Opinions

Ik had totaal geen verwachtingen van deze film. Ook heb ik het boek niet gelezen; ik heb destijds op een boekenmarkt een pocket ervan aangeschaft, Engelstalig, voor slechts €2,50 -dus ja, Remi, nogmaals, de Nederlandse vertaling voor €20 is een HELE hoop geld !

Maar vanwege die hele hype had het boek nooit een hoge prioriteit. Nu nog niet. Maar de verwachtingen waaraan ik een gebrek had werden opgevuld door een aardige film. Aanvankelijk stoorde ik me er nogal aan dat deze film zomaar, plotsklaps begon. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar ik ben helemaal niet bekend met deze Robert Langdon. Wie is hij? Waarom zou ik hem sympathiek moeten vinden of juist niet? Dat was een beetje mijn probleem met dit karakter. Omdat vele van de andere personages niet te vertrouwen zijn, koos ik uiteindelijk toch maar voor hem. Maar eigenlijk zou die identificatie vanuit het figuur zelf moeten komen, niet omdat de rest zo creepy is.

Affijn, de opzet mag inmiddels bekend zijn. Het verhaal is één grote puzzel. Meningen zijn verdeeld over het genie ervan; na het lezen van het boek was de een omver geblazen en de ander voelde zich bekocht. Ik was altijd bang dat ik voor het laatste zou gaan, maar uiteindelijk zit ik er ergens tussenin. Want hoe leuk dit spoorzoekspelletje ook is, soms heb ik het idee dat er sprake is van een enorm toeval. Ook al is dit niet eens zo; die opa van Sophie heeft het immers zo gewild, dat zij Robert zou ontmoeten. Maar toch, dat juist ZIJ de laatste nazaat van Christus zou zijn, ergens voelt dat een beetje goedkoop aan, helaas.

Toch zit er nog redelijk wat spanning in de film en had ik nooit het gevoel dat het verhaal helemaal afgelopen was. En het gegeven, je kan erover redetwisten en het heiligschennis noemen, maar interessant is en blijft het. Ik weet niet of er in de werkelijkheid ook vermoedens zijn over het voortbestaan van de familie van Christus, maar wie weet?

Ik was niet zwaar onder de indruk van deze film, maar hij heeft me wel aan het denken gezet. Ook al is het maar een beetje.

Ik vond 'm wel leuk ! Ik heb niet vaak in een deuk gelegen, maar leuk was ie. Jammer dat Lucky Luke eigenlijk maar een bijrol in de Film had, maar ja, de Film heet dan ook "Les Dalton."

Alle karakters die erin voorkwamen deden ook echt denken aan die uit de Strips, Lucky Luke was wel wat breder, maar dat is ie in sommige ouwere Strips ook, dus dat kan ik de Film niet kwalijk nemen.

De sets zagen er vaak nep uit, maar daarmee werd ook juist de goeie toon gezet! Als de sets er te echt en serieus hadden uitgezien, waren ze voor een verFilming van de Strips ook niet bruikbaar.

Leuke cameo's van Rataplan !

'n Drie en 'n half.

Ik had hier nog geen stem aan gegeven? Komt me ergens wel mooi uit ook, want de eerste keer dat ik 'm zag vond ik 'm erg goed, maar toen ik laatst weer eens 'n stukkie zag, bleek ie het niveau te hebben van een EO-film! "Laten we het toch maar doen, kan ook niet slecht voor ons zijn!" en iedereen die achter die woorden van een van hun klasgenoten aanloopt . Te voorspelbaar en te onrealistisch. Als ze zo gemakkelijk bij te kleien zijn, zijn deze 'geesten' helemaal niet zo 'gevaarlijk.'

Michelle Pfeiffer is het enige goeie aan de film, wat hem nog net een een en 'n half waard maakt.

Ook als ik dat goed beargumenteer of MAG het dan wel? Zo'n schijthekel aan mensen die de regels willen gaan bepalen hier!

Ik ben zwaar, zwaar teleurgesteld. Als films an sich is de trilogie van Nolan misschien nog wel te pruimen -ja, ik weet, zeven en 'n half jaar geleden was ik helemaal lyrisch over Batman Begins maar sindsdien ben ik kritischer geworden- maar als Batman films kan ik ze niet zien. Daarvoor mis ik één centraal element: the Batman.

Ik zag in The Dark Knight Rises -wat een afschuwelijke titel, kan ik niet genoeg benadrukken- wel een of andere dude in een vleermuispak maar the Batman was nergens te bekennen. Batman is een schaduw, een duistere dreiging die men serieus moet nemen en die vriend en vijand angst aanjaagt. En die kwam ik hier niet tegen.

Catwoman, moet ik nageven, is wel enorm geslaagd. Had ik weinig tot niks op aan te merken en was één van de pluspunten van dit slotstuk. En het feit dat dit het slotstuk is reken ik ook tot de positieve elementen.

Want wat een warboel, deze film. Ik bedoel, ik kon het verhaal volgen, zeker. Maar Nolan wilde teveel! Teveel ideeën op een zeer irritante wijze in één script gegooid! Plus, als je Bane erin schrijft, terwijl belangrijke personages in de geschiedenis van the Caped Crusader zoals Richard "Dick" Grayson, Barbara Gordon, Jason Todd, Timothy Drake en Jean-Paul Valley nog niet eens de revue zijn gepasseerd, dan weet je als fan van de strips zijnde dat je wel heel erg je best moet doen om de boel niet te verneuken. Om de schurk wat lading en relevantie mee te geven.

