Opinions

T2 Trainspotting: Lust For MORE Life

Al sinds de Schotse auteur Irvine Welsh in 2002 met het boek Porno een vervolg uitbracht op zijn debuutroman Trainspotting (1993) hielden fans regisseur Danny Boyle goed in de gaten: zou hij ook dit boek tot een – succesvolle – film bewerken? Af en toe dook er een nieuwtje op, vervolgens bleef het weer jarenlang stil. Maar 20 jaar later kunnen we dan toch zien of – en hoe – Renton, Spud, Sick Boy en Begbie voor het leven hebben gekozen!

Oké, oké, technisch gezien 21 jaar later. Jij je zin.

Er is veel veranderd. Veel ook niet. Simon David ‘Sick Boy’ Williamson’ probeert zichzelf nog steeds staande te houden met oplichterij en andere louche zaakjes terwijl hij the Port Sunshine runt, de pub van zijn tante. Daniel ‘Spud’ Murphy heeft de beste intenties maar kan het – moderne – leven niet goed bolwerken en vervalt in oude patronen. Francis ‘Franco’ Begbie is onverminderd agressief en belust op wraak - en geweld in het algemeen. Mark Renton kan zich niet losmaken van zijn verleden en keert na 20 jaar zelfverkozen ballingschap terug naar Edinburgh. Maar wat heeft hij er eigenlijk te zoeken? Wie verwacht hem? En is dit eigenlijk wel zo’n goed idee…?

Choose Life 2.1

Halverwege de jaren negentig veroverde Trainspotting het filmlandschap en werd een regelrecht cultverschijnsel. Het fenomeen betekende de definitieve doorbraak van onder andere hoofdrolspeler Ewan McGregor en regisseur Danny Boyle. Het maakte een heftig onderwerp – (heroïne)verslaving – op een unieke en visuele manier bespreekbaar dankzij de zwart-komische taferelen. Toch is van junkcultuurverheerlijking geen sprake, al werd Trainspotting daar wel van beticht – onder andere door toenmalig Republikeins presidentskandidaat Bob Dole, die later toegaf de film niet eens gezien te hebben.

Een andere reden voor het omarmen van deze nachtmerrie rollercoaster was de fenomenale soundtrack, die klassieke rock – Iggy Pop / Lust For Life, Lou Reed / Perfect Day – op sublieme wijze vermengde met britpop en techno – Blur / Sing, Underworld / Born Slippy .NUXX. Het is jullie recensent meer dan eens overkomen dat mensen in zijn omgeving helemaal weg claimden te zijn van de soundtrack, zonder de film te hebben gezien.

Op audiovisueel vlak werden vele pogingen gedaan om het niveau van Trainspotting te evenaren; Lock, Stock & Two Smoking Barrels als enig lichtpuntje, de meeste faalden. Een klassieker werd geboren.

Valt dat ook te zeggen over T2 Trainspotting? Dat valt nog te bezien. Om hiervoor in aanmerking te komen moet een film geheel op zichzelf kunnen staan en dat wordt in dit geval moeilijk. Als je Trainspotting niet hebt gezien valt de film wel te begrijpen, zeker omdat er vaak genoeg aan gerefereerd wordt. Sterker nog, T2 ís gewoon één enorme verwijzing! Ik vind dit deel een briljant vervolg op Trainspotting maar een redelijk goeie film. Als je 't origineel niet kent. Bekijk de film en je snapt wat ik bedoel. Hopelijk ben je het zelfs niet met me eens !

Op zowel subtiele als directe manier worden we eraan herinnerd dat de tijd niet stilstaat en zelfs aan je voorbij vliegt. Dat zie je en hoor je. Het zou eenvoudig en herkenbaar zijn als Boyle met zijn cast en crew dit verhaal op exact dezelfde wijze visueel zouden benaderen maar in tegenstelling tot de groezelige, contrastrijke filmbeelden uit Trainspotting ziet dit vervolg er fris en eigentijds uit. Er wordt briljant gespeeld met visuele effecten om een zo groot mogelijk verschil te maken met het eerste deel waar het juist zo onlosmakelijk aan verbonden is.

Ook de soundtrack ontving een update van jewelste. Het is een nieuwe mengeling van ouderwets en modern, omdat klassieke songs een remix hebben gekregen. Daarom is het aannemelijk dat het album niet in een dergelijk hoog aanzien komt te staan als dat van zijn voorganger maar, om bij het thema van de film te blijven: de tijd zal het leren.

En hoe! Renton, Spud, Sick Boy en Begbie hebben allemaal kansen gehad om iets te doen met hun leven in 20 jaar maar wat hebben ze met al die tijd gedaan? Wat ging goed, wat kon beter, waar liep het helemaal fout? Waren idealen nou iets om te koesteren of juist om weg gesnoven en gespoten te worden? Op welke manier heb ik een waardevolle invulling gegeven aan mijn leven?

Kortom, T2 Trainspotting is een feest der herkenning. Hoewel niemand iets zegt over de kwaliteit van het feest in kwestie, dat mag je helemaal zelf invullen. Fans van de romans en korte verhalen van Welsh – onder wie ondergetekende – zullen bijvoorbeeld merken dat de film slechts losjes is gebaseerd op Porno en minstens zoveel ontleent aan het boek Trainspotting, waar het allemaal mee begon. Er zijn karakters, gebeurtenissen en verwijzingen die zeker een glimlach op hun gezicht zullen toveren. Een glimlach die overigens net zo snel weer kan verdwijnen als je merkt in welke mate T2 je een spiegel voorhoudt.

De vraag die Sick Boy stelt aan het begin van de film is dan ook een zeer terechte:

So what have ye been up tae, fir twenty years?

Durf je het aan om deze vraag voorgelegd te krijgen? Zo niet, dan loop je een fenomenale achtbaanrit mis. Voor zowel doorgewinterde Welsh fans als zij die de oorspronkelijke film nog niet zo goed kennen heeft T2 Trainspotting genoeg te bieden. Zelfs twee decennia later weten Boyle en consorten je nog steeds een kleurrijke adrenalinekick te geven die nog heel lang zal na sidderen!

Omarm de tijd die je nog hebt!

Choose your future!

Choose life!

Cijfer: 11/10

Gezien tijdens de persvoorstelling in Slieker Film en ik was erg geboeid. Het leek meer een documentaire. In een positieve zin dan. Klein stukje recente geschiedenis waar ik nauwelijks iets vanaf weet -lees: zeg maar niks- en een zoveelste -doch niet minder relevante- reminder hoe hypocriet wij mensen zijn als we met z'n allen keihard nooit meer oorlog! roepen.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Wat dat eerste betreft; tja, dat snap ik ook niet helemaal! Zeker een film in een dergelijk genre? Zo hoog? Wow!

