Opinions

Ik geef een vier, de laatste aflevering viel me lichtelijk tegen, zo gemakkelijk als alles goedkwam.

Maar ik heb wel genoten, het was een serie die je niet kon vergeten te kijken! Keek er telkens weer naar uit. Een mooi verhaal (zou bijna 'sprookje in ene harde wereld' willen zeggen), uitstekend geacteerd, en sfeervol in beeld gebracht.

Tja, het is en blijft een formulefilm. Maar dat was hier niet zo storend als tijdens Hamlet 2 die ik onlangs zag. Ik kon tijdens deze film toch nog redelijk meeleven met Ibo, ondanks dat ik wist hoe de film af zou lopen. Nou ja, in grote lijnen dan .

Wat me wel opvalt; Ibo maakt allemaal van die gave filmpjes. Maar je ziet ze hem nooit maken! Hoeft niet heel uitgebreid in beeld te worden gebracht, maar alleen de choreografie en de rekwisieten voorbereid te zien worden vind ik niet genoeg. En aan zoiets gaat ook nog behoorlijk wat post-productie vastzitten. OK, over die eerste deed ie dan ook drie maanden, dat wel. Kortom, ik wilde iets van dat filmproces zien.

Waar Hamlet 2 ook in faalde was een vlotte film zijn. Hierin is Kebab Connection juist weer wel geslaagd. Ik heb een aantal keren hartelijk moeten lachen en daarmee moeten oppassen dat ik andere mensen in huis niet wakker maakte. Het is geen hoogdravende film maar leuk om een keertje gezien te hebben. Want Turken, mannelijke -en vrouwelijke- trots, familie-eer, familievetes, Grieken, mafia, kung-fu, op komst zijnde kinderen en döner maken een bijzondere combi !

Ik had gisteravond geen zin in deze film, zeker niet nadat ik het gemiddelde zag. In de titels zag ik echter dat Ulrich Thomsen ook meespeelde en speciaal daarvoor bleef ik zitten. 'k Ben dol op die gast! Begint m'n favoriete acteur te worden! Zijn rol is echter zeer klein. Maar goed ook, zijn aandeel heeft zo'n enorm gebrek aan noemenswaardigheid dat ie deze film gemakkelijk van z'n CV kan houden.

Ik weet niet of mensen de film Gone weleens hebben gezien? Daarvan kon je gewoon direct 't verloop/de afloop voorspellen en dan nog zijn er mensen die dit erkennen maar de film alsnog goed vinden. Serieus, dat snap ik niet!

Maar goed, de synopsis van die film laat je al meteen weten hoe de film zal eindigen en in grote lijnen wat er met de hoofdkarakters zal gebeuren. Dat is in deze film wel anders; er zit zowaar een twist in! Toch wordt deze niet op een manier gebracht dat de film kan boeien.

Het begin van de film stond me al tegen. Heel erg over the top. De naïviteit die van het scherm droop en de koele blikken van Adam deden mij zeer diep zuchten. Toch bleken die koele blikken ons nu juist op het verkeerde spoor te brengen! Maar dat doet de film dus weinig goeds. De film kabbelt namelijk door op een erg bekend scenario en wordt geleid door een protagoniste met het zogeheten dumbass-in-distress-syndrom. Alice wordt namelijk achterdochtig en merkt dat ze hem nauwelijks kent. Daarvoor is een oplossing. Die heet COMMUNICATIE!!! PRAAT dan met die gast, Trut! Maar nee, ze heeft het veel te druk met wilde seks hebben met en verdrinken in het mysterieuze aura van Adam.

OK, ze verliet dus haar geliefde Jake voor Adam. Goed. Daarmee scoort ze al minpunten bij de kijker. Maar dat ze zo blond is dat ze zelf het gevoel heeft dat ze nergens anders goed voor/in is dan exotische seks en zichzelf bovendien niet in staat acht tot het voeren van een normaal gesprek wekt al helemáál irritaties op! 'Ik weet niks over zijn verleden!' Nou, met al die kinky spelletjes van hem weet je in ieder geval waarin hij zichzelf in het verleden heeft getraind. Is haar onwetendheid over zijn persoontje geen teken van desinteresse en speelt dit haar slechts parten wanneer ze het gevoel krijgt in gevaar te zijn? Nou, in dat geval verdient dit personage een marteldood in mijn ogen! Ik had ergens al teruggelezen dat Alice in het boek helemaal niet zo onnozel is en dat hoop ik maar, want het is tijden terug dat een protagonist zoveel irritatie bij me opwekte.

