Opinions

Edward G. Robinson steelt hier de show. Bogart en Bacall stellen eigenlijk wat teleur. Ook Claire Trevor is een sterke bijrol als het dronken gangsterliefje. De andere bijrollen zijn soms wat minder. Maar dat ligt vooral aan de uitwerking van de personages. Zo komt de hele film praktisch te staan op Edward G. Robinson en zijn dialogen met Lionel Barrymore of Bogart. Spannende gefilmd trouwens en niet gemakkelijk om zowat de hele film in 1 hotel te laten doorgaan (op de kleine buitenscene na en de scene op de boot). In elk geval een klassieker en zeer leuk om te zien. Alhoewel het - vooral door de mindere Bogart en Bacall - voor mij niet echt de topper is.

Een film met mooie beelden die zoals al eerder gezegd hier zeer poëtisch is. Helaas is daarmee dan ook alles gezegd. Echt pakkend is de film niet, en persoonlijk vind ik dat de film vrij negatief over komt helaas. De makers kan je in elk geval niet veel verwijten, qua beeldweergave is dit wel geslaagd en ook meteen een reden om de film toch te bekijken. Maar boeiend is het verre van en qua gevoel slaagt het de bal toch wel wat mis.

Geweldige humor met enkele odes aan andere films, die in deze film voortreffelijk geplaatst zijn en niet als lijkenpikkerij overkomen. Creatieve figuren met aparte humor, wat niet gemakkelijk is in de overdosis heldenfilms. We hebben ondertussen al veel heldenfilms zien passeren, met elk hun stijl. Maar dit bevat voldoende humor, actie en ook rust. Geen hyperkinetisch gedoe zoals in andere heldenfilm. Af en toe had ik het gevoel dat er toch iets miste, maar dat is omdat de verwachtingen in dit genre er zo in gebakken zijn. Want uiteindelijk heb ik wel genoten, goed gelachen en met blij verrast met deze originele film.

Ik heb trouwens de indruk dat er wel meer komedies als dit zijn, waarbij humor minder druk overkomt en ook niet per se over gniffelende tienersexmoppen moeten gaan waarbij je denkt het publiek te kunnen amuseren door om de 5 minuten een synoniem voor de geslachtsdelen te roepen.

Het eerste sterke deel was een frisse verrassing die het superheldenfilmgenre op de korrel nam. Niet moeilijk dat er een sequel van kwam. Helaas is deze sequel een parodie van zichzelf geworden en lijkt het meer op Mystery Men (de film met Ben Stiller) dan op het vervolg van Kick Ass. Nog meer dan de vorige film is dit een tienerfilm geworden met flauwere humor. De sterke momenten zijn dan ook die waar het even serieuzer wordt en de actie wordt bovengehaald. Helaas neemt de slapstick humor meestal de overhand.

Een heel pak minder dus en bij deze ben ik ook afgehaakt moest er ooit een 3e deel komen.

JCVD is niet de beste acteur, maar in sommige films valt hij nog best mee. Na zijn eerste grote rol in Bloodsport wordt hij opnieuw opgevoerd als vechtersbaas met de nodige spierballen. 'Opgevoerd' omdat je het zeker geen acteren kan noemen. Bij de latere films weet hij zich toch wat meer thuis te voelen in de filmwereld.

In Kickboxer lijkt Van Damme met zijn zijstreep en lichtgebruinde huid op Ken van Barbie, maar dan op steroïden. Het verhaal is een houterige versie van Karate Kid. Wie houdt van het genre, zal hier wel van genieten. Maar echt goed is het niet. De nodige knokpartijen en clichés, meer is het niet.

Bij herziening toch meer van genoten. Het blijft opvallend hoe de film met een duidelijk verhaal als The Kid, voor drama en komedie kan zorgen zonder veel dialoog. Die dan nog kort tussendoor verschijnt. Een stijl uit vervlogen tijden die stilaan uitgestorven is. Het is een prestatie, ook al komen sommige dingen wat verouderd over en zijn we als kijker in de 21e eeuw dit niet zo gewend. Toch is dit pure filmmagie. Chaplin regisseerde hiermee zijn eerste langspeelfilm en zou nog verder groeien en grootsere films maken. Hij steekt begin jaren '20 met The Kid wel boven de andere komische sterren uit. Al is de concurrentie qua humor met Buster Keaton en Harold Lloyd zeker groot in de komende jaren. Anderzijds niet evident, wat je bvb ziet bij Laurel & Hardy die wat mij betreft beter werkten in de kortfilms dan in de langspeelfilms.

