Opinions

Interessant als muziekliefhebber, maar weinig creativiteit als film. Er zat vrij weinig dynamiek in, wat verklaart dat deze documentaire niet boven de andere muziek documentaires uitstijgt. Gelukkig biedt het wel voldoende informatie, was de film net op tijd (voor de rest van de band zou overlijden) en is er genoeg beeldmateriaal. Interessant dus, maar het mocht wel met wat meer liefde gemaakt worden.

Een film die al lang op het lijstje stond. Villeneuve heeft al enkele films gebracht waar ik best van kon genieten. Enemy had enkele mooie stills, zodat de film snel in mijn watchlist terecht kwam. Enemy is vooral sfeervol opgebouwd met heerlijke muziek, rustig acteerwerk met uiteraard Gyllenhaal in een boeiende rol, en een gele filter over de hele film die zorgt voor een mysterieuze en dromerige look.

Het verhaal wordt best interessant. Ik moest even denken aan De Palma, al heeft die uiteraard een hele andere visuele stijl. Een film die veel vragen oproept, wat uiteraard past bij zo'n film. Wel heb ik helemaal niets aan de scènes met de spinnen die vooral symbolisch in de film lijken te zitten. En ook met het einde ben ik helemaal niets. Al die symboliek is niet echt voor mij. Ik heb de indruk dat de uitleg langer is dan de film zelf en dat er meer mysterie is over het feit dat het een mysterie is, dan in de film zelf.

Op zich wel goeie film en vooral dankzij Gyllenhaal en Villeneuve boeiend om te zien. Ik had echt op het einde van de film 'is dat nu echt gedaan of komt er nog een stuk'? Nogal abrupt en met honger achter gebleven. Jammer, want de film leek goed op dreef, ook al had het nergens het gevoel van een echte topfilm te zijn. Villeneuve heeft betere films gemaakt, maar veel regisseurs zullen ook op Enemy jaloers zijn.

Het geromantiseerde verhaal van de Russische sluipschutter Vassili Zaitzev. Verfilmd door Amerikanen dan nog wel. Weliswaar over een tijd waarin ze bondgenoten waren. Of toch samen vochten tegen dezelfde vijand. Het verhaal is geromantiseerd met feiten en figuren die niet bestaan hebben, maar het is nu eenmaal film. Daar maak ik me niet zo druk om, evenmin om de taal dat hier voor sommigen wel een probleem lijkt te zijn.

De film begint wel goed en het lijkt dan ook een boeiende oorlogsfilm te worden. De slag van Stalingrad was een belangrijk keerpunt in de 2e WO, dus voldoende materiaal voor een film. We zien ook de manier van oorlogsvoeren door de ogen van de Russen. Gewoonlijk gaat het over de oorlog in het westen van Europa. Hoskins is wel een zwakke Khrushchev, toch één van de bekendere figuren die wel echt bestaan heeft.

Gaandeweg krijgen we een Pearl Harbor-sausje over de film met een driehoeksverhouding. Wat bij Pearl Harbor nog wel werkte, wordt hier meer en meer de rode draad van de film. Naast de vete tussen de sluipschutters, zodat het meer een western in oorlogstijd wordt. De Slag van Stalingrad wordt helemaal bijzaak en is ook gedaan voor je er erg in hebt.

Maar het is wel genoeg entertainment en de aankleding is wel tof gedaan. Saai is het zeker niet, maar er had veel meer in gezeten.

Tony Scott leverde eerder al leuke actiefilms af, maar het lukte hem nooit om echt iets baanbrekends te maken. Hier opnieuw een actiefilm met snelle achtervolgingen en vlotte actie, maar niet zo speciaal. Bovendien heeft hij niet het talent om uit z'n acteurs meer te halen. Je hebt Will Smith, Gene Hackman en Jon Voight en toch wordt dit geen echte topper. De film levert enkele mooie scènes op, maar nergens heb ik echt een wow-moment. Leuke popcorn, maar meer ook niet.

Tja, ik zal nooit een groot fan zijn van de Dardennes. Na Rosetta en La silence de Lorna was mijn zin in hun films al snel over. Ze brengen geen dramafilms, maar dramadramadramafilms. Een mens kan niet meer genieten hiervan. Geef me dan liever een goeie documentaire die dergelijke situaties in beeld brengt dan een film als deze. Terwijl het evengoed anders kan. Ik zag pas Lilja 4-ever nog eens opnieuw en vond dat dan weer wel een sterke film.

