Opinions

Mijn vriendin en ik zijn het helemaal met elkaar eens; dit is één van de allerslechtste films die we ooit hebben gezien. Wat haar betreft valt Sabotage in de Top 3 van Grootste Bagger die Ooit Haar Netvliezen Bevuilde.

Dit zoveelste vehikel van Ayer zit namelijk bomvol personages die ons direct gingen irriteren. 't Liefst wilden we dat ze allemaal zo snel mogelijk stierven zodat we niet meer naar ze hoefden te luisteren en dat gebeurde dan ook, alleen niet vlug genoeg.

We zouden hier elite agenten moeten zien maar ook als ze op missie zijn doen ze niks anders dan bekvechten, hun geslachtsdelen meten, zich afvragen wie er lichaamsgassen liet waaien en natuurlijk flink veel vloeken. Met dat laatste heb ik normaal gesproken geen moeite maar - zoals josjose hierboven ook al aangaf - het script moest blijkbaar vol. Werkelijk ieder karakter hing me de keel uit, behalve misschien dat van Schwarzenegger. Maar goed, die inspireerde of boeide dan ook weer niet dus waren we nog nergens.

En in een mum van tijd sloeg onze irritatie werkelijk om in pure haat jegens heel dat team. Niemand was uit te staan dus wat er met ze gebeurde beklijfde dan ook absoluut niet.

Bovendien is Sabotage opgebouwd vanuit een plothole van jewelste; de DEA ondervraagt ieder overlevend lid van het Special Ops team over die missende tien miljoen dollar. Maar daar dit een klein onderdeel is van honderden miljoenen, waarvan de rest ook nog eens is opgeblazen, hoe kan men dan van hogerhand weten dat er ook maar één dollar mist?! Alleen die commando's zélf kunnen hiervan op de hoogte zijn en heel die heksenjacht op hen is dus compleet onlogisch. Toen ik daarachter kwam had ik voor deze film geen enkele hoop meer. Of er mist een scène die dit alles uitlegt maar dat is dan eveneens een blunder van epische proporties.

Alle dialogen - maar dat bemerkte ik ook in Suicide Squad en Bright, die, naar ik begreep, door Ayer herschreven is - zijn opgetekend door iemand die tussen het filmmaken door geen enkel contact met mensen heeft. En nou weet ik wel dat karakters in films en series eigenlijk altijd wel hun woordje klaar hebben en dat dialogen daarom nooit het echte leven benaderen maar dit slaat werkelijk alles. Iedereen herhaalt zich en herhaalt zich en herhaalt zich en als mensen iets te zeggen hebben over wat er één of meerdere scènes tevoren heeft plaatsgevonden, gebeurt dat nooit op een manier die ook maar iets toevoegt. Ja, Monster is boos omdat het team niet in hun opzet is geslaagd. Ja, ieder lid van de groep bestaat uit seksistische zwijnen. Ja, iedereen wil weten waar het geld gebleven is. Ja, iedereen wil weten wie het op hen gemunt heeft. Ook de scène waarin Jackson Brentwood sart omwille van haar onderonsje met Wharton gaat veel te lang door. Al wat Sabotage doet is zichzelf ophouden. Het is niks meer of minder dan een enorm uitwerpsel dat je darmen verstopt houdt en, áls het er dan eenmaal uit is, niet wil doorspoelen.

En dan hebben we nog een stukje waarvoor ik een beroep ga doen op Wikipedia:

A plot twist is a literary technique that introduces a radical change in the direction or expected outcome of the plot in a work of fiction. When it happens near the end of a story, it is known as a twist or surprise ending. It may change the audience's perception of the preceding events, or introduce a new conflict that places it in a different context. A plot twist may be foreshadowed, to prepare the audience to accept it. There are a variety of methods used to execute a plot twist, such as withholding information from the audience or misleading them with ambiguous or false information.

Wat er in de twist gebeurt boeit me geen ene moer en het verandert dus ook niet mijn perspectief op wat er al gebeurd is. Kortom, een plot twist slaagt enkel en alleen als je het publiek in je greep houdt maar dat was gewoonweg onmogelijk op dit punt.

Lieve hemel, wat een saai en irritant gedrocht is Sabotage. Alleen Fury kan ik van deze regisseur wel waarderen maar ik ben zomaar bang dat die bij herziening alleen maar tegen gaat vallen.

Voorlopig een vier. Wat een sfeer! Niet dat de film zó moeilijk te begrijpen is, maar ik snap hem nog niet helemaal. Het was een beetje druk toen ik hem keek, en daardoor kwam het niet helemaal over. Maar ingrote lijnen snapte ik hem.

Volledig origineel was de film niet, maar héérlijk vreemd! lekker creepy en je vraagt je constant af wat er aan de hand is. De cliché's waar Gotti het over heeft waren er inderdaad, maar deze waren absoluut NIET storend! ze verdronken een beetje, hoewel ze aan de oppervlakte nog wel zichtbaar en herkenbaar waren.

