Opinions

Achterop de DVD-hoes staat dat Lee de kunst heeft geleerd van Tsai, wat ik me inderdaad wel kan voorstellen. Ik zou haast gaan denken dat de regisseur van Bangbang Wo Aishen en Tian Bian Yi Duo Yun dezelfde is. Laatstgenoemde vind ik dan wel iets beter en onderhoudender. Toch was deze film ook niet slecht.

in Tian Bian Yi Duo Yun is het fantasie-element meer aanwezig met al die mooi en kleurrijk uitgevoerde liedjes maar misschien wilde Lee zijn productie iets meer down-to-earth laten zijn. Afgezien van de seks-scènes zag ik ook gelijkenissen in de lange, statische shots. Dat vond ik in het werk van Tsai -ook al is Tian Bian Yi Duo Yun de enige die ik van hem heb gezien- al zo apart en toch werkt het redelijk goed. Maar uiteindelijk wordt Bangbang Wo Aishen er wel een beetje te langdradig door, had ik bij Tsai minder last van.

Mensen mogen mij overigens best betichten van 't missen van het punt dat deze film wil maken, hoor. Naar mijn mening gaat het over twee mensen die op zoek zijn naar liefde en deze niet ontvangen en/of zoeken op de verkeerde manier, zoals Naomi hierboven al omschrijft. En dat dus op een geheel Taiwanese wijze. Zijn alle films uit dat land eigenlijk zo, qua stijl? Lange, statische shots, weinig dialogen? Hoe dan ook, ik vind het wel op een mooie manier uitgewerkt, alleen moet je er wel geduld voor hebben.

Ik hield m'n hart vast toen bleek dat er een live-action productie werd gemaakt rond deze pop en vreesde voor grote inhoudsloosheid. Ongegrond! Barbie ervoer ik als een komische, wilde achtbaanrit die nergens heel erg predikt maar wel ruimte openlaat voor discussie. En ook zonder een al te analytische blik is er genoeg lol aan te beleven, want de meest knalroze film van 't jaar werkt flink op de lachspieren!

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Oké, dan nu de mening van ’n DieHard Batman Fan !

Zoals men al heeft kunnen zien heb ik “Batman Begins” het maximale gegeven. Dat komt omdat ik in deze Film Batman heb gezien zoals ik hem wil zien, zoals hij moet zijn!!

Daar horen ook de vechtscènes bij. ’t Is al gezegd, maar de mensen die erover klagen moeten weten dat de vechtscènes juist geniaal waren omdat ze zo op Batman van toepassing zijn! Als je door Batman wordt aangevallen, hoor je geen idee te hebben van wat je overkomt! Dat de kijker er dus nauwelijks iets van ziet, betekent dat Nolan en zijn team de Stips goed begrepen hebben.

Barmitswa heeft een ontzettend (lang en) mooi betoog gehouden over de Film, waarmee hij/zij niets zegt waarmee ik het niet eens ben. Maar ik ga denk ik toch wel een beetje in herhaling vallen.

Er is één ding waar we het dan misschien wat minder over eens zijn: er zitten wel duidelijke Hollywood-elementen in de Film, die de pret toch niet mochten drukken, maar daar kom ik straks op.

Ik heb de Film gezien afgelopen donderdag, samen met Riddick en mijn broer Joeri (die niet aangemeld is hier ), en ik moet zeggen, hoewel dat een beetje overbodig is: de Film waarop ik al jaren heb gewacht heeft me niet teleurgesteld!!

Allereerst zien we een onstaansgeschiedenis van “The Dark Knight”. Deze wijkt wel een beetje af van die uit de Strips, maar wel op ’n leuke manierBruce kreeg helemaal geen training van Ra’s Al Ghûl, maar dat vond ik eigenlijk wel interessant! Bovendien studeerde hij criminologie in plaats van dat hij bij criminelen infiltreerde om ze te begrijpen, maar eigenlijk is deze stap ’n stuk logischer! Wat wel jammer is: Bruce studeerde een heleboel andere vakken ook, waar hij wellicht baat bij zou kunnen hebben, maar dat zien we hier niet terug. En Henri Ducard klopt ook niet! Hij is hier ’n instructeur in de technieken van de Ninja, maar in feite is hij in de Strips ’n Franse huurmoordenaar! En ’n hele beruchte ook! In de Strips schaduwde Bruce hem perfect en won daarmeehet respect van Ducard, die hem als leerling aannam. Bruce leerde van hem het opsporen van criminelen, door in de huid van de crimineel te kruipen. Maar ook dat mag de pret niet drukken.

Ik had ook verwacht dat ik tijdens het zien van de Film recht in de gezichten van Patrick Bateman ( “American Psycho”) en Jim (“28 Days Later…”) zou kijken als Bruce Wayne (Christian Bale) of Jonathan Crane (Cillian Murphy) ten tonele zouden verschijnen. Dit was gelukkigerwijs niet het geval!

Ik had al verwacht dat Christian Bale een perfecte vertolking van zowel Bruce als Batman neer zou zetten, maar hij overtrof mijn stoutste verwachtingen! Beter kan gewoonweg niet! En de kritiek op de vorige Films is ook terecht, die concentreerden zich veel teveel op de tegenstanders van Batman. Deze Film maakt dat helemaal goed.

Echter, het verhaal “Year One” verdeelt de aandacht over Batman en James Gordon, de politie-inspecteur, hier geweldig neergezet door Gary Oldman. Bovendien klopt niet alleen diens performance en interpretatie: hij lijkt er ook nog eens als twee druppels water op! Maar “Year One” wordt dus zowel door Gordon als Batman verteld. Ik snap wel dat daar in deze Film geen ruimte voor was, maar de aandacht had misschien nog iets meer naar Gordon mogen worden doorgeschoven, van tijd tot tijd.

Verder waren er een aantal zaken die voor de Fans vooral leuk zijn, maar waar jammer genoeg niet echt genoeg aandacht besteed kon worden, zoals de corrupte polite. Dit werd wel duidelijk toen Gordon geen smeergeld van zijn colega Flass wilde aannemen, wat inderdaad klopt met de Strips. De korte discussie die daarop volgt ook. Maar in “Year One” wordt de politie echt bestreden, door Gordon en Batman, dat zie je hier helaas niet terug, met uitzondering van Flass. Dit vind ik dan niet echt een minpunt van de Film, want het zijn geen dingen waarvan je zegt “Had ‘t ‘r dan niet ingedaan!” Dat ze er aandacht aan hebben besteed is geweldig, maar echt er diep op ingaan kon niet, omdat de Film dan veel te lang zou worden, dat snap ik ook wel.

Het is ook een beetje jammer dat er nou weer zo’n complottheorie omtrend de dood van Bruce’s ouders zit. Die hoorden eigenlijk bij ’n simpele straatroof te zijn omgekomen, maar hier zat dus veel meer achter.

Verder is het ook geweldig dat in deze Film Joe Chill de moordenaar is van de Waynes, net als in de Strips. En dat er ook karakters als Carmine “The Roman” Falcone voorbijkomen. In “Year One” kwam Selina Kyle/Catwoman ook voor, maar vanwege de verFilming van dat karakter (een Film die nergens op slaat) zal het denk ik niet meer mogelijk zijn dat zij haar intrede in deze serie zal doen.

The ScareCrow: Geweldig! Hij wordt dus gespeeld door Cillian Murphy, uit “28 Days Later…”(mijn favoriete Film!), maar zoals ik al zei, daar had ik helemaal geen last van. Alleen toen ie voor ’t eerst in beeld verscheen had ik effe iets van ‘Ah, daar zul je ‘m hebben!’ Meer niet.

Hij deed ’t geweldig! Echt ’n enorme lul en ook nog ‘s ’n psychiater annex psychopaat. Dat angstgas van ‘m was echt geweldig, ik kende ’t al een klein beetje uit de Strips, want zoveel Strips met The ScareCrow bezit ik niet. Maar voor zover heeft ie ’t geweldig gedaan! Het effect van dat gas is trouwens ook mooi uitgewerkt! Vooral ’t effect dat ’t heeft op Crane zelf !

