Opinions

Pixar heeft nog af en toe goeie films gemaakt laatste jaren, maar de naam staat al even niet meer vanzelfsprekend garant voor top animatie. Elemental voelt helemaal aan als bandwerk. Geen slecht verhaaltje, maar ook niet bijzonder. Verder veel clichés en weinig memorabele scènes of opvallend sterke animatiestijl. Visueel is het niet slecht, maar ook niet echt origineel. Het mag nog eens wat anders zijn.

Deze film staat nog steeds overeind. De aanpak van Gus Van Sant is dan ook tijdloos. Ook al gaat het specifiek over de gebeurtenissen in 1999. De uitleg rond de titel is wat ver gezocht denk ik, maar het geeft een mooie titel.

De film focust zich op de gebeurtenissen voor de schietpartij. Zo wordt een waaier aan leerlingen weergegeven die je even leert kennen. Ze kruisen elkaar soms, wat de mozaïek tot een geheel brengt. Kleine eenvoudige dingen die zo ook zorgen dat het voor hen een zoveelste dag lijkt te zijn. Daarnaast heb je de daders die deze dag plannen, maar de oorzaak laat Gus Van Sant open. Hij velt hier geen oordeel, wat in het echt ook moeilijk is. Daardoor heeft de film nog meer een tijdloos karakter.

Mooie film die je door de lange shots als een wind door de school laat waaien. De personages zijn zich helemaal niet bewust van wat komen zal en voor één keer is het net een troef dat je dat als kijker wel weet. Of toch in zeer grote lijnen. Je voelt zo de spanning in de lucht hangen. De uiteindelijke schietpartijen zijn vrij droog, knap dat Van Sant er voor zorgt dat het geen sensatie wordt, maar gewoon iets dat gebeurde. En eigenlijk is dat toch wel het geval denk ik. Uiteraard met verschrikkelijke gevolgen en slachtoffers. Maar de leerlingen zullen lang niet geweten hebben wat hen overkwam, tot het te laat was. En voor de daders was dit gewoon een uitvoering van hun plan. Geen emotionele wraak of sensationele oorlog, maar datgene wat ze gingen doen.

Ik heb het al niet zo op de kerstman, dus Amerikaanse Kerstfilms moeten wel wat meer in petto hebben om mij te kunnen boeien. Ik was al blij dat deze film niet zozeer mikt op het melige, maar ook wat humor wil gebruiken. Alleen werkt die niet altijd. Soms krijg je wel eens een grapje dat werkt, maar meestal is het Dumb & Dumber niveau. Niets voor mij dus, al zal dat ook wel aan het genre in het algemeen liggen.

Een biografische film over het eerste lesbische koppel dat in Spanje getrouwd is. Een film in twee delen met eerst de bloeiende relatie en daarna de dramatiek dat het met zich meebrengt van twee vrouwen die van elkaar houden in een tijd en land waar dat als duivels werd gezien. Qua verhaal op zich niet zo bijzonder, maar het blijft altijd verbazend hoe mensen zo hard problemen hebben met met twee mensen die elkaar graag zien.

De film kent twee grote troeven. De twee hoofdactrices doen het best goed met de nodige chemie tussen elkaar. Ze brengen leven in de personages en dragen de film zonder problemen. Daarnaast is het visueel een pareltje. Het gebruik van zwart/wit is in zeer passend en zorgt dat de focus op de twee vrouwen ligt. Zeer licht op verschillende momenten, heerlijk om te zien. Voor cinematografe Jennifer Cox was dit trouwens haar eerste langspeelfilm. Ik hoop nog meer van haar te zien.

Wat mij betreft is dit een doorsnee tv-film. Niet zo slecht, maar gewoon niets speciaal. Acteerwerk en verhaal waren imo niet speciaal. Niet mijn ding in elk geval.

Bij herziening viel deze film best goed mee. Doet vooral denken aan Shrek, maar het originele boek van Ella Enchanted is nog ouder. Ik ken het originele boek niet en blijkbaar waren daar vooral kritieken op omdat het wat afweek. De filmversie is ook gemikt op een jong publiek, maar heeft wel voldoende charme om ook het hele gezin te entertainen. De sterkte van de film is uiteraard de zeer charmante Anne Hathaway en nog meer het sterke verhaal dat de boel bijeenhoudt, zodat het geen samenraapsel van grappen is. Hier en daar over de top, maar dat paste er wel bij. Met een verteller, enkele songs, kleurrijke figuren, romantiek en een happy end. Meer moet dat soms niet zijn.

