Opinions

Holy shit. Waar heb ik naar zitten kijken. Wat je ook van deze film vind, het is een feit dat het een speciale is die vele verschillende meningen zal doen kweken.

Het is een artistieke, psychologische en symbolische prent. Met Lars von Trier verwacht je al geen normale film. De openingsscene zet wat dat betreft direct de toon. Hij gebruikt veel expliciete beelden. Het drama is groot en hevig, gaandeweg -zeker nadat we de bossen ingaan- wordt het ernstig psychologisch. En dan is ook wel helder waar het de genre-aanduiding horror vandaan haalt (ik ben daar geen liefhebber van, maar durfde het aan omdat ik geen slasher met schrikmomenten verwachtte, dat is het dus ook zeker niet), want hij is op een duistere manier soms best eng. Woorden als bizar, ziek en misselijkmakend komen naar boven. En ja, dat wordt alleen maar erger. Maar je wilt blijven kijken, want het is meeslepend.

Het artistieke en psychologische is erg interessant, de cinematografie subliem. De natuurbeelden in superslomo deden me direct denken aan de indrukwekkende openingssequence van Melancholia. Het symbolische, religieuze ging me eerlijk gezegd boven het hoofd. Daardoor zal ik waarschijnlijk een groot deel van Triers intentie gemist hebben. En blijf ik met een lichtelijk gekantelde maag achter, niet precies wetend wat ik ervan moet vinden. Maar ik ga hem er niet nog een keer voor kijken. Niet aan te raden voor the faint of heart.

Een film die het overduidelijk van het 2e deel moet hebben. In ongeveer het eerste hele uur heb ik meerdere malen zitten verzuchten dat het een romance zou worden (waar ik totaal niet van hou), maar omdat wel opviel dat dit niet standaard uitgewerkt werd, ben ik toch maar blijven kijken.

De leidraad is en blijft liefde en hoewel ik daar geen voorstander ben, werd het tweede deel beter te verteren. Het mysterie-gehalte wordt wat groter en er wordt hoe langer hoe meer gespeeld met tijdslijnen en chronologie. Helaas lijkt de regisseur dan ook hier weer in door te slaan. Het was op een gegeven moment moeilijk meer bij te houden. Daarom kwam het dan weer te geforceerd over. Iets wat ook gezegd kan worden over het houtigere acteerwerk, wat dan niet echt meehelpt een fijn verhaal neer te zetten. Ik wist niks van deze film toen ik begon te kijken (behalve dat ik een thriller verwachtte) en ik zou zweren dat het uit begin jaren '80 zou komen.

De bedoelingen waren duidelijk goed in orde, maar de uitwerking rammelt aan teveel kanten om er echt een aangename film van te maken.

verrassend goede thriller. een redelijk standaard synopsis blijkt in een goede vorm gegoten te zijn. fijne sfeer, achterdocht, beklemming en high stakes. acteerwerk was prima in orde en dat terwijl ik zeker geen liefhebber ben van Gere. Tim Roth was super. de symphatie en inleving in de karakters wisselt een beetje door de film heen en dat houdt het interessant. ook de spanning was goed verdeeld over de hele lengte. een paar foutjes worden door de vingers gezien dankzij sterke scenes zoals in het park. het einde was wellicht iets te abrupt, maar duidelijk bewust, en op zich is er ook wel een einde aan te knopen.

waargebeurde verhalen kijk je toch altijd met een andere blik. je vergeeft schijnbare plotfoutjes eerder omdat je wel denkt dat het zo gegaan is en het wordt vaak spannender dan het eigenlijk is.

de spanning zit hem feitelijk puur in het gaan-ze-hen-ontdekken-of-niet. dat was voor mij net te weinig om de hele film echt heel boeiend te blijven. het vormgeven van de missie is wel interessant en eigenlijk ongelofelijk dat het met die keuze gedaan is. ik vond het raar dat de CIA zoveel energie, moeite en tijd stak in het terugbrengen van de 6, waar er blijkbaar weinig aandacht is voor de 50 die écht gegijzeld worden. of is dat puur alleen in de film, omdat die focust op de situatie van de 6? ik hou van films waar ik bij moet denken en waar niet alles met de paplepel ingegoten wordt. toch betrap ik mezelf er telkens op dat politiek beladen films me minder lijken te pakken.

cinematografie, acteerwerk, montage en al dat soort dingen zijn allemaal prima in orde, maar niet opvallend goed of anders. al met al een interessante film, maar geen hoogvlieger en de 3 oscars kan ik dan ook niet helemaal plaatsen. hoewel, het is natuurlijk wel Amerikaans...