Deze film heeft niets origineel en haalt z'n ideeën elders. Mix Family man met Back to the future en je krijgt dit hier. Bruce Willis doet dat niet slecht, maar als je rol niet veel diepgang heeft is het moeilijk om er iets uit te halen. Ook de score is irriterende en heeft een groot Home Alone gehalte. Kid is leuk voor de Kids, maar verder is het niet veel soeps. 2*

Toch een aparte film waar ik niet goed mee weet wat te beginnen. Het heeft de aanpak van een semi-documentaire die de acteurs zoveel mogelijk zelf de vrijheid geeft en komt daardoor wat in de buurt van genre Gus Van Sant (die oorspronkelijk als producer was gevraagd) en Darron Aronofsky. Daar was wel de kracht dat je met gewone tieners zat en de maker een sfeer kon opbouwen die terug in je gezicht kwam. Niet dat ik zo naïef ben om te denken dat situaties weergegeven in Kids niet zouden bestaan, maar voor mij is dat toch meer ver-van-mijn-bed-show. Of dit de ideale manier is om thema's als HIV, onbeschermde seks, drugs, alcohol, seks op jonge leeftijd, ... aan te brengen is nog de vraag. Het shockeert in elk geval wel (voor zover er tegenwoordig nog iets jongeren kan shockeren).

Eerlijk gezegd moet ik toch toegeven dat het wat ongemakkelijk is om deze tieners in actie te zien. Ook al waren dit acteurs die meerderjarig waren, ze doen zich voor als jongere tieners, en daar heb ik als kijker toch niet echt behoefte aan. Ik ben voor alle duidelijkheid niet zo conservatief dat jongeren per se moeten wachten tot hun 18, maar ik moet dit als kijker niet echt op mijn scherm hebben.

Ik vraag me trouwens af of dit niet al te veel een karikatuur is. Dit staat zo in contrast met de vele 'coming to age' films waarbij tieners op experimentele manier op zoek gaan naar zichzelf en seksualiteit. Ik had door het extreme hier niet altijd een medeleven met de personages die uiteindelijk toch zo'n grote risico's nemen op hun gezondheid.

Van de acteurs, waarvan velen toch een debuut maakten, is het toch wel knap dat namen veel van hen met een zeer beperkte ervaring toch zo'n extreme rol willen aannemen. Kan me voorstellen dat het niet zo evident is, ook al blijft het acteerwerk.

Ik had net Somewhere van Sofia Coppola achter de kiezen en merk je toch wel het gebrek aan echte emoties in deze The kids are alright. Het koppel Benning/Moore werkt op zich wel met een mooi gezinnetje. 2 tieners die hun weg wat zoeken. Het verhaallijn van de spermavader komt toch een beetje plots binnengevallen en vooral de opvolgende romance vond ik niet bepaald passend. Jammer, want ook al is het concept van de echte vader die in het gezinsleven binnenvalt de grote verhaallijn, ik had graag meer gezien van het gezin zelf. Het geheel is ook nergens echt speciaal en vooral dankzij de grote namen net iets meer dan een standaard tv-film.

Het idee is wel leuk, maar ik heb regelmatig het gevoel dat de regisseur met het vingertje wijst en de film vooral een moraliserende boodschap met zich meedraagt. Alsof de man zelf in de geloofsgemeenschap zit. De figuren zijn niet altijd boeiend genoeg, maar komen gaandeweg de film toch stilaan op gang. Het verhaal is in elk geval mooi en rustig verteld al had er volgens mij toch meer in gezeten. Verwacht ook geen Fucking Amal, maar meer een losscheuren van religieuze onderdrukking. (zware woorden, maar zo komt het toch bij mij over)

Bizarre komedie van Almodóvar met z'n typerende stijl. Al merk je wel dat hij nog moet groeien. Hier is hij nog wat jonger en het tempo ligt een pak hoger. Een leuk en bizar verhaaltje dat je doet kijken om te weten welke kant het uitgaat. Alleen is het niet altijd even sterk en duurt het even voor je mee bent met Kika. Ze grijpt je niet meteen als hoofdfiguur en je weet ook niet meteen welke figuren op de voorgrond meedraaien.