Een documentaire die de stramien opbouw volgt met interviews en archiefbeelden. Maar wel mooie beelden en heerlijk om naar te luisteren. Bij documentaires als dit helpt het natuurlijk ook wel als je geïnteresseerd bent in het onderwerp. Een aanrader voor muziekliefhebbers. Mooi dat zo'n verhalen verteld worden, het blijft altijd de vraag of ze ook mensen overtuigen die Ella nog niet echt kennen. Maar uiteraard logisch dat een ster als Ella Fitzgerald een goed gemaakte documentaire krijgt.

Verhoeven heeft alvast enkele mooie films gemaakt, maar het lukt hem niet om personages echt uit te diepen zoals hier in Elle. Als dat de bedoeling was van de film. Voor een zwarte komedie gaat het niet ver genoeg, als thriller is het te mager en als drama te afstandelijk. De film trekt genoeg aan om te blijven kijken, maar je blijft toch op je honger zitten nadien. Verhoeven wil er ook weer teveel erotiek insteken, en dat met een film over een verkrachting. Geen idee wat Verhoeven nu eigenlijk wilde meegeven.

Een documentaire die nog geen uur duurt over het leven van Grace Kelly. De makers gaan relatief snel over haar filmcarrière en besteden meer tijd aan de tijd in Monaco. De basis van het materiaal is dan ook vooral persoonlijke opnames die in Monaco bewaard worden. Met getuigenissen van oa haar zoon Albert Renier en andere familieleden en vrienden.

De beelden zijn al gefilterd tegen dat ze bij de kijker zijn. In die zin dat het vooral sfeerbeelden zijn van Grace Kelly, geselecteerd door haar zoon, met wat toelichting van familie en vrienden en dan vertelt door de verteller van de documentaire. Dat geeft een mooi overzicht, maar de intentie om te zien wie Grace Kelly echt was, lukt hiermee toch niet.

Leuk voor de fans, al zijn er andere documentaires die haar Hollywoodjaren beter in beeld brengen. En echt creatief is het niet gemaakt met de klassieke getuigenissen. Gelukkig zijn er nog de beelden die Grace zelf gefilmd heeft.

De mix van verleden en heden maakt de oorlog nog iets dichter. De rimpels in het water zijn nu nog altijd voelbaar. Het is niet het zoveelste verhaal van de Jodenvervolging in WO II (al mag dat gerust veel verteld worden) maar ook hoe de eigen Franse overheid daarin een rol speelde. Hoe vergeten werd dat het uiteindelijk om mensen ging.

De scènes uit het heden tonen ook de onwetendheid (al dan niet bewust) aan over die periode. Mensen die het niet meer willen weten en door dat stilzwijgen ook veel mensen die het gewoon nooit te weten zijn gekomen. Dat het niet enkel de jacht op joden was in Duitsland of Polen, maar ook achter de hoek en door mensen uit de eigen overheid en politie die soms meewerkten met de Duitse heerser. Met 'Elle s'appelait Sarah' krijgt dat verleden letterlijk en figuurlijk een gezicht.

Malgorzata Szumowska maakt de grote fout bij Elles om Juliette Binoche centraal te zetten. Haar uiteindelijk opzet is te laten tonen dat jonge studentes die vrijwillig in de prostitutie gaan, ook te maken kunnen hebben met problemen. Helaas komt dat helemaal niet tot z'n recht. Je krijgt eerst een heel deel film met enkel interviews, afgewisseld met sexscènes om de verhalen bij te kleuren. Maar omdat ofwel Juliette Binoche, ofwel het aantrekkelijke van de seks centraal staat, heb je weinig sympathie met de prostituees. De scènes waar de klant te ver gaat, komen dan ook minder hard over dan zou moeten, en de film kabbelt daarna rustig verder. Bovendien lijkt het toch dat Anne, de journaliste, ook maar kort even schrikt waarop haar leventje weer verder gaat.