Voorlopig vier punten.

Vreemd, dat had ik echt niet verwacht in een film als deze, 'teveel' plotwendingen. Maar je hebt inderdaad gelijk. In grote lijnen was de film al redelijk te voorspellen, mijns inziens. Maar vermakelijk was ie wel.

Ik vind het ook jammer dat het kat-en-muisspel na de pauze gewoonweg niet meer boeide. Ik hou wel van de vindingrijkheid en vernuftigheid van zowel opjager als opgejaagde in films maar hier was dat al vrij snel voorbij. Maar goed, ik had ook niet een niveau á la No Country For Old Men verwacht, moet ik zeggen.

Tja, over zoiets flinterduns valt niet heel veel meer te zeggen. De actie maakte het een leuk wegkijkertje en ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat Ted ook één van de gehersenspoelde Amerikaans-Russische kinderen was maar dat doet de film niet echt in aanzien stijgen. 'De trailer was beter'. Ik vraag me af of r nog een vervolg komt en ben eigenlijk van mening dat er zoveel meer in had kunnen zitten als ze van dit plot een TV-serie hadden gemaakt.

Jammer.

De blik die het hoofdpersonage op haar land heeft lijkt meer een Westerse te zijn. Maar voor hetzelfde geval is zij iemand die niet tegen onrecht kan, een sentiment dat ook opgaat voor de Indiase bevolking. Die protesteren massaal tegen de lakse overheid, zowel in deze film als in het echt.

Echt naar om te zien dat de wet op papier zo'n mooi gegeven is, maar geen ene reet voorstelt in het echt. Hier verandering in brengen is onbegonnen werk, hoeveel hoop en motivatie je ook hebt. Lees mijn volledige recensie hier.

Allemachtig, deze drek heeft destijds de bioscoop gehaald in de Verenigde Staten! Niet alleen halen Cameron en Doane alles uit de kast om wat krom is recht te lullen, er gebeurt daadwerkelijk niks in dit gedrocht. En kwalitatief is het gewoon ook helemaal niks, nog niet eens TV-waardig. Ik weet dat films ook wat terughoudend kunnen zijn en dat visueel niet alles van het scherm hoeft te spatten voor de gehele speelduur, maar de manier waarop de walgelijke uitleg van waar de Kerstman, bomen, versieringen, cadeaus en dergelijke vandaan wordt op de meest levenloze manier in beeld gebracht. M'n Lief en ik zijn dol op slechte films kijken, maar we dachten de bodem van de ton reeds te hebben bereikt. Gisteravond bleek dus dat dat kreng een behoorlijk stuk dieper is dan we dachten.

Wow! Aanvankelijk was de film nogal traag, maar dat kwam juist weer zo goed overeen met de situatie van Jean-Dominique, dus vervelend was dat niet. Als je ook maar een beetje geduld hebt, is het niet kunnen identificeren met Jean-Do gewoonweg onmogelijk. Het laat ook heel mooi zien over welke dingen je allemaal gaat nadenken als je in een dergelijke positie zit. Sommige dingen in je leven worden zo triviaal. Ik heb me weleens geprobeerd voor te stellen hoe het is om verlamd te zijn, om helemaal niks te kunnen. Deze film voegt aardig wat aan dat beeld toe. Zeer meeslepend, tragisch, maar oh zo prachtig.

Op een gegeven moment in de film wist ik gewoon precies hie ie af ging lopen en ik had nog gelijk ook! Wel mooi in beeld gebracht. Goed geacteerd, natuurlijk. Maar ik geef momenteel een 3, waardoor, zag ik net, deze film een plaatsje zakt (van 9 naar 10) in de top-250, wat liefhebbers van deze film me natuurlijk niet in dank zullen afnemen. Sorry!

Maar ik zal 'm nog eens kijken en mijn mening herzien.

Het spijt me, maar deze opmerking snap ik echt van geen enkele kant. Ik bedoel, je kunt je afvragen waarom die kleur erin zit en je bent niet stupide als je niet gelijk het waarom snapt. Maar zeggen dat 't 'dom' is?? Kom op!

In de film is het meisje met de rooie jas het grote keerpunt dat Schindler het lijden van de joden doet inzien. En in de wijde shots zou ze onzichtbaar zijn als ze in het zwart-wit zou zijn uitgebeeld. Het is belangrijk dat je je telkens realiseert dat Schindler het meisje gadeslaat, vandaar dat haar jas in de film ingekleurd is. Verder hebben de joden natuurlijk jaren in duisternis en angst geleefd. Feestdagen waren verboden en in de fabriek van Schindler mochten ze weer een beetje zichzelf zijn. Joden. Mensen. Ze mochten hun Sabbat vieren en de oorlog liep ook nog 'ns ten einde. Er kwam weer een beetje kleur in hun leven, een sprankje hoop, wat symbolisch is uitgebeeld dmv de gekleurde kaarsvlammen.