Zo'n 75 minuten lang hoop je dat de film een conclusie krijgt. Niet omdat je de clou zo graag wil weten, maar omdat je wil dat ie afgelopen is. Maar omdat je toch al aan het kijken bent, probeer je de film maar te volgen. Dat lukt die eerste vijf kwartier ook erg goed, maar de ontknoping komt zo razendsnel, dat je denkt dat je iets gemist hebt! Ik in ieder geval wel. Er worden zoveel wilde conclusies getrokken dat ik eigenlijk de neiging kreeg om heel de film terug te spoelen: de vermoedens van Alice over de motieven van de moorden, de manier waarop Debbie zoiets heeft van:'Oh ja, zou nog wel 's kunnen kloppen ook, nou je het zegt!' En dan de manier waarop details worden ingevuld en wilde vermoedens zoals de precieze begraafplaats van Adele juist blijken te zijn, waar halen ze dat allemaal vandaan?! Moet je daarvoor het boek misschien hebben gelezen? En dan nog de haastige, maar totaal niet boeiende wijze waarop uit de doeken wordt gedaan dat Debbie de eigenlijke killer is. Oh, for crying out loud! Niet dat ik het al direct had vermoed, maar wel dat er sprake was van betrokkenheid, dat zag je al aan de manier waarop ze met Alice bevriend probeerde te raken, dat mens was niet te vertrouwen. En in plaats dat de film meteen afgelopen is, krijgen we eerst nog een totaal oninteressante epiloog, waarin we leren dat Alice helaas niet aan een verschrikkelijke ziekte is overleden. Jammer! Dat zou de film nog enigszins de moeite waard maken!

Heel Killing Me Softly was een poging om zoveel mogelijk kinky seks scènes in een film te krijgen en die scènes waren blijkbaar zo duur dat de rest van 't geheel aan kwaliteit moest inboeten. Die scènes waren op zichzelf al zo overdreven, ik irriteerde me er mateloos aan. Ze vertraagden de film alleen maar. En die was op zichzelf al absoluut niet boeiend!

Waren er ook positieve punten? Jazeker. Ulrich Thomsen. Ook al had zijn personage zo weinig invloed dat die ook weggelaten had kunnen worden.

Wat een baggerproductie is dit! Enorme afrader!

Of en hoe bevredigend deze film uitpakt, is afhankelijk van de kijker. Er wordt hier al terecht beweerd dat je niet te veel vragen moet stellen, gewoon kijken. En dat onderschrijf ik. Als groot liefhebber van het werk van Alex van Warmerdam, kon ik me hier uiteindelijk wel doorheen navigeren. Heerlijk ongemakkelijk en prachtig uitgevoerd. Het is een stuk serieuzer dan Van Warmerdams werk, echter, en heeft nog het meeste weg van Borgman.

Eigenlijk kun je zelfs een parallel trekken met films als The Godfather en shows als Breaking Bad of The Sopranos. Puur in de zin dat je weet dat wat de hoofdpersonen doen verwerpelijk is, maar je als kijker toch aan hun kant staat. Hier ben je je er volledig van bewust dat alles wat de personages doen en overkomt compleet bizar is, maar toch ga je in die gang van zaken mee zodra je het patroon eenmaal doorhebt. En daar hou ik wel van. Zeker wanneer een film visueel zo beeldschoon is als deze en voorzien wordt van dergelijke simplistische maar onheilspellende muziek.

Klik hier voor mijn volledige recensie.

Ik was er inmiddels achter, ik had de film diezelfde week nog gezien .

Zomaar ergens in duiken is hartstikke Awesome! Ik wist hier niks van, mijn broertje moest een filmhuisfilm zien voor school en BAM!!! Deze werd het.

Nou, daar heeft geen van ons beiden spijt van gehad. Welk een mooi en integer jeugddrama en, zoals mijn plaatsgenoot hierboven bevestigt, coming-of-age relaas.

Films over abusievelijke en/of alcoholistische ouders -vaders in dit geval- bestaan er al zat maar mede wegens zijn muziekkeuze kon ik mij zo in hem verplaatsen: Sonic Youth, The Cure, The Smiths, Lou Reed en The Jesus and Mary Chain, waarvan hij shirts en/of posters bezit. Daarnaast is ook Ultravox te horen.

De herkenbaarheid zat hem er heel erg in de vraag: Wat had ik zelf in zijn situatie gedaan? Ik ben niet zo sterk en conflictsituaties zijn voor niemand makkelijk. Mijn vader is een absolute tegenpool van die van Jarle, dus dit heb ik nooit meegemaakt maar Jarle's smaak en karakter maakten het voor mij al zo gemakkelijk om me met hem te identificeren maar dit maakte mijn plaatsing in zijn situatie dus nog eenvoudiger, hoe vreemd die ook voor mij is.

Verder heb ik de eighties nooit heel bewust meegemaakt -ik ben van '86- maar om in deze sfeer te verkeren was helemaal te gek. Er zijn films die door een te hippe visualisatie die zeepbel jammerlijk doorprikken maar daarvan is hier geen sprake. Dat zie je overigens vaker in Amerikaanse films, hoewel dat soms ook de bedoeling is en zo niet, lang niet altijd even storend.

Kompani Orheim is er voor mij zo eentje waaraan ik mijn blik niet kon onttrekken. Een pareltje, werkelijk! Zeer binnenkort weer eens proberen te zien!