Opinions

Het verhaal is niet bijster origineel. Het heeft wat weg van Harry Potter en The Lord of the Rings met het oog op het feit dat het boek vernietigd moet worden en is zeer geschikt voor een familiefilm, maar deze hebben bewezen origineler uit de hoek te kunnen komen. De opzet is leuk, een huis omringd door allerlei vreemde wezens, maar echt pakken doet de film me niet. De film begint ook veel te snel; waarschijnlijk hebben de makers gedacht de kijker meteen in het diepe te willen gooien en zo samen met Jared te ontdekken wat er in het oeroude huis allemaal gaande is. Maar dat zorgt er alleen maar voor dat het verhaal in een veel te rap tempo verteld wordt en dat we nooit eens lekker stil kunnen blijven staan bij een bepaalde plaats of gebeurtenis -vooral plaats. Daar de sfeer van de film en ook diens creaturen niet verkeerd zijn, had de film best wat langer mogen duren en de tijd mogen nemen.

Een sprookje vermengd met het verhaal van een jongetje die de scheiding van zijn ouders niet kan verwerken. Doet me een klein beetje denken aan El Laberinto del Fauno.

Ik heb me met deze film vermaakt, maar heel veel had deze echter niet om het lijf. Een magere voldoende.

Van mij mag in principe alles. Alleen moet het dan wel een doel dienen.

En dat maakt het voor mij heel moeilijk om deze film te beoordelen. Hoger dan een zes geef ik 'm niet, dat weet ik wel zeker. Waarschijnlijk lager, ik ben er op moment van schrijven nog niet over uit.

Ik ben nog even besluiteloos als vlak na de aanschouwing. Ik zocht de redenen op voor de regisseur en scenarist om Srpski Film te maken en ze zeiden dat ze genoeg hadden van die saaie en politiek correcte Servische films. Daarom besloten ze iets te produceren wat de [inter]nationale filmindustrie op haar grondvesten zou doen schudden. Nou, in die opzet zijn ze geslaagd.

Mijn probleem met het resultaat is echter dat ik vaak het idee had dat alles heel erg geforceerd was; als ik een film kijk, probeer ik in het verhaal te worden meegezogen en een soort onzichtbare participant te worden, die ook geen invloed uitoefent maar er wel bij is. Maar in dit geval zat ik er slechts naar te kijken. Ik was er niet van overtuigd dat dit alles echt gebeurde, mede omdat, als je een close-up van een penis zag, het overduidelijk was dat ze hier een 'replica' hadden toegepast.

En volgens de hoes had ik de 'volledige, ongecensureerde versie' in handen. Nou, 't is niet dat ik heel graag een pornofilm wilde zien maar als je zoiets verschrikkelijks en hards wilt presenteren, dan toon je toch ook de details? Dat was in dit geval meestal niet zo en daarom kon ik ook heel slecht met de film meegaan.

Oh ja. En er wordt natuurlijk een letterlijk pasgeboren baby verkracht, terwijl de moeder daar hartelijk om moet lachen. Nou, in werkelijkheid zou ik zoiets verschrikkelijk vinden maar zoals het hier gepresenteerd wordt lig ik er, om de reden in de alinea hierboven, niet wakker om. Ik heb geen medelijden met animatronics. Wel redelijk knap gedaan, overigens. Met nadruk op 'redelijk'.

En ondanks de tekortkomingen, vind ik het verhaal wel enigszins intrigerend verteld middels de opnamen die Milos van zichzelf vindt. Dat wist me nog een klein beetje mee te sleuren. Maar de 'twist' dat ie uiteindelijk zijn eigen vrouw en zoontje zou verkrachten zag ik al van verre aankomen. Die scène en de nasleep -dus ook het einde waren in staat me nog ietwat te overtuigen.

Komt nog de kritiek van de personages op hun eigen natie bij; dat was gewoon niet subtiel meer en ergerlijk bovendien.

Srpski Film kan best onderhoudend genoemd worden verder; ik zit niet te smeken tot er een einde aan komt maar heel erg nodig vind ik het allemaal ook weer niet. Leuk voor de liefhebbers maar ook weer niks om uit filmzalen, winkels en videotheken te bannen. 't Moet maar net je ding zijn. En het mijne is 't niet.