Ik ben niet echt fan van Burt Lancaster en ook deze film zal mij niet overtuigen. Een nogal verouderde film met een religieus thema, al draait het in Hollywood uiteraard altijd rond de liefde. Jean Simmons doet het al bij al niet slecht, maar heeft ook al beter gedaan. De film wordt over het algemeen nogal warm onthaald merk ik, maar mij doet die helaas weinig.

Toen de film op stond dacht ik aan de kwaliteit te zien dat het een aflevering was van Mooi en Meedogenloos. Die afgeborstelde kerstman-films leggen het er sowieso al sneeuwdik op. Maar hier ontbrak alle charme en ook het hoofdpersonage was gewoon een irritant verwend jong. Slecht acteerwerk en gewoon niet mooi om te kijken. Echt slecht dus.

Een film in de stijl van Walk the line rond Johnny Cash, al haalt deze film nooit dat niveau. Een jonge Elvis is dan ook bekender dan een jonge Cash denk ik. Jonathan Rhys-Meyers acteert niet slecht, maar echt overtuigend is het ook niet altijd. Er zijn idd al tal van films gemaakt rond deze King of Rock 'n Roll, zodat je alles al wel eens gezien hebt en soms zelfs beter. Leuk is dan weer wel dat dit gaat over de groei van Elvis tot ster en niet zoals steeds gaat over de papperige Las Vegas-jaren.

De film probeert ook aan te tonen hoe Elvis geworden is tot een paranoia megaster, een quasi excentrieke rockster, z'n gebruik van pillen en wat de invloed van de kolonel is. De kolonel die hem groot heeft gemaakt, maar tegelijk voor diens ondergang gezorgd heeft.

Groot minpunt is wel de gezongen stukken waar m'n op veilig wilde spelen en originele opnames van Elvis gebruikt. Daardoor komen die niet echt geloofwaardig over in de film. Bovendien is de playback niet altijd even goed. De film moet het dus niet van de muzikale momenten hebben, en dat is bij een muzikaal biopic wel een cruciaal pijnpunt. Iets wat bij Walk the line, om die weer boven te halen, wel beter lukte.

Dit is de eerste biopic van Elvis die ik gezien heb, dus voor mij is het leuk om het levensverhaal van hem te zien. Maar ik kan me goed voorstellen dat na 30-40 verfilmingen je alles al eens beter gezien hebt en je wel kan afvragen of deze film nog wel nodig is.

Ik ben niet bepaald fan van Baz Luhrmann, maar met Elvis maakt hij toch wel een boeiende film. Een moeilijk concept, omdat Elvis al tijdens zijn leven een bijzonder kleurrijk figuur was en nadien nog meer uitgroeide tot een persiflage van zichzelf. Met tal van biopics, figuranten die vooral zijn Las Vegas periode herinneren en Elvis-figuranten in zoveel films en series. Maar Luhrmann maakt een levendige film die een mooie weg zoekt tussen waarheid en sfeer. Maar nog meer de mix tussen de jonge man uit Memphis, de entertainer op het podium en gelukkig niet al te veel het stripverhaal dat hij na zijn dood geworden is in het collectieve geheugen.

Het verhaal is een rise en fall zoals we wel meer zien bij biopics. Maar op zich stoort dat niet, dat is ook wel het leven van zowat alle popsterren. Ze worden bekend en gaan dan helaas na verschillende jaren ten onder. Elvis werd bekend met muziek van vooral zwarte muzikanten, maar daar wordt ook in de film voldoende aandacht aan besteed. Complimenten aan de verantwoordelijke(n) van de muziek, want de muziek vloeit tussen muziek van Elvis, de originele nummers van de (vooral) zwarte artiesten en de arrangementen tot en met hiphop die zo de kijker meenemen naar het leven van de King. Want door er hier en daar wat moderne tinten aan te geven en veel flitsende beelden te gebruiken, ervaren we toch wat meer hoe jongeren ooit keken naar de rockster. In plaats van zomaar terug te blikken naar een artiest die ondertussen al langer dood is dan dat hij geleefd heeft.

Een mooie film over een zanger waar toch al veel van bekend is en zowat alles al een keer verteld. Het blijft boeiend, de muziek is heerlijk en de cast doe het best goed. Misschien spreekt de muziek van Elvis nog eens de jongeren aan. Ik mag me er zelf bij rekenen, ik ben pas geboren een jaar nadat Elvis stierf.

