Opinions

Zeer luchtige actiekomedie waarbij het tempo van de actie gelukkig hoog genoeg ligt om er nog van te kunnen genieten. De rest van de film draait op automatische piloot en Tom Cruise bevestigt mijn mening nog maar eens dat hij slechts een handvol goeie films heeft en de rest van z'n succes sterk overroepen is. Veel ideetjes in de film die je al eens gezien hebt en beter. Weinig echte verrassingen zodat de film nooit echt potentie heeft om een betere actiefilm te worden.

Dit is een film met een geweldige combinatie van humor, actie, avontuur en romantiek. De soundtrack helpt de film wat te pimpen en geeft het riddergenre een moderne sfeer. Op zich is dit geen topper misschien, maar nochtans ben je heel de tijd mee in de film. Hier heb ik echt van kunnen genieten, zonder dat het echt groots moest uitblinken. En soms is dat voldoende bij een film. Ledger heeft natuurlijk al beter gespeeld, maar iedereen amuseert zich in de film en dat stralen ze uit. De film zal niet iedereen bekoren, maar dat heb je met veel komedies.

De film wordt wat hoger aangeschreven dan het eigenlijk is. Knives Out is een film die we wat minder zien tegenwoordig, gewoon een goed onderhouden mysterie met de nodige humor. De cast doet het niet slecht, maar hier gaan ze ook weer geen Oscar voor winnen. De humor werkt wel en het verhaal is goed geschreven. Dit is een heerlijke film om te zien met de nodige twists zonder dat het dingen te ver gaat zoeken. Als een zomerse detectiveroman in de stijl van Agatha Christie met Daniel Craig als een nieuwe versie van Poirot. Best van genoten.

Een film van Shyamalan, dus je kan je aan een vreemd plot verwachten. Dat zou toch de bedoeling moeten zijn. Knock at the Cabin heeft een sterke eerste helft, omdat het lang de vraagtekens kan vasthouden en je als kijker toch wel benieuwd bent. Maar dan loopt het wat mis. De flashbacks zijn eigenlijk onnodig en je krijgt ook nooit echt de nodige feeling met de personages. Bautista is nog wel best goed, de rest doet weinig bijzonder.

Toch jammer, omdat de sfeer goed zit en het onderwerp wel interessant is. Maar gaandeweg loopt de film wat verloren en blijf je op het einde wat op de honger zitten. Slecht is het niet, maar hier had zoveel meer in gezeten.

De film begint vrij klassiek en belooft niet veel goeds. Dan komt de actie boven en dankzij de fluisteraars (om het kind een naam te geven) komt er toch serieus wat spanning in het verhaal. Alleen weet de film naar het einde niet echt goed blijf mee en verliest het alle geloofwaardigheid. Voor zover die er is in een toekomstvoorspellend verhaal natuurlijk. De actie zit goed en is mooi gedaan. Maar meer dan een zoveelste Apocalypsefilm is het ook niet echt geworden. Een blockbuster die leuk is om zien, maar nergens opvallend. Al is 'leuk om te zien' ook niet zo slecht natuurlijk.

Mijn 2e Sono na Antiporno, en die beviel mij wel. Guilty of Romance zit in dezelfde lijn, maar is toch wat minder dan Antiporno. Visueel begint het alvast goed en trekt het meteen de aandacht. Ik had de versie van 144 minuten en misschien was dat wel iets te langdradig. De figuren zijn heerlijk geknipt, maar visueel valt het interessante wat weg. Gelukkig blijft het boeiend genoeg tot het einde, al is dat niet steeds met volle overtuiging. Naar het einde toe wordt het wel terug beter. Zeker geen slechte film, maar minder mijn ding. Langs de andere kant doet het wel benieuwen naar andere films van Sono.