Maar hij kwam dus erg overtuigend over, en wat er ook erg leuk aan is :we zullen ‘m hoogst waarschijnlijk weer terug zien!

De relatie tussen Bruce en Alfred komt ook mooi uit de verf. In de vorige Films staat ie iets meer op de achtergrond, maar hier heeft hij de rol die hij verdient. Wat wel jammer is: met zijn toneelervaring leerde Alfred Bruce toneelspelen, wat hem van pas kon komen bij het scheppen van verschil tussen Bruce en Batman, maar ook bij het spelen van typetjes, waarmee hij aan info kon komen uit de Onderwereld. De bekendste van de typetjes die Bruce regelmatig speelt is Matches Malone, ’n havenbuurtgangster. Maar goed, dat hij dit allemaal niet (van Alfred) leert is niet zo’n ramp. Want aan de andere kant geeft Alfred ‘m wel ’n aantal adviesen over hoe hij het beste zijn twee identiteiten separaat kan houden.

Nog effe terug naar Bruce/Batman: Bale houdt de karakters gescheiden op ’n geweldige manier en bovendien heeft ie ongelijk: in ’n interview zei hij dat hij zichzelf de beste Batman vond, maar Michael Keaton een veel betere Bruce Wayne. Dat vind ik niet kloppen. Keaton’s performance mag er ook wezen, maar Bale is echt perfect! Ik zie nu in dat niemand anders de rol kon/had mogen krijgen.

De angst die Batman uitstraalt op zijn tegenstanders is ook geweldig weergegeven. Daarom zijn de ‘onduidelijke gevechten’ ook nog eens een voordeel: als je weet dat er ‘iets’ is waardoor je gegrepen zou kunnen worden, ben je bang. Als je niet weet wat dat ‘iets’ is, word je helemáál panisch! De angst die Batman zaait en de autoriteit die hem dat geeft zijn belangrijke dingen aan zijn karakter, dingen die alleen in de eerste BurtonFilm naar voren kwamen. En dan ook alleen in ’t begin.

Tot slot Gotham City. Toen Bruce nog klein was, zag ’t er best mooi uit, die stad. Maar er zitten een paar shots van de stad in, waar je van hoge naar kleinere gebouwen kijkt, steeds dieper in de ‘afgrond’. Want zo zag het er dankzij het perspectief uit, als een afgrond. Beter kan niet!

Er is nog één minpuntje: ik vond dat Batman aan het eind Rachel niet had moeten laten doorschemeren dat ie eigenlijk Bruce was

Dus, er zitten een aantal minpunten aan, maar toch geef ik ‘m ’t volle pond, omdat niemand Batman beter had kunnen neerzetten. Die minpunten zijn maar kleine dingetjes die ik wellicht anders had willen zien.En oh ja, aan Rachel (Katie Holmes) stoorde ik me niet. En met dat magnifieke einde kan ik gewoonweg niet wachten op ’t vervolg! Evenmin kan ik wachten tot deze Film op DVD uitkomt!

Ja. Nee. Dit kon gewon al niet veel worden met deze opzet, geen meesterwerk in ieder geval. Maar dit is puur zo'n film die gemaakt is om speelgoed te verkopen.

Begrijp me net verkeerd, de animatiestijl is geweldig! Maar dankzij het platte verhaal en de irritante bijfiguren - dat aapje van Robin, bijvoorbeeld - werd de mogelijkheid om dit hele relaas serieus te nemen direct naar de haaien geholpen. Om nog maar niet te spreken van die debiele gevechtskastelen. Waar is dat in godsnaam goed voor?! Ja, in bepaalde animéfilms past dit wel maar niet in zoiets. Zeker niet als 't zich ook nog 's honderden jaren geleden afspeelt.

En dan dat een heel leger aapjes gecombineerd met een zwerm aan vleermuizen samen een gigantische Batman vormen... je denkt dat 't niet erger kan voordat je dat voorgeschoteld krijgt!

Dit was echt afzien. Niet normaal.

Ik vond het helemaal niks. Donderdagmiddag gelijk de eerste voorstelling gepakt en mijn lage verwachtingen werden waargemaakt. En dat terwijl dit voor mij -als fan van het personage- de beste Batman ooit is op het witte doek! Zit ie echter wel in zo'n teleurstellend vehikel. Had helemaal niks nieuws of vernieuwends te bieden en was vooral een excuus voor knokpartijen voorzien van computeranimaties.

Zie hier mijn uitgebreidere recensie.

Voor mij niet, helaas. Het was al jaren geleden dat ik een aflevering van Batman: The Animated Series zag en het viel me nu heel erg op hoe traag de bewegingen zijn. Dat haalde mij iets teveel uit de film. En het verhaal zat aardig in elkaar, een beetje gesimplificeerd voor het jongere kijkerspubliek, maar toch een leuke take op Batman: Year Two, maar dan zonder Joe Chill.

Maar de simpele versie van dit verhaal zorgt er dan wel weer voor dat ik alles heel ver van tevoren zie aankomen.

Toch erg leuk hoe, evenals in Batman: Year Two en The Dark Knight, gespeeld wordt met Bruce's kans op een normaal leven. Dat is een aspect wat altijd interessant blijft aan the Batman: veel superhelden hebben een 'normaal' leven, maar er moet wel veel voor wijken; voor Bruce is dit gewoonweg onMOgelijk.

Leuk om 's gezien te hebben.

Helaas. Trouwe bewerking op de originele strip maar de animatie en voice-acting waren niet altijd om over naar huis te schrijven. Gaaf om 't origine van Batman zo te zien maar ik had er heel veel meer van verwacht. De sfeer was bovendien lang niet grimmig genoeg.

Ik denk dat ik snap waarom zovelen teleurgesteld zijn in deze film. Ze verwachtten waarschijnlijk continu krom te liggen van het lachen. Maar daar ging het in deze film niet om. Althans, niet voor mij. Ik had gewoon heel veel lol met het concept en de personages; ik moest niet echt om ze lachen, maar ik ging automatisch wel van ze houden. Jerry vond ik op een positieve manier irritant, maar het is en blijft een Jack Black personage; elk karakter dat hij speelt is een 'onbegrepen genie', dat argwaan en onbegrip oproept bij al die hem niet begrijpen -praktisch iedereen. Mike (Mos Def) is de verlegen jongen die goed wil doen en zich wanhopig probeert te redden uit de zoveelste puinzooi die zijn beste vriend veroorzaakt. Maar vanwege de extreme en zeer creatieve situatie, wekken de karakters, hoe stereotype ook, juist zoveel sympathie op.

Ik denk dat de film feel-good-movie hier erg op van toepassing is. Zeker wanneer alle klanten van de videotheek ook aan hun eigen 'geswede' films mee gaan doen. En het einde, hoe voorspelbaar ook, bezorgde me een warm gevoel van binnen. Kortom, ook ik heb niet dubbel gelegen, maar ik hou wél van deze film.

Ik heb ervaring met Asperger en de manier waarop de wereld zo raar is voor Ben klopt helemaal. Die hysterische aanvallen herken ik dan weer niet, maar geen Asperger is hetzelfde. Het zwijgen is ook zeer acuraat, alsmede het wegvluchten in een fantasiewereld waar je wél alles en iedereen de baas kunt.

En die stijl, dat computerspel steeds tussendoor, dat vond ik ook erg mooi! Wat wel jammer aan de film was, is dat Greg Timmermans overduidelijk veel ouder is dan de rol die hij speelt. Het stoorde me niet heel vaak, maar af en toe vond ik het wel erg jammer. Hoewel het hem aan de andere kant nog meer afzonderde van zijn 'leeftijdsgenoten'.

