Log

Dat kan ik beamen, brucecampbell. Veel beter dan ik had verwacht ook, en in een compleet ander genre, het artwork deed me meer een dystopische toekomstvisie verwachten. Ik ging er dan ook blind in.

Maar wat ik kreeg ziet er schitterend uit en boeide tot en met. Niemand kwam me ook maar enigszins bekend voor, de route die dit verhaal zou afleggen bleek geheel onvoorspelbaar. Maar dat kwam denk ik grotendeels omdat ik nog volledig de verkeerde kant op dacht.

Hoe dan ook, een pareltje van een gezinsdrama dat schitterend wordt gespeeld en zich afspeelt in een tot de verbeelding sprekende locatie. Geliefden worden tegenpolen in een conflict dat gewoonweg geen goed einde kan kennen. Ik leefde mee en zat gekluisterd aan mijn scherm.

Waarom? Nou voor verdere uitleg verwijs ik je naar mijn blog.

Namaak raakt niet. Dus deze drek maakt geen enkele kans om het doel te raken, en dat is een betekenisvolle film neerzetten, op welk vlak dan ook.

We hebben dit al zo vaak gezien, maar wat we afgeleverd krijgen, is een belediging voor ieders intelligentie. Dat sentimentele schijtverhaaltje rond die broer en dat doel, het volledige ontzag dat Ritchsons mysterieuze, naamloze personage ten deel valt, het complete gebrek aan een doel voor de robot Predator die achter iedereen aankomt en al wat beweegt aan flarden knalt, personages van bordkarton… als je een bord laat vallen, springt 't aan stukken. Die onderdelen kun je aan elkaar plakken met hobbylijm, maar dan heb je alweer een kapot stuk servies nog voordat je het opnieuw kunt gebruiken.

Da's hier ook zo, maar dan op een Frankenstein-manier van diverse films die men expres uiteen laat spatten, aan elkaar plakt en het resultaat is niet om aan te zien. De emotionele kern voelt extreem hol aan, maar eigenlijk kun je al niet eens zeggen dat die aanwezig is in dit stinkende stuk schroot.

Niemand waarschuwde me dat ik een emmer klaar moest hebben staan voordat ik hieraan begon. Ik had er zelfs twee nodig.

(reactie op ander bericht)

Dat heb je wel heel kort, bondig en treffend verwoord! Zo voel ik me ook over deze situatie.

't Is eigenlijk helemaal niet in woorden te vatten. Wel in film, blijkbaar. De wanhoop kun je gewoon voelen. Je kijkt niet naar een mensenmassa; je zit er middenin. De onmogelijke keuzes waarmee de protagoniste kampt zijn niet voor te stellen. Alle personages worden indrukwekkend gespeeld en in beeld gebracht. Verslagenheid maakt zich nu nog steeds van mij meester.

Ik heb mijn best gedaan om me nog uitgebreider te verwoorden in een recensie op mijn blog.

(reactie op ander bericht)

Nou zag ik de film wel in één keer uit, doch kan ik dit gevoel zeker beamen. Soms vraag je je af waar een film in vredesnaam heen gaat en krijg je het idee dat de scenarist/regisseur daar evenmin een flauw benul van heeft.

Wees niet bang, dit tragische verhaal heeft wel degelijk een gerechtvaardigde verhaallijn. En Antoine wordt nou eenmaal fascinerend genoeg neergezet dat je wil blijven kijken. Daarvoor word je beloond. Omdat niemand hem kan of wil begrijpen, probeerde ik dat zelf maar te doen. Zo bleef ik de gehele speelduur een geboeide toeschouwer van dit trieste maar prachtige relaas over een jonge knul die continu de schijn tegen heeft. De adembenemende zwart-witte plaatjes maken het geheel prachtig af.

Op mijn blog vind je mijn volledige recensie.

vote posted