Ik zag deze film vandaag weer in mijn kast staan. Ik vraag me eigenlijk af waarom ik 'm nog niet ritueel verbrand heb. Blijft een schandvlek op de gehele Star Wars franchise. Ik vind sowieso The Empire Strikes Back de beste film uit de gehele reeks, al is het maar omdat Lucas hem niet heeft geregisseerd. Er zitten in deze film gewoon dialogen ("You'll NOT get away THIS time, Dooku!") waar Hollywood na de jaren vijftig al afscheid van had genomen. Als je een homage wilt maken aan de Fifties, OK. Heel goed. Maar dan is dat in déze film niet op z'n plaats! Ik had zóveel verwacht van deze film, maar niks werd waargemaakt. Alles wat ik te zien kreeg, was een afgeraffeld middenstuk, zwaar gebaseerd op visuele effecten dan een verhaal (is in alle andere delen ook wel zo, maar daar stoort het tenminste niet), waarmee de hele serie afgerond wordt. Nou, joepie. Eindelijk Anakin tot Darth Vader! Wat een afgang...

Ik meen dat het in één van mijn eerdere berichten al staat, maar toch; mijn broer en ik kennen de verheven kunst van het film 'beleven' (zoals ruim de meerderheid van jullie, denk ik). We weten ook precies wanneer we wel en niet iets kunnen zeggen zonder dat je daarmee de belevenis van de ander stoort, daarom vind ik met hem een film kijken altijd erg leuk. We vonden allebei dat we deze film serieus moesten bekijken, bepaalden we vooraf. Maar de film is zo lachwekkend en tenenkrommend slecht, we konden ons humoristische commentaar gewoonweg NIET voor ons houden! Alle gebeurtenissen wáren natuurlijk al anagekondigd; eigenlijk konden we de film redelijk invullen, op de details na, omdat er al een heleboelbekend was. Ondanks dat had ik een interessante film verwacht, maar als er iets gebeurde (Palpatine die transformeerde en de Jedi die werden uitgemoord), dacht ik van: "Gôh, echt? Tjongejonge..." Inleven was ONmogelijk. Jammer, echt jammer. Ik weet dat ik er geen discussie over mag beginnen, maar dat ie in de Top-250 is beland is mij echt een raadsel. Dat was ook DE reden dat ik er veel van verwachtte, maar ja, sinds Hoolicunts en 't eerste deel van Shite-Heads of the Caribbean daarin belandden wil dt blijkbaar niet alles meer zeggen.

Ik heb Star Wars: The Force Awakens destijds niet gezien in de bios, te meer omdat het vaak moeilijk is van een film te genieten als mensen er doorheen jekkeren. Edoch, tijdens mijn laatste twee bioscoopbezoeken (Batman v Superman: Dawn of Justice en Deadpool) viel dat reuze mee. Maar dat terzijde.

Ik heb gewacht tot dit nieuwe deel werd uitgebracht op Blu-ray en man man man, wat werd ik teleurgesteld. Tot op zekere hoogte vond ik de nieuwe karakters wel werken maar hun geringe connectie met het plot en andere toevalligheden zorgden ervoor dat ik niet voldoende gegrepen werd. Bijvoorbeeld the Millennium Falcon, die dan in dat onmetelijk grote universum net moet worden opgepikt door een nog groter vrachtschip dat uitgerekend door Han en Chewie wordt bestuurd. Bovendien: die Rathtars op dat schip verslinden direct alle andere smokkelaars zodra ze die te pakken krijgen maar Finn wordt bewaard voor de lunch, zodat hij wél de kans krijgt om gered te worden? Dit kwam ontzettend onlogisch op me over en was er mede verantwoordelijk voor dat de magie voor mij werd verbroken.

Heel de film behandelt niet alleen vergane glorie, zo voelt het voor mij ook. En niet op een positieve manier. Ik vind namelijk ook de oude personages, zoals Han en Leia, niet goed uit de verf komen. Dat ligt 'm denk ik eerder aan het script dan de cast, hoewel die zich mijns inziens ook niet door de enigszins geforceerde knipogen heen kunnen worstelen. De manier waarop de bekende koppen gepresenteerd worden zorgt ervoor dat mijn interesse wat er in die 30+ jaren is gebeurd me eigenlijk bar weinig kan schelen. En dat was wel de dooddoener. Er doemden ook andere vragen op, zoals:

- Waarom keerde Luke niet eerder terug van zijn zoektocht naar the Jedi Temple, ondanks dat ie via the Force alle onrust wel zal hebben gevoeld?