Ik vind het einde wel erg origineel, zeker daar ik weet dat de jongen op wiens verhaal de film is gebaseerd zichzelf wél van kant maakte. En hoewel ik een hekel heb aan Amerikaanse films waaruit je een 'wijze les' moet trekken, of waarin de karakters dat moeten doen en daarna nog lang en gelukkig leven, had ik dat gevoel hier niet. Ergens kun je het zien als opgeschmuckte voorlichting -sterker nog, dat doe ik zelf ook! En hoewel ik daar normaal niet tegenkan, stoor ik me er hier niet aan. Ik vind 't knap dat een film dat bij me kan bereiken!

Deze film vind ik minstens vier punten waard.

Deze film heeft alles en met dat alles doet men niks. Da's de kortste omschrijving. De opbouw duurt te lang om de aanwakkering van spanning te doen slagen in opzet. En dat terwijl we hier een geweldige cast hebben! Tijd geleden dat ik zo'n niet boeiende film zag.

Mijn volledige recensie lees je hier.

Ik snap dat de vergelijking met Ritchie en Tarantino gemaakt wordt. Het leuke vind ik dan ook dat Jensens overige twee films daar niks mee van doen hebben. Althans, qua plot niet. Dit is eigenlijk een soort Løck Støck & Twø Smøking BÆrrels, maar dan veel subtieler.

Want hoe zeer de audiovisuele stijl van Ritchie me ook ligt, Jensen bewijst met Blinkende Lygter dat zulks eigenlijk helemaal niet nodig is. Zeker niet om een verhaal te vertellen. Sowieso is de actie tot een minimum beperkt.

Ik moet zeggen dat deze eerste poging tot een langspeelfilm inderdaad een beetje consistentie mist. Elke film werd weer een stukje beter. Maar toch komen de personages in Blinkende Lygter overduidelijk uit het hoofd van Anders Thomas Jensen, een man die ik de afgelopen tijd meer en meer ben gaan bewonderen, sinds ik Adams Æbler voor het eerst zag. En voor de tweede keer met mijn moeder, overigens. Die vond hem ook helemaal geweldig. Deze film moest tijdens het kijken echter vaak nog extra aan consistentie inboeten omdat m'n moeder zo vaak in slaap viel. Omdat ze moe was, niet omdat deze productie haar niet kon boeien.

Ik heb weer intens -of 'inJens(en)' genoten, maar ik denk dat een tweede kijkbeurt het eindcijfer volledig zal bepalen. De karakters hebben hier de overhand en het plot verdwijnt dan ook wat naar de achtergrond en komt weer naar voren op een iets te plotselinge manier -haha, 'plot'seling ^O_!

Ik blijf het heerlijk vinden hoe de scripts van Jensen soms vergelijkbare karakters bevatten, maar dat ie zijn acteurs steeds laat ruilen. De ene keer speelt Mads Mikkelsen bijvoorbeeld de agressieveling, zoals in dit verhaal. Maar in een andere film is ie weer het timide, teruggetrokken karakter, zoals in Adams Æbler. En zo geldt dat ook voor zijn andere 'vaste' castleden, Nikolaj Lie Kaas en Ulrich Thomsen. Het meest excentrieke personage is echter altijd voorbehouden aan Ole Thestrup. Ik hoop dat dat zo zal blijven .

Ik geef 'm nu vier punten, maar dat kan nog veranderen, ten goede of ten kwade. Zoals ik zei, elke film werd weer 'n stukkie beter.

De intro was erg grappig. Het verhaal achter het geheel ook, maar zulks hebben we al gezien in Toy Story en The Truman Show. Humor werd dus afgewisseld met voorspelbaarheid en dat maakte deze harige achtbaanrit toch een stuk minder leuk.

Ik hou toch echt meer van Pixar. Daar zit misschien ook een soort van vast patroon aan vast, maar binnen dat patroon zit wel veel meer variatie. De karakters en het verhaal zijn veel meeslepender en de animaties zijn veel geslepener. Ik miste in Bolt een emotionele houvast, die ik bij Pixarfilms wel nagenoeg altijd heb. Het verhaal deed me daarvoor ook echt teveel aan dat van Toy Story denken.

Ik vond het moeilijk me als kijker te binden aan één van de personages. Degenen met wie je mee zou moeten kunnen leven waren veel te weinig aanwezig. Sommige regisseurs doen je meeleven met kwaadwillende personages, zoals ook in The Godfather het geval is, maar hier heeft Antonio Hernández helaas gefaald, mocht dit al zijn bedoeling zijn. Dit portret van de Borgia familie bleef daarom helaas nogal op de oppervlakte en duurde daarom veel te lang. Het kon me op een gegeven moment echt niets meer schelen wat er nou met wie ging gebeuren. Jammer, want de decors, de locaties en de beelden waarop deze werden vastgelegd zijn buitengewoon schitterend.

Ja . En hij lijkt best goed, hoewel Bijvoet's gezicht toch wat meer ingevallen lijkt dan 't gelaat op deze poster. Edoch, treffend genoeg.

Ik bevond me in de fortuinlijke positie dat mijn broer gisteren jarig was, op de dag dat de nationale voorpremière plaatsvond. Nou ben ik al dol op het werk van Van Warmerdam, dit was voor mij en mijn metgezellen -eerdergenoemde broer en mijn vriendin- de eerste keer dat we een film van hem in de bios zagen. Zacht gezegd is dat ons niet tegengevallen. De geroemde regisseur pakt groots uit, hoewel hij dat op zijn eigen, subtiele wijze blijft doen.

Een uitgebreidere recensie vind je hier.

Lieve MedeMovieMeterMensen,

Ik loop ontzettend achter met becijferen en recenseren dus laat ik daar maar weer een kleine voortgang mee maken. Om te beginnen met het eerste deel uit een reeks die me met stomheid geslagen heeft.

Waarom? Omdat spionagethrillers normaal helemaal niet zo in mijn straatje liggen. Leuk voor een keertje maar voor mij meestal niet heel bijzonder. Begin oktober kwam mijn broer aanzetten met het bericht: 'Oh, Dude, je moet The Bourne Trilogy ook maar 's bekijken, vind je vast wel leuk.'

'Oh,' antwoordde ik. 'OK.' Ja, natuurlijk, The Bourne Identity en diens vervolgen, is ook zo. Die bestaan ook nog. Nou ja, dat die bestaan mag voor de hand liggen maar het zijn nogal vooraanstaande films en ik had er nog geen een van gezien. Niet omdat ik bevooroordeeld was, 't kwam er alleen nooit van en er ging destijds geen nieuwsgierigheid en/of enthousiasme mee gepaard. Althans, niet genoeg om ervoor te gaan zitten of om de DVD te willen huren/aanschaffen. En ik wist er slechts een paar dingen van; het gaat over een man die aan geheugenverlies lijdt en een extreem vaardige CIA agent blijkt te zijn. Een voormalig projectgenoot vertelde me vorig jaar ook dat hij, op zoek naar zijn identiteit, in een spiegel kijkt en naar zichzelf roept: 'Wie ben jij, verdomme?!' In 't Nederlands, dus. OK, de monoloog ging ietsje anders maar 't is toch leuk dat ze echt Nederlands gebruiken en geen Duits.

Oh ja, ik zag een hele tijd terug ook een achtervolgingsscène uit The Bourne Supremacy op TV en die vond ik wel interessant, alhoewel ik geen idee had waar deze persoon precies voor vluchtte. Dus keek ik niet verder, want het was de tweede film in een reeks, de film zal al op de helft qua speelduur dus ik zou ooit het eerste deel nog wel eens gaan zien. Misschien.

In de meeste gevallen zijn mijn broer en ik het eens wanneer een film goed/leuk/het bekijken waard is, dus waagde ik een poging. Samen met hem begon ik aan The Bourne Identity en mijn God! Wat een spanning! Wat een vernuft! Wat een verhaal-actieratio!

Want dat is wat The Bourne Identity en diens vervolgen zo goed maak. ApacheNL sluit de vorige post zo terecht af met: De actie is eigenlijk secundair. Daar heeft hij/zij helemaal gelijk in. Niet alleen secundair, ook nog eens heel erg subtiel, trouwens.