Het blijft natuurlijk een indrukwekkende film, maar The Pianist was in het maken van een impressie nog beter. Dat kan komen omdat ik net het boek uitheb. Schindler's Ark, bedoel ik. Meteen daarna zag ik, vanochtend, de film en zag een heleboel gebeuren wat natuurlijk ook in het boek voorkomt. Ik zag ook een heleboel niet wat wel in het boek voorkomt, maar er misten geen essentiële stukken aan het verhaal.

Dit is niet zo'n film waarvan de historische feiten zijn verdraaid met het oog op de entertainmentwaarde. Die heeft de film niet eens. Nou ja, OK, op sommige ogenblikken is er natuurlijk wel humor en, hoe wreed en afschuwelijk ook, de manier waarom Ralph Fiennes Amon Goeth neerzet is behalve fenomenaal ook deels wel komisch; de Brits/Canadees/Amerikaanse castleden gebruikten een Duits en/of Pools accent, wat ook nodig was om geloofwaardig over te komen; als ze nou heel Brits of Amerikaans zouden spreken zou dat de film enorm in waarde doen dalen. Maar in het geval van Amon Goeth, die klinkt dus vaak nog grappig ook, zeker als ie rondgeleid wordt door het in opbouw zijnde Auschwitz (of was 't nou Plaszów?) en men wil weten of ie nog vragen heeft: 'Ja, whai ist ze top daun? It's fahking freehzing!'

De film laat zien dat het boek multi-interpretabel en dat het misschien een wat gekleurd beeld laat zien van Oskar Schindler. Spielberg wilde duidelijk niet hetzelfde doen, vandaar zeker de keus hem in zwart-wit te maken. Meestal worden in Hollywoodproducties die historische feiten/personen behandelen, de personages een beetje opgesmukt en aardiger gemaakt zodat het publiek zich beter met een karakter kan identificeren. Hier is het andersom; Schindler is in het boek een stuk sympathieker, maar deze is dan ook direct gebaseerd op de getuigenissen van de Schindlerjuden. De film is wat neutraler. Volgens het boek was Schindler van begin af aan al tegen het nieuwe naziregime en dus ook tegen het systematisch vernietigen van joden en andere minderheden. De film zegt niet zozeer dat dit zo anders is, maar hij zag de joden in eerste instantie als goedkope werkkracht, die in een situatie als deze toch geen betere aanstelling zou kunnen krijgen. Iedereen blij, dus. Pas gaandeweg begon hij zich in te leven in zijn werknemers en besloot er zoveel mogelijk te redden.

Is dit mijn interpretatie? Of hebben Spielberg en Zaillian andere bronnen aangeboord die hen een iets objectiever beeld van Schindler hebben geboden? Hoe dan ook, het heeft ervoor gezorgd dat de film geen zielloze en van betekenis ontdane heldenverering is geworden.

Toch een halfje eraf, omdat ik het boek toch een stuk indrukwekkender vond. Maar ja, dat kun je de film niet kwalijk nemen, het is immers onmogelijk om álle afzonderlijke verhalen die de roman vertelt te verfilmen, want daarvoor heb je een hele langlopende TV-serie nodig.

Ode aan de ontsnapping! Op heel veel manieren kan ik me identificeren met Stéphane. Ik kan fantasie en realiteit gelukkig nog wél onderscheiden, ook al zou ik op momenten anders denken . En ook zijn onbeantwoorde liefde en zijn onvermogen hier goed mee om te gaan komen me bekend voor, En dan worden al deze elementen samengevoegd in een waar kijkfestijn!

Het leuke is ook dat het Stéphanie, gespeeld door Gainsbourg, helemaal niet zo knap is. Nou ja, niet knap; ze heeft geen fotomodel hoofd. Ze ziet er heel 'gewoon' uit en dat mag ook wel 's! In Hollywoodfilms zien alle mensen er zo 'perfect' uit, maar eigenlijk zijn dat ballonnen waar je zo doorheen prikt. Hoe onbedoeld misschien ook, Gainsbourgs uiterlijk maakt deze film realistisch en dat nog wel in een film waar de grens van realisme en verbeeldingskracht niet duidelijk zijn ! Hoe ironisch!

Ik hou van films/verhalen over mensen die 'anders' zijn. La Science des Rêves spant hiermee wellicht de kroon, omdat Gondry er perfect in geslaagd is de binnenkant van het hoofd van zo'n dromer vast te leggen. Of eigenlijk is dit natuurlijk niet het brein van Stéphane, maar dat van Gondry zelf. Zou deze film iets autobiografisch in zich hebben? Zou me niks verbazen.