- Hoe en wanneer en op welke leeftijd werd Ben Solo bekeerd tot the Dark Side?

- Hoe kwam Maz Kanata aan Anakin Skywalker's lightsaber (ook al zei ze dat dit 'een verhaal voor later' is)?

- Wie is Supreme Leader Snoke precies en waar was ie en wat deed ie in de jaren waarin de eerdere trilogieën zich afspelen?

Maar voor mij hebben al deze vragen helaas hetzelfde antwoord: geen idee en boeit me niet.

Ondanks alle audiovisuele pracht en praal en de scènes en karakters die voor mij wél werken (Finn, Poe, BB-8) was Star Wars: The Force Awakens daarvoor voor mij niet bevredigend genoeg. Bovendien vond ik de gebeurtenissen in de film teveel gekopieerd van de oorspronkelijke trilogie, met name natuurlijk Star Wars: Episode IV - A New Hope; in plaats van plannen van the Death Star wordt nu de gedeeltelijke kaart die leidt naar Luke aan een droid toevertrouwd, Rey is een vervanger voor de jonge Skywalker en opnieuw moet er een basis worden vernietigd die de kracht heeft om dit keer, in het kader van wauw-wat-origineel meerdere planeten in één keer te verpulveren!

En ook al was Han nooit een mentor zoals Obi-Wan, ook in dit deel niet, was zijn dood wel vergelijkbaar met die van de Jedi meester van Anakin en Luke. Sterker nog, ondanks dat Solo een favoriet personage van me is, was mijn interesse in de film dusdanig gedaald dat ik door dit verlies niet geraakt kon worden.

Het enige dat ik echt origineel vond was dat Kylo Ren de zoon van Han en Leia bleek en niet die van Luke. Dat had ook niet anders gemoeten. De manier waarop dit werd geopenbaard vond ik helaas te geforceerd, net als de relatie tussen Han en Leia. Die vonden steun in elkaar, in plaats van bitterheid naar malkander. Dat had hun verhaalboog enigszins boeiender gemaakt als je 't mij vraagt.

Je kan er de donder op zeggen dat in het tweede en derde deel van de trilogie steeds één van de hoofdpersonen een hand kwijtraakt, omdat er nog steeds met keiharde maatstaven van herhaling gewerkt wordt.

En dan het slot: dat vond ik veel te pretentieus, dat aanreiken van die lightsaber zonder dat er een woord gezegd werd.

Ik had grote verwachtingen van dit kersverse deel, zeker na het door velen geprezen doch door mij verguisde Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith. Ook al raakt het niveau van The Force Awakens wat mij betreft nergens de clichématige dieptepunten van het chronologische derde deel van de sage, het is duidelijk dat de franchise tot formulewerking vervallen is en de vertelling is er niet veel beter op geworden. Voor mij werkte het gewoon niet.

Heel jammer. Ik heb mijn best gedaan om hiervan te genieten maar ik kwam van een koude kermis thuis.

Ik heb er nooit aan gedacht dat deze film zwaar zou tegenvallen,maar dat ik er ZO van zou genieten was eveneens niet in me opgekomen! Bloody HELL!!!

De cast had zowaar niet beter gekund. Ik weet dat de auteur van het boek dat als basis dient Brits is -hoewel ie vaak in de States verblijft- en was dus bang dat de Amerikaanse accenten van Michelle Pfeiffer, Claire Danes en Robert De Niro de magie zouden verbreken. Bleek echter dat beide dames een mooie Britse tongval hebben aangeleerd en dat het geen ene aars uitmaakt hoe De Niro de taal spreekt! Goed, dat zijn dan weer details.