Vergelijk de actie in de Bourne films met de bewegingen van een kat. Als een kat op een stoel springt, neemt deze alleen de hoognodige inspanningen. Dat is ook de vechtstijl van Jason, die je nooit een fancy Kung Fu Matrix move ziet maken waarna ie dan stoer kijkend wegloopt. Nee, absoluut niet, dit is veel realistischer, meteen.

Bovendien is Jason ook zo'n heerlijk intelligent, vernuftig personage. Heel berekenend, telkens de situatie accepterend, adapterend en improviserend. Tja, als je geen geheugen hebt en je alleen op je instinct kunt vertrouwen, heb je niet veel keus. Maar dat speelt Damon ook nog eens verrekte goed! Ik heb hem altijd een tof acteur gevonden maar mijn respect is sinds The Bourne Trilogy alleen maar gestegen!

Terug naar de film zelf. Meestal hebben spy thrillers het niet zo op de personages, die zijn vaak minder belangrijk dan het plot en krijgen dus ook minder aandacht. Hier zijn vaak ook meer suggesties voor karakters beergezet die je zelf moet invullen. Neem Conklin en Abbott. Gaandeweg leer je ze iets beter kennen en van Abbott ben je pas in The Bourne Supremacy echt zeker, althans, hoe corrupt hij echt is.

Nou is dit narratief-technisch niet zo bijzonder maar het ritme en de ontwikkelingen waren perfect getimed en hadden ook het maximum effect. Ik lag op m'n bed tijdens het kijken van de film en er zaten zoveel spannende momenten in dat 't haast leek alsof ik een epileptische aanval kreeg, zo enthousiast was ik! En ben ik er nog over! Ik ben zelf bezig een boek te schrijven en Meerdere facetten uit de Bourne franchise bieden mij inspiratie [hoewel het genre van wat ik schrijf heel anders is].

Echt bijzonder hoe intrigerend zo'n plot van één-man-tegen-het-corrupte-systeem-achtig kan zijn. Natuurlijk komt dat ook omdat Jason niet weet wie hij is en dat je zelf slechts flarden toegeworpen krijgt van wat er werkelijk speelt en je dus tegelijk met hem delen van het plot ontrafelt. Daarbij de eerder genoemde verhaal-karakter-actie ratio en je hebt een dijk van een film! Want er wordt overal de tijd voor genomen en niet alleen maar platte en stoere actie. Integendeel, omdat de actie zo subtiel is in deze reeks, is die zo stoer! Dan bedoel ik overigens voornamelijk de man-tot-man gevechten, in het geval van achtervolgingen pakken ze pas ECHT uit !

Puntje van je stoel/bed! Zeker! Geweldig! Ik heb van Sinterklaas eergisteren het boek gekregen en daar ga ik vanavond in beginnen, ook al is die heel anders dan de film!

Welnu, dat zal ik je vertellen:

THE BOURNE LEGACY: EEN GEWAPENDE ERFENIS

't Is moeilijk om deze film te beoordelen. Ik heb er, zoals veel vaker gezegd, ruim twee jaar naar uitgekeken en hij is me niet tegengevallen. En ondanks het vele dat ik reeds over dit derde vervolg wist, moet ik er nog steeds aan wennen.

Sowieso: géén, ik herhaal, GÉÉN Jason Bourne! Verder zit The Bourne Legacy, zoals verwacht, audiovisueel heel anders in elkaar dan zeker de laatste twee delen. Ook al had ik me hier mentaal op voorbereid, het is toch erg wennen. Ik bezocht gisteravond de bioscoop met een groep van welgeteld tien mensen -mijzelf incluus- en twee van hen werden enigszins in het diepe gegooid; een hele goeie vriend had niet alle voorgaande films gezien -of wel maar slechts deels- en een ander lid van het gezelschap had nog geen enkele film gezien maar ging mee voor de gezelligheid. Later meende ie toch The Bourne Identity wel ooit aanschouwd te hebben maar details wist ie zich niet te herinneren -hoe ironisch!

Het interessante hieraan is, is dat de film nog redelijk op zichzelf staat want ook voor de niet- of minder geïnitieerden was The Bourne Legacy nog goed te volgen. Er worden referenties gemaakt aan de voorgaande trilogie en de situaties die ons worden voorgeschoteld zijn merendeels een (in)direct gevolg ervan maar deze nieuwste toevoeging aan de serie staat grotendeels op zichzelf. Sterker nog; ik heb niet het idee dat er ontzettend veel gespoild wordt betreffende het plot van de oorspronkelijke trilogie. Ga niet blindelings op mijn woorden af, maar iemand die vers aan de reeks begint kan denken: OK, ik snap het plot, maar wie is die Jason Bourne nou precies en wat heeft hij gedaan? Daar kom je achter als je daarna The Bourne Identity gaat kijken, gevolgd door diens twee vervolgen.Ik val in herhaling als ik meld dat de reeks dan echt teveel in herhaling zou vallen. OK, hier hebben we opnieuw te maken met een eliteagent die in ongenade is gevallen met zijn superieuren maar de reden is compleet verschillend van die van Jason en ook zijn reactie; in The Bourne Supremacy en The Bourne Ultimatum -en in mindere mate hun voorganger, The Bourne Identity- gaat de protagonist immers achter de kopstukken aan van de clandestiene operaties waarvan hij vroeger deel uitmaakte, terwijl het Cross er min of meer om gaat in leven te blijven. We weten nou wel dat Bourne poogt af te rekenen met iedereen die ook maar een beetje verantwoordelijk is voor Treadstone en Blackbriar maar het mooie is dat The Bourne Legacy bewijst dat ie dan nog een héééééééle lange weg te gaan heeft. Dus, mocht Damon dit deel zien zitten, dan kunnen we zijn terugkeer verwachten, hoewel het script zo geschreven is dat zijn rentree niet eens nodig is.

Wat maakt dit deel nou zo anders, afgezien van Bourne's totale afwezigheid? Sowieso vind ik de verhaal/actie ratio in de voorgaande films geweldig. Dat was hét element dat mij echt binnenhaalde en verliefd deed worden op de serie. Ook de sublieme score van John Powell is afwezig en vervangen door een niet onderdoende muzikale begeleiding op naam van James Newton Howard. Voeg daaraan toe dat het beeld veel minder schokt dan in zeker de door Greengrass geregisseerde producties en je hebt af en toe het gevoel dat je in de verkeerde zaal zit. Op een positieve manier. Je moet je voorstellen dat Tony Gilroy precies dezelfde -of nagenoeg, om discussie hierover uit de weg te gaan- ingrediënten bevat, maar met een radicaal gewijzigde dosering. Hierdoor is er in het eindresultaat een groot verschil in smaak en dat proef je direct.

Renner en Weisz zijn, respectievelijk als Aaron Cross en Dr. Marta Shearing, sympathiek genoeg om de film te dragen; de chemie tussen hen werkt ook goed, mede door het feit dat ze eigenlijk pas tijdens de film zelf aan elkaar worden voorgesteld, terwijl ze elkaar al jaren kennen in een patient-dokter relatie, terwijl Marta Aaron's naam niet eens weet. Wellicht heeft de kijker meer tijd nodig om te wennen aan deze personages dan aangeboden wordt door het tijdsbestek van slechts één film, des te meer omdat we al zo gekoppeld waren aan Damon's Bourne en het feit dat Cross en Shearing niet in het duister tasten; bedenk wel dat Aaron geen last heeft van geheugenverlies o.i.d. en dus weet wie hij is en wat hij doet. Echter, Jason wist zo snel respect bij mij af te dwingen voornamelijk wegens zijn talenten, waar ook Aaron over beschikt. Beide zijn ze ontzettend intelligent en voortdurend in staat om uit de klauwen van hun voormalige werkgevers te blijven. Conclusie; Aaron Cross is een goeie en welkome uitvinding van de gebroeders Gilroy en ook al wordt Bourne in deze vierde film niet gemist, hij is en blijft een grotere favoriet dan zijn -wellicht tijdelijke?- opvolger.

