Log

vote changed, original voice was 1,5 stars

Ik begrijp dat gemiddelde wel. Ondanks dat ik weet wie het heeft gemaakt, vond ik de film naar het einde toe veel te zoetjes worden. En wat me ook zo tegenviel, was dat de hele globale situatie – een aanstaande derde wereldoorlog – maar zeer terloops werd besproken. Een aankondiging op het nieuws, een persoonlijke interactie tussen twee personages, mensen die aan het hamsteren zijn geslagen... en dat is 't wel.

Leuk om te zien, hoor. Maar het centrale vraagstuk verdient gewoon beter. De film was het liefst bedoeld voor een volwassener publiek en zeker niet zo familievriendelijk.

Nog iets waarover ik me op 't hoofd krabde: op de redactievloer waren alle beelden wel gescand voor AI, maar alsnog kon dit een breed opgezette bedrogcampagne zijn geweest. Een combinatie van praktische en visuele effecten. En toch wist die nieuwslezeres emotioneel, maar met zekerheid, te vertellen dat de beelden een bevestiging vormen van het bestaan van buitenaards leven.

Disclosure Day is zo'n typische film waarvan het interessantste verhaal zich direct na afloop afspeelt. Hoe gaat de wereld hiermee om? Misschien krijg je dan zoiets als Stalker (1979), en dat is mogelijk heel interessant. Maar het kan natuurlijk ook heel andere vormen aannemen.

Het gaat mij er niet om dat ik zo nodig een vorm van afsluiting wil, want wat ik net opperde, hoeft dat ook helemaal niet te bieden. Maar het zou me wel veel meer boeien dan wat we nu hebben gekregen. Dat kijkt lekker weg, wordt goed geacteerd, maar er zit niks vernieuwends aan dit sci-fi-drama waardoor ik het aan anderen zou aanbevelen.

(reactie op ander bericht)

De film ging wel vaker kort door de bocht. De dienstplicht was bijvoorbeeld ook in een vloek en een zucht voorbij. Wetende dat er een langere versie bestaat, deed me al heel snel vermoeden dat bepaalde stukken meer tijd en ademruimte zouden krijgen in de Director's Cut, die ik nog moet bekijken—ik heb ook die 4K Ultra-HD Blu-ray van Arrow Academy.

Zo zijn er nog wel meer schoonheidsfoutjes die geen van allen echter de minste afbreuk doen aan een fantastische, sprookjesachtige ode aan film! Ik werd helemaal betoverd door het beeld en het geluid en meer dan eens tot tranen geroerd. Perfect gecast ook. Ik werd helemaal warm van de momenten waarop heel het dorp gezamenlijk van films zat te genieten.

Vanaf het eerste moment krijg je al jeuk –in positieve zin! – in de vorm van vragen die je maar wat graag gekrabd- ik bedoel, beantwoord wilt zien.

Zo'n vijfendertig jaar later probeerde La Contadora de Películas (2023) dit succes nog eens te herhalen, maar die film vertelde een verhaal dat compleet verzandde. Wat een afgang vond ik dat!

Tornatores tweede werk blijft ongeslagen, blijkt maar weer. In mijn uitgebreide review ga ik dieper in op de redenen waarom Nuovo Cinema Paradiso zo'n verpletterende indruk maakt.

(reactie op ander bericht)

Hier kon ik niks mee en dat tweede deel moet ik nog bekijken. En hoewel het script mijn meest heikele punt was, kan ik me vreemd genoeg heel goed voorstellen hoe en waarom een voortbordurend verhaal goed kan werken.(reactie op ander bericht)

Dat kan ik niet ontkennen.(reactie op ander bericht)

Weet je, Robbins was me niet eens opgevallen!(reactie op ander bericht)

Had ik 'm met dat perspectief bekeken, dan zou mijn mening wellicht anders zijn geweest, geen idee. Ik werd in het jaar dat de film uitkwam geboren.

Maar naast een parel op visueel gebied, kon Top Gun me absoluut niet meekrijgen. De personages halen het bloed onder m'n nagels vandaan, het script is slordig en belachelijk en dat machogedrag komt me de keel uit.