Niet alleen op persoonlijk vlak, maar ook vanwege de prachtige prestatie van Bernal is Stéphane een karakter waarmee ik mij helemaal kan identificeren. Ik vond het ook aandoenlijk om te zien hoe hij zijn zielsverwant ontmoet en hoeveel hij met haar gemeen heeft. De hoofdkarakters worden naast Stéphan(i)e perfect aangevuld door Stéphane's irritante collega's Serge, Martine en vooral Guy, prachtrol van Alain Chabat, die ik hiervoor alleen kende als de regisseur en vertolker van Julius Caesar in Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre. Maar dankzij deze twee films ben ik nu al dol op de man en zou graag meer van hem zien!

Ik vond ook het einde van de film een groot pluspunt, In eerste instantie nogal plotseling, maar eigenlijk ontzettend logisch. Bovendien ligt hier niet het cliché van 'and they lived happily ever after', althans, dat wordt in het midden gelaten. Maar daar de film over dromen gaat, hoe kan deze dan beter worden beëindigd dan met Stéphane die in slaap valt?

Ik heb het nog niet gehad over de prachtige droomsequenties. Mijn dromen zien er wellicht wat anders uit, maar toch klopt het. Dromen zijn namelijk vaak een beeld van de werkelijkheid dat ietwat scheef getrokken is en waarin de mafste dingen doodnormaal zijn. Ik heb al eerder films gezien waarin dit op een passende manier naar het scherm is vertaald, maar Gondry's visie klopt ook, hoe verschillend misschien van anderen als Veit Helmer's Tuvalu (ook een aanrader voor mensen die van deze film kunnen genieten!).

Om kort te gaan is La Science des Rêves een heerlijke en ontzettend lieve film en de ultieme ode aan de grenzeloze verbeeldingskracht. Vierenhalve punt.

Je kunt dit niet eens een behoorlijke whodunnit noemen! Ik zag laatst ook weer een stuk; BAR SLECHT!!! Niet serieus te nemen! Oké, er zitten een aantal grappige stukken in, maar als je kijkt tot welk genre deze film zou moeten behoren, dan is deze film het absoluut niet waard. Het enige waarvoor deze film goed is, is om geparodieerd te worden.

Tja, dit soort films moet je echt liggen. Ik kon niet slapen en ben deze film gaan kijken. Allereerst bekeek ik de trailers van andere releases die op het schijfje stonden en dan merk je meteen een cultuurverschil; ik kon niet echt een lijn in deze previews ontdekken, namelijk. OK, goed, die mis je ook wel in trailers van Westerse releases uit de jaren '70 -en soms '80 zelfs nog. Normaal gesproken is een trailer een opsomming van een verhaal en laten de beelden hier ook iets van zien; deze zijn in samenhang met de voice-over. Maar een samenhang kon ik hierin niet gauw ontdekken.

Ik keek deze trailers om me voor te bereiden op de film die ik zou gaan zien -ik heb overigens de trailer van Seppuku zelf níet bekeken. Pas ná het zien van de hoofdfilm.

Seppuku -of Harakiri- zelf, nu. Het vertelt echt een prachtig verhaal, maar is helaas behoorlijk traag. OK, ik was moe op het moment dat ik de film keek. En gaandeweg kon het tempo me niet meer zo boeien; ik kon me steeds beter inleven in de personages en de situatie. In eerste instantie was die absurd, maar naarmate de film vordert werd deze steeds geloofwaardiger. Wat ik erg leuk vond, was hoe in het begin al de rollen werden omgedraaid. Ik hield Tsugumo eerst ook voor een bedrieger, maar zijn onverschillige reactie op het verhaal van Chijiiwa bracht me geheel uit balans, op een positieve manier. Ook de ontknoping zag ik niet aankomen; ik vermoedde dat de drie Samoerai die zich hadden ziek gemeld waren aangestoken met TBC na hun bezoek aan het huis van Tsugomo! Ook de epiloog vond ik veel toevoegen aan het verhaal.

Er zitten enkele hele mooie plaatjes in de film. Ik ben oprecht blij dat de film in zwart-wit is geschoten, daar ik daar de laatste tijd steeds meer idolaat van word. Ook de bij tijd en wijle psychedelische muziek is prachtig!

Ondanks dit alles duurde de film me iets te lang; het is ook niet echt mijn genre, de samoerai-film. Toch kom ik nog op een voldoende uit.

Altijd leuk als je twee personages hebt waarvan je niet weet voor wie je sympathie moet hebben. Natuurlijk snap ik uiteindelijk dat Carver alles verloren heeft aan een bevel van Gideon, iets wat de omscrhijving van de DVD-hoes en die hier op MovieMeter al dels verklapt. Dat vind ik eigenlijk teveel info; zeg liever gewoon dat de reden waarom de een jacht maakt op de ander gewoon geleidelijk aan steeds duidelijker wordt. Maar het kat-en-muisspel an sich is al een streling voor de zenuwen. Hoe vernuftig de een probeert de ander te misleiden en hoe de ander het spoor bijster is en later toch hervindt.