Naar aanleiding van de remake nog eens vastgenomen. Het was al een tijd geleden en in mijn geheugen vond ik deel 2 toch altijd iets beter. Dat blijft ook zo, maar toch blijft dit eerste deel nog altijd boeiend. Sterk in actie, niet te lang en een verhaal dat de kijker doet nadenken, zonder zweverig aan filosofie te willen doen. De muziek hypnotiseert je als het ware. Meer dan 20 jaar later is deze film nog lang niet gedateerd. Over een SF-thema en met moderne animatietechnieken is dat toch opvallend.

De film was ooit één van mijn eerste anime, volgens mij samen met het voor de hand liggende Spirited Away. Toen een grote shock als je vooral Disneyfilms gewoon bent wat animatie betreft. De wijsheid komt met de jaren en de filmervaring is er ook op vooruit gegaan. Dit is duidelijk een film die qua interesse groeit. En hopelijk vinden mensen nu de weg naar deze film met de remake.

Typisch Vlaamse komedie dat net ietsje mist om er uit te springen. Urbanus houdt de film toch nog recht en zorgt dat de film de moeite is om te bekijken. 2 sterren

Intrigerende film die best mooi gemaakt is. Je moet er even inkomen, maar is dan wel een stevige wraakfilm. Het lijkt soms op een black mirror aflevering, maar dan beter. Net als in het begin van de film met de kinderen in de klas lijkt de film voorbij te golven, maar dan wordt je aandacht meteen getrokken. Een verhaal met een psychologisch spelletje. Het idee is ook wel goed dat doet nadenken. Een maatschappij waarin kinderen zowat onschendbaar zijn voor criminele daden en er één van de kinderen door heeft dat het best wel voordelen kan opleveren. De film speelt met illusie en je wordt als kijker wel eens op het verkeerde been gezet. Zeer boeiend. Maar vooral een mooie film, goed geacteerd en met een passende cinematografie.

In verhouding met andere Ghibli films lijkt dit een lichtgewicht. Maar de lat ligt hoog bij deze studio zodat ook deze animatie best wel goed is. Studio Ghibli kent verschillende tekenstijlen, maar sommige dingen komen wel wat meer terug. From Up on Poppy Hill is vooral thuis komen. Een vertrouwde animatie met uitgewerkte personages, een ontroerende verhaal en heerlijke muziek. Een film waar je in rolt en die beter wordt tijdens het kijken. Het wordt nooit echt groots, maar de kwaliteit is er wel.

Ik werk zelf bij een openbare instelling en het is enorm herkenbaar hoe die bureaucratie toen heerste tot niet zo lang geleden. Nu zitten wij met toestanden zoals die in de serie 'Het Eiland' weergegeven worden. Deels parodie, deels jammerlijke realiteit. Het toneelmatige acteerwerk valt eigenlijk nog wel mee, al is de film in z'n geheel (oa door een klein budget) niet zo sterk en wat gedateerd. Het is niet gemakkelijk om een tv-serie te verfilmen en zeker geen komische. Omdat die veel op korte grappen en typetjes werken is dat niet zo evident voor een film. Toch valt het goed mee zoals de film geworden is en mag hij toch gezien worden. Door de dialecten en Belgische types (de Francofone Baconfoy bijvoorbeeld of de anarchistische Van Hie) zal deze film eerder bij Vlamingen in de smaak vallen dan bij Nederlanders.

Horror heeft toch wel ietwat zijn eigen stijl naar gelang de oorsprong. Naast de bekende Amerikaanse horror heb je de eigen Japanse horror. Fransen geven hun eigen stijl dan weer en de zwarte komedie vanuit Canada, Australië, Engeland en tegenwoordig Polen, heeft een hele andere sfeer. Scandinavische horror is ook best de moeite. Meestal met een klein budget maar dat zorgt voor de nodige creativiteit.

De film is beter dan de score doet uitschijnen. De nodige schrikmomenten en mooi aangekleed in een duistere maar warme filter. Echt doorbreken doet het niet en de acteurs zijn vrij ondergeschikt aan de sfeer. Maar ik heb hier best van genoten.