De nieuwe antagonisten werken ook goed. Norton, Turso en Ward, die tot nu toe de top schijnen te vormen van de operaties Treadstone en diens dochter- -of zuster?- programma's, tonen ons een veel verdergaand web van intriges dat echter niet geforceerd wordt. Zowel deze personages als de nieuw blootgelegde programma's waar ze verantwoordelijk voor zijn komen niet over als erbij geschreven om in te cashen maar lijken een logisch vervolg. Beter gezegd, logische voorgangers. Byer, het karakter van Norton, is eigenlijk een soort Alex Conklin maar dan gehaaide, machtiger en iemand aan wie je niet zo snel een hekel krijgt maar die respect weet af te dwingen. In ieder geval bij mij wel.

De onwennigheid, dat is denk ik hetgeen de film nekt bij veel kijkers. Daar kan ik goed inkomen maar de afwisseling van herkenning naar een introductie van geheel nieuwe spelers is me zeker welkom. Van meningen die The Bourne Legacy betitelen als een 'standaard actiefilm' neem ik afstand met grote passen, daar er voor zo'n label niet genoeg actie zit. Ik heb me echter ook niet verveeld, de film is zeker vermakelijk genoeg om erbij te blijven en naar mate deze vordert leefde ik ook meer mee met de twee protagonisten, hoewel mijn band met hen nog steeds niet zo groot was als die met Jason. Ik hoop vurig dat deze in een volgend deel zeer sterk ontwikkeld zal worden. Echter, de actie was wederom van groot niveau, vol adrenalinestoten en spannend van begin tot eind, telkens weer. Dit versnelde en verbeterde het gewenningsproces aanzienlijk.

Wat mij bijna deed verdrinken in nieuwsgierigheid, voorafgaand aan dit derde vervolg, was de connectie tussen 't nieuwe hoofdpersonage, Aaron Cross, en Jason Bourne; zou die er überhaupt zijn en zo ja, hoe sterk die is. Dankzij een in het hout gekraste naam en een nieuwsbericht op het journaal weten we dat Cross zich bewust is van het bestaan van Jason Bourne en dat hij weet dat laatstgenoemde verbonden is aan Treadstone. Daar Cross zijn leven niet zeker is omdat Byer nog steeds voornemens is hem uit te schakelen aan het einde van de film, lijkt het me niet vreemd dat Cross in een vervolg zal proberen Bourne op te sporen om zijn hulp te vragen. Tevens vond ik de opmerking van iemand in Byer's team interessant dat Jason eigenlijk allang dood had moeten zijn, daar hij al minstens twee, drie jaar niet de medicijnen slikte waarvan hij afhankelijk was om te overleven en te blijven functioneren. Bovendien haakt dit ook mooi in op wat the Professor zei in The Bourne Identity, vlak voor hij stierf. Toen Bourne hem immers vroeg naar wat Treadstone was, kreeg hij als antwoord: Treadstone said pills... En daar Jason alle banden met Treadstone probeert te vernietigen heeft ie die inderdaad al tijden niet geslikt. De hoofdpijnen waaraan hij onderhevig was waren wellicht afkickverschijnselen. Daarnaast haalde Cross een klein apparaatje uit zijn heup, wat een tracker bleek te zijn; deze zat op dezelfde plek waar Jason zijn chip met z'n bankrekeningnummer had zitten. Wellicht was dit bij Cross ook het geval en heeft het dingetje een dubbele functie...?

Hoe het ook zij, de twee hebben wellicht een gezamenlijk doel, ook al is Webb/Bourne naar zijn mening wellicht genoeg van de radar verdwenen om op een verzoek om hulp in te gaan. Maar ik hoop echt dat het personage terug wordt gebracht en er een team-up ontstaat tussen hem en Cross!

Er is één facet betreffende de connectie met de eerste drie films dat me enigszins ergerde; op de posters worden de namen van Albert Finney, Joan Allen en Scott Glenn, die respectievelijk Dr. Albert Hirsch, Pamela Landy en CIA Dir. Ezra Kramer vertolken direct naast die van Jeremy Renner, Rachel Weisz en Edward Norton geplaatst. En dat terwijl Hirsch alleen op een implicerende video te zien is, Landy enkel aan het einde van de film een cameo maakt -hoewel er over haar gesproken wordt en haar verschijning niet onbelangrijk is- en Kramer ook enkel aan het begin zijn opwachting maakt, om daarna niet meer gezien te worden. 't Was wel leuk om redelijk dichtbij de start Corey Johnson als Ray Wills te zien, die Byer op de hoogte stelt dat Bourne in Manhattan is -zie hiervoor The Bourne Ultimatum- en tevens om opnieuw geïntroduceerd te worden aan de door David Strathairn gespeelde Noah Vosen. Zeker weten doe ik het niet maar volgens mij zijn er ook enkele shots van Paddy Considine's personage, de reporter Simon Ross, opnieuw geschoten. Echter, ik had gehoopt meer te zien van voornamelijk Hirsch, Landy en Kramer. Wellicht waren ze niet zo ontzettend belangrijk voor het verhaal maar ik had meer verwacht, evenals een grotere connectie met The Bourne Ultimatum. Ondanks dat dit geen GROOT gemis is, is het toch een milde teleurstelling.

Rest mij nog om iets te zeggen over het open einde. Dat vind ik een groot verschil met de andere delen, omdat die min of meer en afsluiter hadden. Nu kreeg ik het gevoel dat er echt alles kon gebeuren, wat het einde op een plagende manier een mix maakt tussen bevredigend en onbevredigend. Enerzijds verheug ik me op wat komen gaat, aan de andere kant had ik al meer gewild dan ik kreeg. Ik zou iets meer een hint willen betreffende het vervolg, hoewel Gilroy dat waarschijnlijk zelf ook niet weet op dit moment en dit ook grotendeels afhankelijk is van Matt Damon's -gebrek aan- participatie. Maar in dit geval begon een nieuwe remix van Moby's Extreme Ways te spelen en dacht ik: Oh fuck, is dit 'm al?! Van mij had de film nog wel een tijdje door mogen gaan, ook al is het verreweg de langste in de serie -voorsprong van een kwartier.

Al met al is The Bourne Legacy een welkome en verfrissende toevoeging aan de franchise en doet het me, evenals The Bourne Ultimatum, smachten naar meer. Ik snap de problemen die sommige kijkers met de film zullen hebben maar mijn verwachtingen zijn nagenoeg geheel waargemaakt; nu maar hopen dat Jason in het volgende deel zijn opwachting zal maken!

Dikke acht.

Damn! Dat weekend begin oktober kan ik me nog zo goed herinneren! Ik dacht dat mijn broer me met The Bourne Identity een 'leuk filmpje' zou voorschotelen. Hij dacht ook dat ik deze reeks 'wel tof' zou vinden maar ook hij had niet kunnen verwachten dat ik er zo verzot op zou worden!

Nadat ik 'm helemaal flipte -ja, ik heet Flip dus ik mag dat zo zeggen!- tijdens en na het eerste deel, moest mijn broer nog wat schoonmaakwerkzaamheden verrichten. Dat was helaas al afgesproken. Dus, als hij nou effe gauw zou opschieten, dan konden we het tweede deel erin gooien! En zo geschiedde.

Woa! Wat een film, jongens! Je hoopt altijd dat het vervolg in een reeks hetzelfde niveau vasthoudt. Dat gebeurt hier echter niet, het STIJGT alleen maar ! En OK, het is een film gebaseerd op een spionage boekenreeks maar gezien het feit dat producenten noch cast en crew überhaupt van plan waren een vervolg te maken en de verhalen zoveel van de boeken afwijken is het eigenlijk wel een beetje goedkoop om dan maar een verhaallijn op te zoeken en het geheel nog verder uit te melken. Maar ja, da's Hollywood.