De film begon wel goed. Een koppel dat voor de verandering gewoon door het leven ging in die zin dat ze een kind kregen, nog altijd verliefd waren op elkaar en op hun jonge en naieve manier proberen om het beste te doen voor elkaar en het kind. Het feit dat ze leven aan de rand van de maatschappij zorgt dat je compasie krijgt met hen en benieuwd bent hoe ze met opstakels om zouden gaan. Maar dan verknoeien de Dardennes het aanlokkelijke gerecht met een klad mayonaise (figuurlijk uiteraard) door het slechtst denkbare op te voeren en het arme gezinnetje nog verder te laten ontsporen.

Als ze in Cannes allemaal van dit soort films te zien krijgen moet de hoeveelheid anti depressiva niet te overzien zijn... 't zal nog even duren voor ik nog een film van de Dardennes zie.

Les enfants du paradis is een lange zit, maar toch kan het een boeiend verhaal opbouwen. Het is zowel iets episch als magisch dankzij de setting van het theater en de mimespelers. En dat gemaakt in bezet Europa tijdens WO II. Verre van evident. Af en toe merk je wel dat de film daardoor te leiden heeft. Het is wat roeien met de riemen die voorhanden waren (decor, crew, acteurs) maar zelfs dan heeft het betere riemen dan veel andere films. Maar de film is uiteindelijk vooral vakmanschap en niet echt een magische film. Buiten enkele scènes met Jean-Louis Barrault dan die de film toch wel optrekt. Misschien dat het ooit bij herziening wat beter overkomt.

Toch iets minder, al weten ze er sowieso weer een echte Dirty Harry film van te maken. De opening bvb is al meteen een goeie start. Ik stelde me bij de nieuwe vrouwelijk partner van Dirty Harry toch wel wat vragen over politieke correctheid. Dit zou nu niet meer kunnen lijkt me. Langs de andere kant is Dirty Harry altijd kwaad op iedereen, wie dat ook mag zijn. Ik had trouwens het beeld van Eastwood dat die zeer rechts is (steun aan Trump, liefhebber van wapens), maar komt anderzijds wel op voor homorechten en is evengoed rechtvaardige tegenover vrouwen. Gelukkig maar!

Regisseur James Fargo in zijn debuutfilm en de film mist toch net die vaart uit de vorige films. Het bekendste dat hij nadien gedaan heeft is de tv-serie The A-Team. Maar met Eastwood aan boord (die ondertussen al een pak ervaring als acteur en zelfs al even als regisseur heeft opgebouwd) wordt de film toch de juiste richting in gestuurd.

The Enforcer mist de charme van de twee eerste films, maar is best wel de moeite. Het doet wat je kan verwachten van een Dirty Harry film. Daar kan ik zeker mee leven.

Drama/Oorlog al is het vooral romantiek. The English Patient is een literaire film en zal volgens mij wel als boek nog veel beter zijn. Het verhaal krijgt hier en daar ondersteuning van mooie beelden, maar die zijn dan eerder als mooi decor tussen scènes door dan echt functioneel. Het verhaal begint nochtans vrij goed met een mysterieuze patiënt. De film krijgt wat spanning op zoek naar de achtergrond van de man. Maar stilaan zakt het verhaal wat weg in 2 romantische randverhalen. Op zich niet overbodig, maar te lang uitgesponnen in verhouding met de kern van het verhaal. Bovendien had ik na een uur romantiek ineens terug een moment dat ik door had dat dit tijdens de oorlog afspeelt. Dat was helemaal op de achtergrond verdwenen.

Teveel dus, waarbij gerust wat mocht geknipt worden. Het had nog sterker kunnen worden. Aan acteertalent kan je het alvast niet verwijten. De makers hebben een blik topacteurs open gedaan die zeker niet teleurstellen. Het maakt de relatief langdradige scènes toch nog interessant genoeg. Maar denkelijk door hun minder boeiende rol zijn het zeker geen memorabele karakters geworden. Vooral Binoche is heerlijk en speelt met gemak Fiennes naar huis.