In principe een klassieke sci-fi-setting; een toekomstgadget en dan zien wat het brengt. De gadget heeft potentie, maar de uitwerking is zwak. Het wordt een vrij standaard tienerverhaal en de (ontwikkeling in de) moeder-dochter-relatie is de hoofdmoot. Voor dat soort drama kijk ik geen BM. Leuke BM-waardige techniek, slechte aflevering.

Tuurlijk al vaak films met dit thema gezien. En deze dan nog erg low-budget op één locatie. Het heeft allemaal niet veel om het lijf, maar het trucje werkt toch weer aardig en onderhoudend genoeg om door het vlakke heen te kijken. Tussendoortje.

Intrigerende film in het genre. Voorwaarde om hem te kunnen waarderen is wel dat je interesse hebt in of openstaat voor buitenaards leven. Maar in tegenstelling tot de meeste films met dat als onderwerp, gaat het hier niet om sensatie en algehele vernietiging; er wordt gekozen voor een meer psychologische aanpak, het tempo is laag en wordt meer wetenschappelijk aangepakt. Hoewel de US Army uiteraard zijn werk doet.

Alles draait om de communicatie met de wezens. In dat opzicht zou je kunnen zeggen dat er geknipoogt wordt naar Close Encounters of the Third Kind. Het voelt fris, hoewel het denk ik niet te vermijden is dat er uiteindelijk een vrij ongeloofwaardige sprong in de ontwikkeling wordt gemaakt.

Gaandeweg vallen er extra puzzelstukjes op zijn plaats en blijkt er nóg een scifi-laagje te zijn. Dit wordt gelukkig niet al te dramatisch ingevuld, waar het met dat onderwerp (we blijven spoilerloos) veel erger had gekund, zeker in Hollywood. Acteerwerk niet spetterend, maar voldoende.

Voor de liefhebbers van het genre eens wat anders, een sfeervolle film, met uitstekende sfx en soundtrack.

Ik verwachtte een relatieve doorsnee politiethriller, ook gezien de gemiddelden hier en op IMDB. Dat werd een positieve verrassing: zeker geen doorsnee, maar een erg sterke verfilming van een waargebeurde vliegtuiggijzeling.

De film is geheel is zeer fletse kleuren, bijna zwart/wit, wat perfect aansluit bij de sfeer. De beeldvorming is sterk. De spanning wordt goed opgebouwd naar een rauw in beeld gebrachte en intense climax. Het op dat moment heen en weer switchen tussen de situatie ter plekke en het café versterkt het geheel. De thuissituatie wordt overigens niet overdreven belicht, waardoor de aandacht bij de situatie blijft en niet onnodig 'Hollywooddrama' wordt. L'Assaut wint gaandeweg aan kracht, waar het bij de meeste films andersom is. Interessant om te zien hoe er politiek achter de schermen gehandeld wordt bij een dergelijke situatie.

Mindere punten zijn naar mijn idee de wat ongeloofwaardige inbreng van de dame van Buitenlandse Zaken. Te snel zijn haar visies en acties te belangrijk. Ook doet het nogal klunzig aan als de terroristen net met de gijzeling begonnen zijn, maar blijkbaar niet over de passagierstrap hebben nagedacht, wat ze vervolgens urenlang aan de grond houdt. Aan de andere kant hoort het natuurlijk ook zo in beeld gebracht te worden als het waargebeurd is. Het ge-Allah-Akbar had van mij ook wel wat minder gemogen.

Kortom: verrassend sterke, rauwe, pakkende actiethriller met interessante beeldvorming en verhaal. Aanrader. Fijn om weer eens verrast te worden

na gisteren deel 1 gezien te hebben, vond ik het wel passend vandaag deel 2 te kijken. ik was al op de hoogte van de complete re-cast, maar het was prettig dat ieder bekend karakter uit het 1e deel zeer bewust bij hun 1e scene bij naam genoemd werd, zodat we iedereen weer konden plaatsen. er is netjes voor look-a-likes gezorgd, waarbij het vooral opvalt dat Eddie, Fransisco en James even 10 jaar ouder zijn gecast.

