Log

Lastig hoor, hier een stem aan geven. Het heeft veel weg van een documentaire, maar dan moet je wel maar net de mensen vinden die exact zo over dit onderwerp denken en die discussies vastleggen. Is film het juiste medium om dit soort discussies te voeren? Een speelfilm nog wel?

Dat gezegd hebbende zijn de perspectieven uitdagend genoeg om te boeien en het idee dat je iets hebt opgestoken zodra je de zaal verlaat. Het pratendehoofdenargument – hm, mooi Scrabble-woord – van mrklm is absoluut geldig en relevant, maar de inhoud vind ik alsnog prijzenswaardig.

De rest van mijn mening heb ik hier uiteengezet.

Wel bijzonder, hoor. Ik moest deze film recenseren om tot een cijfer te komen. Meestal gaat dat proces wel gelijk op of heb ik dat van tevoren wel vaststaan.

Met Guadagnino heb ik alleen ervaring gehad via A Bigger Splash, die me absoluut niet goed bevallen is. Er zat een mooie opbouw in, maar het duurde te lang totdat er iets gebeurde. En op dat moment was het voor mij al te laat.

Queer is, letterlijk en figuurlijk, een ander verhaal. Ik vond het heel moeilijk om in woorden te vatten wat het precies met me deed. Of het daar überhaupt in slaagde. Mijn aandacht was op sommige momenten ver te zoeken, maar kwam met een knal terug toen 'Leave Me Alone' van New Order opeens de zaal vulde... dat is mijn favoriete lied ooit, maar ook 'slechts' een albumtrack die verder helemaal geen speciale status geniet! Ik wist niet wat ik hoorde!

Maar goed, Lee's zoektocht naar een connectie is uitstekend in beeld gebracht en gevoelig neergezet door Craig. De manier waarop Guadagnino deze queeste in beeld brengt kan echter juist een grotere afstand oproepen met de kijker. Niet vanwege de intieme scènes, maar vanwege het ritme. Of het gebrek eraan. Kortom, de film duurt te lang.
Ik kan me echter voorstellen dat dit juist de bedoeling was. Voor verbinding moet je moeite doen.

Hoe dan ook, mijn volledige recensie kun je hier lezen.

Kortgezegd is Mr. K typisch zo'n film waar er meer van moeten zijn. Kritisch en kleurrijk – hoe druilerig ook – over hoe we ons als mensen gedragen, maar gesitueerd in een half verzopen hotel vol met bizarre figuren en confrontaties. Denk aan Roy Andersson on acid. Dit leent zich perfect voor een double feature met een werk van één van de vele andere absurdistische en surrealistische filmmakers die de geschiedenis van cinema rijk is.

Dat wil niet zeggen dat Mr. K niet op zichzelf staat, verre van! Voor een uitgebreide mening verwijs ik door naar mijn volledige review.

Wat mij betreft slaat wwelover de spijker op de kop. Dat is voor mij precies het element waarin A Real Pain uitblinkt. Ken je het reisdoel van de neven, dan zou je aanvankelijk niet denken dat een komische inslag respectvol zou zijn. Of zo ja, dat die op emotioneel vlak ontzettend goed kan werken. Maar dat doet ie wel degelijk.

Een ontroerende rollercoaster van een film met een meesterlijke invulling van de twee polariserende protagonisten. Hulde!

Mijn uitgebreide mening is hier te lezen.