Wat de manier van uit de weg ruimen betreft, dat vond ik gewoon cool. Wellicht is het die brute manier die het hem doet. Vaak laat zo iemand in een dergelijke film nog een beetje genade zien, hier niet! Hier krijgt het publiek waar het op wacht en om vraagt, gnagnagna! Ik hoopte heel erg dat ie die switch over zou halen en zo zou vertrekken, gebeurde het nog ook !

Tja, verder is dit ook een standaard film, geef ik toe. Wel goed hoe hij het onderwerp van vrouwenhandel aansnijdt, want deze dingen gebeuren echt. Mensen die zomaar van de Aardbodem 'verdwijnen'. Ik keek hem gisteravond bij een vriend. We hadden beiden geen idee wat voor film het was. Ik zou eigenlijk weggaan vóór de film begon, maar wilde wel effe weten wat dit nou was. Ik ben gewoon blijven zitten en heb volop genoten !

Ik heb ter voorbereiding Taken nog eens gezien en die is best leuk, vermakelijk genoeg maar lang niet zo extreem geweldig als ik me herinnerde.

Maar het vervolg is een herhaling en een slechte bovendien. Echt, wat ontzettend jammer. Ik had lage verwachtingen maar de film doet daar zelfs aan onder! Vernieuwing is een sleutelwoord dat mist, als je een film even goed wilt laten zijn als een voorganger. En dat mist volledig.

Mijn volledige recensie lees je hier.

Hij duwde z'n harses tegen zo'n kapstokhaakje, die zijn hoofd/nek binnendrong. Als je dat goed doet ben je wel dood maar er leek niet heel veel kracht achter te zitten, ben ik met je eens.Bovendien luistert Kim via haar MP3-speler naar College feat. Electric Youth met A Real Hero, uit dezelfde film.

Ik ben het volledig eens met Hannibal. Dit beklemmende relaas met noir-tonen weet me nu nog steeds niet los te laten. Dat komt zowel door het onderwerp als de manier waarop dat gebracht wordt. Het script wordt in schitterend zwart-wit in beeld gebracht en de volledige speelduur lang zat ik aan het scherm gekluisterd. Het erge is dat de onmogelijke keuze van Leila er een is die atleten vandaag de dag nog steeds moeten maken.

Mijn volledige recensie is hier te vinden.

Ik had grote verwachtingen van deze film. Helaas werden die niet geheel waargemaakt. Het niveau ligt namelijk wel een paar treetjes lager dan South Park. Daar worden personen en instanties op zo'n rake manier op de hak genomen, hier worden ze belachelijk gemaakt op een iets goedkoper manier. Jammer.

Desalniettemin heb ik me enorm vermaakt. Het toont de waarheid over the American Way: Blow Shit UP!!! Verder worden er een aantal clichés op een fenomenale wijze getackeld en een aantal vermeden; George W. Bush komt in heel de film namelijk niet voor, terwijl hij toch zo'n gemakkelijk doelwit is. Dat is dan ook de reden; hij is te makkelijk.

De karakters zijn leuk, stereotypen op de South Park-manier. Lachwekkende dialogen en voor elk karakter was de juiste stem uitgekozen -ja, ik weet het, de meesten zijn ingesproken door Parker & Stone. De grapdichtheid had iets hoger gemogen en het niveau reikte dus niet zo hoog als ik eigenlijk had gewild, maar het resultaat is een erg vermakelijke film die ik graag met vrienden en zeker met broers graag nog 's zou zien .

Ik vind het een onderhoudende film, maar in grote lijnen beschrijft de omschrijving op de DVD-hoes de film van begin tot end. Dat vind ik erg jammer. Eigenlijk gebeurt er nauwelijks tot niks wat we niet hadden mogen verwachten.

Wat ik wel leuk vond was Dawns transformatie van Behang Bloempje tot 'Killer Cunt', om mij maar eventjes toepasselijk uit te drukken.

Gemiste kansen!

Van houden? Inderdaad! The D is sowieso cool, en ik had eigenlijk niet héél veel van de film verwacht. En het einde is niet geheel bevredigend, maar ik heb me ontzettend vermaakt! Gave muziek en verwijzingen en de mafste situaties. Je gaat haast denken dat rockmuziek écht heilig is !

Hè? Ik had hier nog niet op gestemd? Raar!

Ik vond hem ietwat tegenvallen. Het hele verhaal is leuk, mooi en ook aandoenlijk, alleen had ik iets meer thematiek over het vreemdelingenbeleid verwacht en gehoopt maar daar durft deze film blijkbaar niet aan.

Kijk, dat bedoel ik, daar HOOPTE ík nou juist op . En OK, The Terminal biedt, naar ik mij kan herinneren, leuke entertainment met vermakelijke personages en een feelgood-verhaal maar dat is 't dan ook wel. Gemiste kans.

P.S.: Voor een stuk van mijn doen is dit nogal kort maar 't is alweer een paar jaar geleden dat ik de film zag en zo goed is ie me niet bijgebleven.

Gisteravond zag ik de film in de bios en dat was me een flinke tegenvaller. Gave nieuwe terminators en spectaculaire actie en ook de compleet verwoeste wereld maakte een aanzienlijke indruk. Alleen vroeg ik me af waar de film in Godsnaam heenging.

Ik bedoel; vlak voor de credits heb je een gevoel van afsluiting; Skynet is eindelijk vernietigd. Toch is alleen de 'slag gewonnen maar wordt de oorlog door', wat ik enorm raar vond. Ik leefde namelijk in de veronderstelling dat the Resistance Skynet naar de gallemiezen geblazen had, waartegen moet er dan nog oorlog gevoerd worden?? Blijkbaar heeft Skynet nog back-up computers, maar daarover heb ik dan helemaal niks vernomen in de film. Daardoor had ik helemaal geen gevoel bij het einde; niet van afsluiting, maar wat er dan daarna nog zou moeten komen vond ik ook maar vaag.

Dan zijn er de karakters die diepte missen. Ik zou wel graag willen weten hoe zij de nucleaire oorlog hebben overleefd. Blaire heeft blijkbaar teveel vertrouwen in machines -mist al jaren haar iPod en laptop en geeft Marcus daarom het voordeel van de twijfel, Barnes is een soldaat die z'n broer mist en het enige wat Kate doet is zich zorgenmaken om John. Oh ja, en zwanger zijn. Oftewel, de focus ligt veel te zwaar op John en Marcus.