Het acteerwerk is niet slecht, al hangt het af en toe tussen bizar en net typetjes. Peter Coyote zal nooit een groot acteur zijn en is waarschijnlijk enkel gecast om met een Amerikaanse naam internationaal door te breken. Kika is wel consequent in haar rol en na een tijdje ben je mee met haar naïviteit..

Conclusie is een Almodóvarfilm die niet helemaal goed in elkaar zit, maar het is wel een Almodóvarfilm en hij zorgt voor een leuke avond kijkplezier.

Kikujiro, een film van en met Takeshi Kitano. De film kende een slechte start met weinig samenhang een vervelende Masao. Het hoort wel bij z'n rol, maar voor mij is het gewoon een leeg karakter. Ik heb deze film via een tip van de Tip Topper in een zelfde ronde met Dolls, dat ik na een eerste kijkbeurt ooit uit verveling heb afgezet... Dat beloofd voor een herziening.

Eens Kikujiro in beeld komt en de twee samen op pad gaan valt het best nog mee. Die gelukzalige sfeer waar ik zoveel van lees, kwam wel maar mondjesmaat te voorschijn. Niet helemaal mijn humor en door die Masao duurde het even voor de sfeer er was. Maar gaandeweg komt die er wel. En daar heeft ook de muziek een belangrijke rol in. Samen met de speelse scènes maakt het nog veel goed. Al zal dit nooit één van mijn topfavorieten worden. Die muziek ga ik nog wel eens opzoeken...

De film toch een keer herbekeken. Ondertussen heb ik al wat materiaal bekeken dat pakken beter is dan dit. Films waar Tarantino zich door liet inspireren. Kill Bill is dan ook een zeer mooie voorstelling voor wie niet vertrouwd is met films buiten Hollywood. Bij het herzien was ik dan ook minder overdonderd door vele scènes en keek ik wat door de film door. De film is dan ook zeer gefocust op die ontmoetingen met de vijanden van The Bride en kijkt veel minder naar achterliggende zaken. Weinig passie dus ook buiten de verwachte wraakgevoelens. Het acteerwerk is ook niet echt denderend, maar wordt gelukkig goed gemaakt door de gevechtsscènes die de film toch nog wat interessant maken. Al kan het duidelijk beter.

Deels beter dan z'n voorganger door meer inhoud en aandacht voor het verhaal. In tegenstelling tot deel 1 is dit meer dan enkel het lijstje afgaan om te zien wie we nu gaan vermoorden. Al worden de dialogen op de duur toch wel wat vervelend. Op dat vlak is Tarantino toch sterk overroepen. Hij heeft een aparte manier van filmen, maar daar blijft het dan ook bij. Beter acteerwerk, betere personages, maar minder adrenaline. Een beetje schrappen had geen kwaad gedaan om er 1 Kill Bill van te maken.

Opvallende film. Het doet denken aan films als Martyrs, The Wicker Man en Dead Man's Shoes. Er wordt een beeld geschapen van 2 huurmoordenaars met een onduidelijk verleden. De ene heeft een gezin, wat gezien dat verleden niet altijd vlot verloopt. Maar hij probeert er samen met z'n vrouw het beste van te maken. De regisseur dropt veel mysterieuze elementen zonder de nodige uitleg te geven. Soms past het puzzelstukje vanzelf, anderen moet je maar denken goed te leggen. Op zich niet slecht, al zullen velen hierop afhaken. Misschien dat het net iets te onduidelijk was met momenten.

Qua horrorgehalte is dit zeker niet slecht. Het begint als thriller met een mooi opgebouwd sfeertje. De vragen die opkomen helpen ook voor de spanning. Tegen het einde aan wordt het wat harder. Niet dat een film alles moet uitleggen, maar het had toch iets duidelijker mogen zijn. Desondanks knap gemaakt!