De verfilming van het boek van Griet Op de Beeck. Een Nederlandse productie, maar eigenlijk een geheel Vlaamse film. Deel autobiografisch, maar misschien zijn de meeste boeken dat wel. Het verhaal van Mona op 3 leeftijdsmomenten in haar leven. Maar er is een rode draad in haar leven. Ze wordt omringd door energievretende mensen die elk op hun eigen manier het als een evidentie vinden om te rekenen op haar. Terwijl ze zelf niet echt bij iemand terecht kan. De titel zegt het eigenlijk: Kom hier dat ik u kus. Niemand komt naar haar voor liefde, ze moet maar naar hen komen. Maar de Engelstalige titel 'Becoming Mona' dekt ook wel de lading.

De vertolking is ook best in orde. Eerst krijgen we een jonge Mona te zien met actrice Olivia Landuyt. Het wordt pas echt stevig met de wat oudere Mona met actrice Tanya Zabaryolo. Je voelt in haar de spanning alleen maar opbouwen, terwijl verschillende figuren rond haar ofwel onverschillig zijn ofwel vrij egocentrisch. Het is geen gezellige film, maar dat hoort bij het verhaal. En wat rustig begint als en wat doorsnee film, wordt stilaan beklijvend en kruipt stapvoets onder je vel.

Het gekende verhaal van King Kong, al is het qua verhaal toch niet zomaar een kopie van de vorige King Kong films. Al blijft de rode draad wel behouden natuurlijk. Kong: Skull Island is een goed onderhouden blockbuster die kan rekenen op een boeiende cast en vooral visueel heel mooi is aangekleed. Deed Godzilla qua film nog wat twijfelen, helpt deze King Kong film de gedeelde monsteruniverse een pak vooruit. Voor mij hoeft die geforceerde universe niet, maar het is niet dat je deze film alleen kan zien als je ook Godzilla hebt gezien. Leuke film!

Boeken verfilmen is altijd moeilijk. Bij wat minder bekende boeken is dat misschien geen groot probleem. Denk maar aan The Graduate (Charles Webb), Bambi (Felix Salten) of The Exorcist (William Peter Blatty). Bij wat bekendere boeken is dat al anders. Denk aan verhalen van Stephen King of Agatha Christie. En helemaal als de boeken overbekend zijn bij de hedendaagse filmkijkende generatie (Da Vinci Code, Harry Potter, Millennium-trilogie). Bij Nederlandstalige jeugdboeken is dat toch ook een probleem. Boeken geven je die extra fantasie, zeker bij jeugdverhalen. Veel mensen hebben zich al een beeld voor ogen. Dan is een verfilming gevaarlijk en kan dat wel eens drastisch verschillen. Zeker als de film mikt naar een hedendaags publiek. En dat het kan mislopen zie je in films als Pluk van de Petteflet, Kruistocht in Spijkerbroek of Oorlogswinter.

Koning van Katoren heb ik als kind gelezen. Het is te zeggen, toen ik pas naar de lagere school ging, werd dit verhaal in stukjes verteld door mijn leraar van het 1e jaar. Misschien ook hier en daar wat aangepast. Later heb ik het boek zelf nog eens gelezen. Ik ben hier dus mee opgegroeid en dan was het toch wat afwachten bij deze verfilming. Uiteraard is het helemaal anders uitgedraaid. Het boek van Jan Terlouw was veel tijdlozer, met ietwat een middeleeuwse setting. Misschien wel iets zoals Harry Potter, als je toch een vergelijking moet maken maar dan zonder de magie (maar met de fantasie). En ik geef toe dat het geen klassieker is geworden, in tegenstelling tot het boek. Maar er zit wel dynamiek in de film, grotendeels te danken aan het verhaal van Terlouw. Zoals verwacht is het wat ingekort, en het eindresultaat is wat opgepimpt. En dat is best wel gelukt. Het blijft natuurlijk een jeugdfilm en volwassenen die nostalgisch terugkijken naar het jeugdboek zullen wat teleurgesteld zijn. Maar anderzijds heeft het verhaal van Terlouw wel een nieuw publiek gevonden.