eigenlijk gaat het bij de openingsscene al fout. er wordt gepoogd er spannend in te vliegen, maar het ziet eruit als een gedateerde jamesbond-scene. het blijkt een dubbele voorbode: de special effects zijn zo slecht dat het lachwekkend wordt en de gehele film ademt een sfeer die het tegenovergestelde van een toekomst is, het had zo in de jaren '80 geschoten kunnen zijn. acteerwerk is er ook zeker niet op vooruit gegaan, ondanks iets bekende koppen.

het verhaal gaat netjes verder waar het gebleven is en dat blijft het interessante van alles. het levert een aantal sterke scenes op, zoals het bezoek van SSI aan Hank en de rechtbankscene. maar je blijft constant het gevoel houden dat er veel meer uit te halen is en dat zorgt ervoor dat je er niet lekker in komt.

al met al een teleurstelling. toch wil ik het derde deel zien, dat ondanks alle financiele en kritische tegenslagen nog netjes gemaakt zal worden (weer met ander cast en crew waarschijnlijk), om een complete sluiting te krijgen. ik ken het boek niet, maar ik denk dat dit een potentieel legendarische triologie had kunnen worden. doodzonde dat het zo uitgewerkt wordt.

tamelijk aparte film, waarbij je je even in een andere mindset moet brengen voor wat betreft de staat van de wereld; de film richt zich voornamelijk op een wereldmonopolie van een staal- en treintransportbedrijf.
feitelijk draait het om een politiek spel, die niet altijd even lekker uitgewerkt wordt. het had best een stuk dieper gemogen. het vleugje mysterie wat toegevoegd wordt (who is John Galt) is ietsje te kinderlijk opgebouwd.
de sfeer en het gevoel is op zich prima, maar niet bijzonder. het thema leent zich daar wel voor, daarom dat er waarschijnlijk al letterlijk een vervolg ingecalculeerd werd. als dit inderdaad het eerste van een tweeluik is (en dus niet perse een 'nieuwe kijk'), ben ik toch wel erg benieuwd.

en oja, de synopsis die hierboven staat is nogal theatraal en geeft bovendien een scheef beeld van de inhoud.

Morgen zie ik de nieuwste Dupieux via het IFFR en het leek me een goed idee mijn derde van hem vanavond te kijken. De ongemakkelijkheid en bevreemding zijn heerlijk. De Jeroom-look-a-like is geweldig, en sowieso de wisselwerking tussen de twee hoofdkarakters. Het is een klein filmpje, grotendeels op 1 locatie, daar moet je al tegen kunnen. Tegen het absurdistische ook. Slechts een politie-ondervraging, en dat lijkt de aandacht niet vast te houden, maar het verveelt niet (ok, de film is ook maar kort). Sterker, zodra de flashbacks erin komen wordt het nog fijner. Spelen met de realiteit is altijd leuk, zeker op deze manier. Luchtig, gekkig en zowaar nog een maf twistje ook. Snappen hoef je het niet om vermaakt te worden. Voor de liefhebber, en dat ben ik blijkbaar echt geworden. (7,5)

hmja, een film waarbij ik toch het gevoel heb dat er meer in zat. met name qua spanning en sfeer, want het verhaal en de setting lijkt zich tot enorm te lenen om uit te munten in beiden. echter is het net iets te traag, voorzichtig en misschien wel een beetje suffig om daartoe te komen.

dat is met name te 'danken' aan het hoofdkarakter (niet perse de acteur dus), wat simpelweg die suffigheid de hele film door met zich meedraagt en gewoon niet aansluit op het verhaal. daar komt dan ook de ongeloofwaardigheid om de hoek kijken. als een soort agent gaat ie op onderzoek uit], omdat ie 'stilletjes' de droom heeft van een overval, maar nergens komt bij hem een bepaalde passie of energie daaromtrent vrij. alsof ie de hele film onder de valium zit.

er zaten ook wat losse schroeven in die bij mij voor wat ergenis zorgde; want waarom gaat niemand Dietrich zoeken terwijl er al gezegd werd dat ie op jacht was. dan zou je toch minstens even een rondje door de bossen doen. net als dat blijkbaar niemand het hutje kende en de hoofdpersoon (wordt zijn naam eigenlijk wel genoemd?) er in 1 klap de geïnformeerde topcrimineel mee kan spelen. Diana die dr auto zomaar afgeeft en er later niet eens zelf meer in rijdt. of dat hij bij de aanval op de fabriek rustigaan een mannetje volgt, waar hij niks tegen zegt, en ook nog eens de man met de sleutel blijkt te zijn. dat soort dingen drukte bij mij teveel op de beleving. hier en daar zelfs wat voorspelbaar. de toegevoegde waarde van de epilepsie ontging me eerlijk gezegd, en dat terwijl de film vernoemd is naar het bijkomende effect.