En er zit meer achter de film dan je zou denken, wat Verhoeven al aangeeft. Charon had ik niet helemaal door maar de oorsprong van zijn naam verbaast me eerlijk niet, klopt wel goed. Logisch; zowel Gideon als Carver moesten betalen voor hun 'overtocht'. En dan Hustons karakter; haar naam had ik niet door maar de film maakte mij al goed genoeg duidelijk dat ze de Duivel moest voorstellen. En uiteindelijk staan beide mannen voor een keuze; eeuwige verdoemenis of vergiffenis. deze laatste optie blijkt de enige uitweg uit de hel/woestijn waarin ze zich bevinden.

Ik hou wel van zo'n filosofisch tintje. Hierop was ik niet voorbereid, wel op de scène waarin Gideon uit de maag van zijn paard springt, dankzij de dikke spoiler van mrron hierboven, die op dat moment nog niet tussen tags stond. Bedankt, Slimmerd!

Cool, heel cool, heel cool!! Geweldige parodie op de Realityshow, op een geweldige manier in beeld gebracht. Alles is ook zo lekker overdreven opgezet, net als in die realityshows, perfect gewoon!

Ook al die aankondigingen en terugblikken en vooruitblikken en zo, aan alles is gedacht. Dit is een aanrader voor mensen die net als ik iets tegen realityshows hebben. Alhoewel, voor die mensen lijkt deze film er misschien wel iets teveel op, omdat het er ook zo op lijkt.

Verder ben ik het enorm eens met de mening van Djelle hierboven, ik was ook al van plan een wat langer stukje te schrijven, maar dan zeg ik zo veel dubbel !

Ik wilde deze film eigenlijk zien omdat ie een beetje lijkt op Battle Royale, inderdaad. Een vriend van me had 'm laatst op TV gezien en zei dat ie heel cool was en ik kocht 'm gisteren op een vlooienmarkt. Drie vijftig, op DVD, koopje!!!

Ja, kortom: een geslaagde en kritische satire!

Wow! Dit leek me eigenlijk wel een verhaal voor Tim Burton om te verFilmen, maar ik krijg nu de indruk dat zelfs híj het niet beter had kunnen doen! Ik heb slechts het eerste deel van deze reeks gelezen, jammer dat ik ter voorbereidingen de anderen niet ook heb gelezen. Maar daardoor bleef er een beetje verrassing inzitten ! Het einde van de Film is bijvoorbeeld het ietwat aangepaste eindevan het eerste Boek, von'k wel leuk.

Prachtige production design, mooi acteerwerk, ik zou haast fan worden van Jim Carrey ! Ik heb zijn Films altijd cool gevonden, maar deze rol is écht voor hem weggelegd! De Film is overigens wel wat komsicher verteld dan het eerste Boek, vond ik wel aangenaam. Dat Sunny ook werd ondertiteld vond ik een groot pluspunt ! Best hilarish af en toe: "Er komt hier iemand uit het Gekkendorp! Ja, de Burgemeester van het Gekkendorp!"

Het deed allemaal ietwat Tim Burton-achtig aan, maar een kopie durf ik het echt niet te noemen! Ik vind Tim Burton een Grootmeester, maar ik denk zelfs bijna dat als híj de Film had gemaakt, de Film minder zou zijn geweest.

'n Vijf.

Tarantino? Mwoah, alleen de eerste scène moest daar denk ik expres aan doen denken, verder vind ik die vergelijking nogal ver gezocht. Ook vind ik persoonlijk dat McDonagh zich wel degelijk goed weet te onderscheiden van vakgenoot Guy Ritchie.

Hoe dan ook. Mijn verwachtingen werden wat ingeperkt door de manier waarop deze werd vergeleken met In Bruges maar viel ie dan ook tegen? FUCK NO!!!! Ik ben DOL op deze film! Geweldige karakters, dialogen en geschifte scènes en daarmee doel ik ook voornamelijk op die in de hoofden van Marty en Billy! Fenomenaal! Boeiend en lollig van begin toyt eind, ik voelde een connectie met Seven Psychopaths!

Mijn volledige recensie lees je hier. Hierzo. Klik...! KLIK DAN!!!!

Lastig hoor, hier een stem aan geven. Het heeft veel weg van een documentaire, maar dan moet je wel maar net de mensen vinden die exact zo over dit onderwerp denken en die discussies vastleggen. Is film het juiste medium om dit soort discussies te voeren? Een speelfilm nog wel?

Dat gezegd hebbende zijn de perspectieven uitdagend genoeg om te boeien en het idee dat je iets hebt opgestoken zodra je de zaal verlaat. Het pratendehoofdenargument – hm, mooi Scrabble-woord – van mrklm is absoluut geldig en relevant, maar de inhoud vind ik alsnog prijzenswaardig.

De rest van mijn mening heb ik hier uiteengezet.

Natuurlijk is het over the top, het is denk ik meer een persiflage op actiefilms waarin de meest onmogelijek stunts worden uitgevoerd en waarin de verschrikkelijkste one-liners worden uitgesproken. In die opzet slaagt de film wel, de actie blijft vermakelijk, maar de formule wordt zo vaak herhaald, dat het saai wordt. En minder lachwekkend. Welleuk geacteerd, en leuke karakters! Maar als de film nog iets korter was (hoewel ieal niet eens erg lang ís), was ie beter.