Om het nog beter te maken had het iets in de stijl van Harry Potter moeten zijn. Maar om eerlijk te zijn is er maar één ultieme versie. En dat is het boek zelf. Hopelijk gaan kijkers hiermee terug naar het boek grijpen. En de film is zeker niet zo slecht als het wordt afgeschilderd. Tocht niet als je het objectief durft te bekijken.

Het vergelijk met Grave of the fireflies is snel gemaakt natuurlijk. Een film over WO II vanuit het standpunt van Japan. Ook al stonden die in de oorlog tegenover het westen, hebben de burgers evengoed te lijden gehad onder de oorlog. Net als Grave of the fireflies wil deze film ook geen oordeel vellen, maar vanuit enkele jonge personages de gruwel van de oorlog laten zien.

Suzu is een dromer en tekent graag. Ze leeft in een wereld die nog bestaat uit tradities. En het zijn zowel die mooie dromen als de traditionele handelingen die onder druk komen staan als de dreiging van de oorlog dichter komt. De vernielingen, de honger, het verlies van dierbaren. En in Japanse animatie gaat men die gruwel ook niet uit de weg. Het mag dan wel een romantische aanloop kennen, je wordt gaandeweg toch wel stil.

De film gaat wat traag op gang, maar eens je in het verhaal zit, wordt het echt wel boeiend en mooi om te zien. Bijpassende muziek en heerlijke beelden. Je weet naar welk moment de film toe werkt, het zorgt voor de nodige spanning naar dat moment. De oorlog komt best wel binnen...

Zeggen dat dit een typische Shinkai is, doet uitschijnen dat de man altijd maar weer hetzelfde doet en enkel bandwerk aflevert. Als hij op dit elan verder gaat, heb ik daar geen probleem mee. Deze film is perfect qua lengte. Geen enkele scènes is hier overbodig. Wat vooral opvalt zijn de details. Dit is ongelofelijk prachtige animatie, waar Shinkai duidelijk meester in is. Maar misschien nog meer is de sfeer die gecreëerd wordt. De regen helpt voor een rustige gemoedstoestand. Maar dat in combinatie met een simpele mooie piano en de rustige vertelstem er bij. Terwijl je kijkt naar een schilderij kruipt de romantische sfeer in je gelederen. Deze film zal ik ongetwijfeld nog wel eens opzetten en doet me ook de andere werken van Shinkai (terug) te zien.

Doet mij wat denken aan 2001: a space odyssey. Mooie beelden met muziek en een wat filosofische boodschap achter. Bij beide films zie ik wel de originaliteit en het vakmanschap, maar kan ik er zelf totaal niets mee. Ik word eerder zenuwachtig van zo'n films. Koyaanisqatsi is voor mij dan ook eerder een verdienstelijk experiment dan een goeie film. Zo iets dat je op school maakt en waar de leraar van verschiet dat er een groot talent in z'n klas ziet dat met de geleerder technieken iets maakt waar anderen van kunnen dromen.

Qua beelden zijn er ondertussen al mooiere dingen gemaakt. Anno 1982 zal dit best indrukwekkend geweest zijn. Als je toch kijkt naar oudere beelden die in combinatie met muziek meer zeggen dan dialogen, hou ik eerder van Jacques Tati of van deze Bert Haanstra - Glas (1958)

Een klassiek jeugdboek dat ik volgens mij nog in de kast heb liggen. Een boek uit 1971 dat tegen dat ik het voor de eerste keer gelezen heb (toch bijna 20 jaar later) nog steeds zeer boeiend was. Een boek dat bij mij naast andere jeugdboeken stond als Oorlogswinter, Koning Van Katoren en Kruistocht in Spijkerbroek. Het is dan ook niet verwonderlijk dat net als die andere titels hier ook een verfilming van gemaakt is.