Toch leuk om ook de originele T-800 terug te zien; zonder is het gewoon geen Terminator-film meer.

Boek is prachtig. de film, qua verhaal, totáál anders! Het enige dat hetzelfde is, is dat drie mensen met elkaar in contact komen, en warepel, de namen van twee van hen zijn hetzelfde gebleven (Sean en Rosa) de vierde, de huurmoordenares, kwam in heel het boek niet voor.

Ik zal niet zeggen dat het een slechte boekverfilminng is. Alleen het verhaal van Sean klopt nog een beetje, en de voorstelling die ik me van hem maakte, is bijna té perfect! Zelfs zijn gezicht! ENG, gewoon!

De manier waarop de personages en hun verhalen met elkaar verwoven worden, is op zich erg leuk, en ook verschillend van het boek. Wat in het boek echter mooier was, was dat de personages daarin veel verder van elkaar stonden; als dat zo gebleven zou zijn in de film, zou ik dat meer gewaardeerd hebben.

Verder vind ik de film visueel erg mooi, maar af en toe leek ie wat lang. Maar als ik een film lang vind, kan dat héél goed liggen aan het moment dat ik de film zie, ik zal hem zeker nog eens zien!

Voorlopig krijgt deze fraaie film drie punten. Nou vooruit, nog 'n halve punt erbij.

Plezierig om naar te kijken? Absoluut niet. Maar wel weer zo beklemmend dat je blik er niet aan kan ontsnappen. De wanhoop druipt van het scherm. Na het zien wist ik niet zeker of horror nou een juiste classificatie was, maar dat is het zeker wel. De rest van mijn mening lees je hier.

Ik kan kritieken over voorspelbaarheid absoluut begrijpen. De plotomschrijving van zorgt ook dat Thelma in grote lijnen met gemak uit te stippelen is, maar het was voor mij bijna onmogelijk om de personages geen ontzettend warm hart toe te dragen. Zij voerden me, samen met de klassiek klinkende soundtrack, mee op dit bizarre avontuur dat ons allen voorbereidt op de ouderdom die onvermijdelijk komen gaat. Dat geldt natuurlijk niet voor degenen die al zo'n ontzettend hoge leeftijd hebben bereikt of die juist niet zullen ha-

Ahum.

Ik geef hier een dikke negen aan en heb er weer 's een stukkie over geschreven.

Erg beklemmend, allemaal. Niet het vrolijkste hoofdpersonage, maar haar deprimerende persoonlijkheid weet de kijker wel vast te houden en begrip op te brengen. Ook niet de snelste film, daarom vind ik het knap hoe deze de sfeer goed weet vast te houden.

Een uitgebreidere recensie vind je hier.

Tja, de film heeft inderdaad wel leuke momenten, maar dat is dan ook het enige goeie; 'de momenten'. Dat klinkt misschien stom, maar er zijn enkel een paar momenten die er echt uitspringen en de film het bekijken slechts enigszins waard maken, maar daarmee is alles gezegd. Het is een kopie van andere films in zijn (sub)genre en niet zo'n klein beetje ook.

REVIEW

Kernwoord: 'Vreemd!' Maar op zich wel lekker. En dan heb ik het niet eens over de pornografische scènes.

Een ander Kernwoord: 'Geduld.' Dat heb je namelijk wel nodig, daar het woord 'snelheid' niet in de vocabulaires van de regisseur en/of editor voor schijnt te komen. Maar een sfeer weten ze gelukkig wél neer te zetten. Maar daar veel shots zo ontzettend lang zijn, heb ik vaak het gevoel dat de film minstens de helft korter zou hebben gekund.

De lengte van de shots gaf de film echter wel een soort van poëtische kwaliteit. Daar waren de gezongen/gedanste stukken niet eens voor nodig. Maar ondanks het feit dat woorden nergens tekort schoten, vroeg ik me af en toe wel af wanneer de film nou eindelijk verder zou gaan.

Consistentie en coherentie waren soms ook ver te zoeken. De link tussen de liederen en de bijbehorende dansjes was soms ver te zoeken en/of slechts heel vaag aanwezig. Maar de eerste scène laat al zien in wat voor absurdistisch en surreëel universum wij als toeschouwers terecht zijn gekomen, dus dit nam ik voor lief. Storen deed het nooit. Ook al kon ik van de taal geen chocola maken, kon ik erg van deze muzikale scènes genieten, vooral die ene waarin Hsiao-Kang verkleed was als vrouw, daarvan was ook de tekst ontzettend grappig !

Om deze film meer te waarderen zou ik denk ik anderen in dit genre moeten bekijken, ook al is het ontzettend moeilijk om Tian Bian Yi Duo Yun in een hokje te stoppen, laat staan twee. Een bijzondere ervaring, met als hoogtepunt het lied van de vastberaden prostituee met het web van mannen, prachtig!

Die sfeer vond ik eigenlijk nog wel OK, maar inderdaad, en heel matig scenario. Verder vond ik veel dingen erg plotseling uit de lucht komen vallen, bijvoorbeeld de plotselinge machtswellust en het sadisme van Kang. En zo waren er nog veel meer elementen die ervoor zorgden dat de film me niet genoeg kon boeien. Zie ook mijn uitgebreidere review

Mooie film! Ging niet echt ergens heen, maar toch zat er lijn in. En naar ik begrijp geeft het ook een goed beeld van zo'n commune, over hoe het meestal misging met die groepen.

Prachtige muziek ook, onder andere van Music Inspired By Lord Of The Rings van Bo Hansson !! Die heb ik op LP!!

Het niveau van de oorspronkelijke film wordt niet behaald, maar het lukt de personages evenmin om de euforie van 1975 te bereiken. Dus dat is wel toepasselijk. Als opzichzelfstaande film faalt Tillsammans 99 misschien, maar het is altijd goed om te kijken naar welke idealen je vroeger had en in hoeverre je bent gegroeid als mens. Maar of je dan ook in staat bent om samen met anderen te leven is nog maar de vraag.

Hoe dan ook, een nieuwe Moodysson is altijd wel iets om naar uit te kijken. Lees mijn volledige recensie hier.

Ik heb de film nu gezien. Het eerste wat opviel was dat Herbert Selpin de enige regisseur was die werd genoemd in de titels bij aanvang. Daar hij zo fel tegen 't propaganda-gehalte van de prent was, zou je denken dat men zijn bemoeienis met de productie ook compleet zou hebben verdoezeld.