Geen slechte film dus, maar te log en te geforceerd episch om echt een topfilm te worden. Zal bij een mainstream publiek wel gading vinden, maar mist de frisheid en creativiteit om een meerwaarde te vinden tegenover het boek.

Heerlijke film dat net iets anders gebracht wordt dan deel 1. Qua verhaal is het minder interessant, maar anderzijds wordt Mersine als figuur een pak interessanter. Cassel zit nu helemaal in z'n rol en dankzij z'n uiterlijk lijkt hij met momenten wel op Carlito Brigante. Cassel is trouwens de grote troef en openbaring van de film. Nog maar eens het bewijs dat hij een topacteur is (zoals Spetie al zei) die bij elke film blijft verrassen. De film heeft wel hetzelfde probleem als deel 1, dat je dergelijke misdaadfilms al eens een keertje hebt gezien en het soms moeilijk wordt om fris te blijven. Al lukt het daar meestal gelukkig nog in.

Enola Holmes is een tienerfilm en zal vooral dat publiek bekoren. Het draait wel degelijk rond het hoofdpersonage, een jonge tiener die vecht tegen een wereld waarin ze volgens die wereld haar plaats moet kennen. Enola is een vrij recent personage dat werd 'uitgevonden' in 2006. De twee broers stammen dan weer af van de originele boeken van Arthur Conan Doyle. Die verhalen hebben een pak meer mysterie natuurlijk en zijn vooral voor een volwassen publiek.

Enola Holmes zal de Sherlock-liefhebbers wat teleurstellen vrees ik. De broers spelen geen grote rol, die is voor Enola bestemd. Ze mist eigenlijk wel een goeie tegenspeler, tenzij je de gesprekken met de vierde muur meerekent. Als die vierde muur verbroken wordt door een tiener, is dat vooral omdat ze andere tieners wil aanspreken.

Het verhaal is luchtig, maar nogal onsamenhangend. De randpersonages wisselen met enkel Enola als rode draad. Ze lijkt ook met verschillende dingen bezig te zijn, waardoor de verhaallijnen elkaar nogal kruisen en het tempo niet zo vlot loopt.

Tieners zullen hier wel van genieten, al zijn het misschien eerder de volwassenen die de film opzoeken vanwege de link met Sherlock. Maar het zijn de jonge personages die centraal staan. Weinig verrassingen voor de rest, eerder een leuke avonturenfilm dan een zeer spannende actiefilm. Enkel voor het juiste doelpubliek.

Whodonits zijn weer hip deze dagen, dus kon een sequel niet weg blijven van Enola Holmes. Fans zullen hier wel van houden, maar meer dan een veredelde Britse tv-detective is het ook niet. Maar dan speelser en zonder een spannend detective verhaal. Het is een rommeltje en als kijker ben je al snel met andere dingen bezig.

Qua genre is dit natuurlijk wel een invloedrijke film geweest. Hoeveel keer hebben we nadien geen toernooi gezien met de beste vechters, terwijl er een ander motief meespeelt. Bovendien was het de eerste Chinese martial arts film die gemaakt werd door een grote speler uit Hollywood. En dat merk je ook wel helaas. Qua choreografie en het in beeld brengen van gevechten, zijn ze dat zeker niet gewoon. De makers zijn meer gewone vuistgevechten gewoon, terwijl je hier toch op een andere manier moet filmen om alles in beeld te krijgen.

Maar de sfeer zit verder wel goed en doet zeer sterk denken aan een James Bond film. Een eiland met een man met een ijzeren hand die zelfs even een kat vasthield, het licht allemaal dichter bij Dr. No dan je zou denken. Een jaar na deze film kwam trouwens The Man With the Golden Gun uit, dat dan weer martial arts in een James Bond film bracht. En op het eiland van Scaramanga (de vijand van die Bond film) maakt gelijkaardig gebruik van een spiegeldoolhof zoals hier.

Als liefhebber van het genre was het ook wel uitkijken naar Jackie Chan en Sammo Hung. Chan heb ik herkend, Hung niet direct. Het waren dan ook figuranten natuurlijk.