Die relevantie miste ik. De lading was wel aanwezig. Met Hardy's vertolking had ik dan ook geen problemen. Maar als hij erin voorkomt, kun je er prat op gaan dat hij Batman zal breken, hoewel hij dat in Batman & Robin niet deed.

En het grootste conflict tussen The Dark Knight Rises en mijzelf is dat dit nauwelijks een rol speelde, Bruce zo weer hersteld was nadat een medegevangene zijn wervels weer recht had geduwd en zo kwam dit gedeelte van het plot erg afgeraffeld en amateuristisch op me over.

Nee, had dan John Blake de boel over laten nemen en Bruce, gebroken en wel, hem via een mic begeleiden, of zo. Dan was de echte Batman geschiedenis en als Blake zou omkomen in zijn -geslaagde- overwinningspoging, was Wayne's geheim veilig en kon hij met pensioen gaan.

Uiteraard kreeg ik niet mijn zijn en pleurden Nolan en kornuiten een heleboel story arcs op een stapel, van KnightFall tot No Man's Land -serieus, lees die verhalen en alles wat daar naartoe leidt, echt te gek- en probeerden zo de geeks tevreden te stellen. Da's ze bij mij dan niet gelukt.

Dat men met The Dark Knight zo wegloopt kan ik me best voorstellen, hoewel ik ook die niet zo hoog acht. Maar ik zie persoonlijk de meerwaarde van deze afsluiter niet in.

Ik schaam me. Ik heb in mijn film top tien en in recensies van gerelateerde films honderduit gesproken over deze film, maar er nog geen recensie over geschreven.

Ik heb het origineel nog steeds niet gezien, maar deze film vind ik geweldig! Ik heb hem nu op DVD en ik vind het geweldig dat ze ook (zoals in de extra's te zien is) aandacht hebben besteed aan de zombie's op een manier dat je ze in drie verschillende fasen hebt.

Fase 1: de zombies zien er nog

menselijk uit, je ziet alleen de

wonden die de zombie tot

zombie hebben gemaakt.

Fase 2: Een paar dagen of weken

later is het bloed uit de

wonden gestold en vertonen

de zombies wat meer

bleekheid. Ze gebinnen er al

slechter uit te zien, ze

verkeren al duidelijk in

beginnende staat van

ontbinding.

Fase 3: De ontbinding begint zich te

voltooien. Enorme stukken

vlees beginnen van de

zombies af te vallen, het is

nog een wonder dat ze niet

compleet uit elkaar vallen!

Verder driegen er een paar clichès in te gaan zitten, maar dan neemt de film steeds een andere wending: dingen lopen anders dan je zou verwachten. Eng was ie ook wel. Spannend zeker. En ik zal niks zeggen over het einde, behalve dat het een fantastisch einde is!

Verder is de film mooi gefilmd en gemonteerd, de make-up is, zoals ik al probeerde te zeggen, geweldig (ik hoop dat ze er een oscar voor winnen), er zit overtuigend acteerwerk en karakter in en de sfeer is super! Je hebt veel films waarin de 'goodguys' allemaal dezelfde persoonlijkheid lijken te hebben, maar dat is in deze film absoluut niet het geval!

Voor degenen die de film op DVD willen aanschaffen, er zitten een paar geweldige extra's op, vooralover de make-up en twee minifilmpjes, waar je de film wel eerst voor gezien moet hebben, eigenlijk...

Om een lang verhaal kort te maken (moet je zowat de hele tekst wissen, hèhè): 5 sterren!

En oh, nog één ding, voor de mensen die hem nog niet gezien hebben (of voor degenen die hem al hebben gezien, maar dit niet gedaan hebben): kijk de aftiteling af!

Nee, nee, nee, nee, nee. Deze film deed 't 'm niet voor mij, allesbehalve. Het origineel had al zo'n verneukt intro, begon spannend, maar toen kwamen al die zombies, 'as if on cue' allemaal tegelijk tevoorschijn! Vaarwel, mooie opbouw! En daarna werd de film ook niet bijster interessant, afgezien van het feit dat de zombies er een stuk enger uitzagen dan in hun voorganger, Dawn of the Dead (1978).

Als Diary of the Dead al 'droevig' is in vergelijking met deze remake, weet ik dat ik die al moet vermijden; Land of the Dead was al verschrikkelijk slecht; het ontbrak de film aan spanning en een uitwerking van een verhaal wat zich in principe leent voor een goeie film. Maar helaas, het mocht niet baten. Dankzij Land of the Dead en deze heruitvinding van Day of the Dead raakt Romero's originele trilogie wel erg in het slop.

Scenarist Jeffrey Reddick: "It's going to be a separate movie...We wanted to pay homage to the original with the military and the scientists and the socially relevant stuff that George Romero always does, but we wanted to put a fresh spin on it. There will be similarities, but there will be differences as well that I think fans will hopefully dig."

Afgezien van een nieuwe draai eraan geven, heeft de film in alle andere opzichten meer dan gefaald. Militairen en wetenschappers maken nog niet dat een film werkt en/of een origineel eer aandoet en 'socially relevant stuff'? Dat heb ik in heel de film niet mogen meemaken! De enige gelijkenissen met het origineel zijn de militairen en de wetenschappers en 't feit dat mensenlevens worden bedreigd/overgenomen door zombies.