En twee en half. M'n broer vond 'm echter helemaal geweldig, en is verbaasd om mijn lage score .

Hier kan ik me enigszins in vinden. Slechte voorbeelden uit het buitenland -behalve Slovenië - krijgen we niet te zien. En inderdaad, objectief zijn de films van Michael Moore nooit, zeker niet met de ondertoon waarmee hij zijn beelden brengt. Freud geeft al aan dat je mening erg door Moore wordt gestuurd, maar dat gaat wellicht zo gemakkelijk omdat hij een Amerikaan ís.

Objectief of niet, uit de film blijkt wel dat er inderdaad een strijd bestaat in het Amerikaanse zorgstelsel om de patiënt te weren en zo geld te besparen. Keer op keer komt de film met feiten -wellicht aangedikt door Moore, maar toch- die mijn mond steeds verder deden openvallen. De verhalen van de patiënten zijn hartverscheurend en het is ongelooflijk dat Amerika op #37 staat van de World Health Organization, een ranglijst van zorgstelsels. Natuurlijk zijn de Amerikanen eigenlijk net als The Party in George Orwell's Nineteen Eighty-Four en proberen ze het volk, 'the Proles', arm en dom te houden. Maar dan nog!

Daarnaast hou ik erg van Moore's stijl, volop metaforen met oude filmbeelden en andere visuele grapjes. Wellicht rommelt de man wat met de feiten, maar toch kan ik zijn werk alleen maar waarderen.

Oh my GOD, deze film is stom! Als klein jochie vond ik 'm nog wel leuk, maar in de jaren daarna als ik eraan terugdacht kwam steeds meer in me op hoe belachelijk dit vehikel toch is. En dankzij The Nostalgia Critic ben ik weer helemaal tot op detail in de hoogte hoe ziek dit product is en tot welke onpeilbare diepten dit wanproduct afdaalt.

Dagdromen is OK, maar dit is gewoonweg ENG!!!

Ik ben niet héél erg bekend met The Simpsons, maar ik ben wel dol op deze humor! De grapdichtheid was perfect en de film werd dus nooit saai. Wel jammer dat veel grappen al in veel previews te zien waren! Maar wel vreemd dat zo'n succesvolle serie niet eerder verfilmd is.

Ik geef een vier en 'n half.

Tja. Leuk niemendalletje. Maar behoorlijk leeg, toch. Het concept is best tof - hoewel weinig origineel, er bestaan al zat verhalen waarin de Kerstman dood en verderf zaait. Toch boeien de personages te weinig om emotioneel betrokken te blijven en dat maakt het eindresultaat weinig bevredigend.

Jammer. Er had zo veel meer uit dit idee gehaald kunnen worden.

Oh My God!

Hij staat er wél op! Het is zo lang geleden dat ik deze zag, op Villa Achterwerk, dat waren nog 's tijden ! Had je veel van die Scandinavische films, onder andere eentje over een grafheuvel.

Het enige wat ik nog over deze film weet is dat die jongen inderdaad gepest werd, dat ie een mes in het water gooide en er later eentje kreeg tijdens een soort schoolreisje -kan een flashback zijn- en dat ie dankzij dat mes de pestkop van de klas weet te redden. En dat ie op bezoek gaat bij een Kaal Spook, in een soort monnikenhabijt.

Zou deze graag herzien, uit pure nostalgie !

P.S.: Is deze film nog maar zo jong?! Dan was ie nog niet zo oud toen ik hem zag en naar mijn herinnering leek ie eerder in de jaren tachtig of zeventig zelfs gemaakt te zijn !

Enigszins jammer dat het geen vervolg is op Quantum of Solace maar voor de vijftigste verjaardag van de reeks snap ik dat ze gaan voor een stand-alone film, die me absoluut niet teleurgesteld heeft!

Wel of geen Bondfilm, James zat erin, naar mijn mening wederom fenomenaal neergezet door Daniel Craig en ik ben zo ontzettend blij dat ze voor zo'n onconventionele aanpak zijn gegaan, qua plot! Alleen mochten die eikels in de zaal wel hun smoel houden en effe BUKKEN als ze tijdens de climax bier gaan halen en dan ook de DEUR ACHTER ZICH DICHT DOEN!!!! Tering Jantje!

Hoe dan ook, ik heb een recensie geschreven voor de Leeuwardse site Suksawat die hier te lezen is.

Jeeeej, zestienhonderdste bericht !

Een beetje lage waardering hier, maar dat komt waarschijnlijk voornamelijk omdat dit niet zozeer de verfilming van een toneelstuk is, dit is gewoon een toneelstuk. Maar dan met camera's erbij en op een wel heel bijzondere locatie. Althans, Andrew Wyke ontving het privilege om in het huis van James Bond te mogen wonen.