Dat de film Amerikaanse invloeden kent is duidelijk. Het zal ook wel bewust gedaan zijn. Ten eerste omdat men in Hollywood nog niet de kennis had van de martial arts films en ten tweede om het publiek geleidelijk aan te leren kennen met het genre. Regisseur Robert Clouse was pas aan z'n tweede film bezig en Enter the dragon is na een mysterie film iets helemaal anders. Script zelf kwam deels wel van Bruce Lee zelf, maar in onervaren handen kan je er ook de maximum niet uithalen. Opvallend was wel de componist van de film: Lalo Schifrin. De man van Mission Impossible, Dirty Harry, Bullitt en Cool Hand Luke die vooral met jazz vertrouwd was. Je zou het niet verwachten in dit genre.

De film kwam uit 6 dagen na het overlijden van Bruce Lee, dus ik heb geen idee of hij helemaal tevreden was met het resultaat. Bovendien volg ik ook enkele gebruikers hier dat het jammer is dat hij niet meer de kans heeft gekregen om met een sterkere regisseur en choreograaf z'n martial arts kwaliteiten kon tonen op film.

Tja, ik weet niet goed hoe ik dit moet beoordelen. Langs de ene kant had ik na een tijd het gevoel 'gaat dit nog lang duren'. Gezellig is de film ook niet echt. In tegenstelling tot Gaspar Noé's andere film Irréversible kon ik me hier minder in vinden. Irréversible gaf de sfeer van adrenaline weer. Een korte (97 minuten) maar zeer creatieve rush die je als kijker gewoon door elkaar schud. Enter the void duurt een heel pak langer (161 minuten) en dat begint na een tijd toch wat tegen te steken. Vooral de thema's van een 'trip' en wedergeboorte zijn niet echt mijn ding.

Waarom dan toch deze ietwat hoge score? De creativiteit gewoon. Prachtig spel met licht en camera die je tegen wil en dank toch als kijker meeneemt. Je kijkt soms over de schouder mee van Oscar, dan weer vanuit Oscar zelf. Ook qua montage is er ver nagedacht met prachtige overgangen tussen de scènes.

Dat de film niet hoger scoort ligt vooral aan mijn filmsmaak (dit ligt me niet helemaal) en omdat de film gewoon wat te lang is en het zelfs een beetje tegensteekt. Dat mag ook weer niet de bedoeling zijn van een film. Maar ik moet wel zeggen dat de regisseur knap werk geleverd heeft!

Ik zag weinig buzz rond deze film, buiten hier en daar heel lovende kritieken. Ik had ook geen idee wie Kid Cudi is. Entergalactic is zijn 8e album en in plaats van een videclip maakt hij gewoon een hele animatiefilm er rond. En dan nog niet een doorsnee animatie om zijn muziek te promoten, maar eentje die de vibe uitstraalt en kan rekenen op geweldige animatie in de stijl van Spider-Man Into the Spiderverse. Het resultaat is één van de meest romantische film sinds lange tijd en ook wel dito animatiefilm. Het verhaal is eenvoudig, maar schittert zo in de eenvoud en oprechtheid. Het is een warme film waarin clichés en kleine details elkaar omarmen. Een zeer aangename verrassing.

Een heistfilm die mooi in het rijtje past van Italian Job, Ocean's Eleven, Thomas Crown Affair en consoorten. Ik ben niet echt een fan van Catherina Zeta Jones, maar wel een grote fan van Sean Connery. Die maakt heel veel goed, en ook Ving Rhames is altijd wel leuk in zo'n bijrolletjes. De film is een fijne blockbuster geworden die nergens echt top wordt, maar wel voldoende boeit om leuk te vinden. Als fan van Sean Connery geef ik dan ook zijn films wat meer krediet. Een film als dit is dan ook vooral interessant rond de diefstal die gebeurt, om te zien hoe het zal verlopen en waar de kleine plotwendingen zitten. Ik geef toe dat het licht materiaal is, maar door het groot amusementsgehalte wil ik het toch meer dan gemiddeld waarderen.

Ik heb verschillende vrienden die bezig zijn met opleiding onderwijzer(es) of actief staan in een school. Heel herkenbaar dus. Je merkt ook hier een sfeer, die in werkelijkheid ook zeer actueel is. Net als die François zijn er veel leerkrachten die de afstand tussen leraar en student kleiner willen maken. Ik laat in het midden of dat een juiste opvatting is, maar zoals in de film ook blijkt is het niet gemakkelijk doordat de pubers grenzen aftasten.