Het tweede wat opviel was dat mijn exemplaar geen ondertiteling bevatte. Erg jammer, maar ik kon het Duits nog wel volgen; spreken kan ik niet zo, maar verstaan nog wel. Bovendien had ik op Wikipedia al een synopsis gelezen en wist dus wat het uitgangspunt was. Maar het gebrek aan ondertitels maakte de film wel lang. Hij duurt maar 85 minuten, maar toch vliegt Camerons film veel sneller voorbij.

Ik had eigenlijk verwacht dat de propaganda, naar huidige maatstaven, veel belachelijker in beeld zou zijn gebracht. Het enige ridicule aan 't geheel was dat er nota bene één Duitse officier aan boord was, maar ja, de 'heldhaftige' Germaan maakte natuurlijk wel een mooi contrast tussen de 'egoïstische' Britten. Het is echt een mooi staaltje propaganda; de film is slechts enkele keren voltooid na voltooiing, daar Goebbels besloot dat de animo om een film te gaan kijken terwijl het land continu gebombardeerd werd toch maar heel erg laag was. Was dit niet zo geweest, dan vraag ik me af hoeveel Duitsers ontvankelijk zouden zijn geweest voor deze haatzaaierij. Toch knap bedacht, dit uitgangspunt; het klopt dat J. Bruce Ismay de krantenkoppen wilde halen en het schip op een zo hoog mogelijke snelheid wilde doen varen. Hier is op uiterst vernuftige wijze op verder geborduurd.

Ik las dat deze film ergens in 1992 deze film op VHS uitkwam in een gecensureerde versie. Ik neem aan dat daarmee bedoeld wordt dat alle anti-Britse propaganda daaruit is gehaald, maar als dat zo is, hou je eigenlijk bar weinig over.

Het acteerwerk is erg theatraal en met een dergelijk script kan dat ook bijna niet anders. De bedoelingen en standpunten van de makers lagen er wel heel erg dik bovenop, namelijk. Omdat ik mijn ouders niet wakker wilde maken, bekeek ik de film met een koptelefoon op en mijn God! Wat was dat geluid schel! M'n oren piepen er nog van!

Nog een interessant feitje, van IMDb geplukt;

Dat verhaal kende ik al wel, maar dat het dit schip was, waarop deze was opgenomen? Gôh!

Tja, hoe moet ik hier nu over oordelen? Ik vind 't echt moeilijk. De film was langdradig vanwege het uitblijven van ondertiteling, maar het geeft wel weer een mooi tijdsbeeld. Bovendien vind ik de manier waarop de Britten worden zwart gemaakt erg goed gevonden, hoewel misselijk. Ik geef 'n tweeënhalf.

Goed, na de herziening volgen nu enkele impressies;

Evenals het schip zelf, dat nu in twee stukken op de bodem van de Oceaan ligt, heb ik Titanic in twee delen gezien . Toen ik maandag de eerste helft zag zou het te laat worden als ik de tweede helft ook zou kijken. Komt wat dat betreft wel mooi uit dat de film over twee schijfjes is verdeeld.

Maar als je de film in één keer bekijkt, is ie toch pakkender. Je zit de rit in één keer uit. Natuurlijk kun je het eerste deel langer op je laten inwerken, maar je raakt toch 'uit' de film.

Maar goed, de film zelf. De film begint en eindigt met de zoektocht naar een diamant. Aanvankelijk vond ik dat element een beetje overbodig. Was daar nou die hele film voor nodig? OK, het ging over een romance tussen twee mensen, maar wat deed die edelsteen er dan toe? Maar wellicht is het een metafoor; Lovett zit zo op die steen te azen, maar Rose verloor iets dat nog veel waardevoller was; haar eerste echte Liefde, dus wat maakt zo'n steen dan nog uit? Ik weet alleen niet zeker of Cameron dat bedoelde.

Ook jammer dat de hoofdrolspelers Amerikanen zijn. Natuurlijk, er zaten Amerikanen op dat schip; uit recent onderzoek is gebleken dat de Amerikanen heel egoïstisch waren en als razende gekken een plek in de reddingsboten zochten, terwijl de Britten te beleefd waren om zichzelf op de eerste plaats te zetten. Maar ik vind het jammer daar de hoofdrolspelers het land al kennen; veel mensen, zeker in de derde klasse, reisden met de Titanic naar Amerika af om aldaar hun geluk te beproeven. Als Jack nou een Brit of een Ier was, zou dit element ook nog een rol spelen in de film; voor zover dat al het geval was, een grotere rol.

Ik heb eerder kritiek gegeven dat de film zich teveel focuste op twee karakters die niet eens bestaan hebben. Daar heb ik nu wel begrip voor. Als Cameron een dergelijk verhaal zou willen vertellen en daarbij gebruik maken van historische karakters, dan zou hij deze mensen wellicht geen eer aandoen en in de clinch komen te liggen met nabestaanden. De manier waarop Jack en Fabrizio aan het ticket zijn gekomen is ook redelijk geloofwaardig en zou verklaren waarom zij niet op de passagierslijst stonden. Een dergelijk excuus voor Rose en haar aanhang bestaat dan natuurlijk weer niet, maar daarmee kan ik vrede hebben.

Het schip zelf ziet er in de film prachtig uit. Soms een beetje té mooi heb je soms het idee, maar dat is wel weer in een prachtig contrast met de beelden van het wrak.

De film neemt ook enkele momenten om het klassenverschil aan te duiden, zoals de honden van de eersteklassers die hun behoefte doen op het dek van de derdeklassers. En de manier waarop op de derdeklassers werd neergekeken. Mede daarom is het mooi dat er zo'n enorm verschil in 'rang' bestaat tussen Jack en Rose, ook al is het verhaal eigenlijk niet meer dan een Romeo & Juliet, maar dan op een zinkend schip. Als het verhaal ongeveer hetzelfde was maar Jack ook eersteklas reisde, was de film veel minder boeiend geweest.

Toch blijft het jammer dat in bijna elke zin die uitgesproken wordt, de naam moet worden genoemd van degene aan wie deze besteed is. Dat maakt de dialogen erg knullig.

Helaas had ik niet echt het gevoel van complete wanhoop tijdens het kijken. Maar dat zou kunnen komen omdat ik weer helemaal in de film moest komen, gisteravond; ik heb de film immers in twee delen aanschouwd. Dat gevoel kwam later pas inzetten. Het zou betekenen dat ik de film nogmaals moet zien, maar daar heb ik een stuk minder bezwaar tegen dan voorheen. Aan het einde van de eerste helft is net de ijsberg geraakt en maakt Thomas Andrews aan Captain Edward J. Smith en J. Bruce Ismay bekend dat het schip wel degelijk kan -en ook zál- zinken. Aan het begin van de tweede helft begint de ellende pas goed.

