Opinions

Rauwe film over hedendaagse slavernij in Brazilië, die onverbloemd de harde realiteit schetst. De film had net zo goed in een ander land kunnen spelen, want wereldwijd zijn er miljoenen slachtoffers van dergelijke praktijken. Meedogenloze uitbuiting en corruptie vind je overal.
Een ongemakkelijk, maar meeslepend drama dat onder je huid kruipt. Het deprimerende einde –waar je mee omgaat raak je mee besmet– had ik niet zien aankomen. Het liet mij terneergeslagen achter.

Schrijnend drama met veel hartverwarmende momenten, regelmatig afgewisseld met komische scènes. Centraal thema is de eindeloze, onvoorwaardelijke liefde van een klein meisje voor haar zwakbegaafde vader, die ten onrechte in de gevangenis zit. De cast weet het verhaal met zoveel overtuiging over het voetlicht te brengen, dat je de onwaarschijnlijkheden voor lief neemt.

Een met het hart op de juiste plaats gemaakte tragikomedie, met de nadruk op tragi(sch). Warm aanbevolen.

Tamil-film met twee gezichten. Het eerste deel gaat vooral over een aantal macho’s, die iedereen die hen al dan niet vermeend te nakomt met geweld aanpakken. In het tweede deel ontwikkelt zich een dramatische (gedoemde) liefdesrelatie tussen een zelfverzekerde jonge vrouw uit de buurt en de leider van de macho’s. Best een lange zit, maar niettemin goed te doen op een regenachtige namiddag.

Een prachtig romantisch drama van Frank Borzage met zijn lievelingsduo Gaynor – Farrell. The One Ring waarschuwt dat dit “de meest romantische film aller tijden” is. Een nogal boude uitspraak, die ik niet voor de volle 100% onderschrijf maar grotendeels wel kan volgen. Want dit is inderdaad romantiek in optima forma dankzij de geweldige chemie tussen Charles Farrell en de o zo frêle en kwetsbare, maar stralende Janet Gaynor (wat ’n dotje weer!).

Deze film spreekt mij net iets meer aan dan Sunrise (1927) dankzij het meeslepende verhaal, het uitstekende acteerwerk en het mooie Leitmotiv: “Diane”, dat door The Bachelors 40 jaar later nog tot een hit verheven werd. Enige minpunt: de scènes aan het front hadden van mij best wat korter gemogen.

De openingscredits vermelden dat de film is “based on a true story”. Dat mag niet verhinderen dat ik gaandeweg het gevoel kreeg dat ik het clichématige verhaal al eerder had gezien. Het is een stereotiepe tranentrekker van het zuiverste water, die te weinig indruk op mij maakte.

Na de prachtige films La Strada en Le Notti di Cabiria is dit mijn derde Fellini. Jongens, jongens, wat een worsteling om het einde te halen. 't Zal wel aan mij liggen, maar afgezien van de cinematografie deed deze film mij helemaal niets.

Nauwgezette reconstructie van een gijzeling van bankmedewerkers door een Irak-veteraan, die genoegdoening zoekt voor hetgeen hem is aangedaan door het Department of Veterans Affairs. Een emotionele rollercoaster met een uitstekende vertolking van John Boyega als de gekrenkte ex-marinier. De laatste film van Michael Kenneth Williams (de onderhandelaar).

Op de keper beschouwd een waardeloze pornofilm, waarin de soms expliciete seksscènes met fragmenten van rockconcerten en nietszeggende beelden van Antarctica aan elkaar geregen worden. Heeft letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf. Als film niet meer dan een ½* waard, maar vanwege het op zich originele idee één ster erbij.

Akelig psychodrama, dat ik met toenemend ongemak heb zitten bekijken. Vooral van het derde verhaal kreeg ik gaandeweg een steeds onrustiger gevoel, maar de ontknoping van het tweede verhaal zorgde bij mij toch wel voor de grootste schok vanwege de kinderen. Beslist een film die ik NIET nog een keer wil zien.

Actiefilm met beproefde gimmicks als wilde achtervolgingen en lukraak schietpartijen. Het verhaaltje zit ondanks de nodige gaten weliswaar aardig in elkaar, maar doet er eigenlijk weinig toe. Het valt niet altijd mee om onderscheid te maken tussen de goeden en de slechteriken.

Coming of age– annex familiedrama, waarin een tiener juist op het moment dat ze zich bewust wordt van haar eigen seksualiteit, ontdekt dat haar vader een buitenechtelijke relatie heeft. Ze ervaart dat volwassen worden niet van een leien dakje gaat.

De zonnige settings met veel mooie jonge mensen contrasteren fel met de somberheid van het verhaal. Hoewel het plot verre van origineel is, toch een onderhoudende film met een prima cast en uitstekend camerawerk.

Lekkere film met een beetje drama, een beetje humor en een flinke scheut romantiek, al komt die wat laat op gang. Zo uit het leven gegrepen. Geen absolute topper, maar alleszins de moeite waard. Vooral door het natuurlijke acteerwerk. Prachtige poster met de mooiste scène uit de film.