Ik moet zeggen dat een boel dingen voorspelbaar waren: Milo was niet dood omdat je geen kogelwond op zijn lichaam zag, noch bloed op de vloer/muur. Dat Milo eigenlijk Harry Black was, kon je al merken aan het feit dat je niet meteen zijn gezicht mocht zien. Ik vond dat al verdacht. Bovendien kon je heel goed zien dat zijn snor was opgeplakt, maar je kunt het pas echt goed zien aan iemands ogen. Duurde een tijdje voor ik die goed in mijn vizier had.

Maar de manier waarop alles daarna uitpakte was best wel een verrassing. Ik zou denken dat ze zouden proberen elkaar te vermoorden, maar dit zag ik niet echt aankomen.

Het acteerwerk is meer theatraal dan goed voor een film, maar dat vond ik hier wel passen. Het leek soms wel alsof beide mannen autistisch waren, zo spraken ze langs elkaar heen en hadden ze zoveel woorden nodig om iets simpels uit te leggen, maar dat maakte het voor mij juist aantrekkelijk. Ik vond de dialogen erg goed en Caine en Law waren perfect op elkaar ingespeeld.

Het belangrijkste werk van Boyle heb ik gezien. Althans, al hetgeen hiervoor, is dat voor veel mensen nog relevant te noemen na deze film? Ikzelf zou daaraan haast gaan twijfelen, terwijl Danny één van mijn favoriete regisseurs is! Daarom wilde ik Slumdog Millionaire ook in de bioscoop zien. Alleen draaide ie niet in Drachten. k wilde hem dan maar in Groningen, Leeuwarden of waar dan ook gaan zien met mijn vriendin, maar dit kwam er helaas niet van.

Anyway, toen ik met mijn pleegbroertje naar de bioscoop zou, bleek deze film opeens in het aanbod van de bioscoop in Drachten te zitten ! Ik schotelde hem een aantal keuzes voor en zijn oog viel gelukkig op Slumdog Millionaire, zonder aandringen mijnerzijds ! Dus gisteravond was het zover. Eindelijk zou ik gaan zien waarom een film van mijn idool, Danny Boyle, zoveel gouden beeldjes in de wacht heeft gesleept.

Mijn ouders en broer hadden hem allemaal al gezien, maar géén van hen had me kunnen voorbereiden op het genie wat we zouden gaan aanschouwen! Mijn God! Dan denk je een kunstenaar (regisseur in dit geval) een beetje te kennen, kan ie nog zo innovatief uit de hoek komen! 'My dear Danny; Boyle's really are amazing creatures. You can learn all there is to know about their style in a month, and yet after some seven films they can still surprise you .'

Want er was me al een beetje verteld wat ik van de film zou kunnen verwachten. Bovendien had ik de trailer gezien. Maar het eindresultaat overtreft mijn stoutste dromen, zelfs na alle lovende kritieken had ik nooit verwacht dat Slumdog Millionaire me zo zou weten te raken. Boyle's laatste project maakte namelijk ontzettend veel emoties bij me los, daar het verhaal van Jamal vaak humoristisch is en aandoenlijk,maar ook ontzettend tragisch. Ik zat echter niet op het puntje van mijn stoel; nee, ik werd volledig het scherm ingezogen, de wereld had opgehouden te bestaan en ik rende door de straten van India en werd verhoord op het politiebureau en voelde alle ogen op me gericht terwijl ik vragen moest beantwoorden voor een 'miljoenenpubliek' in de TV-studio.

De gebruikelijke stijl van Danny Boyle, was die aanwezig? Ik miste hem al een beetje in Sunshine, geloof ik. Hoewel, 'missen' is niet het juiste woord, want hij ontbrak dan wel maar nodig was ie ook niet. In beide films. Maar het kan ook zijn dat de omgeving waarin de film zich afspeelt zo verschilt van zijn voorgaande projecten dat gewoonweg alles onherkenbaar wordt. Of dat deze setting veel toevoegt aan de stijl en er helemaal in opgaat.

Verder moet ik nog kwijt dat de casting en de muziek ook perfect waren. Ik wil hier nog veel meer over kwijt, maar ik ben zo bang dat ik uit 't ook verlies wat nou wel spoilers zijn en wat niet dat ik deze unieke ervaring nog voor mensen ga verpesten. Mijn broertje vroeg zich al af hoe je de film nou eigenlijk zou moeten omschrijven en dat is nog steeds een kwestie waar ik onmogelijk een antwoord op kan geven. Hopelijk wordt het met bovenstaande tekst een beetje duidelijk .

De eerste Volle Vijf Verdiende Punten die ik in lange tijd gegeven heb!

Grimmig, rauw, pijnlijk, ontroerend en zo kan ik nog wel meer superlatieven verzinnen die hier van toepassing zijn. Murphy's spel en de trage opbouw weten te hypnotiseren en mee te slepen.