De film geeft een realistisch beeld van het huidige onderwijs, zonder in cliché te vallen met ghetto's, zangwedstrijden, zwarte studenten die een uitzonderlijke kans krijgen of andere leuke maar toch vrij onrealistische verhaallijnen. Zeer aangenaam verrast.

Een film met een titel die verre van de lading dekt. Blue Sky Studios probeert zich te nestelen naast studio's als Disney, Ghibli, Pixar of Dreamworks, maar dat lukt niet. Buiten een éénmalig goed idee (Ice Age) en een leuk probeersel (Rio) speelt de studio safe met sequels of inspiratieloze animatie zoals deze Epic. De film is verre van episch. Te soft voor sterk avontuur, te stramien voor een fantasiefilm, te braaf om met de humor te overdonderen. Ik mis hier de nodige kruiden, de durf om iets van deze animatie te maken. Epic is niet meer dan een zoveelste animatie die even de kindjes zal animeren, maar daarna stof kan liggen vergaren in de vergeethoek. En anno 2014 is een gedetailleerde computeranimatie niet genoeg om de kijker te boeien.

Ik was fan van het eerste deel dat zo wat tegelijk uitkwam met de eerste John Wick. 2 opvallende actiefilms met een frisse stijl in het guilty pleasure genre. John Wick bouwt verder op het hetzelfde om er een mooie trilogie van te maken. Al is de verrassing van deel 1 er wat af in de sequel. The Equalizer 2 leek ook op die weg te gaan. Tenslotte zijn regisseur en hoofdrolspeler mee in zee gegaan met dit tweede deel. En gezien beide personen voor het eerst een sequel maken, moet dat toch wel goed zijn? Niet?

Niet dus! Het grote probleem is het script dat zo mager en saai is, dat het eens zo hard opvalt dat veel scènes dienen om het geheel op te vullen. Daardoor is de sfeer trouwens helemaal weg. En de finale in dit deel valt nog best mee, maar als je de setting zit in het door Nighthawks geïnspireerde cafébeeld in het eerste deel, is de sequel vrij pover. Tussen buurjongen Miles en McCall is weinig chemie, wat toch wel heerlijk was in deel 1 tussen McCall en Alina (Chloë Grace Moretz).

De film valt nog mee als entertainment, maar wat Equalizer zo goed maakte en de film deed onderscheiden van de vele andere actiefilms, ontbreekt hier helemaal. Als deze film eerst was uitgekomen, was er van een franchise geen sprake.

Deel 1 was best leuk om te zien, maar het veel mindere vervolg was het de vraag wat deel 3 zou brengen. Wat een verbetering! De film doet de moeite om niet te hervallen in het cliché van de good guy vs de bad guys, maar zorgt voor sfeerzetting, een heerlijke setting, karakterverdieping en boeiende filmscore. Een opening die meteen de toon zet. En daarna de tijd neemt om de film tot rust te brengen met een heerlijke spanning. In de meeste films (uit dit genre) krijg je snel de good guy die fall en rise doormaakt om de bad guys te grazen te nemen. Meestal zijn de andere figuren maar decor. Terwijl het hier meer aangekleed is en het ook wat meer als een thriller kijkt dan enkel een actiesequel. Even laten bezinken, maar ik zou durven zeggen dat dit het beste deel uit de franchise is. En dat is uitzonderlijk bij de meestal voor de handliggende sequels tegenwoordig.

Het leek een standaard, maar best wel leuke actiefilm te worden. Het resultaat lag me nog veel beter. Een film in de stijl van Le Samouraï, Léon, The Transporter en ook wat Hanna. De film is op de eerste plaats mooi. Een nachtfilm, maar met de juiste lichtinval en kleuren om een warme rustige sfeer weer te geven. De bar waar het hoofdpersonage regelmatig gaat drinken, doet me direct denken aan het bekende werk Nighthawks van Edward Hopper (Google maar even als je het niet meteen zou kennen). Maar ook Antoine Fuqua toont zich een sterke regisseur en vooral de score van Harry Gregson-Williams die voor moderne dynamische en spannende muziek zorgt.