Ik vond het een beetje ongeloofwaardig dat Jack en Rose nog zo goed in staat waren tot bewegen en praten toen ze eenmaal in het water terecht kwamen; een dergelijke kou laat dat volgens mij namelijk niet toe, die maakt het ademen al moeilijk en zorgt dan waarschijnlijk voor hyperventilatie. Uiteindelijk sloeg de kou inderdaad toe op een hierboven beschreven wijze, maar dat zo eigenlijk al direct hebben moeten gebeuren, volgens mij.

Tot slot wil ik opmerken dat de focus echt teveel op de romance tussen Jack en Rose ligt. De film stipt een aantal punten aan, zoals het klassenverschil, het gebrek aan een voldoende aantal reddingsboten, de vele hopen en dromen die de passagiers hadden over het Beloofde Land Amerika, maar daar blijft het bij. Ze worden aangekaart, meer niet. Wellicht zitten al deze elementen in de vele verwijderde scènes die op de DVD staan, maar deze moet ik nog bekijken en daarom zal ik later mijn definitieve cijfer geven. En OK, die scènes zitten dan wel niet in het eindproduct, maar aanvankelijk was het wel de bedoeling dat ze erin zouden worden opgenomen, dus ze tellen wel, enigszins.

Ik hoop daarbij ook fragmenten aan te treffen die verhalen over dat schip waarvan de bemanning de Titanic zag zinken, maar niet ingreep, namelijk de SS Californian.

Voorlopig een 4.0. Zonder er een discussie over te willen starten snap ik eigenlijk niet dat de Potheads of the Crapibbean-films, evenals Star Wars Episode III: Revenge of the Shit wél, maar Titanic níet in de Top-250 staat. Niet dat ik vind dat Titanic daar MOET staan, maar die verdient dat wel meer dan bovengenoemde films.

Dit vond ik eigenlijk wel een pluspunt, want hierdoor ging ik mij extra veel met de familie identificeren. Is niet onbelangrijk, want ik heb een dergelijke situatie nooit meegemaakt.

Daarom vind ik ook dat deze uitermate mooi is beschreven. Ik vraag me af hoe vaak dit voorkomt in Japan, een land waar het eergevoel zo vele malen sterker en zoveel drastischer vormen aanneemt dan hier in Nederland.

De film bewijst ook dat soms een crisis nodig is om de boel bij elkaar te houden. Als dat nog kan lukken, tenminste. Wat me bovendien zo wist te raken was hoe simpel de voorgelegde problemen opgelost zouden kunnen worden als er maar over gecommuniceerd werd. Er was geen enkel karakter dat me ongeroerd liet. Zelfs Takashi, vanwege zijn onbegrensde naïviteit.

Een zeer bijzondere film, waarvan ik eigenlijk niet goed weet hoe ik deze moet becijferen. Voorlopig vier punten, maar dat kan zowel hoger als lager worden in de loop der tijd.

Ja, we hebben hier inderdaad te maken met een menselijke hoofdpersoon, iemand met problemen zoals jij en ik. Oké, niet iedereen is erfgena(a)m(e) van een gigantisch fortuin, maar je snapt wat ik bedoel.

Echter, alsnog doet het hele verhaal me niks. Vikander zet een sympathieke Lara neer, daar ligt het niet aan. Maar een emotionele respons wekte de film nergens bij me op. O nee, nou lieg ik. Ik was verheugd om Nick Frost te zien in een bijrolletje.

Verder dacht ik alleen maar: Oké, dit gebeurt. Het lot van de protagonisten boeide me geen reet en dat van de antagonisten evenmin. Er zat geen enkele vonk in. Maar gelukkig heeft deze film niet hetzelfde soort daddy issues als de eerste film met Angelina Jolie. Daar werd Lara's vader er op iedere mogelijke manier op de meest sentimentele wijze bij gehaald, dat viel hier wel mee.

Wat jammer! Want ik vind het juist een perfecte combinatie van zwartgalligheid, humor, vriendschap, verraad, muziek en pure lol! OK, het een is meer vertegenwoordigd dan het andere, maar toch.

De film doet me niet echt ervaren hoe het is om heroïne of andere drugs te gebruiken maar geeft daar wel redelijk goeie voorbeelden van. Destijds had een Amerikaanse senator Trainspotting tijdens zijn campagne beschuldigd van de verheerlijking van drugsmisbruik terwijl hij later toegaf deze niet eens te hebben gezien. Wat een kul argument! Ik vind zowel het boek als de film fantastische documenten die laten zien waarom mensen het doen maar ook wat de verschrikkelijke gevolgen ervan zijn.

En hoe kun je zoiets doen en dan ook nog eens hilarische, kleurrijke personages hebben die het verhaal vertellen? Dat vind ik echt een unicum! Een junk met gewetenswroeging, een 'scammer', een loser, een niet-gebruikende goedzak en een psychopaat. Heerlijk!

Voeg aan al deze humor en tragiek nog eens een heerlijke soundtrack toe en je hebt Trainspotting, een 'voorlichtingsfilm' als geen ander!

Ooit bij je opgekomen dat mensen misschien ook iets anders zoeken in een film? Ik zou hem sowieso niet hebben gezien als mijn broer hem me niet had uitgeleend.

Ik heb het niet op Michael Bay. Armageddon sprak me na alle dingen die ik erover vernam al niet aan. Vernam, ja. Mag ik dan wel een oordeel vellen? Nou, als Pearl Harbor van hetzelfde kaliber is, een sentimentele boutfilm die zich het meeste richt op romantiek, spektakel in plaats van historisch accuraat te willen zijn, dan hoeft 't voor mij al helemáál niet meer. Maar goed, mijn broer, die vandaag langskomt, kan dan mooi z'n DVD weer meenemen en ik kan zeggen dat ik 'm heb gezien.

Eigenlijk gaat deze film gewoon over een jonge man die moed toont om een auto voor elkaar te boksen en ook nog eens een vriendinnetje te krijgen. Daarvoor trekt ie een blik... tja, een heel blik blík open. Weer 's wat anders dan bling bling. Rappend blik, nog wel! Crisis, hé! RAPPENDE ROBOTS?! Hoe ongeloofwaardig wil je je film krijgen?? Hoe snel wil je het kleine beetje inlevingsvermogen dat deze... tja, film(?) biedt razendsnel de kóp indrukken?! Echt, ik was dan ook ontzettend blij dat die Jazz, over wie het hier gaat, total loss raakte! Thank you, Megatron!