Ook de zombies zelf vind ik over-the-top. Op een negatieve manier. Daar het virus zich in deze film begint te manifesteren en het tijdsbestek bestaat uit ongeveer één dag, kwam het er voor de makers op neer dat het verrottingsproces gewoonweg supersnel plaats moest vinden. Voor zover deze al in zombiefilms aanwezig is, komt dat de geloofwaardigheid niet ten goede. Bovendien wordt het virus op twee manieren verspreid; via de lucht en via bloed/speeksel, dat laatste zoals we gewend zijn. De film had gewoon moeten kiezen voor één van deze manieren, dit is echt teveel van het...nou ja, over 'goede' kunnen we niet echt spreken. Daarnaast kunnen ze onmenselijk ver springen en zet het virus ook het muteringsproces in werking dat Peter Parker zijn gaven schonk, daar ze allemaal over muren en plafonds kunnen lopen. Als dit onderdeel is van die "differences [...] that I think fans will hopefully dig," dan kan ik concluderen dat de film ook hier de plank volledig misslaat.

Waarschijnlijk had de film geen behoorlijk groot budget, daar de locaties allemaal zo dicht bij elkaar liggen en de film zo'n razend tempo bezit. We hebben nauwelijks tijd om met de karakters kennis te maken. Op zich weten we genoeg van ze om de film te kunnen volgen, maar wat me wel stoorde was dat er meerdere malen op word gewezen dat Sarah's wapen niet geladen is en dat dit een reden heeft, maar die wordt vervolgens net uitgelegd! Daarnaast hebben we weer een heel setje stereotype karakters, zoals Salazar, gespeeld door Nick Cannon, the 'nigger*' that always dies first, Nina (AnnaLynne McCord), het opgefokte blondje, Dr. Logan (Matt Rippy), the backstabbing scientist en, last but not least, Bud (Stark Sands), DE VEGETARISCHE ZOMBIE!!! Mijn broer, zijn vriendin en ik slaakten alledrie kreten van ongeloof, dat ze DAT konden MENEN!!!

Concluderend, Day of the Dead is een nodeloze remake die nergens bij stilstaat en geen sociale kritiek bevat, die in Romero's films wel terug te vinden is. De film zet niet aan tot nadenken, daarvoor is deze te breinloos, gelijk aan een zombie. Wat de gore betreft, dat is dan een klein pluspuntje aan de film, ook al zijn de zombies zelf te over-the-top. En dan zijn er nog die irritante stereotype karakters.

Ik geef een twee. Ben ik nog gul ook!

*=Niet racistisch bedoeld.

Voorlopig twee en 'n halve punt. Wat goed is aan de film, is hoe uit de doeken wordt gedaan hoe sommige mannen over vrouwen denken, hoe het dus Jenny's eigen schuld was dat ze onderworpen werd aan al deze verkrachtingen en vernederingen.

Maar de film is wel behoorlijk gedateerd, de dialogen waren overduidelijk opgenomen in een studio en dat haalt de film in geloofwaardigheid en empathie toch wat naar beneden.

Oh.

My.

God.

Mijn broer had deze film al maanden terug voor me klaargelegd, maar gisteravond kwam ie langs en keken we 'm pas. Hij drong er al steeds op aan dat ik deze zou bekijken en ik nam er nooit de tijd voor, hoewel ik toch erg nieuwsgierig was.

Deze film heeft een geweldige boodschap en het valt me nog mee dat deze niet heel erg over the top is en/of gebracht wordt. Eigenlijk is heel de film een pamflet met daarin precies uitgelegd hoe STOM wij mensen eigenlijk zijn. Klaatu komt met de beste bedoelingen voor het mensenras en de planeet waarop ze woont en het eerste waar men over nadenkt is hoe deze buitenaardse dreiging te vernietigen! Natuurlijk, het is de Koude Oorlog, ik bedacht me vanochtend eigenlijk pas wat precies de natie was waar Mrs. Barley dacht dat Klaatu's schip vandaan kwam; althans, mijn vermoeden werd bevestigd terwijl het overduidelijk had moeten zijn vanaf het begin.

Ik herinner me nog het antwoord van Optimus Prime op de vraag van één van die andere faggy robots waarom hij de mensheid wilde beschermen. 'Omdat ze in principe goed zijn,' blablabla. BULLCRAP!!! Deze film zegt waar het op staat! Mensen zijn niet te vertrouwen, ze luisteren alleen naar zichzelf, ze wantrouwen elkaar en alles wat anders is en daarmee is dit best een pessimistische film. Helaas spreekt ie wel de waarheid.

Wat ook tragisch is, is dat het iemand van een andere planeet moet zijn die ons komt vertellen wat we verkeerd doen en het zelf niet eens doorhebben. Dat is jammer genoeg ook erg realistisch. Ook het feit dat we er niet naar luisteren, maar dat is het knappe van deze film; je kunt er vanuit gaan dat de gebeurtenissen daadwerkelijk hebben plaatsgevonden en dat de bewoners van Klaatu's planeet nog steeds op een antwoord wachten, ofwel dat we dat zelf al aan het geven zijn met onze zelfvernietiging.

Op veel punten, zoals de uiterlijkheden van Klaatu's schip en dat van Gort doet de film een beetje gedateerd aan. Ook de stijfburgerlijkheid die tentoon word gespreid. Maar dat maakt The Day the Earth Stood Still niet minder, want de kritiek die op ons ras gegeven wordt is zo ontzettend raak! Dat is de kracht van deze film en daar prijs ik hem dan ook om. Helaas hebben de meeste mensen gedacht: ''t Is maar een film en heeft verder niks te betekenen.' WRONG!!!