The equalizer focust zich vooral op de spanning en de actie. Maar zonder hyperkinetisch te worden, zoals dat bij veel actiefilms het geval is. Er wordt tijd genomen om de spanning op te bouwen, om een sfeertje neer te zetten. Het verhaal zelf is niet zo bijzonder, maar dat hoeft ook niet in dit genre. Er zijn al veel films gemaakt in dit genre, maar deze staat toch mooi overeind. Een klassieker wordt het net niet, maar voor mij wel één van de betere films van dit jaar.

Ik had gehoopt dat de film een maatschappelijk relevante film zou zijn. Hoe een figuur als Hitler in deze tijd groot zou worden. Eerst met een clash tussen de oude ideeën en de moderne tijd, wat voor humor kan zorgen. Om dan gaandeweg vast te stellen dat sommige dingen misschien wel van alle tijden zijn. En populisme ook een kwestie is van de media te bespelen.

De film is te luchtig en vrij stuurloos. Oliver Masucci is niet bepaald grappig. Het volstaat niet om Hitler's tics over te nemen en hem in een moderne wereld te zetten. Het mag wel wat meer zijn dan dat. De rest van de cast is ook weinig inspirerend. Het concept is op zich wel goed, dus ik ga er vanuit dat - nog meer dan ooit - het boek veel beter zal zijn.

Deze film gezien met m'n klein schoonbroertje omdat James Bond al 2 uur op voorhand uitverkocht was. Ik had 007 al gezien, maar hij nog niet en ik zat er niks mee in om hem terug te zien. Dan maar een andere film zodat het deze Eragon werd. Al meteen niet echt mijn genre, maar ik gaf het een kans en het was tenslotte voor zijn verjaardag dat ik naar de cinema ging.

Het verhaal kan je vergelijken met een Lord of the Star Potter Wars. Met dat verschil dat er los van het genre in Lord of the rings en Potter nog een verhaal is. Star Wars gaat ook nog, maar je begrijpt wat ik bedoel. De film gaat over draken en het blijkt elk cliché uit de drakenfilms boven te halen en dan nog eens uit te leggen. Het begin is enorm saai omdat er zo goed als niks gebeurd. Er komen personages in de film waar niets mee gedaan wordt en het loopt nogal vaag welke kant de film uit wil. De draak zelf is niet slecht, tenslotte kan je er onmogelijk een echte draak voor nemen. Qua uiterlijk is het dan wel een mooie draak, maar 1 minuut vuurspuwen in heel de film, 10 keer fladderen en 2 keer brullen als een kat met een indigeste geeft toch geen beeld van een draak zoals je dat zou verwachten.

De draak is nochtans één van de betere acteurs in de film. En dat is geen compliment voor de andere draken (eh, acteurs). Geen diepgang, geen charisma en de acteurs spelen naast elkaar. Het Star Wars-syndroom met andere woorden. Alleen waren die karakters soms wel beter uitgewerkt, zodat de figuren daar op konden teren. Verwacht geen romance tussen de figuren, ik zie meer vuur in de ogen van onze pastoor als hij bij de nonnekes gaat eten.

Toch nog 1 punt omdat er enkele mooie scenes in zaten die me wakker hielden en zoals The One Ring als zei is het geen mooie film, maar het is wel soms goed (niet geweldig) in geplaatste shots. Als de film loopt is het niet zo goed gedaan, maar bvb de draak tegen het licht aan geeft wel een mooi beeld. Cinematografisch niet veel, maar fotografisch kan het er wel door.

Niet dat Lynch mijn topregisseur was, maar ik kan wel genieten van zijn films. Daarom wou ik teruggrijpen naar zijn debuutfilm Eraserhead. Helemaal anders, waar hij veel toegankelijker is in z'n latere films. Ik moet het hem wel aangeven, Lynch maakt een zeer eigen (maar toch geschifte) wereld. Ik moest denken aan Kubrick waar ik onlangs een film van gezien heb. Evengoed een visuele regisseur, weliswaar anders dan Lynch, maar met een eigen uitgesproken stijl. En bij beide heren, begrijp ik maar al te goed het succes en de creativiteit bij sommige scènes. Maar ik kan er niet altijd van genieten.