Verder hebben deze robots natuurlijk ook meteen weer een levensfilosofie over de mensen. Een onderdaad van de grote Optimus Prime vraagt zich af waarom deze zo graag de mensheid wil verdedigen? Gelukkig doet hij dat omdat hij, OP -hihi, 'Opie'!- heeft gezien dat de mensheid ook in staat is tot goeddoen.

Echt.

Serieus, deze film zou zoveel beter zijn als Prime nou 's de waarheid over de mensheid in z'n algemeenheid naar voren zou brengen. Dat zou kunnen op een manier dat de film toch nog normaal voortgezet zou kunnen worden. Waarom komt ie op voor de mensheid? Omdat ie op onze planeet is. Omdat wij hier het dominerend ras zijn, ook al steken we voortdurend messen in elkaars ruggen en doen we eigenlijk nooit iets onbaatzuchtigs. Ook al duwen we deze planeet gezamenlijk naar de schroothoop en kan geen enkele Incontinente Trut hier iets aan doen, het blijft onze planeet. De robots hebben hierover niks te oordelen, zijn hier eigenlijk 'te gast' en dát is dan dus de reden dat Prime ons niet in de weg wil zitten.

Dat vind ik nou een goeie theorie. Alleen zou dat te deprimerend zijn voor alle kinderen die deze film zouden gaan kijken. Dus laten we het dan maar op de ouwe, vertrouwde sentimentele, ongerechtvaardigd optimistische en bij tijd en wijle ook -natuurlijk, hoe kan 't ook anders?!- patriottistische tour gooien. Maar wat een deceptie moet het dan zijn als kinderen erachter komen dat de roze bril, die hier als de film Transformers vermomd is, een compleet verkeerd beeld van de mensheid geeft, hoe diep is het Zwarte Gat dan waarin ze zullen zakken?

OK, misschien overdrijf ik, maar dit is wel het superirritante aan deze film.

Verder, als de karakers in deze film maar een paar woorden hadden gehoord, leken ze meteen overal verstand van te hebben en te weten welke gevolgen bepaalde gebeurtenissen zouden hebben. Rrriiiight...

Ik moet toegeven dat die robots er retegaaf uitzagen. En hoe knap ook, het is voor deze tijd niet echt wat bijzonders meer. Hoe dan ook, er zitten wel wat leuke momenten in, er is humor en het spektakel is... spectaculair. Kijkt lekker weg.

Maar ik hou wel van een beetje diepgang. Dat is hier niet. De dialogen waren ook wel leuk, behalve dan de eerste woorden van Megatron toen ie ontdooide: 'I am Megatron!' That's.... just... LAME!!! Oh ja en natuuurlijk al dat cliché gewauwel tussen Optimus Prime en Megatron toen ze aan het stoeien waren. En die belachelijke, tenenkrommende en gedateerde voice-over op het einde, blergh!

Ik heb de film nu al drie punten gegeven, maar die verlaag ik naar twee. Een wegkijkfilm, maar zeker niet iets om meer dan eens te zien.

Oh zeker is dit te geloven. Lees en huiver.Afgezien van het feit dat ik het eerste deel op een nog minder hoog blaadje heb staan dan Mr. White geef ik hem volledig gelijk. Ik zal inhoudelijk ook zelf op de film ingaan, maar ik wil ook eerst andere reacties beantwoorden.Als dat het geval is, waarom blijven ze in de Batman-films dan bijvoorbeeld niet trouwer aan de strips? Als Transformers: Revenge of the Fallen alleen gemaakt is voor de fans van de tekenfilmserie en de mensen die vroeger met de actiefiguurtjes speelden, betekent dat dus dat mensen die kennis willen maken met het fenomeen Transformers -moeten- worden buitengesloten?Dat geldt zeker voor deze film, ja. Niet zozeer voor films in het algemeen. Sommige daaronder willen je iets leren, iets belangrijks vertellen, zij het openlijk of heel subtiel. Ik kijk bijvoorbeeld naar films als Lilja 4-ever, Schindler's List en The Pianist om geraakt te worden, niet omdat ze zo 'vermakelijk' zijn.Blij dat je dat inzicht wel hebt. Ik vond dit vehikel namelijk héél zwaar over the top.Ik geef toe dat, als ik al weet wat ik kan verwachten en probeer mijn verstand op nul te zetten, ik hier meestal nooit in slaag. Niet geheel. Nog een citaat:Tja, je... Nee, wacht, hier ga ik zo meteen dieper op in. Ik verwacht namelijk niet echt realisme in die zin. Bovendien wil ik deze film helemaal niet in mijn blu-ray collectie hebben. Ik wil helemaal geen blu-rayspeler, ik blijf namelijk trouw aan DVD. Da's mij goed genoeg.

Je kunt het zo zien; de kijker is een persoon die op een rots in de zee staat. De film is een storm die deze kijker mee moet nemen. Die de kijker op moet tillen en veilig aan land zetten zodra deze afgelopen is. Dan is de storm dus gaan liggen.

Er zijn echter films als deze die me gewoon op die rots laten staan. En ik verzet me niet eens. De storm haalt allerlei debiele trucjes uit, maar ik kom niet in beweging. Zelfs mijn haar en zelfs mijn kleding blijven ongeroerd!

Transformerende reuzenrobots die naar de Aarde komen om hun onderlinge strijd uit te vechten. OK. Dat is geen realistisch gegeven. Maar een hobbit die een magische Ring moet vernietigen ook niet. Toch weten de makers van The Lord of the Rings me telkens weer te overtuigen dat alles wat er in de gehele speelduur plaats vindt echt gebeurt of gebeurde. Een dergelijke aanpak zou voor het gegeven van cyborgs met een identiteitscrisis ook welkom zijn. Toch?

Eilaas. Het mocht niet zijn. Want wie staat er aan het roer van deze productie? Juist. Michael Bay. De man die een paniekaanval krijgt, in z'n broek pist, z'n psychiater belt en uit wanhoop vrouwenkleding aantrekt als er in zijn film(s) niet om de 1.5 seconden een achtervolging en/of explosie plaatsvindt. De man wiens 'artistieke' handtekening bestaat uit het bouwen van een verhaal rondom actie en ontploffingen. 'OK mensen, ik heb een film in gedachten: sexy babes, auto- en motorachtervolgingen, explosies, branden, nerdige pubers, gillende mensen en achtervolgingen. Oh ja, en iets met robots. Weet iemand daar een leuk verhaaltje bij?' Het enige wat je dan kán doen is je verstand op nul zetten. Maar zelfs dat helpt dan niet.