Ook prachtig vond ik het einde. En het feit dat de laatste scène het einde was! Want ik dacht zomaar nadat Klaatu zijn toespraak gehouden had en weer wegvloog het verhaal nog verder zou gaan, met wat er nu zou gebeuren met de Aarde. Ik zat zo te hopen dat het einde was gekomen, want dat zpi het perfecte moment zijn. En het WAS ook zo!

Meesterlijke film. Prijzenswaardig! Ik was echt helemaal stil toen ie afgelopen was en dat is een zeldzaamheid!

Het huis waarin ik woon is opgebouwd uit bakstenen die beter kunnen acteren dan hij. OK, dat is misschien wat overdreven, maar ik heb wat tegen een remake van deze film. Ik heb 'm nog niet gezien, maar ik kan me niet voorstellen dat ik er ook maar enigszins positief over zal zijn. In de Music Store in Drachten zag ik een standee met daar op een citaat uit een recensie, zoiets als: 'De special effects zijn verbluffend, 10/10!' Dan weet ik al genoeg.

1: De remake is dus blijkbaar gebaseerd op de visuele stunts. CGI en zo. Daaromheen hebben ze de klassieker uit 1951 een beetje geherinterpreteerd.

2: DIT VERHAAL GEEF GEEN 'VERBLUFFENDE EFFECTEN' NODIG!!! Daar GAAT het niet om, wanneer beGRIJPT dat !@#$%^&* Hollywood dat nou 's?! Op zich is het een goed idee om hier een update van te maken, een soort check om te zien of de mensheid in 57 jaar nou iets heeft geleerd van de boodschap uit de klassieker en zo niet deze opnieuw te verkondigen, maar ik weet genoeg. Binnenkort gaan mijn broer en ik de remake kijken. Ik zal proberen mijn vooroordelen weg te werken, maar, zoals ik al aangaf, als een film überhaupt een verhaal om de visuele effecten heen bouwt, kan die nooit goed zijn.

Niet alleen filosofisch, de film is één brok cinematografische poëzie. Niet dat ik de werken van WIlliam Blake zo ontzettend goed ken, hoor. Ik ben dol op Engelstalige poëzie, heb hier naast mij menig volume staan met verzamelde auteurs en verzamelde werken van specifieke auteurs (Shakespeare, Poe, Eliot, Wilde, Burns, Tennyson, Longfellow, Chaucer, Scott, Shelley, Byron, Wordsworth, Browning en Colerigde). Deze ken ik ook lang niet allemaal uit mijn hoofd, soms blader ik ze door en lees eens wat. Maar ik neem zomaar aan dat er heel wat taferelen zijn die de gedichten van -de originele- Blake moeten weerspiegelen, afgezien van degenen die WikiPedia aangaf.

Het intro van de film is erg traag, zoals sommigen hierboven reeds aangaven, maar daar ik al meerdere werken van Jarmusch heb mogen aanschouwen, deden de openingsscènes me alleen maar verkneukeld raken over wat nog komen ging. En de film stelde me niet teleur. Sowieso, over Anton Corbijns Control werd al gezegd dat elk frame een prachtige foto was. Dat klopt, maar dat geldt evenzo voor deze film, indien niet meer! Prachtige locaties, decors -alleen is dat Indianendorp op het einde wel iets teveel uit de lucht gegrepen, lijkt me, hoewel het ook niet stoort-, een psychedelische setting -versterkt door de muziek van Neil Young- en een geweldige babbelende Indiaan, met dia/monologen die ik nu nog steeds probeer te doorgronden .

Het blijft fascinerend hoe Jarmusch in deze film het concept western compleet uit elkaar trok om het helemaal opnieuw uit te vinden. Het resultaat mag er zeker wezen, hoewel mensen die hopen op een 'western met Johnny Depp' zich inderdaad bekocht zouden kunnen voelen, want een conventionele western is het allesbehalve!

Ergens zijn de dialogen van Jarmusch overigens te vergelijken met die van Tarantino; aanvankelijk lijken ze nergens over te gaan, dat is de eerste overeenkomst. Maar bij Tarantino willen ze eigenlijk vaak wat meer zeggen over de karakters die ze uitspreken, hoewel uiteindelijk toch meer over de schrijver/regisseur zelf. Jarmusch is een eigenheimer die een hekel heeft aan de huidige conventies en heeft ooit gezegd dat ie liever een film maakt over een man die zijn hond uitlaat dan over de Keizer van China. Mooi statement is dat ! Dus veel van de dialogen die hij schrijft zijn meer de tussenpraat, hetgeen normaal gesproken gezegd wordt tussen de scènes van de film in, maar wat we niet te zien/horen krijgen. Dat merk je erg aan de dialogen van de drie bounty hunters. Zo'n mooie vraag van Conway Twill -schitterende rol van Michael Wincott: 'You guys ever wanted to be the moon?' Alsmede de monoloog waarin ie uitlegt dat ie blij is dat de zon geleidelijk aan opkomt en ondergaat, omdat ie zich anders dood zou schrikken, geweldig!

De karakters, de psychedelische setting, het poëtische script, de sublieme cast, Jarmusch en de woorden van Nobody maken dit voor mij een waar festijn en eentje die ik graag met mijn broer zou willen delen. Als ik rookte, zou ik de DVD ruilen voor een portie tabak !

En deze staat niet in de Top-250 ?!

