Opinions

Leuke film. Het is vooral absurd dat de man op een eiland strandt dat op een boogscheut van de stad ligt. Helemaal anders dan we gewoon zijn met de Amerikaanse films waarbij iemand op een eiland terecht komt. Ook hier weer iemand die tracht te overleven en dat geeft soms leuke scènes. De vrouw is toch een apart geval en het duurt even voor het klikt tussen beiden werelden. Filmisch gezien bedoel ik dan. Beetje apart verhaal dus, visueel niets speciaal en het is net te absurd om sfeer te bouwen en te weinig absurd om creatief te zijn.

Hoe onozel ook, ik denk altijd aan dit citaat als ik de titel van de film hoor. Een typisch Schwarzeneggerkomedie dat in de lijn staat van de andere komedies waar Schwarzenegger zich aan waagde. Denk aan films als Twins of de latere Junior en Last Action Hero. Ik vond dit leuk als tiener en kan er deels nog wel van genieten. Het is toch wat gedateerd en eigenlijk als film vrij standaard gemaakt. Een familiefeer van de lopende band en niet meer.

We worden wel verwend met een nieuwe Lanthimos op korte tijd. En misschien heeft het wel zijn reden, want met Poor Thing trok hij alle aandacht. Een visueel pareltje met een geweldige Emma Stone en Willem Dafoe. Die zijn terug van de partij in Kinds of Kindness, al is die film toch iets zwaarder dan haar voorganger. De cast van dienst speelt diverse rollen in 3 ietwat gelijkaardige kortverhalen. De zwargallige blik van Lanthimos is uiteraard van de partij en wat visueel iets minder is dan Poor Things, wordt goed gemaakt met een groot absurdisme en nog meer WTF momenten.

Een gedateerde film met een Hollywoodblik (uit de jaren '50) naar het verre Oosten. Een combinatie van de koloniale (neerkijkende) blik en een kitscherig beeld van Siam (voormalig Thailand). Brynner speelde de rol al in de Broadway-versie wat hem een Tony opleverde en mocht de rol herhalen op het grote doek. Wat hem dan weer een Oscar bezorgde. De biografie van de Britse lerares Anna Leonowens, wat maakt dat het verhaal ook vooral vanuit haar standpunt wordt verteld.

De film voelt toch wat geforceerd aan 65 jaar later. En de liedjes blijven in tegenstelling tot andere musicals van Rodgers & Hammerstein, minder hangen. De film ontbreekt wat aan charme en iconische scènes. Al is de dansscène met Yul Brynner en Deborah Kerr wel leuk om te zien. De 2 hoofdacteurs doen het niet slecht, maar kunnen er ook niet meer uit halen.

Of King Arthur ooit echt bestaan heeft blijft een vraagteken. Er zijn wel verschillende theorieën en de sages zullen ergens wel op gebaseerd zijn. Op de eerste plaats is het verhaal van Koning Arthur en zijn ridders een legende, een wat geromantiseerd verhaal. En net die essentie wordt hier uitgehaald om te kijken wie de man historisch was. Dat haalt tegelijkertijd het epische wel wat weg van de man. Hij en zijn ridders zijn 'maar' ridders in dienst van de Romeinen. Hier en daar ontdekken we wel zaken als Excalibur (al heeft dat geen magische elementen), Camelot en de Ronde Tafel. De magie wordt er echter niet bij betrokken.

Veel diepgang krijgen de ridders ook niet. Geen persoonlijke vetes, maar gewoon sterke kerels. De kracht van de film ligt dan ook in de veldslagen en de strijd tussen vrijheid en vechten voor het vaderland. Geen adonische Lancelot, geen betoverende Merlijn, ... De bekende figuren komen allemaal wel aan bod, maar in een meer historische context. Voor zover dat kan bij fictieve figuren.

Daardoor ga je de film ook niet zien als een avontuurlijke ridderverhaal, maar een geschiedkundige veldslagfilm. En dan is het jammer dat daar zo'n sterke cast voor gebruikt is om niet echt iets met de personages te doen. Arthur, Tristan en Guinevere vallen nog wel mee. Merlijn, Lancelot en andere ridders komen helemaal niet uit de verf.

Er zijn nog enkele leuke scènes die de film recht houden. Stellan Skarsgård is een goeie Saks, maar zijn zoon is dan weer een karikatuur. De film kan er nog net door, maar je merkt net als bij Scott's Robin Hood dat dergelijke personages niet echt werken als ze historisch bekeken worden. Of de filmversies werken gewoon niet.