Hoogdravende, pretentieuze flauwekul, dat kant noch wal raakt én -zoals het een Brisseau betaamt- veel bloot (waarschijnlijk om de kas te spekken). Dat van het universum en zo, dat wist ik al. Dat van dat Vlaamse nonnenklooster in de 14e (?) eeuw, dat kon ik niet volgen.

Mislukt als filosofische film en mislukt als softporno. Niet om aan te zien dus. Dat voor dit soort films een markt bestaat overstijgt mijn begripsvermogen.

Waarom maakt Brisseau niet gewoon rechttoe-rechtaan pornofilms? Al dat gedoe om het een schijnbaar intellectueel sausje te geven. Zijn Choses Secrètes is in ieder geval een stuk beter, want daar zit tenminste nog een beetje een verhaal in. Dat ontbreekt hier ten ene male.

Een leuke en achteraf bezien af en toe verrassende stalking-thriller met een knipoog. Goed idee om het verhaal op deze wijze van twee kanten te belichten. Een onderhoudende film vooral dankzij de “charmante” Audrey Tautou.
“L-O-V-E”. Nat “King” Cole kan wat mij betreft niet vaak genoeg voorbijkomen met zijn fabelachtige stem. Easy listening in optima forma.

Gezien mijn eerdere ervaringen met films van Catherine Breillat ben ik vrij sceptisch aan deze film begonnen. Terecht, zo bleek achteraf. Het is een traag verhaal –doorspekt met wat sensuele plaatjes– over twee zusters die in alle opzichten elkaars tegenpolen zijn. Wat voor serieuze dialogen moet doorgaan, is veeleer prietpraat. En het brutale einde is te zot voor woorden.

Onverbloemd kijkje in een traditioneel badhuis, waar vrouwen een beetje zichzelf kunnen zijn terwijl fundamentalisten op de deur staan te bonken. De film speelt weliswaar in Algerije, maar de badhuisscènes zijn opgenomen in het eeuwenoude badhuis Bey Hamam in Thessaloniki (Griekenland).

Een eerlijke, openhartige verfilming van een toneelstuk van regisseur Rayhana Obermeyer, op wie na een opvoering in Parijs in 2010 een aanslag werd gepleegd. Een opmerkelijke film met niet alleen een scherp gekozen titel en maar ook een uitstekende hoofdrol van Hiam Abbass, die eerder al schitterde in films als The Visitor (2007), Etz Limon (2008), La Source des Femmes (2011) e.a. Van harte aanbevolen.

Empathische film over de relatie tussen twee danseressen in een stripclub. Romantiek in een ongewone setting. Uitdagend en warm tegelijk.

Oubollige tienerkomedie over jongelui die tijdens de zomervakantie last denken te hebben van hun hormonen. De personages in de film zijn leeftijdgenoten, maar ik kan me toch niet voorstellen dat wij ons destijds zo melig gedroegen. De covers van de toenmalige hits zijn gênant.

Op ongeveer éénderde van het einde verandert de ambiance van deze film. Het subversieve, rebellerende karakter met geëngageerde songteksten en verzet tegen ouderlijk gezag maakt dan plaats voor wanhoop en repressie en roept vanaf dat moment herinneringen op aan Costa-Gavras’ beklijvende film Missing. Die plottwist komt trouwens precies op tijd, want de film dreigde een beetje te verzanden in een herhaling van zetten.

Regisseur Leyla Bouzid zet bij haar debuut een sfeerrijk drama neer met prima camerawerk en mooie, politiek beladen songs. Het uitstekende acteerwerk van Ghalia Ben Ali (de moeder) en van de eveneens debuterende Baya Medhaffer (mooie zangstem) completeren het geheel. Voorlopig 4*, maar ik sluit niet uit dat daar na herziening nog wat bijkomt, want dit soort films zijn echt spekkie voor mijn bekkie.

Hartverscheurend docudrama over Geneviève Lhermitte, die in februari 2007 haar kinderen vermoordde. Regisseur Lafosse laat zien hoe de moeder door de onafgebroken dominante aanwezigheid van een buitenstaander in haar gezin van lieverlee in een isolement geraakt, mede doordat haar man steevast de kant van de “weldoener” kiest. Veel betekenend is het contrast tussen het emotionele afscheid op de luchthaven met haar schoonmoeder en het koele afscheid van haar man, gevolgd door een zenuwinzinking op weg naar huis.
Lafosse heeft van deze verschrikkelijke tragedie een pakkende film gemaakt, met dank aan de formidabele Émilie Dequenne, die met een aantal beklijvende scènes op geloofwaardige wijze invulling geeft aan de sluipende psychische aftakeling van de moeder. Een ongemakkelijke film, waar je stil van wordt.

Een intens drama over een gescheiden jonge moeder van twee kinderen die dag in, dag uit van hot naar her holt in een verwoede poging haar leven op de rails te houden. In haar gevecht om het dagelijks bestaan krijgt zij onder andere te maken met problemen om haar werk te bereiken vanwege een staking, een onwillige oppas, een weinig begripvolle chef, een ex met een achterstand in het overmaken van de alimentatie, enz.
Laure Calamy schittert in deze hectische film waarvan je als kijker plaatsvervangend overspannen zou worden. Liefhebbers van de sociale drama’s van Ken Loach óf de gebroeders Dardenne mogen deze film niet missen.