Het beeld dat we tegenwoordig hebben van Elvis is die van de Las Vegas glitterboy, zoals de meeste Elvis-imitators hem ook graag neerzetten. Nooit begrepen hoe je als fan van Elvis net kiest voor een voorstelling uit die periode. Biopicfilms over de man geven dan weer een fragment uit zijn leven weer. Het werd dus hoog tijd voor een echte documentaire over de man.

Elvis Presley: The Searcher geeft een volledig, boeiend en mooi gebalanceerd verslag van de artiest. Elvis de artiest staat centraal. Geen spannende verhaaltjes als zijn ontmoeting met Nixon, maar wel de muziek waar het om draait. Voor de echte fans zal er niet heel veel nieuws zijn, maar de documentaire geeft wel een volledig beeld. Bij het eerste deel wordt ook duidelijk de invloed meegegeven. Dat Elvis zijn muziek elders ging halen en zeker niet de uitvinder was van de rock 'n roll. Maar hij bracht wel de zwarte muziek naar een blank publiek. Elvis op zijn best eigenlijk. De Colonel maakte daarna zijn carrière wel groter tegen een grote prijs, maar creatief gezien was het allemaal Elvis en de combinatie met goeie muzikanten en producers.

We krijgen veel bekende stemmen te horen met verhalen over Elvis. Maar de mensen komen niet in beeld, je krijgt zelfs dan nog Elvis te zien. Een verschil met de gekende aanpak om fragmentarisch mensen te interviewen. De puzzelstukjes passen bij The Searcher beter in elkaar.

Creatief is deze documentaire niet en het wil ook niet uitpakken met grote geheimen, maar geeft wel een volledig beeld en kan misschien wel wat eerherstel bieden aan een artiest die helaas bij velen tot een karikatuur gegroeid is. Wat vooral versterkt werd door zijn films en carrière in Las Vegas. De man verdient beter dan dat.

Een film van Neill Blomkamp dat in de rij mag staan van District 9 en Chappie. Al zijn die 2 toch nog net iets beter. Een SF-film dat als metafoor dient voor een wereld met een nog grotere kloof tussen arm en rijk. En de problematiek van vluchtelingen. Op dat vlak borduurt hij verder op zijn film District 9. De actie is op zich wel goed gedaan, al heeft Matt Damon nog wel beter gedaan. Jodie Foster loopt wat verloren en is wat miscast. Visueel is het gelukkig wel in orde. Maar het resultaat is toch wat te standaard. Hier had meer in gezeten.

De film heeft vooral een mooie verpakking en dat in de positieve zin. Het relaas van een danseres en een choreograaf in een turbulente relatie die elk op hun eigen manier omgaan met familiale omstandigheden. Een relatie vol passie waarbij lust en woede hand in hand gaan. Ema gaat er op haar eigen manier mee om, op zoek naar de ideale oplossing.

Gael García Bernal is zoals gewoonlijk weer goed, maar Mariana Di Girolamo steekt te weinig pit in haar personage. Dat valt vooral op als het een keer emotioneel wordt en dat amper tot uiting komt. Veel wordt wel goed gemaakt door de passende beelden, de muziek en de dansscènes. Qua dans is het geen hoogstaande klasse, of is het niet genoeg in beeld gebracht. Maar dan zou de de dans zelf teveel de aandacht trekken denk ik, nu is het een mooi evenwicht.

Er had zeker meer uit kunnen gehaald worden, het plot is niet zo bijzonder. Maar op één of andere manier, was ik als kijker toch steeds benieuwd hoe het ging uitdraaien en zorgde de muziek en cinematografie voor een onderhuidse spanning.

Een softerotische productie van Playboy die hiermee de grens tussen erotische film en porno wil schrijven.Helaas blijft het bij een zeer dunne lijn. Dankzij de valse tanden merk je dat er vampieren zijn en er wordt zelfs geen moeite gedaan om wat sfeer te creëren. Eens het liefdesspel begint wordt het synthesizertje bovengehaald voor goedkope achtergrondmuziek en omdat het soft is natuurlijk is dat ook weer snel voorbij.

Niet dat ik er veel van verwachtte na de 2 slechte delen. Op den duur heb je wel een déja-vu omdat alles zo hetzelfde is.