Leuk concept deze film. Thriller met de nodige zwartgallige humor. En zonder dat het een parodie wordt. Die grens is soms snel overschreden. Actrices Teresa Palmer en Alice Braga zijn bekende gezichten, blijkbaar is dit voor beide actrices mijn 8e film van hen die ik gezien heb. Het is vooral fun en de acteurs passen wel in dit soort film. Al zullen ze er niet meteen een prijs voor winnen.

Het mooie van de film is de opzet door de film in blokken terug te laten blikken in het verleden, zodat we stap voor stap het hele verhaal te zien krijgen en merken hoe we soms op het verkeerde been werden gezet. Al moet je er ook weer niet te veel achter zoeken. Het is vooral een leuke film waar ik best van genoten heb.

Killer Elite is zo'n film die ik onder de categorie had steken van films 'zou ik die nu zien of niet' om er maanden lang rond te draaien en telkens een andere film te kiezen. Toch uiteindelijk de film eens een kans gegeven. Statham kon me wel boeien met films als Crank, Transporter en de films van Guy Ritchie. Maar recent wil het de man niet echt lukken. Met DeNiro en Owen mee in het zadel dacht ik een betere film te kunnen terugvinden die hem terug op het spoor zou brengen.

Niet dus. Dit is gewoon zoutloze actie dat zichzelf te au serieux neemt. Geen leuke oneliners, geen overweldigende actiescènes, geen memorabele figuren, niets. Enkele een kwade Statham die al schietend en vechtend z'n ding doet. Owen en DeNiro lopen er ook ergens rond. Ik hoop voor Statham dat er stilaan een deftige film komt aanbieden, zo niet brokkelt z'n opgebouwde status verder af...

Ik moest bij de film meteen denken aan andere horrorkomedies uit de jaren '80 zoals Gremlins, Critters, Slugs, Tremors (ok, deze is jaren '90) en vooral The Blob. Ik las dat zelfs een groot deel van de plot komt van The Blob. Buiten de clowns dan natuurlijk. De film is gewoon absurd maar weet dat gelukkig zelf wel en doet dan ook geen moeite om nog serieus over te komen. En toch is het veel interessanter dan de wannabe horrorkomedies met een slasher die saai is die een groep tieners 1 voor 1 afslacht.

Killer Klowns is geen topfilm, maar is wel leuk. Er is trouwens werk gemaakt van de decors. Je vergeet daardoor meteen de kartonnen personages. Iets meer leuke interacties met de clowns en het was helemaal de moeite.

Meer een Netflix thriller dan een David Fincher klassieker, al heeft hij met zijn repertoire de lat hoog gelegd voor elke nieuwe film. We volgen Michael Fassbender als Killer die alles als een freak onder controle heeft tot het niet loopt zoals gepland en hij probeert om de problemen op te lossen. Een hoop clichés, wat op zich niet erg is in dit genre, al zien we verder weinig echte verrassingen. De film zelf valt nog best mee, al blijf je toch op je honger zitten. Gelukkig kleedt Fincher het visueel mooi aan en kan Fassbender de film wel dragen. Zeker wie iets beter zoekt op Netflix kan bij deze The Killer terecht.

Ik ben geen grote fan van Burt Lancaster, maar hier doet hij dat wel goed. Een film-noir waarbij we eigenlijk al in het begin weten hoe het afloopt. Maar toch zit je dan nog met veel vragen. En volgen we een agent die in het verleden duikt en zo de puzzelstukjes bij elkaar legt. Mooi gedaan met een boeiend verhaal en alle film-noir elementen die bij het genre horen. Het begint sterk, maar kan dat niveau helaas niet altijd vasthouden tot het einde. Maar verder wel een goeie film.