De films van regisseur Julio Medem beginnen spaarzaam te worden. Ik vind dat jammer, want Medem heeft een aantal heel mooie films op zijn naam staan, met als absolute uitschieter Los Amantes del Círculo Polar (1998).

Ook deze film over het beetje bij beetje opbouwen van een wederzijdse familiegeschiedenis reken ik tot een van zijn betere werken. Een film met mooie plaatjes en pakkende fragmenten, die aanvankelijk lijken te culmineren in een schier onontwarbare Gordiaanse knoop. Vanwege de vele dwarsverbanden is het daarom zaak om bij de les te blijven.

Een erg mooie film met fraaie rollen van Úrsula Corberó en de altijd betrouwbare Najwa Nimri.

Afwisselend rauw en warm sociaal drama, waarop Fransen patent lijken te hebben. Het authentiek overkomend verhaal kruipt langzaam maar zeker in je. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de wijze waarop Philippe Torrenton invulling geeft aan zijn rol van betrokken schoolhoofd annex maatschappelijke duvelstoejager. Schrijnend hoe vaak hij tegen een muur van onwil of onmacht oploopt. De film wisselt herkenbare dramatische en hartverwarmende momenten veelvuldig af. Een film die blijft hangen; bij mij dan toch.

Sombere film over een jongeman, die in twee werelden probeert te leven. Enerzijds stoer doen met zijn vrienden, anderzijds gedwee gehoorzaam ten opzichte van zijn dominante vader. Uiteindelijk is niet alleen hijzelf, maar vooral zijn vriendin het slachtoffer van dit gebrek aan assertiviteit. Best een aardige film tot aan… de slotakkoorden. Het veel te brave, weinig gedurfde einde sleurt het niveau van de film naar beneden. Het geeft je een neerslachtig eindgevoel.

Ik heb wat ambivalente gevoelens overgehouden aan deze autobiografische film van Sorrentino waarin hij zijn eigen puberteit de revue laat passeren. Het eerste deel tot aan de dramatische knik is erg mooi, want rijkelijk gevuld met kleurrijke personages. Het drama halverwege heeft echter een grote weerslag op het vervolg. De stemming raakt bedrukt en dat komt de film niet meer te boven. Allicht begrijpelijk, maar toch jammer volgens mij.

Toch wel wrang dat nog geen twee jaar ná de Hongaarse opstand deze communistische propagandafilm werd uitgebracht en in Cannes genomineerd werd voor een Palme d’Or. De denigrerende wijze waarop de bezittende klasse omgaat met de arbeidende klasse wordt vlijmscherp getekend.

Meester-regisseur Zoltán Fábri en zijn steractrice Mari Törőcsik kunnen niet evenwel voorkomen dat ik er een slechte smaak in de mond aan overhield. Met dank aan John Milton voor de tip.

Deze film over het leven in de slagschaduw van de Tweede Wereldoorlog heeft zo zijn momenten, maar kent ook veel ongeloofwaardige voorvallen, zoals de treuzelige ontmoeting met de Franse deserteurs. Het verhaal focust vooral op de wisselwerking tussen een gedecideerde jongeman met een onduidelijke achtergrond en een onzekere, alleenstaande jonge moeder met twee kinderen. De film is net iets te braaf om echt van de grond te komen en het einde is letterlijk en figuurlijk een dooddoener.

Geinig tussendoortje over die twee mensen, die geplaagd worden door sociale fobieën. Geen dijenkletser, maar de film heeft zo zijn momenten door de overtuigende wijze waarop Carré en Poelvoorde hun beschroomde personages over het voetlicht brengen. Toch wel aardig voor een keer.

Naar verluidt is de film gebaseerd op waargebeurde feiten. Het is maar goed, dat ze dat erbij zeggen. Anders had ik nooit geloofd dat een gevangenisdirecteur zich zou inlaten met een delinquente, die heel wat op haar kerfstok moet hebben gezien de forse gevangenisstraf die zij moet uitzitten. Wat ze gedaan heeft blijft onduidelijk, zoals ook de redenen waarom hij en zij het met elkaar doen schimmig blijven.

Normaal gesproken let ik er niet zo op, maar deze film is opvallend slordig gemonteerd. Er zitten continuïteitsfouten in, die je bijna niet kunt missen. Ondanks al deze tekortkomingen heb ik mij toch wel vermaakt. Daar is vooral Adèle Exarchopoulos verantwoordelijk voor.

Ik ben een liefhebber van de films van Philippe Lioret. Hoewel de regisseur hier niet het niveau haalt van zijn latere Je vais bien, ne t'en fais pas (2006) en Welcome (2009) is deze boeiende vertelling over hoe een buitenstaander buiten zijn schuld een gesloten gemeenschap helemaal op z’n kop kan zetten, meer dan de moeite waard. Vooral Philippe Torreton speelt voortreffelijk als de door velen ongewenste indringer. Het mooie camerawerk draagt bij aan een prima eindresultaat.