Het is wel jammer dat ik de film in een Engelstalige versie gezien heb. Ik veronderstel dat dit echt wel een Duitstalige film is en het is dan ook onbegrijpelijk waarom men op tv hier gekozen heeft voor een Engelstalige versie. Een Nederlandse had ik nog enigszins begrepen.

De film zal denkelijk voor de nieuwe generatie vooral een aanleiding zijn om het boek erbij te nemen, maar wie daarmee al vertrouwd was, is dit (net als bij veel boekverfilmingen) toch wel een wat zwakke uitvoering. En dat ligt deels aan het beperkte budget dat met z'n 10 miljoen een peulschil is tegenover andere fantasiefilms als pakweg Harry Potter. De film moet gedragen worden door David Kross die niet in de wieg gelegd is voor deze rol. Hij is te kleurloos en acteert zonder enige emotie. Kan aan de regie liggen, want zijn vertoning in The Reader was toch veel aangenamer. Slechterik Christian Redl valt nog mee, maar is niet echt opvallend. Enige die wat kan acteren is Daniel Brühl, gekend van Good Bye Lenin en Salvador.

De film had beter gekund met een andere regisseur aan het stuur om meer enthousiasme te brengen bij de acteurs. Doe er nog een groter budget bij en je krijgt een hele andere film. Of lees gewoon het boek!

Atypische wraakfilm met de nodige droge humor. De setting in Scandinavië is zeer passend en de humor werkt best. Van genoten!

Ik kan me voorstellen dat deze film anno 1979 best wel indruk maakte. Niet dat het nu allemaal op rozen loopt, maar toen was het nog harder, zeker met kinderen. Dustin Hoffman ging op dat moment zelf door een echtscheiding en dat zal wel meegespeeld hebben bij zijn rol in deze film. Onbewuste method acting.

Kramer vs Kramer is vooral een karakterfilm en dan zit je met Hoffman en Streep wel goed. Een goed onderhouden verhaal dat ook nu nog overeind staat. Op zich geen wonder dat de film het zo goed deed bij de Academy Awards. Al moet je toegeven dat op filmisch vlak het toch jammer is dat deze film net zoveel prijzen won en niet Apocalypse Now. Kramer vs Kramer is zeker geen Apocalypse Now, maar dat maakt het geen slechte film.

Het is jammer te zien hoe de Sony Spider-Man films zich zo in de prak rijden. Want in tegenstelling tot de MCU zoeken ze toch meestal iets origineels en proberen ook visueel te doen dan de gekende mainstream view in de MCU films. Maar er is weinig aandacht voor het acteerwerk en soms zelfs slecht. Het script kon beter en vooral de dialogen zijn zeer pover. Je mist iemand achter het stuur die gewoon helemaal durft gaan.

Kraven The Hunter viel nog wel mee in de bioscoop. Het is weer eens iets anders, al blijf je in hetzelfde genre. Maar het wordt al snel eentonig en weinig verrassend. Aaron-Taylor Johnson doet het best wel goed, al heeft die al beter gedaan. Russell Crowe laat nog eens zien hoe hij een B-acteur is geworden. Even leek er meer in te zitten bij Ariane DeBose, maar het loopt op een dood spoor. En Alessandro Nivola is de irritantste vijand sinds lang. Jammer, want Kraven the Hunter had wel wat in zich. De kraan bij Sony zal nu wel helemaal dicht gedraaid worden denk ik. Maar ze mag gerust nog wel terug open later als ze de tijd nemen om zich te herbronnen.

Misschien wel de beste film over radicalisering. Zonder off topic te willen gaan, kan je het onderwerp religie niet vermijden in een recensie natuurlijk. In deze actuele tijden wordt bij radicalisering vooral gekeken naar bvb Syriëstrijders en IS-aanhangers. Kreuzweg is geen aanval op religie zelf, maar op het ontsporen ervan. Met religie op zich is geen probleem. Verschillende figuren in de film zijn gelovig op verschillende manieren. Als je als gelovige wordt opgegroeid in een gemeenschap als het Broederschap van St. Paulus (gebaseerd op de bestaande Broederschap van St. Pius X) zijn die regels, strenge opvoeding en invloeden veel sterker aanwezig. Op zich kan je dus wel zeggen dat het ietwat een aanklacht is naar religie, maar dan vooral de fanatieke.