De enige film over Cambodia die ik ken, geen idee of er nog meer gemaakt zijn.... The Killing Fields is één van de vele oorlogfilms en ik was wel benieuwd naar het verloop van de oorlog in Cambodia, dat toch iets minder bekend is als die in Vietnam. We zien de film vooral vanuit de Amerikaanse journalist Sidney, vergezeld van de bijrol Pran die eerder als tolk dan als Cambodjaanse journalist meeloopt. De film loopt niet en lijkt vastgeroest te zijn. Sam Waterston heeft geen greintje chemie in z'n rol en daardoor wordt het praktisch nergens boeiend. Jammer, want ik had hier toch meer van verwacht. Allemaal goed gemaakt, niet geweldig, maar gewoon goed. Helaas zonder ziel.

Het eerste dat opviel is toch wel dat Schwarzenegger pas na een dik uur in beeld komt. In een rol die eerder lijkt op een verlengde cameo. Terwijl zijn naam en gezicht wel prominent op de poster staan. Hij is dan ook de naam die het volk moet trekken, maar je zal maar fan zijn van de man en dan dit te zien krijgen.

De film zelf doet denken aan What we do in the shadows. Killing Gunther heeft weg van een mockumentary rond een groep huurmoordenaars. Het concept is niet slecht en hier en daar popt een grap op die wel werkt. Het eindresultaat is een gezellige komedie waar ik best van genoten heb. Ook al gaat het niet voluit.

Het duurt even voor je in de film zit met de vrij apathische karakters. Maar gaandeweg maken die wel mee de sfeer. Een mix van zwarte humor en een onderliggende spanning. Passende beelden en muziek zorgen voor een intrigerende film. Vooral Barry Keoghan is zeer goed. Zijn personage is een contrast met dat van Colin Farrell en Nicole Kidman wat net voor die spanning zorgt, zonder dat het er vingerdik op ligt. Een horror/thriller die je meesleept en soms met een gefrustreerd gevoel achter laat. Maar dan wel in de goeie zin van het woord.

Ik had Chapter 27 gezien, dat vooral mikt op de gebeurtenissen. Ik mist zelfs de link met The Catcher in the Rye, dat maar 26 hoofdstukken heeft. Of het is me toen niet zo bijgebleven. Deze The Killing of John Lennon kwam het jaar voordien uit en was me tot voor kort niet bekend. Vraag was dan ook wat die film mij kon bieden dat Chapter 27 niet lukte.

De feiten zijn dan wel weergegeven in die andere film, de sfeer en motivaties veel minder. En daar is deze film toch wel in geslaagd. We krijgen tot hoever dat mogelijk is een antwoord op de vraag 'waarom?' Na de moord zelf (dat lijkt me echt geen spoiler als het ook in de titel staat) zien we het effect dat Lennon's dood had. Maar nog steeds met Chapman centraal. En hoe de maatschappij begrijpelijk zoekt naar een antwoord. Dat nog altijd beter is dan geen antwoord.

De makers zetten Chapman neer als een moordenaar, zonder hem sympathiek te maken en toch als kijker in zijn gedachten te kruipen. Zijn daden worden niet goedgekeurd, maar worden toch ietwat gekaderd. Met een mooie filter worden we terug de tijd in gegooid. Lennon komt amper in beeld, ook al gaat het over zijn moord. In elk geval een boeiende film.

Het leuke aan dergelijke films (Cube, Saw, ...) zijn vooral de figuren die opgesloten zijn, de boobytraps en de onderlinge verhoudingen. Daardoor vervalt het gezwets met Sevigny wat in het niet en breekt dat de spanning helaas. Gelukkig zorgt de kamer voor voldoende verrassing. Toch kan de sfeer zich nooit echt opbouwen door de randactiviteiten. Leuk genre, maar er zijn betere films hierover.

Hier had meer in gezeten. Andrew Dominik is een regisseur met talent. We krijgen mooie beelden en af en toe een scène waar hij meer tijd in gestoken heeft. Denk aan de aframmeling of de schietpartijen. Maar tussendoor mist de fim de nodig pit die het nodig heeft om het ook anderhalf uur helemaal boeiend te houden. Acteurs als Pitt en Gandolfini hebben al beter gepresteerd, maar komen hier niet echt uit de verf. Het acteerwerk is eigenlijk helemaal ondergeschikt aan de visuele insteek van Dominik. Met de nodige kruiden kon Killing Me Softly een pak beter worden. Mooi om zien met gelukkig een paar momenten die het nog goed maken, maar meer ook niet.