Sorry, niet mijn bedoeling om hierover mijn discussie te starten.

Prachtig, absurd, zwart, sfeervol, hilarisch, lief, hard en zielig. Dat zijn de kernwoorden waarmee deze film te omschrijven valt. Louison is eigenlijk het stukje fatsoen dat bij toeval in de grauwe wereld van de slagerij terechtkomt, en dat ook probeert over te brengen, hoewel hij natuurlijk geen idee heeft in wat voor omgeving hij terecht is gekomen.

De wereld waarin het zich afspeelt is echt een soort kinderboek, een verhaal om kinderen mee bang te maken; dat soort humor zit er ook in, alleen is de film iets te hard en volwassen om te worden vertaald naar een kinderboek. De synopsis leent zich er echter wel erg voor.

Eigenlijk had de film langer mogen zijn, of vertaald naar een TV-serie; ik had langer van de sfeer willen genieten !

Ook een prachtige voortiteling!

Ik geef een vier en een half en heb de wens deze film gauw nog eens te bekijken!

Ergens is het compleet ongeloofwaardig dat het hoofdkarakter uit El Mariachi is uitgegroeid tot een professionele killer, maar cool is het wel! De eerste twee scènes van de film zetten al flink de toon en deden mijn twijfel wegnemen of ik nou wel of geen zin had om Desperado op dat moment te kijken. Ik wist niet dat Steve Buscemi ook in de film zat en die trok dan ook meteen mijn aandacht. Die eerste scène leek qua dialoog wel geschreven/geregisseerd door Quentin Tarantino. De daaropvolgende droomscène vond ik prachtig, dat 'El M' over die bar naar die maniak met dat mes toe loopt om 'm met de kop van zijn gitaar een knal voor z'n harses te geven, meesterlijk ! Ook leuk dat we nog een cameo krijgen van de antagonisten en de vriendin van de protagonist uit de voorgaande film.

Veel vragen worden niet beantwoord. Zoals eerder gesteld, waar heeft El Mariachi zijn skills vandaan? Hoe kent ie dat Buscemi karakter? Wie is Quino? Campa?

Het mooie is dat het helemaal niks uitmaakt dat deze facetten in mysteriën gehuld blijven. De film is niet gemaakt om diepzinnig te zijn en laat dat blijken ook. Onderhoudend is ie wel, voorspelbaar ook enigszins, maar entertainend helemaal !

Ieder heeft zo z'n smaak! Ik zet bijvoorbeeld grote vraagtekens bij het feit dat je 't laatste deel van Shite-Heads of the Caribbean vijf punten hebt gegeven, daar ik de makers daarvan vind getuigen van behoorlijk weinig smaak/originaliteit...

Bovendien zou ik in het echt niemand gunnen wat de mensen in deze film overkomt. Dat is 't verschil. Ik hoop echt niet 's iemand op straat te zien die zomaar iedereen de strot doorsnijdt of overhoop knalt, terwijl ik, ergens verscholen in 'n hoekie smachtend zit toe te kijken.

Jij vindt de Firefly-familie vast walgelijk. Natuurlijk! Zíjn ze ook! Ik denk niet dat Rob Zombie zelf mensen wil aansporen om hetzelfde te doen, of juist het lot van de slachtoffers wil ondergaan.

Enniewee, ik vond het een mooi vervolg! Duidelijk groter budget, en dit is niet zozeer een horrorfilm; eerder een psychopatenfilm (met veel humor !). Maar dat maakt de film er niet slechter op. Ikzelf versprong steeds; wie vind ik nu sympathiek? Otis, Cutter en Baby, of hun slachtoffers? Of juist Sheriff Wydell? Ik kon me wat dat betreft niet settelen, maar dit vond ik niet onaangenaam. Rob Zomie zelf ontbrak trouwens geheel aan de soundtrack! Viel me op! Maar de seventies-songs maakten het ook heerlijk in het gehoor, daar niet van. M'n broer vond het einde een beetje gejat van Butch Cassidy and the Sundance Kid; de bergelijking is er, ja. Maar daar stoorde ik me niet aan, eigenlijk. Misschien wel jammer dat er geen vervolg komt, want ik begon net van die karakters te houden !
Vier en 'n halve punt.

En Markie? Een film hoef je niet te kijken voor je plezier, kan ook informatief zijn. Of je de ogen openen. Oorlogsfilms, bijvoorbeeld. Als ik The Pianist weer eens heb gekeken, zeg ik niet van: "Gôh, wat heb ik toch weer een leuke film gezien!" De Duitsers waren nog veel zieker dan de Firefly familie, zeker omdat laatstgenoemden niet bestaan!

En ik ben niet ziek! Wellicht lichtelijk aangetrokken tot het macabere, maar verder heel vredelievend. Ik heb begin deze week in een heel lief meisje de Ware Liefde gevonden, vraag haar maar als je me niet gelooft! Verder raad ik je aan vooral hier je mening te plaatsen, een topic dat ik bijna drie jaar geleden (sjonge, wat vliegt de tijd!) opende.

Geen moment verveeld! Ik denk dat ik geen groot fan van een beider bands zal worden, maar dit verhaal is wel boeiend! Bovendien; één documentaire van bijna twee uur, die is gemaakt uit beeldmateriaal van een totaaltijd van 1500 uur!!! Dát vind ik knap! Kun je dus wel 750 docu's van maken !!!

En knap dat die Newcombe zo makkelijk songs schrijft! In een handomdraai!

