verhaaltje, maar zeer overtuigend gespeeld door Kathy Bates en James Caan.

De locaties dragen bij aan het aparte, desolate sfeertje.