Guy Ritchie is blijkbaar een love it or hate it regisseur. Ik kon enorm genieten van dynamische actiefilms als Sherlock Holmes, The man from UNKLE en uiteraard de oudere films Lock, stock and two smoking barrels, Snatch en Revolver. Daarom was ik ook verheugd dat hij King Arthur ging aanpakken. Het zou alvast minder saaien zijn dan de rauwe aanpak van Robin Hood door Ridley Scott.

De film is zeker niet slecht met de nodige actie en humor. Maar het mist net dat ietsje meer en voelt aan als een wat overbodige film. Maar toch nog van genoten. Guy Ritchie mag nog meer van dit soort films maken. Wel volgende keer terug iets beter zijn best doen.

Elvis wou altijd graag in films spelen en hij deed dat aanvankelijk ook niet slecht. Hij had een stijl in de jaren '50 als James Dean en Marlon Brando, al zou hij nooit hun niveau halen. Maar slecht was het ook niet. Het nadeel was wel dat zijn filmambitie nooit echt serieus genomen werd. Ook bij King Creole dat normaal voor James Dean bestemd was, werd de film aangepast naar Elvis met meer liedjes. Na de oorlog zouden het helemaal 'Elvis-films' worden met de bedoeling om hem zo in beeld te brengen en liedjes te verkopen. Hij moest ook de grootste ster van zijn films blijven, zodat (vooral later) de Kolonel filmrollen afwees van bekende films.

King Creole toont een pre-legerdienst Elvis wanneer hij zijn beste films maakte. 14 dagen na het maken van deze film ging hij in legerdienst en zou hij terugkomen in een veranderde muziekwereld. Elvis speelt één van zijn beste rollen en evenaart bijna James Dean. De film zelf is minder van kwaliteit. Goed verhaal en op zich wel boeiend, maar nergens echt speciaal. En qua muziek is het ook niet meer dan zijn acts in de King Creole. Met eigenlijk het titelnummer dat er echt bovenuit springt.

Een ware klassieker. De meeste monsterfilms dateren uit de jaren '50, maar hier hebben we een monsterlijke aap in de jaren '30. Geen wonder dat vele films met de bekende aap gevolgd zijn. Zoveel jaren later zijn we natuurlijk veel meer gewoon qua effecten. Hiet ziet er soms wel wat knullig uit helaas Maar er zit genoeg tempo in om het nog steeds boeiend te houden. De film weet wel niet helemaal de juiste toon te zetten en gaat van avontuur over horror naar actie. Maar zeker van genoten.

Bij herziening iets beter meegevallen. De film wil ten minste nog een avonturenfilm zijn met net genoeg humor om het luchtig te houden. Dat ontbreekt tegenwoordig wel. Of het wordt al snel opgemaakt als een superheldenfilm of een gedeelde universe. Wel blijf ik er bij dat Peter Jackson zijn films te lang maakt. Hij moet dringend leren knippen. Ben ook nooit fan geweest van zijn LotR films, waar avontuur wat mij betreft helemaal ontbreekt. Maar verder heeft deze King Kong de tijd best doorstaan. CGI is wisselend, visueel is het nog best de moeite.

Verrassend goeie film. De lelijke poster en de titel deden het uitschijnen alsof het om een gedateerde komedie ging. Of zo'n neurotische Woody Allen komedie, maar dan zonder Allen. Met de relatief hoge score en het feit dat dit grotendeels de inspiratie was voor Joker, dan toch maar eens gezien.

The King of Comedy toont een Robert De Niro in een sterke rol die toch weer afwijkt van zijn andere rollen rond die tijd. Een wannabe comedian die het bloed onder de nagels kan halen om zijn doel te halen, in een waan dat hij zelf de beste is. Hij is ook de ster van deze film. Jerry Lewis kon perfect ingewisseld worden en de figuur van Masha doet ook niets ter zake. De film draait ook vooral rond het personage van Robert De Niro, visueel is het niet opvallend sterk. Al weet Scorsese hoe hij een film moet maken natuurlijk.

Twijfelachtig eind ook, dat bewust zo gedaan is, maar dat persoonlijk als een anticlimax overkomt. Verder is het best wel een goeie film en veel beter dan ik verwacht had.