Gastrol voor Peter Hayes van Black Rebel Motorcycle Club (één van m'n favoriete bands), die gitarist was bij The Brian Jonestown Massacre.

Ik wil deze film graag herzien!

Vier en 'n halve punt.

Het is geen komedie waarvan je intens in een deuk ligt, maar hij krijgt met z'n pijnlijke situaties wel perfect het bloed onder je nagels vandaan! OK, de synopsis is duidelijk genoeg, maar als kijker verwacht je misschien dat Kristoffer enigszins wordt voorbereid op zijn rol en een beetje inzicht in het bedrijf krijgt; sterker nog, dat hij hierom vraagt, maar dat gebeurt dus niet. Was dat wel zo, dan waren de situaties ook maar half zo oncomfortabel.

En ook al zijn de kwesties, of in ieder geval de aard daarvan, dan misschien voorspelbaar, ze werken wel. Als toeschouwer roep je vaak inwendig dat de personages -vooral Kristoffer- wel/niet/anders moet reageren, dus wat er met de karakters gebeurt boeit en is zelfs belangrijk.

Dat Automavision, dat had ik inderdaad al eerder gelezen, maar herinnerde ik me niet vlak voor en tijdens de film. Wetende dat het geen mens maar een computer is die de shots maakt, dat vind ik eigenlijk veel te gemakkelijk. Weinig creatief. De montage is wel lekker chaotisch, daar hou ik wel van. 't Geeft een soort documentaire-stijl, net als wat ik van The Office gezien heb.

Het einde bobbelt me wel weer iets teveel heen en weer; tekent ie nou wel of niet? Jawel, of toch niet? OK, de basis waarop de uiteindelijke keuze gemaakt wordt is leuk bedacht; iemand die Gambini kan waarderen en Kristoffers publiek wil zijn is belangrijker dan zes werknemers die vlak tevoren dachten uiteindelijk hun baan te kunnen houden, maar toch verloopt deze conclusie een beetje... raar. Niet snel, maar raar.

Voorlopig vier punten. De film was iets te langdradig. Leek een beetje een mix van Jeux d'Enfants en Heavenly Creatures. De omschrijving zegt al teveel wat er gaat gebeuren, en ondanks dat het mooi gespeeld is ontglipte de aandacht me een beetje. Niet iets sdat ik nooit eerder heb gezien. Toch maar drie en 'n halve punt.

Tja, ik wist niet wat ik nou met het einde aan moest. Acteerwerk en sfeer zijn goed in orde, maar daar moet een film niet op mogen leunen. Het moet ook een goed script hebben, en dat miste.

REVIEW

DVD Review

Ik hou erg van de muziek van The Doors, maarben geen groot fan. Ik ben dat wel van Joy Division, en over hen heb ik ook een heleboel achtergrondinfo, althans, over Ian Curtis; ik heb twee biografiën gelezen.

Het schijnt dat de rest van The Doors niet blij is met deze film, omdat er een heleboel dingen in zitten die niet kloppen. Ik was er niet bij, dus ik kan 't niet weten. Maar ik vond 't een prachtige film! Prachtrol van Val Kilmer! Grappig, trouwens; live on stage, als je Morrison van ver af ziet, en/of van achteren, hoor je de stem van de echte Jim Morrison; zie je hem in close-up, dan hoor je de stem van Val Kilmer.

Over Sam Riley, die Ian Curtis speelt in Control, zegt iedereen dat ie zo verschrikkelijk goed op de echte Ian lijkt, zowel quauiterlijk als qua stem. Ik vind dat die Riley het fantastisch heeft gedaan, maar de vergelijking (wederom zowel qua uiterlijk als stem) konden veel nauwer, dat bewijst Kilmer in deze film! Ik denk niet dat er een andere acteur bestaat die zo goed op Jim Morrison lijkt!

Tja, hoe moet ik dit nu beoordelen? Dat is bij de onderlaag van de filmkunst soms moeilijker dan je denkt. Van Neil Breen heb ik ook Fateful Findings (2013) bekeken, maar daar valt van zijn incompetentie als cineast en acteur tenminste nog heel veel te genieten, wat me in staat kan stellen om een hoger cijfer te geven.

In zijn eerste poging tot het maken van een film zit je je vooral af te vragen waar je in vredesnaam naar aan het kijken bent. Toegegeven, dat is bij Breen altijd het geval, maar de plotstructuur is in veel van zijn andere werken tenminste een beetje duidelijk. De meeste details zijn compleet van de pot gerukt, maar zijn films zijn in grote lijnen tenminste nog te volgen wanneer je de verwarrende zijdelingse elementen laat voor wat ze zijn. Oké, zelfs de verhalen an sich zitten vol met hiaten waar je om kunt lachen. Of huilen, natuurlijk. Motivaties komen onverwacht uit de lucht vallen en ieder zogenaamd antwoord laat je makkelijk met een heel leger aan vragen achter. Maar echt, daar moet je je bij neerleggen, anders word je gillend gek.

Vertwijfeling maakt zich hoogstwaarschijnlijk van je meester wanneer je je waagt aan Double Down (2005). Voor het grootste gedeelte zit je te kijken naar stock footage die door Aaron Brand, Breen's oppervlakkige personage - en dito stem -, aan elkaar wordt gepraat met voice-over. Het drama dat - wellicht(?) - aan de film ten grondslag ligt, wordt op de meest knullige manier aan de kijker gepresenteerd. Daarmee doel ik op montage, cinematografie, acteren en ook het script blijft niet buiten schot. Maar goed, deze kwalijke elementen zijn voor de gehele speelduur pijnlijk aanwezig, niet enkel in deze flashback scène.