Kubrick zal me nooit echt liggen vrees ik, ik hou m'n hart al vast voor de volgende Kubrick die op mijn lijstje staat: Paths of Glory. The Killing is qua opbouw wel opvallend en duidelijk inspiratie voor andere films. Namen als Reservoir Dogs en Ocean's Eleven zie ik hier paseren, maar daar had ik toch het gevoel dat de acteurs zich wat meer amuseerden. Kubrick heeft net als in z'n andere films op de eerste plaats aandacht voor vormgeving en niet op de eerste plaats voor een goeie fim. Een combinatie van beiden zou leuk zijn, maar ik kan niet echt veel met deze film. Er zitten wel leuke dingen in, maar het genre kent veel leukere films. Dit moet ofwel spannend zijn ofwel entertainend en in beide gevallen komt Kubrick te kort. Allemaal wel leuk met die verteller en de aparte dialogen tussen de karakters. Maar verder is het mijn ding toch niet.

Zoë Kravitz als IT-deskundige die bovendien nog eens pleinvrees heeft en toch wel een lichte vorm van OCD lijkt me. Geen nieuw verhaal met een groot bedrijf of 'overheid' die een burger het zwijgen op willen liggen om zo geheimhouding te verzekeren. . Het verhaal kent de nodige mysterie en kan zeker boeien. Kravitz kan de film zonder probleem dragen en de paranoia werkt wel. Door de nieuwe elementen die de film actueel maken, is het niet zomaar een herhaling van wat we al eens gezien hebben. Best wel de moeite.

Als je dit net na Ralphs breaks the internet ziet, is dat vergeleken met Your Name een echte kleuterfilm. Ik werd helemaal stil van deze film. Hoe snel kan je gaan van komische scènes naar een mix van avontuur, mysterie en romantiek, zonder dat het ook maar één moment geforceerd voelt. Ik hou ook van de passende muziek, de prachtige animatie en vooral het zeer boeiende verhaal. Dit is een sprookje van topniveau. De 4e film die ik zie van Makoto Shinkai en ook hier weer een hoge score.

In de 2e helft van de film was de spanning te snijden. Zo leef je mee met de personages en wordt je in het verhaal gezogen. Het einde is zeer sterk. Je blijft tot het einde afvragen wat er nu gebeurd is met Mitsuha en toch hoort een happy end bij dit genre. Maar het ligt er niet vingerdik op, dus dat geeft een warm gevoel na het bekijken van deze film.

Als je de kans hebt om een Studio Ghibli in de originele versie te kunnen zien in de bioscoop moet je dat doen, en meestal ook snel zijn voor de gedubde of Nederlandstalige versies gedraaid worden. Met 82 jaar is de kans nu wel echt groot dat dit de laatste Hayao Miyazaki zal zijn.

De naam Ghibli en Miyazaki zijn al genoeg om de film te verkopen als een soort kwaliteitslabel. En terecht ook, wat de man neemt je ook nu weer mee in een heerlijke fantasierijke wereld met tegelijk de nodige drama. Een eigen verhaal dit keer met autobiografische elementen. Dat zorgt voor een boeiend verhaal dat je meesleept. Misschien door torenhoge verwachtingen of omdat ik de film nog wat moet laten inzinken, is het minder overweldigend dan andere Ghibli films. Maar langs de andere kant is het visueel weer de moeite met kleurrijke figuren en prachtige decors. Ik ben ook altijd fan van de bijhorende muziek die spaarzaam maar zeer sfeervol en effectief is.

Als je de officiële lijst van Studio Ghibli er even bijneemt zie je dat het al van When Marnie Was There geleden is dat ze nog een film hebben uitgebracht. En The Boy and the Heron slaagt er wel in omdat niveau te behalen. Is dit de beste Ghibli? Niet echt, maar de studio heeft praktisch altijd een zeer hoge score met hun films en ook nu is dat niet anders. Een warme aanrader die de bioscopen en filmliefhebbers goed kunnen gebruiken.