Echter, dit klinkt erg negatief. Maar ze bieden de kijker in dit geval wel heel erg veel waar voor hun geld, dus mij hoor je niet klagen! En opnieuw wordt heel losjes het plot overgenomen van Ludlum's boek en het geheel is geüpdate naar de 21ste eeuw en bloedstollend spannend dat ie is!

Ook blijf ik dol op het Bourne personage. Telkens zijn jagers/tegenstanders een stap voor en te slim af, ook al is ie heel z'n geheugen [nog steeds] kwijt. Zijn improvisatievermogen lijkt onmogelijk en wordt toch geloofwaardig in beeld gebracht.

Ook worden er een aantal interessante nieuwe personages geïntroduceerd; Pamela Landy en Tom Cronin. OK, laatstgenoemde is slechts het sloofje van de eerste maar hij hoort er wel bij. Ik vond het tof om te zien dat Bourne er een medestander bij kreeg en dat die hem eigenlijk min of meer nodig heeft om de rotte eieren uit het mandje te halen. Sterk karakter, die Landy; vol autoriteit maar niet genoeg macht. Geenszins uniek maar in veel gevallen vind ik een dergelijk personage niet serieus genoeg te nemen en daar had ik hier helemaal geen last van. Een welkome toevoeging aan de reeks.

En verder Ward Abbott; aanvankelijk dacht ik dat hij slechts degene was die, zoals hij in deze film ook zegt, de troep opruimt voor het Agentschap maar hij is nog veel corrupter dan Conklin, zijn voormalig protegé, zelf. Sterker nog, vergeleken met hem was Conklin een heilige!

En zoals ik wel vaker doe, noem ik nu dingen op die in een film helemaal niet zo bijzonder zijn. Alleen werken ze hier zo goed! Bovendien, na het wreken van Marie had ik al zo'n vermoeden wat Bourne's volgende stap zou zijn, toen eenmaal duidelijk werd dat hij naar Moskou vertrok. Alleen zelfs het kunnen voorspellen hiervan deed absoluut niks aan de spanning en het niveau van de film af! Da's knap, als je met een mierenneuker als ik te maken hebt!

Oh ja, en actie. Dat zat er ook nog in.

En Jeuzes, wat geweldig! je mag aannemen dat het hoofdpersonage niet zal sterven in ene gevecht en/of achtervolging, zeker niet in de wetenschap dat er nog een vervolg komt maar ik zal aan de buis gekluisterd! Veel klachten over de cinematografie maar deze vond ik hier juist erg van toepassing en effect hebben; enige verwarring over wat er gebeurt en wie nou waar staat/loopt/rijdt en wie nou nog rechtop staat en wie gevloerd is mag van mij wel, dat betrekt me er juist bij! De audiovisuele stijl is duidelijk anders dan die van zijn voorganger maar de spanning en ook zeker de subtiliteit blijven van eenzelfde niveau, gelukkig. Zo niet hoogwaardiger!

Verraad, intriges, aanslagen, actie, geweld, spanning en een man die zich absoluut niet kan, mag en zal laten afleiden van zijn missie. En dan op een manier die goed werkt, geloofwaardig én meeslepend is! Gooi daar nog een geweldige score van John Powell tussen en tadaaaa! Je hebt een dijk van een film, die me deed vrezen voor het vervolg; dit niveau konden ze toch nooit volhouden??! Maar jawel...

Geen idee, ik heb die reeks nooit gezien. Maar wat ik begrepen heb is dat daar de actie veel meer voorop staat en hier niet. Maar goed, dat is een onzeker vooroordeel.

Ik ben echt dol op The Bourne Trilogy maar dit deel is het enige dat van mij de volledige tien krijgt! Waarom de andere twee niet? Omdat ik tegenwoordig voorzichtig ben met het uitdelen van de volle mep, deed ik vroeger iets te vaak.

The Bourne Identity is heel vaardig gemaakt, op alle fronten, zeker weten. Maar toch, de verwisseling van regisseur is me wel heel erg welkom geweest. Greengrass' visuele aanpak past beter bij de plots en personages. Was het eerste deel al ontzettend spannend, de vervolgen zijn werkelijk bloedstollend! Hulde! Hulde, zeg ik U! Driewerf hulde!

Ik weet nog dat ik destijds bang was om het derde deel te bekijken. Dat niveau konden ze toch onmogelijk volhouden? Nou, wel dus! En hoe!

Het kwam misschien mede omdat één van de triggers voor de terugkeer naar Jason's verleden in The Bourne Supremacy de herinnering was die hij terugkreeg over de klus in Berlijn. Daarnaast werd Marie natuurlijk ook vermoord, uiteraard. Maar ik was dus bang dat de plots vanaf nu telkens zouden voortkomen uit nieuw opgedane flashbacks en dat dit op een gegeven moment zou gaan vervelen en goedkoop aan zou doen. Dat hadden Gilroy, Greengrass, Damon en consorten blijkbaar in de gaten, gelukkig. Ik vind Bourne's terugkeer naar het strijdperk in deze film goed bedacht; een journalist die meer weet en hierover publiceert, welke zijn aandacht trekt. Simpel maar tof en effectief.

Mensen die niet tegen teveel bewegende shots kunnen laten deze film, evenals zijn voorganger, liever links liggen. Voor mij voert het de spanning alleen maar op, evenals het claustrofobische gevoel dat ik kreeg in de Heathrow-scène! Mijn God! M'n broer zei al dat dit een heel puik slaatje cinematografie was en dat is het ook! Eén van de Academy Awards voor deze film ging naar montage, meen ik. Geheel verdiend!

Bourne laat bovendien wederom zien dat hij iedereen te slim af is en inderdaad het moeilijkste doelwit is dat de taskforce die door Vosen en haar geleid wordt ooit voor diens kiezen heeft gehad. Je wílt gewoon net zo goed en slim zijn als hij tijdens en na het ervaren van deze reeks! Damn! Bourne Rules!

Het is standaard in een Bond-film dat er naar allerlei prachtige locaties wordt afgereisd. Dat is hier ook zo maar, evenals al het andere in The Bourne Trilogy dat met Bond vergeleken kan worden, voelt dat hier minder geforceerd aan. En daarmee wil ik niet zeggen dat Bond slecht is; integendeel, de nieuwe reeks vind ik geweldig! Ik heb zelfs het gevoel dat de producers van de Craig-reeks goed naar de Bourne-films gekeken hebben.

Het valt me ook op dat alle bijrollen hier bijzonder sterk zijn. Meestal laten die mensen me koud en/of heb ik geen mening over ze. Maar Vosen's rechterhand Wills, bijvoorbeeld. En al die taskforce mensen die achter hun computer zitten. En Ross, Daniels, etc. Ik ga ze op een gegeven moment toch tof of heel dom of veel te arrogant vinden. En Paz mag ik ook wel, ook al weet je maar heel weinig over hem; en aan het eind van dit deel brengt Jason hem aan het twijfelen, wat mij doet vermoeden dat hij de hoofdpersoon wordt in The Bourne Legacy, daar dit niet Jason zelf zal zijn. Dat kan nog behoorlijk interessant worden!

Maar ook over veel belangrijker personages die hier worden geïntroduceerd valt veel goeds te zeggen; neem Vosen, die heel goed gespeeld is en aan wie je ook echt een grondige hekel gaat krijgen. En Hirsch, die heel erg beheerst is en zich zelfs door ontmaskering niet laat ontmoedigen; en hij wordt goed gespeeld door Albert Finney maar door die kalmte van hem krijg je niet echt hoogte van 'm, afgezien van het feit dat hij over lijken gaat om zijn doel te bereiken.