Dus ondanks dat je hele goeie punten aandraagt, beste Basto, moet ik streng zijn. In mijn volledige recensie leg ik uit waarom ik verdwaasd met mijn kist op de grond bleef staan.

vote posted

(reactie op ander bericht)

Ik blijf het juist bijzonder vinden hoe dit deel altijd al meer plot en diepgang had. Dat maakt dit tweeluik ook wat het is. Echter, in Kill Bill: The Whole Bloody Affair is deze helft nauwelijks veranderd. Mocht je dat verwachten, dan kom je van een kouwe kermis thuis. Maar de totaalbeleving is wat mij betreft absoluut onmisbaar.

Na al die jaren staat dit fenomeen nog steeds als een huis. Het heeft wat mij betreft zijn legendarische reputatie geheel waargemaakt door deze presentatie ervan zo lang voor het grote publiek verborgen te houden. Inmiddels ben ik ook veel beter bekend met alle films waarnaar verwezen wordt. Dat maakt dit monument nog mooier!

Lees mijn review voor een uitgebreid verslag.

Waarschijnlijk is daar al over gediscussieerd, davey400. Zelf had ik dat ook wel handig gevonden. Overigens vond ik die kortfilm helemaal niks.(reactie op ander bericht)

Gelukkig wel, ja!

Oké, ik kan nou niet zeggen dat dit eerste deel compleet werd omgegooid in Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2004), maar we mochten eerdere afgezwakte scènes eindelijk in hun volle glorie aanschouwen! De opzet is verbluffend simpel, maar een heel ingewikkelde achtergrond zou enkel afleiden. Het gaat hier om de uitvoering van een aloud wraakverhaal en daar slaagde Tarantino meer dan twintig jaar geleden al in.

Nu kunnen we in één keer de rit uitzitten zoals oorspronkelijk bedoeld, en dit is absoluut de definitieve versie van de film! Die lijkt geen dag ouder geworden. Ik verwachtte niet dat de tand des tijds er nou gigantisch veel invloed op zou hebben uitgeoefend, maar ik was alsnog aangenaam verrast.

Ja, sommige praktische effecten lijken behoorlijk gedateerd, maar dat was volgens mij een knipoog naar de Western en samoerai klassiekers en cultjuwelen die als inspiratiebron dienden.

Kortom, heb ik genoten? Dat lees je in mijn review.

Dat kan ik beamen, brucecampbell. Veel beter dan ik had verwacht ook, en in een compleet ander genre, het artwork deed me meer een dystopische toekomstvisie verwachten. Ik ging er dan ook blind in.

Maar wat ik kreeg ziet er schitterend uit en boeide tot en met. Niemand kwam me ook maar enigszins bekend voor, de route die dit verhaal zou afleggen bleek geheel onvoorspelbaar. Maar dat kwam denk ik grotendeels omdat ik nog volledig de verkeerde kant op dacht.

Hoe dan ook, een pareltje van een gezinsdrama dat schitterend wordt gespeeld en zich afspeelt in een tot de verbeelding sprekende locatie. Geliefden worden tegenpolen in een conflict dat gewoonweg geen goed einde kan kennen. Ik leefde mee en zat gekluisterd aan mijn scherm.

Waarom? Nou voor verdere uitleg verwijs ik je naar mijn blog.

Namaak raakt niet. Dus deze drek maakt geen enkele kans om het doel te raken, en dat is een betekenisvolle film neerzetten, op welk vlak dan ook.

We hebben dit al zo vaak gezien, maar wat we afgeleverd krijgen, is een belediging voor ieders intelligentie. Dat sentimentele schijtverhaaltje rond die broer en dat doel, het volledige ontzag dat Ritchsons mysterieuze, naamloze personage ten deel valt, het complete gebrek aan een doel voor de robot Predator die achter iedereen aankomt en al wat beweegt aan flarden knalt, personages van bordkarton… als je een bord laat vallen, springt 't aan stukken. Die onderdelen kun je aan elkaar plakken met hobbylijm, maar dan heb je alweer een kapot stuk servies nog voordat je het opnieuw kunt gebruiken.

Da's hier ook zo, maar dan op een Frankenstein-manier van diverse films die men expres uiteen laat spatten, aan elkaar plakt en het resultaat is niet om aan te zien. De emotionele kern voelt extreem hol aan, maar eigenlijk kun je al niet eens zeggen dat die aanwezig is in dit stinkende stuk schroot.

Niemand waarschuwde me dat ik een emmer klaar moest hebben staan voordat ik hieraan begon. Ik had er zelfs twee nodig.