De opzet van dit verhaal, hoe lieflijk ook, is behoorlijk simpel. Een film als deze moet het dan ook hebben van de uitwerking. En warempel, die werkt fantastisch! Echt een introductie aan deze magische wereld krijgen we niet, we nemen er genoegen mee dat ie bestaat. En dat ís ook genoeg, wat verrassend knap is, daar veel films op dat punt falen omdat ze vanwege een gebrek aan uitleg, hoe gering ook, niet weten te overtuigen. Mr. Magorium's Wonder Emporium is een film die een gemiddelde waardering van me krijgt, simpelweg om het feit dat ik íets meer wil weten over de afkomst van Mr. Magorium en zijn magische speelgoed. Heel de wereld is afgeschermd van Stormhold, dus weten ook Tristan en zijn vader aanvankelijk niet wat zich erachter bevindt. Wij weten dan als kijker al iets meer, maar we worden zo opgeslokt in het verhaal dat het me niet kan boeien wat ik al wel of niet weet of zou moeten/willen weten, zolang ik maar genoeg begrijp om het verhaal te kunnen volgen.

Ik prijs de film enorm om het feit dat er voor eenieder wat in zit; humor, avontuur en -de zoektocht naar- liefde. Zolang het niet op een te clichématige wijze gebracht wordt, spreken alledrie deze ingrediënten mij aan. En clichés zijn er genoeg in deze film, maar ze worden op een prachtige manier omzeild. Omgebogen, zo je wilt; er wordt geen nadruk op gelegd en ze passen in het verhaal, opdat ze niet storen en zo hoort het!

En ook al is het verhaal heel onschuldig, met bloedvergieten dat enkel buiten beeld gebeurt, piraten die geen mensen doden, iets waaraan ik me dood ergerde in die verschrikkelijke Pirates of the Caribbean films, maar wat hier goed past en een reden heeft, als de film even niets te bieden heeft waarnaar je zoekt -bijvoorbeeld avontuur/spanning- dan is er genoeg van iets anders -bijvoorbeeld humor- om je gerust te stellen en te vermaken.

De film zit boordevol karakters om van te houden, omdat ze overtuigend charmant, komisch, goedhartig of juist kwaadaardig en baatzuchtig zijn. Althans, voor een sprookje. Want dat is deze film, natuurlijk.

Visueel is de film eveneens een pareltje. Ik kan eigenlijk weinig minpunten opnoemen, daar het je tijdens de reis waarin deze je meevoert geen moment loslaat. Na het zien van Layer Cake, die ik overigens ook erg goed vond, was ik overtuigd van de regiekwaliteiten van Matthew Vaughn, maar een dergelijk fabuleus prachtstuk had ik niet durven verwachten! Hulde! Hulde!!

De eeuwige jeugd wordt uitgereikt ergens in een bedompt steegje. Hoe mens, maatschappij en media omgaan met ouder worden is al sinds jaar en dag godgeklaagd, maar Coralie Fargeat weert dit met The Substance op treffende wijze uit te vergroten. Fantastische rollen van de twee hoofdrolspeelsters. Hoewel, er is er toch eigenlijk maar eentje...?

Mijn volledige recensie kun je hier lezen.

Eindelijk een film van Danny Boyle in de bios gezien ! En 't was 't waard, méér dan waard! Wat een zenuwslopend spannende thriller was dit, zeg!

Ik vond deze film eigenlijk weinig Boylesk (of is 't Boyliaans?)! Hij heeft zo'n herkenbare stijl in al zijn films, die natuurlijk ook afhankelijk is van de cinematograaf, die Boyle vaak wisselt. En misschien alleen vanwege de uitwerking, maar ook het script van Garland verbaasde me. Ik heb nu alle drie diens boeken gelezen (en van twee daarvan de verfilmingen gezien) en ook de beide titels waarvoor hij het script schreef (28 Days Later... en Sunshine, dus), en al zijn werk bevat een bepaalde beklemming. Dit vormt geen uitzondering, maar wel op een totáál andere manier!

Een spannend scenario, puik acteerwerk, magnifieke score, en tja, Danny Boyle, hè ? Deze - meest belangrijke - factoren bezorgden mij een filmavond om niet snel te vergeten!

Ik geef natuurlijk vijf punten.

Een heleboel vrienden raadden hem me aan dus kocht ik 'm voor een prikkie. En inderdaad, heel veel speciaals is het niet maar ik heb me wel kostelijk vermaakt!