Brand spreekt zichzelf ook continu tegen. Zo specificeert hij aanvankelijk dat hij vele medailles heeft ontvangen voor bewezen diensten - daarna dat hij 'ze allemaal' heeft gekregen. Oftewel iedere medaille waarvoor hij überhaupt in aanmerking komt als overheidsagent. Juist.

En dan dit juweeltje:

Voor alle duidelijkheid, dit zegt hij wanneer hij een poeder op iemands arm heeft gesmeerd. Dus... in de lucht of in direct contact... wat is 't nou?! En onmiddellijk of binnen vijf minuten? Maak een keuze! Bovendien hebben we geen flauw benul van wie zijn slachtoffer is, laat staan waarom die persoon is uitgekozen. In het shot waarop je ziet hoe hij dat poeder aanbrengt, draagt hij overigens een handschoen. In de opnames vlak ervoor en -na niet. Typisch.

Brand stelt zelf - in voice-over, uiteraard - dat hij de beste is in wat hij doet. Zijn opdrachtgever is het daarmee eens en voegt nog wat extra pluimage toe aan zijn toch al extreem gevulde rectum. En vlak erna is hij alsnog in staat om zich te vergissen in doelwit wanneer hij zijn vers verkregen missie uitvoert. De beste. Maar natuurlijk.

En hierboven beschrijf ik enkele van de zeldzame momenten waarop er daadwerkelijk iets gebeurt in Breen's debuut. Voor de rest zijn we getuige van wat lijkt op de afgewezen hersenspinsels van David Lynch, die op de meest onkundige wijze aan elkaar zijn geplakt tot een script waar niemand anders dan Breen de ballen van snapt. Natuurlijk is dat iets wat hij met Lynch gemeen heeft, maar het resultaat moet natuurlijk wel interessant zijn om naar te kijken. En dat kan ik van Double Down niet zeggen.

Ik schaam me er niet voor om te zeggen dat ik me schuldig maak aan ramptoerisme door me te onderwerpen aan Breen's werk. Maar ja, wie 't slechte niet eert...

Toegegeven, Breen's eerste twee werken - dus deze film en I Am Here.... Now (2009) - heeft hij uit de roulatie gehaald omdat hij ze achteraf niet goed genoeg vindt. Dus zelfbewustheid is in mindere mate bij hem aanwezig. Maar om dan Fateful Findings een meesterwerk te noemen...? En ja, dat heeft hij dus gedaan in correspondentie met Rob Hill, auteur van The Bad Movie Bible.

Maar goed, oordeel vooral lekker zelf.

Ik dacht een vier en een half, maar ik geef toch een vijf! Deze film is érg langdradig, maar toch vlíegt hij voorbij, bijzonder is dat!! Had ik met "Night On Earth" ook, hoewel die niet langdradig was, maar die twee uren waren óók zo voorbij!

De band tussen de drie is misschien standaard, maar de personages maken deze band zeer geschikt voor de film. Wat ook goed is aan de film, is dat er nog zoveel meer verteld had kunnen worden, maar dat dat expres is weggelaten, omdat dat elementen zijn die niks met de film an sich te maken hebben, zoals de ontsnapping, bijvoorbeeld, of de drang van Zack en Jack om hun onschuld te bewijzen; zou er ook allemaal níet in moeten!

Wat muziek betreft; die was prachtig, maar ik had toch iets meer nummers van Tom Waits verwacht, maar het gebrek eraan doet geen afbreuk aan de film, gelukkig .

Prachtig gefotografeerd en gemonteerd; dit is weer zo'n film die in kleur niet zou werken, of minder in ieder geval.

Oh ja, Tom Waits is behalve een fantastisch zanger/muzikant een héél erg aangenaam acteur !

Als er dan één film is die jij zeker niet moet zien, is het Crash. Op zich is er met 't plot niet heel veel mis, zit eigenlijk best tof in elkaar. Maar het thema ligt er daar wel héél dik bovenop. Racisme is sowieso geen 'hype'. Hoe wil je nou een gebrek aan gelijkheid bestrijden puur door het te verzwijgen?

Over de film: naar. Heel naar. Ik bleef met 'n heel treurig gevoel achter. Maar wat 'n sfeer! Liet me niet los. Ik zou 'm graag nog 'n keer zien. Heel gaaf ook hoe er allemaal miniverhaaltjes werden verteld die uiteindelijk uitmonden in het plot. Dat is me niet zo onbekend, maar meestal kun je de personages die hier worden geïntroduceerd tegelijk leren kennen met de hoofdpersonen. En zij staan hier echt helemaal los van. Denk je. Totdat. Ik bedoel dus die mensen die door Black Gloves en Gray Gloves worden overvallen en vermoord en die bankbediende. Misschien waren er wel meer. Dat werkte echt goed!

Ik ben enigszins bevooroordeeld door mijn liefhebberij van de stripverhalen, maar Dredd 3D, een film waar ik al zo’n twee jaar op zit te wachten, faalde compleet om mij teleur te stellen. Sylvester Stallone moest als Dredd, in de flop uit ’95, zo nodig zijn helm afzetten maar die blijft in deze film, getrouw aan het bronmateriaal, de hele film op zijn hoofd. Maar goed, geen verse appels met rotte peren vergelijken. Terug naar deze film.