Wat je in vervolgen van reeksen vaak ziet is dat er veel herhaling plaatsvindt. In sommige gevallen worden scènes in een opvolger letterlijk gekopieerd! Of dat hier ook het geval is? Beetje wel; het aanpassen van Nicky's uiterlijk, wat Marie ook deed in The Bourne Identity, de auto-achtervolging en Jason's weigering om zijn achtervolger dood te schieten terwijl hij daarvoor een prachtkans krijgt en de woorden van the Professor uit The Bourne Identity die hij herhaalt tegen Paz. Dit zijn ze geloof ik lang nog niet allemaal. Maar op de een of andere manier klopt het wel heel erg, het hindert in ieder geval niet. Da's best knap want hier reken ik films vaak op af.

En ook op het feit dat actie het belangrijkste onderdeel is en er geen verhaal aan vast zit. Wat Greengrass gelukkig wel van Limnan heeft overgenomen is de verhaal-actieratio. Hoewel ik moet toegeven dat die in The Bourne Idenity misschien nog wel het subtielst is. Hoe dan ook, de actie ligt er niet al te dik bovenop vergeleken met de rest van het geheel. Hier zouden meer films een voorbeeld aan kunnen nemen. Geloof me, als Michael Bay tijdens de productie op de regisseursstoel zat, had ie heel het script herschreven. Zelfs de titel: The Boom Ultimatum.

De actie die erin zit is echter fantastisch uitgevoerd. Gave choreografie en opnieuw veel geklaag over het feit dat de vastlegging daarvan op film/video onduidelijkheid biedt over wie nou wie is en wie nou klappen uitdeelt en wie ze ontvangt. Daarover ben ik ook vaak in verwarring, inderdaad maar dat maakt het voor mij juist extra spannend! Het gaat zo flitsend snel dat je er met je hoofd wel bij moet blijven. Natuurlijk past een dergelijke aanpak niet in alle films maar hier wel. Het gevecht tussen Jason en Desh in Tanger had er echt niet anders uit moeten zien, net zoals die in Berlijn met Jarda in The Bourne Supremacy. Ik krijg echt het gevoel alsof ik er in zit, alsof ik me verschuil achter een muur of een kast of een deurpost terwijl zij aan het knokken zijn, omdat ik zelf geen klappen wil incasseren. Maar toch wil ik vanuit mijn schuilplaats zien hoe het afloopt en wie de overwinning mag claimen!

Prachtige subtiele soundtrack van Powell ook weer. Heel subtiel. En heel onverwacht, op momenten waarop het aanvankelijk ongepast lijkt, komt deze soms keihard en genadeloos uit de hoek. En toch klopt het!

En tot slot; hoe het einde van The Bourne Supremacy hierin is verwerkt, geweldig! Er waren nog helemaal geen plannen om nog een vervolg te maken en het idee om in een eventuele sequel dit slot te 'recyclen' werd ook pas geboren toen er om een nieuw script werd gevraagd! Echt joh, ik was 'm flink aan 't flippen toen ik dat zo zag gebeuren!

Hele sterke karakters, een heel knap plot, fantastische soundtrack, goed vastgelegde actie en de spanning... mijn God, de SPANNING!!!

P.S.: Ik ga het nog moeilijk krijgen want binnenkort gaat deze mijn Top-10 binnenkomen! Maar wat zal ik er dan uit moeten gooien ...?

En met het uitgangspunt. De potentie wordt mijns inziens toch niet helemaal waargemaakt. Brightburn is me wat te kort door de bocht. Met het verdraaien van het origine verhaal van Superman had iets moois gedaan kunnen worden maar nergens wordt het verhaal echt bijzonder.

En begrijp me goed, ik vind dit een prachtidee, hoe simpel ook. Maar ook al kan Brandon vliegen, het verhaal zelf komt nooit echt van de grond. Blijkbaar is die knul er net als Son Goku in Dragon Ball op uitgestuurd om de Aarde te veroveren. Het hoe en waarom en door wie wordt nooit duidelijk, maar alles hoeft ook niet uitgelegd te worden. Meer innerlijke strijd tussen zijn liefdevolle opvoeding en zijn natuurlijke aanleg tot vernietiging zou me alleen welkom zijn. Toch acht ik het een soort van symbolisch hoe ie uiteindelijk zijn Aardse ouders vermoordt en zich daarmee van alle liefde en compassie voor de mensheid volledig los wrikt. Maar dat slaat een beetje dood door dat gebrek aan innerlijke conflict.

Komt nog bij dat Brandon Erica zou aanpakken zodat ie weer ongestoord met haar dochter Caitlyn zou kunnen omgaan. Maar nadat ie haar heeft vermoord zie je dat kind nooit meer terug!

En dan de sheriff. Beste man, hoor. Maar hij trekt gelijk de conclusie 'Brandon Breyer' in plaats van Brightburn. Waar hij woont en de vrede bewaakt. Waarschijnlijk al jarenlang.

Bovendien houd ik niet van onnodige expositie. Dat Tori nog moet uitspreken dat ze zich herinnert dat Brandon zich sneed aan dat schip vind ik een belediging voor de intelligentie van de kijker. Klein detail, maar dan haal je me er echt uit.

Jammer. Er zit echt zoveel meer in Brightburn.

Het enige echt bijzondere aan de film is het einde. Het punt waaropbesloten was de film te eindigen. Vond ik erg sterk. Verder wil ik niet zeggen dat het een slechte film is, alleen dat het ongeveer is wat ik ervan verwachtte, er gebeurde niet héél veel bijzonders. Maar ik kon me wel inleven -en dat zeg ik zonder te bedoelen homoseksueel te zijn. Ik denk dat dit een film is die nog op me in moet werken. Maar ik ben érg blij 'm gezien te hebben!

Verdraaid, ik had mijn mening over deze prachtige film nog niet eens geplaatst! Wat een prachtige film, die qua vertelstijl deed denken aan 21 Grams en elke gevoelige snaar wist te raken die ie maar raken kon. Wist vast te houden en ontroeren van begin tot eind. Fenomenaal.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Nou, ik vond 't 'n mooie film, alleen had 't einde sterker gekund.

En een antwoord op je vraag, Phoenix? Ik zal die scène nog eens bekijken, zou leuk zijn als 't zo was ! Niet dat ik verstand heb van Japans, maar toch.

Wat ik wel sterk vond waren de verschillende cultiren door elkaar (vooral Amerikaans & Japans, dus). Het lijkt alsof Kitano pertinent duidelijk probeert te maken wat het verschil is tussen eergevoelens van Oost- en Westerlingen. Dat maakt het geheel nog wat interessanter.

De scène die jij beschrijft, Wibro, was natuurlijk een keerpunt in de film. Wat ik me begon af te vragen was wat ik gedaan zou hebben als de keus aan mij was geweest. Maar de omstandigheden waarin Michael zat zijn mij natuurlijk ook vreemd; men kan er nog zoveel over vertellen, maar je moet het zelf meemaken om te weten hoe je zou reageren. En of zulks werkelijk gebeurd zou kunnen zijn? Het zou me niet verbazen. Moslimextremisten zien Westerlingen als barbaren, wat ze waarschijnlijk ook wel graag willen bewijzen met dergelijke voorbeelden: Kijk nou, ze slaan gewoon elkaar dood om zichzelf te kunnen redden! Daarmee wil ik niet zeggen dat alle moslims op een dergelijke manier handelen. Oftewel, ik heb deze opmerking niet racistisch bedoeld. Niet alle moslims zijn extremistisch. Zo, ik heb mijzelf van alle blaam gezuiverd .

Ik heb sowieso een zwak gekregen voor Ulrich Thomsen na Festen en Adams Æbler. Na het zien van die laatste film geldt dat ook voor Anders Thomas Jensen, wiens verdere oeuvre ik ook graag zou willen zien. In Adams Æbler heeft ook Nikolaj Lie Kaas een klein rolletje. Van deze man zou ik ook graag meer zien.

Goed, de film.