zoals gezegd, het jammerlijke gevoel blijft de boventoon voeren omdat het in potentie een meesterwerkje had kunnen zijn. desondanks is het geen slechte film en zeker het kijken waard. de bedoeling is goed, de omgeving prachtig en de sfeer prima. de blik van de huiswolf nadat hij de hoofdpersoon heeft besnuffeld is geweldig. dat hij de wolf uiteindelijk meenam (wat spannend wordt gebracht maar eigenlijk toch wel helder was vóór de laatste scene) vond ik wat zoetig, totdat ik me bedacht dat natuurlijk alleen hij de waarheid kent...

Een Engelstalige Spaans-Bulgaarse film... apart al! Een typische dystopische sf in bijpassende sfeer met prachtige beelden. Dat is ook precies waar het het van moet hebben. Een verhaal over de menshelpende robots (ook mooi gebracht in de openingssequence) die toch beetje af lijken te gaan wijken is niet vernieuwend, maar onderhoudend genoeg. Antonio Banderas speelt een Theo Maassen look-a-like. Prima fijne wegkijker die vooral visueel scoort, tot pakweg wat over de helft. Het verhaaltje wordt dan wel heel dun en we krijgen wat standaard b-crimi voorgeschoteld, inclusief maandagavond-rtl4-sentiment. En zo verdwijnt de film tenenkrommend een Hollywoodputje in. Zonde.

Stiekem toch wel hoge verwachtingen, maar voor mij een flinke tegenvaller.
De setting is wat verwarrend in het begin. Het is bekend dat je te maken hebt met een 'near future' en het doet ook wat dystopisch aan. De buitenwereld is misschien jaren '70, de computers zijn jaren '80, de in-game beelden jaren '90, de film stamt uit 2001 en dan nog die enorm aanwezige sepia-filter. Bewust of door de (semi-)Poolse makelij? Aan de ene kant tof, aan de andere kant moeilijk je in de film te nestelen.
Dat laatste was sowieso een kunst. De karakters (voor zover sprake, het draait veelal om Ash) zijn afstandelijk en kil. Het tempo is erg traag, met lange, stille shots en soms herhaling. De muziek in de sepia-scenes waren mooi, de opera verschrikkelijk, mede door veel te veel screentime.

Dan het verhaal; wat wordt er ons verteld, waar wil het heen? Het aanhalen van realiteit vs fantasy (in dit geval de game-wereld) is niet nieuw, maar hier lijkt een moralistisch thema aan te hangen. Nu ben ik daar vaak wel allergisch voor, maar hier zou ik er wel in mee kunnen gaan. Ik denk wel dat de film voor (die-hard) gamers interessanter zou kunnen zijn, hoewel zeker niet zo overdreven als het Amerikaanse level van het uit 2009 stammende Gamer, dat eenzelfde thema behandeld.
Of... snap ik het niet? Een kaart die ik niet graag speel, maar het is een film waar je meerdere theorieën op los kan laten. Er begint door te sijpelen dat de sepia-scenes ook VR zouden kunnen zijn, zeker na de verdwijning van de hond, die in Class Real weer tevoorschijn kwam. En waar daarna 'Class Real' de realiteit zou moeten zijn, bleek met het verdwijnen van Murphy (inclusief tenenkrommende sterfscene) dat ook dit de game was. Kortom: alles wat wij als kijker gezien hebben was in-game. Mwah, niet geweldig, vind ik dan.

Toch wel ironisch dat een film met dit thema het voor elkaar krijgt slaapverwekkend te worden.
Het 'sci-fi'-fundament is voldoende, maar het wordt slecht uitgewerkt. Weinig wetenschappelijke benadering, maar een relatief goedkoop pre-dystopische aanpak met een hoop (familie)drama en random hysterisch gedoe. Acteerwerk behoorlijk belabberd, nauwelijks uitwerking. Nee, niet eens een leuk Netflixtussendoortje.
Nog beetje kudos voor het soms alternatieve beeldwerk, zoals de eindscene, waar je -in de lijn van de rest- een happy ending vol in beeld verwacht met elkaar omhelzende gezinsleden, maar dat anders benaderd wordt.