Opinions

Mijn waardering voor de films van François Ozon varieert nogal. Zij drijven vaak op sensuele spanningen tussen de hoofdpersonages. Dat is niet anders in deze vertelling over de tragische vakantieliefde tussen twee tieners, van wie de een blijkbaar voor het eerst zijn homoseksuele geaardheid ervaart. De scènes op het kerkhof vind ik weinig smaakvol.
Goed te doen voor een keer, maar Rod Stewart’s “Sailing” heeft nog de meeste indruk op mij gemaakt. En dat zegt genoeg volgens mij.

Mooie film met een onweerstaanbare Adjani.

Na een overhaast begin, waarin de gebeurtenissen elkaar in razend tempo opvolgen, ontwikkelt zich een gevoelig drama over de relatie van een zorgzame marionettenmaker (beschadigd door een traumatische ervaring) met diens energieke dochter. Een af en toe indringende film, die een aantal vragen onbeantwoord laat. Mooie vertolkingen van Maxim Gaudette en Karelle Tremblay.

Het staat buiten kijf dat Sophie Marceau een van de mooiste vrouwen van de Franse cinema is. Het staat evenmin buiten kijf dat zij steevast gecast wordt in films, die de middelmaat nauwelijks ontstijgen, een enkele uitzondering daargelaten. Deze film is daar een typisch voorbeeld van. Het is een standaard man-krijgt-vrouw verhaal. De dip , die bij zo’n verhaal hoort, is ook vaste prik. Geen geweldige film dus, maar ja, Marceau is natuurlijk wel een genot om naar te kijken.

Confronterende film over een studente die ongewenst zwanger is in een tijd dat abortus nog zwaar gestraft werd en gehuld was in een taboesfeer. Dat laatste is er debet aan dat de jonge vrouw helemaal alleen staat in haar zoektocht naar een oplossing, al is dat op zich niets nieuws.

Een beklijvende film dankzij het indringende camerawerk, inclusief bijzonder ongemakkelijke beelden van de heftige climax. Complimenten voor regisseur Audrey Diwan en protagoniste Anamaria Vartolomei, beiden grote onbekenden voor mij.

De film doet een beetje denken aan 4 Luni, 3 Săptămîni Şi 2 Zile.

Een serieuze tegenvaller met een ernstig gestoorde Yū Aoi in een rol die helemaal niet bij haar past, terwijl het medeprotagonist Jō Odagiri niet veel beter vergaat. Twee topacteurs in een rare film met een draak van een verhaal. Nou ja, verhaal? Ik althans heb de puntjes niet kunnen verbinden.

Zo’n beetje de omgekeerde wereld, waarin mannen vanwege hun schaarste functioneren als lustobject. De cinematografie en aankleding zijn dik in orde, maar het verhaal is te gekunsteld om indruk te kunnen maken. Bovendien wordt het einde helaas nogal afgeraffeld. Niet slecht, maar ook niet bijzonder.

Film van het type “niet echt”. Het is niet echt een scifi film, het is niet echt een romantische film en het is niet echt een actiethriller. De film raakt al deze genres in mindere of meerdere mate op oppervlakkige wijze zonder echt te scoren. Wel mooi meegenomen dat Clara Lago een centrale rol speelt, want daar mag ik graag naar kijken al komt zij beter tot haar recht in de andere films, die ik van haar gezien heb.

Qua sfeer een typisch Franse tragikomedie over een man, die voor zichzelf en voor zijn ongehuwde dochter opgezadeld zit met vaderschaps- en relatieproblemen. Intrinsiek serieuze kwesties, maar regisseur Carine Tardieu houdt het allemaal heel erg lichtvoetig. Solide vertolkingen van (vooral) François Damiens en de rest van de cast.

Mijn tweede Sandra Hüller film op rij. Een film met twee duidelijk te onderscheiden gezichten. Het eerste deel is een mysterie, het tweede een romantisch drama dat weliswaar voortborduurt op het eerste deel maar daar amper aanknopingspunten mee heeft. Ik ben niet zo gecharmeerd van deze aanpak en had veeleer gehoopt dat linksom of rechtsom meer duidelijkheid zo komen over het dubbelleven van de eerste echtgenoot. Nu bleef ik ondanks de prima vertolking van Sandra Hüller met een tamelijk onbevredigd gevoel achter.

Authentiek ogend coming-of-age filmpje over kinderen van spoorwegarbeiders, die vanwege hun zwervend bestaan de kans op regulier onderwijs aan zich voorbij zien gaan. Met de slotscènes wordt de cirkel op fraaie wijze gesloten.

Aan de betrekkelijke rust van een modelstadje, helemaal gebouwd rond een schoenenfabriek (Bata), kom abrupt een einde wanneer een tweeslachtig lijkje wordt gevonden op het fabriekscomplex. De algemene gedachte is dat antikapitalisten hierachter zitten om de fabriek in diskrediet te brengen. De vrouw van de directeur, tevens hoofd van de ziekenboeg, wil echter meer weten en begint een onderzoek. Het resulteert in een pakkend drama over traditioneel denken tegenover anders zijn met een knappe hoofdrol van Eliška Křenková als de hoogzwangere vrouw van de directeur.