Allemaal vrij standaard. Geen film, geen porno, niets gewoon. Als dit je in de mood moet brengen, kan je beter enkele kaarsen branden zachte (betere) muziek opzetten.

Een nogal aparte en daardoor ook boeiende mix van musical, misdaad en drama. Het verhaal draait rond een kartelleider die op papier, maar ook lichamelijk een 2e leven begint. Dat geeft een strijd op vele vlakken met het verleden. Sterk neergezet door hoofdrol Karla Sofía Gascón die in Cannes alvast een prijs kreeg (net als de regie). Maar ook Zoe Saldaña en Selina Gomez zorgen voor voldoende peper en zout. En dan gieten ze alles nog eens in een musical, wat het geheel visueel een niveau omhoog tilt. Mooie nummers en visueel meer dan wat je zou verwachte van dit type verhaal. Regisseur Jacques Audiard heeft ondertussen een interessant palmares opgebouwd en levert opnieuw een mooie film af.

Het leven van Emily Brönte die maar 30 jaar werd en maar 1 boek schreef dat weliswaar wereldberoemd werd: Wuthering Heights. Dat haar zus Charlotte 2 maand haar eigen boek 'Jane Eyre' uitbracht is blijkbaar van minder belang in deze film. De biopic van Emily zoekt naar de relatie tussen de schrijfster en het boek, waarbij leven en fictie niet ver uit elkaar liggen. Met het verhaal van Wuthering Heights in gedachte, levert dat een mooie film op. Met een interessante cast en passende beelden en kostumering. De Britse film wil een mix zijn tussen een literaire film en een romantisch drama, waardoor Emily een klein intiem pareltje geworden is. Dat past ook bij het personage en met Emma Mackey als hoofdactrice is dit zeker de moeite om te kijken. Al zal het helaas geen al te groot publiek vinden.

De mix tussen een sociaal drama en een misdaadfilm. Want zonder misdaad goed te keuren, probeert het toch wat te tonen waarom mensen kiezen voor misdaad. Emily is een jonge talentvolle vrouw met een strafblad dat haar achtervolgt en ook al is de straf uitgezeten, blijft het haar nog steeds zorgen dat ze geen of amper kansen krijgt. In een Amerika waar arbeidsrechten, sociale zekerheid en studiekosten slecht geregeld zijn.

Aubrey Plaza schittert in de titelrol en maakt de film goed. De film is geen grootse prent of hoogstaande indiefilm, maar dankzij Plaza en de toch interessante verhaallijn is dit best wel de moeite. Ze zat zelf mee aan het stuur als producer.

Het genre is in dankzij films als The Favourite of Little Women. Maar de verfilmingen van Jane Austen zijn uiteraard altijd al een succes geweest. De beste verfilmingen van haar verhalen zijn die films waar het verhaal gewaardeerd wordt en centraal staat, verfilmd door iemand met een liefde voor de boeken en met voldoende budget voor zowel waardige acteurs als passende decors en kostumering. Films als Sense & Sensabily en Pride and Prejudice nemen je mee in enkele van de mooiste verhalen. Je kan Jane Eyre en Wuthering Heights van Emily Brönte misschien wel in dezelfde categorie zetten. Al zijn de verhalen van Jane Austen veel romantischer en warmer.

Emma. (met het puntje achter) werd al eerder verfilmd. Voor mij de eerste versie die ik zie, maar het zou me al verwonderen dat er nog een betere versie bestaat die dan blijkbaar ook onder mijn filmradar gebleven is. Regisseur Autumn de Wilde koos voor het punt (a period) achter de titel omdat ze er echt een periodfilm (tijdsfilm) van wou maken. De film straalt ook die tijdsgeest uit met prachtige kostumering en decors. Heerlijke kleuren die fris ogen. Het geheel is stijlvol maar ook vrolijk en zacht. Humor zonder slapstick. Romantiek zonder meligheid.

De film mist net dat beetje meer van die andere Jane Austen verfilming Pride & Prejudice (2005) dat je echt bij de keel grijpt. Maar Emma. zal hopelijk nog lang blijven nazinderen en later in vele gevarieerde lijstjes komen te staan van beste Jane Austen verfilmingen.