De ondergang van het meisje is volgens mij dan ook helemaal toe te wijzen aan dat fanatieke geloof. De invloed van de moeder en de priester die fanatiek de regels blijven herhalen en kwaad worden en dreigen met straffen (wat ze nooit als 'straf' zullen toegeven) is veel groter dan de gematigde invloed van de jongen in de klas, Bernadette of de dokter. De moeder vat het trouwens zelf samen op het einde, waarbij ze zegt dat er maar één juist geloof is en dat geloof geen persoonlijke zaak is. Waarop de vader schijnt door te hebben dat dit wel zeggen dat dat ook het geloof van zijn dochter geen persoonlijke zaak was en misschien wel een gevolg is van dat religieuze fanatisme. De moeder weent vooral omdat ze niet door schijnt te hebben wat zij zelf verkeerd deed en blijft de regels van haar geloof voor haar dochter stellen.

De film volgt mooi de kruisweg, verwijzend naar de weg die Jezus aflegde op weg naar het kruis. Waar hij tot veroordeeld is vanwege zijn geloof en waar hij altijd bleef aan vasthouden tot zelfs na zijn dood. De stilstaande camerabeelden passen hier mooi bij. Elke scène is zo een schilderij dat een verhaal vertelt. Wie niet vertrouwd is met de kruisweg, moet maar eens zien in een katholieke kerk waar meestal de kruisweg in verschillende afbeeldingen wordt weergegeven.

Complimenten voor de actrice die Maria speelde. Niet evident om zo'n rol te spelen waarbij toch wel wat emoties gepaard gaan. En op die moeder word ik als persoon wel kwaad vanwege haar fanatieke houding, maar dat is eenmaal de rol en maakt best wel indruk. Opvallend trouwens dat het veel vanuit de dochter en ietwat de moeder wordt gefilmd en dat de priester zelf niet zoveel schermtijd heeft. Wat te denken geeft over de impact en het aandeel van de radicalisering.

Het is zo'n typische 80's film genre Bud Spencer & Terence Hill of Chuck Norris. Maar dan met de gekende humor en stunts van Chan. Dit keer in handen van Sammo Hung, die het meer voor de humor lijkt te hebben dan Chan. De film is niet slecht, maar de humor is soms wat belegen. Gelukkig is er nog de nodige actie, al moeten we daar soms wat op wachten.

Bekend gezicht trouwens met Lola Forner, Miss Spanje in 1979, die na haar kroontje niet zomaar iets in de media ging doen maar ging acteren. En dan nog wel 3 keer in een film met Jackie Chan! Voor de rol die ze hier moet spelen, doet ze dat wel goed. Al zal ze nooit een Oscar winnen.

De actiescènes zijn ook goed, maar we zijn toch verwend met betere films van Jackie Chan. Het stuntwerk is niet het grootste uit zijn carrière, maar de gevechten zijn wel strak. Maar zoals gezegd, moet je daar soms iets te lang op wachten. Een luchtige actiefilm dus waar fans zeker van zullen genieten. De makers zijn op elkaar ingespeeld, maar dit is verre van hun paradepaardje.

Het verhaal van Kubo is in de sfeer van de betere kinderboeken. De betere tijdloze kinderboeken nog wel. En simpel maar mooi verhaal met niet al te veel randfiguren en de eeuwige strijd tussen goed en kwaad. Geen liefdesverhaal of irritante figuurtjes om de 'moderne jeugd' tevreden te stellen, maar dat zorgt wel dat het tempo wat lager ligt dat we gewoon zijn. En dat is net het mooie ervan.