Dit 3e deel is een prequel op de vorige delen, helemaal terug naar de oorsprong van The Kingsman. Dat betekend dus een hele andere cast, maar de toon blijft wel hetzelfde. Gelukkig kan de film ook nu weer rekenen op een indrukwekkende cast. De figuren zijn wat minder kleurrijk dan de vorige films, met uitzondering van Rasputin. Het verhaal is wel beter en er is voldoende avontuur. En los van het fantasiegedeelte, geeft dit wel een duidelijk beeld van de eerste wereldoorlog. Het mocht af en toe nog iets grootser en over de top, maar al bij al is dit wat mij betreft het beste deel uit de reeks. De vorige films waren eerder James Bond parodieën, terwijl het hier veel meer op zichzelf staat.

Een film over een lid uit een koningshuis interesseert me altijd wel. Tenslotte is dat nog een van de weinige goeie zaken dat de monarchie te bieden heeft: entertainment. En ook die van het Engelse koningshuis kende in de geschiedenis enkele kleurrijke figuren. Benieuwd dus wat deze George VI te vertellen heeft.

Ik geef toe dat ik ook wel de film heb opgezet vanwege zijn prijzenkast. Niet dat het altijd een referentie is, maar het wordt een veelbesproken film en dat prikkelt ergens wel de nieuwsgierigheid. The King's Speech is een rustige film die vooral draait rond Colin Firth. De rest van de acteurs (zelfs Rush) spraken me minder aan. Firth doet het gelukkig wel goed en kan de film toch grotendeels naar z'n hand zetten. Z'n rol is nu eenmaal introvert dus echt overtuigen doet het ook weer niet en ergens is het niet altijd even boeiend. Het overmannen van stotteren voor iemand die wel MOET spreken is nu ook weer geen werelds issue. De achtergrond van de aanloop naar WOII maakt het nog iets interessanter. Dat had toch wat meer aanwezig mogen zijn.

Als film zelf dan komt regisseur Hooper af en toe toch wel creatief uit de hoek en krijgen we mooie beelden te zien die passen bij de tijdsgeest. Al is die cinematografie vooral onderdanig aan het verhaal rond George VI, toch had ik regelmatig iets van 'toch wel mooie beelden geschoten hier'. Het eindresultaat is een wat overroepen film dat door de mooie beelden en de acteerprestatie van Firth toch nog de moeite was.

Geen slecht epos, maar echt origineel is het niet. Het verhaal is inderdaad niet sterk genoeg en lijkt wat in grote lijnen op dat van Gladiator. Gelukkig zijn er genoeg sterke momenten en omkleding om de film te kunnen boeien. 3 sterren

De films (en series) hebben al een lange weg afgelegd van het originele boek tot nu. En uiteraard zijn er net als bij de meeste andere franchises, ook al de nodige afslagen genomen zodat de originele insteek soms wat zoek is. Je kan je zelf ook niet de hele tijd herhalen natuurlijk. Kingdom of the Planet of the Apes lijkt soms wat op Avatar. Het is op de eerste plaats een wraakfilm geworden met apen en toevallig zijn er ook wat mensen, maar dat is meer een zijverhaal geworden. Het verhaal maakt minder indruk en soms komt het wat geforceerd en cliché over. Maar visueel is dit best de moeite en er is genoeg entertainment en actie om de hele film uit te zitten. Soms is dat ook genoeg. Maar het is zeker niet de beste film uit de reeks.

Ik had geen idee waarover de film ging, maar een film met Jamie Foxx als FBI-agent leek me wel leuk als ontspanning op een maandagavond. Het idee van de film is niet slecht, maar borduurt zoals eerder gezegd wel verder op het succes van Blood Diamond. De Amerikanen die zich willen/moeten moeien in Saoudi Arabië in het tijdperk na 9/11. De film gaat zeer traag op gang. Ook irriterend is dat tijdens de film in het begin telkens de ondertiteling plaats moest maken voor de naam en functie van het personage dat aan woord was. Op zich is dat wel handig, maar niet als ze dat bij 25 personages doen die telkens maar 1 zin te zeggen hebben in de film. Het verhaal is wel goed, maar het script hapert een beetje en de dialogen zijn niet goed uitgewerkt. Veel overtuiging kunnen de acteurs er niet inleggen en worden zo stelselmatig karikaturen ipv uitgewerkte personages.

Als de actie wat begint halverwege de film en er ietwat humor bij komt, wordt de film toch nog ergens goedgemaakt. Alleen is dat veel te laat en heb je ondanks de 110 minuten film toch het gevoel dat het veel te lang duurt. Op zich geen spijt dat ik de film gezien heb, maar een aanrader is het zeker niet. Een film die net geen voldoende haalt: 2*

De eerste film was niet meteen een succes. Het teert op de films van bvb James Bond, in de stijl van Avengers (de ouwe reeks, niet de Marvel-filmpjes) met humor die zou passen bij Austin Powers. Gemiddelde films die over het algemeen toch wel te flauw zijn. Dit vervolg is meer van hetzelfde. Hier en daar wel leuk, maar verder is dit niet echt een leuke franchise. Ik hoop dat de flexibele Bond-reeks na Craig niet deze richting in slaat.