‘Style over substance’? Wellicht, want ondanks de felgekleurde ‘Slo-Mo’ scènes kent de film geen elementen die heel erg vernieuwend zijn. Het plot is niet eens heel bijzonder maar wel onderhoudend wegens de twee compleet tegengestelde hoofdpersonen; de naïeve Anderson en de onveranderlijke Dredd.

De mix van solide prestaties van Urban en zijn castgenoten, het gelikte script van Alex Garland, de gave visuals, een chronisch gebrek aan traanopwekkend slechte oneliners dit keer en de frisse dosis actie die bloederig geweld niet schuwt geven je een adrenalinerit van jewelste. Dus wat mij betreft mag Judge Dredd de wet blijven verkondigen in de bioscoop!

Nou en of, hè? Ik ben dol op Technicolor en de film ziet er schitterend uit!

Bovendien bleek wegkijken gewoonweg onmogelijk. Ik had al vernomen dat Duel bovenmatig goed was voor een debuutfilm, maar dit greep me alsnog meer bij m'n strot dan verwacht.

De suspense was moordend. Een kat- en muisspel dat onder m'n huid kroop. Bovendien heb je heel de film lang geen idee wat de trucker motiveert en ik ging me zelfs afvragen of David dit lot misschien wel verdiende. Maar daar niet achter komen is juist de kracht van de film. Plus het feit dat de opgejaagde automobilist aanvankelijk helemaal niet kon bewijzen dat hij werd achtervolgd door een moordzuchtige trucker. Hij stond er werkelijk helemaal alleen voor!

Er is alleen één element dat me stoorde: die continue interne monoloog van David. Had hem wat mij betreft liever enigszins in zichzelf laten mompelen. Dat had ook mooi gekund toen hij helemaal alleen was in de toiletruimte van het café. Enkele zinnen van wat hij daar allemaal dacht - iets over dat het lijkt op zijn tijd in Vietnam, meen ik me te herinneren - had hij daar gemakkelijk tegen zichzelf kunnen fluisteren. De voice-over brak de spanning niet echt, maar ik had liever zo min mogelijk geweten op dat vlak.

Duel vind een gigantisch indrukwekkend debuut. Hier...

... kan ik mij dan dus absoluut niet in vinden. Wat je allemaal wel en niet ziet en de volgorde van de beelden vergroten mijn adrenalinekick alleen maar. Ik heb groot ontzag voor wat Spielberg kon met beperkte middelen en hoe het hem lukte om zo'n simpel concept te vergroten tot een avondvullende film.

Niemendalletje, ik weet het. Omdat ie geregisseerd is door Tony Gilroy, maker van Michael Clayton en schrijver van The Bourne Quadrilogy -en tevens regisseur van het laatste deel- ben ik misschien een beetje bevooroordeeld in positieve zin maar de film is redelijk vermakelijk.

Het wordt gewoon nergens echt een hoogvlieger, dat heeft Duplicity gewoon niet in zich. Als komedie veroorzaakt ie een grinnik en een glimlach maar zorgt nooit dat ik in een deuk lig. Het bedrijfsspionageplot zou niet misstaan hebben in een degelijke thriller waar Gilroy, getuige Michael Clayton, wel degelijk toe in staat is. Het leek een voorproefje of een concept maar het is echt niet genoeg voor een degelijke film.

Wel voor een vermakelijke. Maar hoe goed het plot ook in elkaar steekt en de acteurs op elkaar inspelen, komt zelfs de ontknoping niet tot zijn recht, helaas.

Erg jammer. Maar boeiend genoeg voor een keertje, zeker wegens de vertelvolgorde.

Ik wilde het citaat van de DVD-hoes ook al aanhalen. Ik heb Wrong Turn niet gezien dus kan ik het niet vergelijken.

Maar dit is wel een topper, hoor! Als geen enkele andere verkrijgbare film, behalve misschien House of Wax, doet deze film er alles aan om regelrecht in alle zwaar versleten cliché's te duiken!

Men neme:

- Eén flinterdun en voorspelbaar plot;
- Eén al evenzeer uitgemolken doel;
- Vier compleet uitgerangeerde personages;
- Eén blik lokaal volk waar bovenstaande karakters en de kijker de rillingen van zouden krijgen

En dan krijg je dit! Is 't niet geweldig??

Nee.

Absoluut niet.

Dat groepje van vier ook al; Nina is degene in wie we emotioneel moeten investeren, Matt is haar vriend voor wie we ook sympathie moeten hebben ook al is ie nogal draaikonterig tegenover zijn ouwe vriend Jack, die Nina op de zenuwen werkt en andersom en Rebecca is het meeloperige, bange muurbloempje waarvan je weet dat ze de eerste is die d'raan gaat.

Kortom, het zat er gewoon niet in. Heb je zoveel citaten van reviews die ontzettend positief zijn -hoewel die geschreven zijn door specifieke genre-liefhebbers; ik hou wel van horror maar ik heb geen favoriete categorie films-, laten ze de stortvloed aan negatieve uiteraard weg.

Af en toe schrok ik, maar dat maakt geen goeie film. Volledig oninteressante herhaling van een herhaling van een herhaling van etc., etc. Als ze nou heel de film hadden geschoten vanuit het oogpunt van de lokale bevolking had je misschien nog iets interessants gehad maar met een dergelijk script ben je gedoemd te mislukken. Nog net onderhoudend genoeg om uit te kijjen maar daarmee is alles ook gezegd.