Qua humor toch wel het buitenbeentje van Disney. Deze humor is ook terug te vinden in Shrek of Monsters Inc. Verrassend omdat we dit niet gewoon zijn van Disney. De humor werkt dankzij een vlotte montage en vooral verbale humor die kinderen niet altijd zullen snappen. Maar ook visueel gebeurt er veel zodat die ook wel mee zullen zijn. De grappen zijn ook meteen de sterkhouder van de film. De animatie past wel wat bij de Inca aankleding, maar op zich is het zeker niet speciaal. Ik hou hier wel van, maar je hebt er een goei script voor nodig. De tv-serie ervan trekt op niks.

Een oorlogsfilm waarbij La vita è bella nog triestiger lijkt... Dit is na het vergeten 1941 de tweede oorlogsfilm met regie van Steven Spielberg en maakt er een vrij afstandelijke film van die in schriel contrast staat met z'n latere kleppers Schindler's List en Saving Private Ryan. Ik had weinig oorlogsgevoel bij Empire of the sun. Niet dat het ooit slecht wordt, maar ik zat wel de hele tijd met de vraag waar Spielberg in hemelsnaam nu naartoe wil gaan. Helaas kabbelt het allemaal wat verder met de deelse vrolijkheid van een naïeve verwende Britse tiener die opgegroeid is in Azië en vooral interesse heeft in vliegtuigen. Ik werd ook nergens overdonderd en echt waarheidsgetrouw zal het denkelijk ook niet zijn.

Empire of the sun is een waar Spielberg-drama geworden met een wat kinderlijke vrolijkheid. Christian Bale doet het niet slecht al verwende tiener, maar met deze rol alleen zou hij ook niet echt een grote naam geweest zijn. John Malkovich is goed gecast en in een bijrolletje valt vooral Ben Stiller op. Conclusie: Empire of the sun is wel leuk voor liefhebbers van het genre, maar kan niet concurreren met de vele andere betere oorlogsfilms. Zelfs Pearl Harbor was wat dat betreft boeiender.

Op zich viel de film nog vrij goed mee. Dane Cook is een geknipte acteur voor komische films. De 'vrienden' van Zack waren ook wel leuk, vooral de kerel met die dikke bril. Die dwerg is echter vrij irriterend, net als Jessica Simpson. M'n vermoedens waren juist, want ze blijkt een Razzie nominatie te hebben als slechtste actrice. Gelukkig heeft ze een beperkte rol en bevat deze film in tegenstelling tot Scary Movie 4 of Little Man niet overdreven veel pis en kak humor. De humor hier viel eigenlijk nogal mee, al blijft het vooral voorspelbare slapstick. Geen topper en ik vrees dat ik hem volgende maand al vergeten ben. Maar als compromis met m'n vriendin moet ik af en toe een komische film gaan zien (ze is niet voor thriller of horror en ik wil geen dans of romantiek zien). Dit viel wel mee moet ik zeggen. Kan er net door. 2.5 sterren.

Disney verrast me toch wel en dat in positieve zin. Terwijl de Pixar films gedumpt worden op Disney+, heeft Disney Animation het juiste spoor gevonden. Na Frozen deed Big Hero 6 het nog goed, maar viel het daarna toch in middelmaat of sequels. Met Raya and the Last Dragon hadden ze mijn aandacht weer te pakken. Iets minder focus op de jokes en de vastgeroeste formule, maar een charmant verhaal dat centraal staat. Encanto doet dat ook en zet een mooi verhaaltje neer met de nodige charme. Uiteraard zijn er weer songs, maar die vallen best wel mee. Benieuwd of de film de tand des tijd zal doorstaan, maar het is leuk te zien dat de films terug een hart hebben.

Het huwelijk tussen actie en horror lijkt evident maar is eigenlijk nog niet veel succesvol verfilmt. Meestal is het horror en drama of horror en thriller. Schwarzenegger zit na gedrochten als Batman & Robin en Jingle all the way nog eens in de rol van echt actiefiguur. Je merkt wel dat hij in dit genre thuis hoort. En ook de interactie met Byrne werkt best wel. Die geeft de rol van Satan een andere invulling. Geen monsterlijk figuur dat op zieltjes jaagt, maar een almachtig figuur dat gewoon neemt wat hij wil en zich door niemand laat stoppen. Hij doet me wat denken aan Pacino in The Devil's Advocate. Geweldig actie dus met een dosis horror.