Ik werd erdoor uit het lood geslagen. Eigenlijk is het verhaal best simpel, maar zo mooi in beeld gebracht! Hoe het dagelijks leven van de achterblijvenden de hoofdmoot vormt vond ik zeer aangenaam. Natuurlijk mist de familie hun zoon/broer/echtgenoot/vader, maar het leven gaat door. Wat me wel opviel was de manier waarop Michael na bevrijding ontvangen werd, alsof ie alleen maar heel lang op reis was geweest. Maar ja, hoe zou dat in het echt gaan? Het zal voor beide partijen toch heel ongeloofwaardig zijn dat iemand die doodgewaand werd toch weer thuiskomt. Zijn gedrag bij thuiskomst kan ik me goed voorstellen; hoe afstandelijk Michael zich houdt en achterdochtig wordt, lichtgeraakt. En dan is er nog het dilemma van Niels Peter; wat/hoeveel moet hij vertellen? Kan hij überhaupt vertellen? Ik ging persoonlijk door een Hel toen Michael op bezoek ging bij Niels' weduwe, die in de waan werd gehouden dat ze helemaal geen weduwe was; maar hoe verschrikkelijk ook, hierbij kon ik me ook een voorstelling maken, daar ik ook niet iemand zo gemakkelijk geestelijk zou kunnen breken met dergelijk vernietigend nieuws.

Verder vond ik dit tijdens het kijken een film die eigenlijk niet afgesloten kan worden. En daar hebben Jensen en Bier goed over nagedacht, want de film heeft een vrij open einde.

Ik werd meegesleept door alle personages, ook door de kinderen, wat speelden die goed !

Eentje die ik graag zou herzien, met wat betere kwaliteit. M'n ouders hadden 'm opgenomen en er zaten nogal wat glitches in beeld en geluid, helaas.

Zowel intiem als meeslepend. Zoals starbright boy al aangeeft, is een vergelijking maken niet makkelijk. In mijn recensie haal ik nog wel Megalopolis en Mr. K aan, maar die eerste gaat ook over een architect. Beide hebben ze ontzettend veel boodschappen, maar in Megalopolis verzanden die nogal in interessantdoenerij. Mr. K en The Brutalist weten hun thema's echter heel mooi over te brengen, op een creatieve dan wel knoepertharde manier. En als kijker mag je zelf bepalen welk thema je het meeste aanspreekt.

Ja, de film duurt lang, maar ik heb me geen moment zitten vervelen. We kijken hier naar de fundamenten van de Amerikaanse Droom, waarvan de bouwtekeningen je waarschijnlijk nachtmerries zouden bezorgen. Heel indrukwekkend, sterk neergezet, fantastisch gespeeld en eentje die misschien behoorlijk moet nasudderen voordat je weet wat je ervan vindt.

Vooraf vond ik het al verbazingwekkend dat een film van the Coen Brothers zo'n lage waardering kreeg. Mijn broer vond hem ook al middelmatig maar nu snap ik een beetje waarom. Het is een heel erg vermakelijke film maar geen hoogvlieger, zeker niet.

Wel weer typische Coen-personages, het type dat je in bijna elke film van hen tegenkomt minus No Country For Old Men en misschien Miller's Crossing. Daar moet bij worden gezegd dat ik lang niet alles van hen heb gezien.

Op de een of andere manier werkt de formule niet helemaal terwijl ik het plot en de karakters juist heel leuk vind. Het is alleen niet echt iets dat ik nog nooit eerder heb gezien. Alles is heerlijk over the top en het heeft wel wat weg van No Country For Old Men in de zin dat de mensen van de CIA achter hun bureaus degenen zijn die geen vat kunnen krijgen op de situatie, zoals Bell in hun eerdere film. Maar dan zijn de ontwikkelingen komischer, alleen net niet komisch genoeg.Toppunt was het paranoïde personage van George Clooney !Oh Crap, hier gaan we weer ...

Nog bedankt voor 't lenen! Hele onconventionele western, dit. Zonder al dat tough-guy gedoe, al die stoere revolverhelden. Ze zitten er wel in, maar zijn wat bescheidener. Ik kan me daardoor beter met de karakters identificeren. Niet dat ik niet kan genieten van C'era una Volta il West, of zo. Alleen worden in dergelijke films, hoe mooi ook, de situatie en de karakters erg aangedikt. Dat valt in deze film reuze mee!

Naarmate de film vorderde verloor ie me wel een beetje, maar ik vond de acteerprestaties erg mooi, en de beelden ook; sommige beelden zagen er zo mooi en scherp uit dat ze wel uit de jaren tachtig leken te komen!

Ik geef de film voorlopig vier punten.

Ergens had ik het gevoel dat het verhaal nergens heengaat, maar toch bleef ik geboeid. Zoals Nightbreed al zegt blijf je gissen naar Eunice. Wie is ze, waar komt ze vandaan, wat heeft haar zo gevormd?

Volgens mij zit deze film overigens vol verwijzingen die ik nog niet helemaal doorheb. Er wordt ontzettend veel geciteerd uit poëzie en ik heb zomaar het idee dat de scenarist en/of regisseur hier en bedoeling mee heeft/had/hebben/hadden maar zoiets ontdek je pas als je 'm voor de tweede keer ziet, meestal .

En dan Miriam, die niet helemaal honderd procent is. Is ze zo geboren of komt het door een gebrek aan liefde/sociale contacten? Ik vond het overigens een prachtige keuze wat betreft namen: Eunice & Miriam. Eu & Mi. You & Me. Daarom des te grappiger dat Eunice steeds roept: 'Look who it is; it's me.'

De troosteloze sfeer die over de film heen hing hielp ook om me aan de buis gekluisterd te houden. Zo triest, alsof de wereld had opgehouden te bestaan. Slechts een handjevol mensen was nog overgebleven en de filmmakers volgden daarvan slechts deze twee zonderlinge figuren.

Mijn broer kocht deze film een tijdje terug voor me, daar ie van Michael Winterbottom en Frank Cottrell Boyce is, het dua achter 24 Hour Party People -en 9 Songs. Ik ben hem er erg dankbaar voor, ik vind Butterfly Kiss aangenaam en bijzonder. Nergens heel erg vernieuwend, maar zoals gezegd bleef de film mijn aandacht vasthouden. Ook de narratief is erg mooi, Miriam die in de verhoorkamer zit. Ze spreekt daarin een aantal erg mooie metaforen. Ik dacht overigens eerst dat ze werd gespeeld door Gina McKee, die ik vooral ken uit Mirrormask; ik zat heel lang te denken waar ik dat gezicht nou van kende? Daarvan dus! Bleek het de actrice te zijn die Rosa speelt in The Tesseract . Nou ja, bijna goed .

Overigens, volgens mij mist mijn DVD een deel van de voortiteling. Hij begint zomaar dwars in het nummer dat daaronder is gemonteerd en ook de namen van Amanda Plummer en Saskia Reeves komen niet voorbij. Heeft iemand ditzelfde probleem?

Wauw! Ik was best dik tevreden! En ik vind het best stoer van Jordan, dat een zeer divers regisseur bijna twintig jaar later zich toch weer aan dit genre/fenomeen onderwerpt.

En dat doet ie nog goed ook! Ik vond de film boeiend tot en met. Wist me op te slokken en pas aan het eind zachtaardig weer uit te spuwen. Echt super veel verrassen deed Byzantium me niet, afgezien van de verrassende kwaliteit ervan, daar mijn verwachtingen niet SUPER hoog lagen, ondanks Saoirse Ronan en Sam Riley.

Eventueel hadden de sprongen in tijd wat korter gemogen, telkens; de terugblikken hadden niet zo uitgebreid hoeven zijn, of vaker onderbroken mogen worden. Maar dat viel te verwaarlozen, kleine kanttekening. Het is wederom een mooie mix van drama en het fenomeen vampier; de vergelijkingen met Interview with the Vampire dienen zich aan maar het is er zeker geen kopie van. Ik beveel U allen Byzantium van harte aan.

Hier een ietwat vollediger recensie; het kan zijn dat jullie zien dat Imagine in ROTTERdam is in plaats van AMSTERdam maar dat klopt dus niet. Hopelijk wordt dat nog gewijzigd.