Wat een film namelijk ook nodig heeft zijn geloofwaardige karakters waarmee je je kunt identificeren. En die ontbreken in deze franchise behoorlijk, want ik moet de film zien door de ogen van de door Shia Le Boeuf geportretteerde Sam Witwicky, een of ander debiel studentje dat het woord 'pathetic' heeft uitgevonden, gebaseerd op zijn eigen persoontje. Aan het begin van deze prent probeert hij zo politiek correct mogelijk te zijn door het vooruitzicht op verleidingen van de vele dames die hij zal tegenkomen op het broeinest van testosteron dat hoger onderwijs heet te weerstaan door te vertellen hoe monogaam hij wel niet is. Zal hij dat wel volhouden? Wij vragen het ons af...

Bovendien zijn zijn ouders in deze film een schande voor opvoeders en verzorgers over de hele wereld. Ik heb niks tegen domme mensen maar dan moet je het niet te bont maken. Nog erger is hoe Witwicky Junior zijn vader moet wijzen op zijn vrouwonvriendelijke handelingen. Neen kinderen, ge gaat niet met dames om zoals de heer Witwicky dat doet. [zwaaiend-vingertje-modus]Pas op![/zwaaiend-vingertje-modus] Please shoot me...

Aan de andere kant mag je dat irritante mens van alles aandoen. Zo irritant jankerig als ze is om het feit dat haar zoon het huis verlaat die op geen enkele manier serieus te nemen is, zelfs als is het komisch bedoeld. Dan nog niet. Althans voor mij is het tenenkrommend, van welke kant je het ook maar bekijkt. En dan ook op die campus, de manier waarop ze Sam compleet voor schut zet. Nou heb ik van alles tegen Sam, maar Bay heeft ook nog de kijker om rekening mee te houden. Ik bedoel, die 'brownies'? Kom op!

Maar je kunt wel zeggen dat ze onverminderd positief is: haar huis ligt in puin en ze maakt er meteen geintjes over. Echt, je zal dat mens maar als moeder hebben. Of schoonmoeder.

Oh ja, da's waar ook! Sam heeft een vriendin overgehouden aan de vorige film. Want daar ging het eerste deel over; auto kopen en een chick scoren. Wat al die robots en explosies daar nou mee te maken hadden weet ik ook niet, maar ja, Michael Bay hè? Anyway, Sam's vriendin Mikaela, gespeeld door Megan Fox, wordt opnieuw geïntroduceerd in dit vervolg terwijl ze op een motor zit om de tank van het voertuig een likje verf te geven. Mikaela is echt zo'n figuur van: 'ik-ben-superheet-en-dat-wil-ik-weten-ook'. Want ze hangt over die tweewieler heen in zo'n sexy pose, holle rug, kont omhoog dat ze zich vast ergerde aan het feit dat er geen fotograaf in de buurt was om haar vast te leggen. Zo sletterig als ze er daar bij lag. Dus dit is het beeld dat de film van vrouwen wil geven? Ofwel zijn ze debieler dan iemand wiens brein operatief is verwijderd, ofwel is seks het enige dat ze uitstralen. Mijn God, die Bay moet wel een héél moeilijke jeugd hebben gehad!

Maar uiteindelijk blijkt zij niet de enige vrouw in Sam's leven. Op de uni wordt Sam benaderd door Eliza, een schone die een wel héél diepgewortelde interesse heeft in onze hyperactieve held. Zou het soms kunnen zijn dat zij een decepticon in vermomming is? En wordt Sam met haar betrapt door Mikaela? KOM OP!!! Die vragen worden al beantwoord zodra ze voor het eerst het beeld instapt! En hoezo is ze een slechte rip-off van de T-X uit Terminator 3: Rise of the Machines? Want de T-X werd tenminste nog een beetje subtiel gebracht, dit is ook weer zo'n 'I'm-sexy-and-I-Know-it'-geval.

Afgezien van dit alles heeft Sam niks te vrezen, want de Autobots zijn er om de Aarde veilig te houden, toch?

Nee, want NSA-agent Galloway, die verdacht veel op George Bush sr. lijkt, wil de samenwerking tussen mensen en Autobots stopzetten, daar hij denkt dat er alleen maar oorlog komt van hun aanwezigheid op onze planeet. Dit resulteert in geredetwist met Optimus, die zich afvraagt wiens wapens meer schade aanrichten, die van de Autobots of die van de Amerikaanse regering? Wauw! Michael Bay levert kritiek op Amerika! En zo subtiel ook! Geef die man een Oscar! Of liever een handgranaat vermomd als Oscar...

En geef er ook een aan Tyrese Gibson! De manier waarop hij zijn minachting over Galloway uitspreekt, mijn oren kregen er een orgasme van: 'I don't like this guy. He's an aaaaass... hole!' WAUW!!! HIJ ZEI 'ASSHOLE'!!! WOOHOO!!! WAT STOER!!! EN DIE OVERTUIGING!!! FENOMENAAL!!!

Tijdens de eerste film krijg je al het gevoel dat Sam niet goed bij z'n hoofd is, maar in het vervolg wordt dat alleen maar bevestigd door de vage symbolen die hij ziet. Ik dacht serieus dat het aan míjn hoofd lag, dat ik dit alles ervoer uit duizeligheid die voortkwam uit mijn walging voor de film. Ik bedoel, het begon al bij het herintroduceren van de hele heisa met die ene scherf van de Allspark die was overgebleven, hoe fortuinlijk en toevallig! Zal ook 's niet! Want het blijkt dat Sam's visioenen de sleutel zijn naar de locatie waar de krachtbron van de Transformers kan worden gevonden, genaamd energon.

...

Energon...?

ENERGON?!?!?! GOOD GOD, THAT'S LAME!!!

Die naam is zo stompzinnig, elk keer dat die genoemd werd barstte ik bijna in lachen uit, ondanks mijn irritatie. De enige krachtbron die mij sinds het kijken van de film onderhoudt was MichaelBaykanm'nrugopon. Serieus, hoe verzin je het?

Verder wordt het gebrek aan plot voorzien van irritante supporting characters gespeeld door Ramón Rodríquez en John Turturro. Personage van laatstgenoemde klimt heel toevallig op een stuk piramide waar het vallende gesteente niet langs schijnt te kunnen rollen. Jjjjjuist...

Daarnaast heeft Amerika gelukkig een legermacht die naar goeddunken protocollen laat varen en op gevoelens afgaat. Nu snap ik de missies in Afghanistan en Irak ook een stuk beter. Althans, de totstandkoming ervan. Maar off-screen is Obama ook een intolerante Lul die Autobots niet langer welkom acht. Where's Bush when you need him?!