Bij elke film met Samuel L. Jackson begin je meer en mee een hekel aan de man te hebben... Kingsman heeft nochtans veel potentie. Er zitten veel mooie dingen in die tot een spionagefilm met wat humor zou moeten leiden. Met momenten werkt het ook wel en is het wel wat genieten. Maar het is op het randje van een kinderfilm met vooral de humor en minder het spionagewerk. Bovendien is Matthew Vaughn verschrikkelijk qua regie bij de actiescènes en wordt veel tenietgedaan met overdaad aan CGI. Dit ligt wel wat in de buurt van Die another day, maar dan zonder de charme van James Bond. Ik had wat op de humor van Kick-Ass gehoopt. Kingsman is eerder een spoof van het genre en mag mee in het rijtje van Johnny English en Austin Powers.

Geen gemakkelijke film. In die zin dat het een lange film is die vooral rond dialoog draait en minder rond sfeer. Het relaas van enkele mensen die tegelijk zeer veel praten, maar uiteindelijk toch op de eerste plaats met zichzelf bezig zijn, zodat er wel gesprekken zijn, maar geen echte dialogen. Wat filosofisch en maatschappijkritisch misschien, maar als film is deze rit dan wel heel lang. Nochtans een mooie omgeving met enkele passende beelden. Dat helaas verdwijnt achter de vele dialogen (of semi-monologen als je het beter wil vernoemen).

Het zal een film zijn die nog wat moet rijpen. Heeft in elk geval de nodige potentie.

Best wel een leuke komedie met een vlotte Engelse humor. Ik dacht bij momenten aan de jacht op de Pink Panther, al is het ook niet mee dan die gedachte. Felix is uiteraard geen Clouseau. De humor mist de pit die andere Engelse komedies hebben, maar kent wel de feelgood sfeer zonder helemaal te verdwijnen in slapstick. Het is niet die onbekende topper, maar wel een goeie komedie die absoluut meer in de picture mag komen.

De film zit deze maand bij de Belgische uitgave van Film Valley. Meteen gekocht en absoluut geen spijt van gehad. Snedige sarcastische humor in de stijl van Big Lebowski of Fargo. Lang geleden dat een humoristische film mij al snel in de film een glimlach deed toveren en daarna vele malen heeft doen lachen. Ik wist niet wat ik van de film moest verwachten, dus ik had ook geen vooroordeel op de film. De acteurs spelen zelf ook met plezier en zorgen voor leuke interactie met elkaar. Zelfs de moppen rond Gay Perry (Val Kilmer) vallen niet in cliché moppen maar komen origineel uit de hoek.

Truffaut en Godard zagen veel in deze film-noir en noemden de film mee verantwoordelijk voor de Franse New Wave. Ik zie het er niet helemaal in. De film is niet slecht en past mooi in het genre. Een film van z'n tijd ook met de nodige paranoia. En ik zie (niet meteen voor de Franse New Wave) ook wel invloeden op latere films.

Maar Ralph Meeker is niet zo heel bijzonder en ook de rest van de cast overtuigde me niet echt. Ik zie het grootse niet dat deze film wordt toegeschreven. Voor mij is het een aangename film noir.

Kiss of Death kan rekenen op een topcast maar met Caruso centraal, slaat de film de bal mis. De andere figuren komen ook amper uit de verf. Dit lijstje acteurs heeft al beter gedaan. Het resultaat is een vermakelijke, maar weinig inspirerende misdaadthriller. Ondertussen wat in de vergeethoek geraakt.

Een romcom met schoolgaande jeugd en eigenlijk ook niet meer dan dat. Het zal ongetwijfeld een publiek hebben. Dat is ook gebleken nadat de critici het maar niets vonden, maar het publiek er wel gek van was en er een 2e en 3e volgde. Als je houdt van het genre valt het nog wel mee met Joey King in de hoofdrol die de film draagt. De rest is vrij verwaarloosbaar. Op zich wel leuk, maar meer ook niet.

Ik zie niet echt de adoratie van deze animatie. Je zou ook niet zeggen dat het van Pixar komt. Echt charmant of mooi is het niet, het verhaal is TE eenvoudig. Zelfs voor een kortfilm. De muziek valt wel mee, maar ook niet zo bijzonder.