Mijn volledige recensie lees je hier.

Met de reactie van Nightbreed (zeker de eerste twee zinnen) kan ik het onmogelijk oneens zijn. Toch gebeurde er niet heel veel onverwachts! OK, OK; ondanks mijn eigen ervaringen met autisme had ik niet de -op het eerste gezicht- onverschillige reactie van Linda verwacht, maar dat is wat de film ook erg interessant maakte. Toch is het een erg mooie contradictie: een man voelt zich verantwoordelijk voor de dood van een meisje dat hij niet kent en de moeder van het kind leeft verder alsof er niks aan de hand is en is eerder uit het veld geslagen als je haar keuken betreedt! Ik had een beetje gevreesd voor een sequel op Rain Man, maar er werd in deze film erg weinig over autisme uitgelegd. Dat was sowieso ook niet nodig, maar ondanks dat was ik er erg blij mee.

En dat een film met een dergelijk dramatisch gegeven nog af en toe zo humoristisch kan zijn, zorgt ervoor dat ie niet meer stuk kan!

Vier en 'n halve punt.

Ja, maar die voorspelbaarheid zit in heel de film, niet alleen het einde.

Toch is er dankzij het spel veel om van te genieten. Stamp, Redgrave, Arterton en de rest weten te overtuigen en mee te voeren, waardoor cliché's kunnen worden vergeven. Tenminste, als je de film één keer ziet, ik heb geen idee of ie na meerdere malen kijken in stand blijft.

Een uitgebreidere recensie lees je hier.

Meeslepend! Ik had voor ik de film zag en ook voor mijn moeder 'm kocht al wel gelezen over Sophie en Die Weisse Rose. Ik wist eigenlijk ook al wat er zou gebeuren. En als je dat alles al weet, heb je wel een film nodig die de boel een beetje geloofwaardig overbrengt en die je een beetje meeneemt.

Als mensen deze film niks vinden, hebben ze waarschijnlijk de hoop gehad een boel veldslagen te zien, daar de film natuurlijk gaat over de Tweede Wereldoorlog. Maar er was ook het politieke deel aan de oorlog. Zelfs geweldloze acties zoals die van Die Weisse Rose werden gewelddadig de kop ingedrukt.

Als ik de film zie, zie ik de jonge levens van mensen die zoveel meer hadden kunnen zijn en doen, maar die vroegtijdig beëindigd werden omdat ze stierven voor hun idealen. Natuurlijk is dat sowieso erg, als je terecht wordt gesteld terwijl je eigenlijk heldhaftig bent en doet wat vele anderen zouden willen maar niet durven, maar zo'n leeftijd; Sophie stierf op mijn huidige leeftijd! Dan komt het allemaal nog iets dichterbij, ook al is get (in tijd) allemaal zo ver weg. Wat me ook erg aangreep was de partijdigheid van de rechtszaak. Dat zou me niet hebben mogen verbazen, maar ik had er effe geen rekening mee gehouden. En zo fel en kwaadaardig alshij reageerde! Had ik ook niet verwacht. Het was geen proces, slechts een formaliteit. De zaak deed me eigenlijk een beetje denken aan die van George Stinney.

Aan het einde van de film, het afscheid van de ouders en dat van haar vrienden, greep me zo aan, dat ik er tranen van in m'n ogen kreeg.

Prachtige film.

Met zo'n extreem beperkt budget - naar ik begreep bestaat een groot deel van de cast uit vrijwilligers - en zo'n bizar uitgangspunt vind ik dat Spaghettiman er precies zo uitziet en exact zo verloopt als zou moeten. De hele houtje-touwtje esthetiek past perfect bij de opzet, het plot, de personages en de setting. Oh, en bij de persoonlijkheid van de protagonist, laten we die vooral niet vergeten! Die gast is zo zelfzuchtig en gierig dat het uiterlijk van een film die veel meer kost hier absoluut niet op zijn plaats zou zijn.

Alles hieraan is 'net niet'. En dat moet ook. Het is niet serieus bedoeld, laat staan dat de film gemaakt is om te wedijveren met Marvel dan wel DC. En toch vind ik 'm narratief behoorlijk goed in elkaar zitten voor z'n genre en stijl. Hoe Dale afglijdt in de schaduwen om van Clark een held te maken, ook al moet hij daarvoor zijn droom om politieagent te worden opgeven vind ik heel mooi uitgewerkt. En toch hoef ik er geen tranen om te laten, omdat je Spaghettiman met een flinke korrel zout moet nemen. Liefst gecombineerd met popcorn. Of pasta.

Daarnaast vind ik de film hilarisch. Ik beloof jullie, mijn waardering zou hetzelfde zijn geweest als het gemiddelde hoger had gelegen, dus ik heb niet expres hoog gestemd om het gemiddelde op te krikken. Zodra je de kans krijgt en je verwachtingen niet al te hoog hebt staan, grijp dan een bord pasta, een papieren zak, een kapotte magnetron en geniet.