Verder is elk stukje dialoog eigenlijk niks meer dan een uitnodiging om meer explosies en robots op het scherm te toveren. En ja, de Transformers zien er indrukwekkend uit, maar ik hoop iets meer te zien in een film dan robots met allerlei trucjes. Ze mogen ook wel 's iets minder persoonlijkheid hebben, zoals bij die irritante Twins.

Beschuldig in de film van een gebrek aan realisme? Nee en ja. Natuurlijk, hoe logisch zijn transformerende robots? Ik snap dat je dat in een film wil stoppen. Maar dat kun je ook doen in een kader van realisme; laat de kijker geloven dat het allemaal echt gebeurt. Dat lukte het team achter The Lord of the Rings ook, ondanks dat de trilogie bezaaid was met Elfen, Dwergen, hobbits, orcs, trollen, tovenaars en magische Ringen.

En weer zoveel poespas! Missie van het eerste deel? Auto en chick.

Vervolg? 'I love you.'

Waarom ben ik dan afgelopen dinsdag naar deze film toe gegaan? Als ik toch zo'n hekel heb aan films van Michael Bay -die zich in dit vehikel ook nog eens schuldig maakt aan sluikreclame met een poster van Bad Boys II? Mijn goeie vriend en vaste bioscooppartner wilde deze film heel graag zien. Ik had hem beloofd mee te gaan. Ondanks de cinematografische ramp die Transformers: Revenge of the Fallen heet heb ik het gelukkig nog wel gezellig gehad. Ik heb alleen €9,20 verspild.

Ik ben misschien te kritisch tegenover films, maar is een beetje plot en wat bijbehorende logica zoveel teveel gevraagd?

Ik geef deze film een één. Of 'eenon' in Cybertronisch. Mag dat? Jazeker. Want de spectaculair ogende blikken mannetjes wegen niet op tegen alle ergernis die deze rolprent opwekt. En geloof me, met een eenon ben ik nog gul!

P.S.: Liever Obama dan Bush. Eerst heb ik per abuis het omgekeerde hier neergezet.

Helaas, het was allemaal veel te langdradig en de naam 'documentaire' niet eens geheel waardig. 'Show, don't tell' is prima, maar zorg dan dat je wat te laten zien hebt.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Jeeej, mijn zeshonderdste stem !!!

En voor een prachtige film ! Ik werd er helemaal door gegrepen, doordit vermakelijke en hilarische wereldje en zijn grappige personages ! De film vloog voorbij! Lekker surreëel, en vervallen locaties vind ik sowieso al mooi !

DAT VOND IK OOK !!! En het is niet meer dan logisch, er wordt net zoveel in gesproken als in Les Triplettes De Belville, en de wereld doet erg aan die van Delicatessen denken, hoewel Delicatessen natuurlijk iets grimmiger was.

Vier en een halve punt met een goeie mogelijkheid tot vijf !

Nou, ik heb 'm gekeken met m'n broer. En ik vond 'm heel erg niet boeiend.

Nee, sorry, deze film had eigenlijk helemaal niks. Heb je in Bella nog een beetje een hoofdpersoon bij wie je je aan kan sluiten, wordt ze compleet ongeloofwaardig als ze heel stoer verliefd blijft zijn op iemand die eigenlijk d'r strot wil fileren... Kom op!

En wat ook zo vreemd is; de meest enge mensen in Twilight vind ik nog niet eens de vampiers, maar die mensen met wie Bella omgaat op haar nieuwe school! Echt, freaky! Om aan te geven dat Bella helemaal niet zo raar is? Of dat Edward het levende -eigenlijk ondooie- voorbeeld is dat het allemaal nog gekker kan? Boeit niet, ze zijn gewoon eng!

Dan, een uurtje in de film, 't gaat allemaal goed, happy-go-lucky en dan, oh ja, antagonisten aan wie we nog maar nauwelijks zijn voorgesteld! Die hebben namelijk al een stuk of wat moorden gepleegd, een feit waar verder bitter weinig aandacht is geschonken. Bravo film, bravo! Weer een bestaansreden! Zomaar, uit het niets. En deze James heeft als enige connectie met de andere personages dat hij ook een vampier is, verder komt ie bijna compleet uit de lucht vallen. Ja OK, hij was eerder te zien aar dan nog. Toen op die scène met die boot kwam ie letterlijk ÉN figuurlijk uit de lucht vallen :-P. Maar als de twee groepen elkaar tegenkomen tijdens het honkballen en de tweede kolonie erachter komt dat Bella een mens is ziet dat er ZO STOM uit, zoals ze op en neer deinen en staan te hijgen en grommen e.d., damn! De film was al ongeloofwaardig genoeg!

Goed, krijgen we een achtervolging plus een gevecht tegen Edwards stalen wil, en wie zou dat nou gaan winnen? Gutteguttegut nog an toe! En omdat Edward het vreselijk vindt om met zo'n feeks als Bella eeuwig samen te zijn, besluit ie om haar NIET in een vampier te doen veranderen. Uh huh.

Visueel gezien kun je hier anno 2008 ook niet mee aan komen zetten. Vampiers of niet, als ze van die leuke trucjes uithaalden zoals heel ver springen en/of supersnel rennen, dan zaten er zulke ontiegelijk lelijke blur-effecten over die personages heen, gadver! En ook in het bos, als Edward en Bella 'belangrijke' gesprekken voeren, dan draait die camera zo irritant weg steeds, blijft nooit stilstaan! Hartstikke leuk dat je zo'n soepel statief hebt, cameraman, heel erg fijn. Maar gebruik hem dan alleen om te pannen en te tilten als het NODIG IS!!! Ik bedoel, is dit nou voor het dramatische effect of is het gewoon een dramatisch effect?

Tussen haakjes: dat laatste dus! Kreeg er haast koppijn van!

Onboeiende karakters, visueel vaak pijnlijk om naar te kijken, muziek die schommelde tussen enigszins oké en braakopwekkend, maar grotendeels vind ik 't geheel totaal onlogisch. Mijn ex wilde destijds zo graag dat ik Twilight zou zien omdat ze ons tweeën er zo in herkende. Dus... ik ben een glitterende, bloedzuigende stalker van meer dan honderd jaar oud?

Ik wist niet dat ze TOEN al zo'n hekel aan me had! Dankjewel, Ex!

Ik moet zeggen: minder erg dan ik me had voorgesteld maar nog altijd vind ik 't helemaal prut.