De film zelf is mooi gedaan met de origami als grote troef. Al gaat men soms wel te ver in het perfectioneren van de beelden zodat de chemie wel wat weg is. Het is dan wel stop motion, maar het is een 3D film wat ik nog altijd eerder een nadeel vind aan een film dan een meerwaarde. En de film mist nog net dat ietsje meer. Feit dat ik met mijn 38 jaar wel wat oud ben voor een jeugdfilm als dit, zal hier ook wel meespelen. Wel veruit de beste animatie van dit jaar. Ik moet nog wel La tortue rouge zien, die ik op voorhand als betere kanshebber zie.

Een mooie film, als een sprookje rond een opblaaspop die levend wordt. Een film met de nodige charme en humor, en net zoals de pop met een hart. Bae Doo-na doet het zeer goed en trekt de film zonder probleem. Aangevuld met de nodige muziek, die doet denken aan Amélie.

De film heeft dan wel haar charme, het is me niet altijd duidelijk welke richting de film op wil. En er zweeft ergens een morele boodschap. Al hebben wel meer sprookjes dat natuurlijk. Blijft een heerlijke film in elk geval. Aangename verrassing!

De debuutfilm van Makoto Shinkai, al is dit mijn 5 film die ik van hem zie. Films die allemaal hoge scores krijgen van mij, en ook deze film stelt niet teleur. Verfrissende animatie met een geweldige sfeer die romantiek en rust uitstraalt. Het spel van het licht is vrij uniek mag ik toch zeggen, de animator is hier zeer sterk in. Passende muziek en voor je het weet ben je meegesleurd in een pareltje van een animatie. Disney kwam ditzelfde jaar met Home on the range. Het verschil kon niet groter zijn.

Qua verhaal was dit niet helemaal mijn ding. Je merkt ook dat het visuele nog meer een plaats krijgt in de latere films van Makoto Shinkai. Geef mij maar de romantiek van The Garden of Words of Your Name. Maar ik kon ondanks het verhaal toch goed genieten van de sfeervolle beelden, de interessante figuren, het mooie vioolspel.

Shakespeare in Japan. Akira Kurosawa geeft er zijn eigen interpretatie aan. Met veel respect voor het verhaal en de theatrale aanpak, maar je mist toch wel de dialogen waar Shakespeare toch wel bekend om stond. Het is meer dan enkel een verhaal. Kurosawa slaagt er dan wel weer in om het visueel aan te kleden, bijna minimalistisch en tegelijk heel groots. Je waant je ook meteen in het verleden, de sfeer is meteen gezet.

Wel pak minder is dat verschillende scènes toch wel te lang duren. Trage cinema is goed, maar dit zijn gewoon te trage scènes die het ritme eruit halen. Gelukkig kent de film genoeg troeven met de cinematografie en hoofdrolspeler Toshirô Mifune.

Voor een Pixar film is deze vrij lelijk en volgt het blijkbaar de trend van de goedkoper ogende flashy computeranimatie zoals die op Nickelodeon wordt verspreid. Enkele leuke grappen houden de boel nog wat recht, al kan je voor dergelijke films beter een Jackie Chan film opzetten. Daar is de actie grootser, de grappen leuker en de stunts echter. Er zijn ook maar drie figuren met ietwat diepgang (voor zover die er is). De panda, z'n meester en het witte luipaard.

Niet slecht voor een pure ontspanning, maar zeker geen aanrader. Misschien iets voor de kinderen.

Na het gemiddelde eerste deel was ik toch benieuwd of dit vervolg toch wat zou meevallen. Met een Oscarnominatie voor beste animatiefilm hoopte ik dat dit voor een sequel wel zou meevallen. Tja, het is wat van hetzelfde laken als z'n voorganger en weet af en toe een lach op te wekken. Maar over het algemeen is het toch niet echt geweldig en mist het zelfs de weinige charme van deel 1. Het valt meer en meer op dat dergelijke sequels vooral mikken op snelle humor ipv een sterk verhaal met inhoud. Jammer en voor mij hoeft een deel 3 zeker niet.