Het verhaal van 3 gangstervrouwen in Hell's Kitchen. Een verhaal blijkbaar van DC, al zegt me dat niets. Hell's Kitchen is vooral bekend van Marvel's Daredevil en de klassieker Taxi Driver. Qua idee is dat niet slecht en hopelijk levert het een goeie gangsterfilm op.

De setting is alvast goed in de jaren '70. Mooie decors, passende cinematografie en kostumering. Regisseur Andrea Berloff maakt dan wel haar filmdebuut met deze film, ze schreef ook al mee aan Straight Outta Compton. En toch wil de film niet echt vlotten. Dat ligt vooral aan de cast. Elisabeth Moss doet het best wel goed, maar Melissa McCarthy voelt toch wel verkeerd aan. En Tiffany Haddisch is nogal cliché. Ze doen het niet slecht, maar ze kunnen de film amper dragen zodat het met momenten op een parodie lijkt ipv een echte gangsterfilm. Gaandeweg wordt het script ook wel wat beter, maar de hoogtepunten blijven toch wel uit. Aangenaam tussendoortje, maar nergens de potentie om een betere film te worden.

Ben geen fan van teveel randfiguren bij Tom & Jerry, tenzij ze ondersteuning bieden zoals Tom's geliefde Toodles, de hond Spike of babymuis Nibbles. De kanarie hier is minder interessant. Standaard humor, zeker niet de beste uit de reeks.

Een film die stilaan opbouwd en zeer boeiend is. De scènes zijn soms vrij hard en slepen je mee in het leed van de 2 jongens. Waar bvb Elephant geen partij wil kiezen en geen oordeel vellen, doet de maker dat hier wel. Of dat goed is of niet, laat ik in het midden. Feit is wel dat je hier zacht gedwongen wordt om partij te kiezen en ik denk dat de meesten (hopelijk) voor de 2 jongens gaan. Het opbouwen van het motief van de climax is hier veel beter uitgewerkt dan in gelijkaardige films. Alleen ontbreekt het hier dan weer aan die grote climax zelf en maken Elephant of Ben X een betere stijloefening. In elk geval sterk gemaakt en zeker de moeite om te kijken.

Ik ben nooit fan geweest van de Kerstman, de veramerikanisering van Kerstmis. Klaus zag er mij wat traditioneler uit en de film weet wel wat meer te bieden dan de standaard melige kerstfilm. Een soort originestory van de man met best wel een boeiend verhaal. Zoals het hoort bij een kerstfilm is het een voorspelbaar verhaal met alle clichés, maar er is tussen de drukte door wel genoeg humor. En visueel is het ook niet slecht. Beter dan verwacht eigenlijk.

Alex van Warmerdam blijft toch één van de betere regisseurs bij de Noorderburen. Kleine Teun is een verfilming van een toneelstuk van de regisseur die na de planken ook zelf de verfilming regisseert, er in mee speelt en de muziek verzorgt. De film is misschien niet zijn beste, hij werd duidelijk beter met de jaren, maar blijft toch een boeiende film. Cynische humor met weinig sympathieke maar weliswaar kleurrijke figuren.

Ik kende Jane Fonda vooral van luchtige rollen als Barbarella of Cat Ballou waar ze toch een tegenhanger speelde van Europese sexsymbolen als Brigitte Bardot, Anna Karina of Claudia Cardinale. Dat is ze nog wel grotendeels in Klute, maar ze toont dat ze ook goed kan acteren. Ze draagt de film zo goed, dat ik me afvroeg waarom de film genoemd werd naar haar tegenspeler en niet naar haar.

Klute is een neo-film noir die voor een goeie sfeer kan zorgen en een boeiend verhaal vertelt. En naar begin jaren '70 gebracht, het is geen parodie op de film noirs van de 50's. Nog maar de 2e film van regisseur Alan J. Pakula die eerder producer was van films als To Kill a Mockingbird. Als regisseur zou hij het zeker zo goed doen met titels als All the President's Men en Sophie's Choice. De film is vooral mooi om zien met enkele heerlijke shots, gehuld in de typische 70's kleuren met een warme gloed erover. Cinematograaf Gordon Willis werkte een jaar later aan The Godfather (hij werkte aan de hele trilogie), maar ook de Woody Allen films Annie en Manhattan. Toptalent dus achter deze Klute wat er duidelijk aan te zien is. De combinatie van een boeiende film, goed gemaakt en vooral een sterke en aantrekkelijke Jane Fonda, maken deze film tot een klein pareltje.