Eraserhead is een film waarvan ik me afvraag waar ik naar aan het kijken ben. Ik kan hier echt niet van genieten. Helemaal anders ook dan bvb Blue Velvet, Mulholland Dr of Elephant Man. Ik hou wel van fantasy, maar soms wordt het te absurd om de film graag te kunnen zien. (voorlopig?) niet echt een film voor mij besteed.

Erik The Viking mist de absurde humor die we kennen van Monthy Python. Terry Jones spendeert meer tijd aan het verhaal en daar is hij blijkbaar niet echt goed in. Bovendien is het geheel enorm donker, wat nefast is voor de sfeer. Dit haalt het komische gehalte sterk naar beneden. Ook zit niemand echt in z'n vel. Robbins heb ik nog nooit een memorabele komedie weten doen en Rooney's humor past enkel in Disney familiefilms. Een grote misser dit.

Een rechtbankdrama, maar dan zonder grote rechtbankscène. Maar het komt op hetzelfde neer met een rechtzaak van een underdog tegen een grote rijke macht waar enkel geld telt. Op zich is het geen speciale film en je weet hoe zo'n film over het algemeen verloopt. Maar Julia Roberts en Albert Finney zijn best wel goed op elkaar ingespeeld. Nooit echt begrepen wat er zo bijzonder was aan Julia Roberts, maar slecht is het zeker niet. Dit is een typisch Amerikaans drama, maar oogt soms als zo'n doorsnee waargebeurd verhaal dat gelukkig wel door een sterke cast en regisseur een kleine update heeft gekregen om niet te verdwijnen als tv-film.

Het (h)eerlijke verhaal van Ernest & Celestine, een tijdloze animatie die we helaas niet echt gewoon zijn. De meeste Amerikaanse animatiefilms zijn gewoon laagdrempelige familiefilms met een vrij druk tempo. Dat nog extra wordt opgedreven in sequels uit schrik om toch maar de aandacht te verliezen als de film 2 seconden rust zou nemen om te ademen.

Ernest & Celestine is een geanimeerd kinderboek en de balans tussen animatie en kinderboek is zeker in evenwicht. Het heeft iets nostalgisch ook, maar tegelijk kunnen kinderen van nu hier absoluut ook van genieten. Hollywood is duidelijk lang niet klaar voor dit soort animaties dat we enkel in Europa of bij Ghibli (denk aan The Tale of Princess Kaguya) ziet.

De humor en het verhaal zit niet vol met subtiele verwijzingen voor ouders, maar schuwt evengoed ook niet om af en toe scherp te zijn. Als volwassene kan je misschien er wat minder aan hebben door het vrij voorspelbare moraal achter de film. Maar ik vond het ook boeiend, dus het niet louter een kinderfilm voor de kleinsten.

Vroeger iemand gekend die wel een zwak had voor dit soort films. Hij hielt ook wel van de reeks rond Revenge of the nerds. Wat al genoeg zegt waarschijnlijk. Visueel ingestelde humor waar verhaal niet meer toe doet. Alleen werkt die humor niet en werkt het zelfs op den duur op de zenuwen. Na verschillende films van Ernest te hebben gezien krijg ik al de kriebels als ik het woordje 'Ernest' in de titel zie staan...

Denkelijk was Ernest saves Christmas geen te grote flop in Amerika, want hier is hij terug. Net als American Pie en Police Academy is hier wel een publiek voor. De moderne slapstick, al is het minder subtiel. Maar de man blijft op de zenuwen werken en bevestigd opnieuw het flopgehalte van de reeks.

Het werd tijd: Ernest gaat naar school. Maar blijkbaar was het vakantie, want hij leert het niet om te stoppen met de reeks. Je moet wel aangeven dat hij karakter heeft. Ik heb het opgegeven. Dit was (gelukkig) de laatste film die ik van Ernest gezien heb. Niet echt mijn keuze, maar een vriend van vroeger zag dit graag en dan geef je wel eens een keer toe.

Sommigen noemen dit één van de betere films van Ernest. Tja, slechtere filmreeksen zijn er ook bijna niet. De combinatie van Ernest met kerstmis is gewoon dodelijk. Ik ben al geen liefhebber van de melige kerstfilms uit Amerika met een hoop 'ho ho ho' en rendierhumor. Ernest Saves Christmas... Who saves us?