Het is inderdaad weer zo'n got-to-get-laid-comedy maar deze vind ik toch leuker dan American Pie. Goed, die vond ik ook heel tof, toegegeven. Maar toen was ik 15.

Wat ik tof vind is dat de drie hoofdpersonages elk om andere redenen weer heel sympathiek zijn. Seth om het feit dat het een egoïstische eikel is, Evan omdat ie gewoon TE lief, aardig en bovenal naïef is en met Fogle had ik vooral sympathie omdat hij zo'n type mikpunt-tot-in-het-einde-der-dagen is en dat zootje ongeregeld maakt samen een leuke combi.

Verder gaat alles mis wat er maar mis kan gaan en dat is op zich redelijk voorspelbaar maar wel genieten geblazen! Die twee politiemannen maakten het geheel helemaal af. En ook het slot vond ik best goed voor een film als deze: in plaats van een eind-goed-al-goed was het meer bitterzoet, geen klef gedoe tussen de nieuwgevormde stelletjes maar een lichte onzekerheid wat er nu gaat gebeuren en bovendien het directe gemis tussen twee vrienden die elkaar nu wellicht een tijdlang niet gaan zien. Want vriendschap is eigenlijk het hoofdthema van de film, niet seks. En ook al is dat een behoorlijk oudbakken thema, ik vond het in Superbad best aangenaam werken.

Een film die ik niet heel gauw nog 's ga kijken, tenzij met vrienden die 'm nog niet hebben gezien. Ik lag niet continu in een deuk maar heb me wel kostelijk vermaakt.

Ja, geweldig! Lekker camp, net als de ouwe film en

serie van Batman met Adam West! Geweldige

performance van Christopher Reeve, die 'ons

helaas ontvallen is'. Nou ja, dat is erg

sentimenteel, maar effe serieus, ik had wel te

doen met de man, want het was wel degelijk

mogelijk geweest om hem te genezen, de

methode was in de USA alleen onwettig.

Klootzakken. En nou is Bush ook nog eens

herkozen! Maar goed, ik dwaal af...

Zoals ik al zei, is de film lekker camp: ik heb een

beetje het gevoel dat dat ook al zo was toen hij

in '78 uitkwam. Echt gebaseerd op de ouwere

stripverhalen en Reeve speelt echt de Áll American

Hero'. Je moet weten dat ik eigenlijk een hekel heb aan de Amerikaanse regering en ook aan dat stomme, slappe, sentimentele Amerikaanse saamhorigheisdgevoel, The American Dream en dat soort geëikel, dat patriottisme, "America Über Alles!", je begrijpt me wel. Dit vind je ook terug in de nieuwe Spider-manfilms, vooral in deel twee, tenenkrommend was dat! Jemig, dwaal ik alweer af...!

Maar goed, er zitten een paar kleine verwijzingen in de eerste Supermanfilm naar de Amerikaanse trots (in de rest misschien ook, maar die kan ik me niet meer zo goed herinneren). Maar omdat de film alweer wat ouwer is en expres overdreven is, vind ik dat helemaal niet erg: eerder leuk!

Misschien is Superman wel de ultieme stripverfilming: vooral fans van de strips van vroeger zullen deze film erg waarderen. Ikzelf heb niet eens zoveel met Superman als stripfiguur, omdat ie teveel kan. Nee, geef mij Batman maar! Toch bezit ik (ik heb hem nu aan zelfs!) Een T-shirt waar een groot groen glimmend Supermanlogo op staat, met de tekst "Made In Krypton" erboven. En ik heb ook de Special Digitally Remastered Edition van de film in mijn bezit, inclusief de soundtrack van John Williams en acht minuten aan materiaal, in de film verwerkt, die nooit in de bioscoop zijn vertoond.

Maar goed, nog effe de kwaliteiten van de film op een rijtje: deze film is wel een trendsetter, want als een superheldenfilm 'standaard' is, lijkt hij qua verhaal en plot erg op deze film, aangezien deze een van de eersten in zijn genre is. Het is vrij standaard en toch kan dat de pret niet bederven. De film zit vol met actie en is doorspekt met humor. De film is ook erg overdreven, wat het nog extra vermakelijk maakt: Reeve heeft bijvoorbeeld Clark Kent heel goed van zijn alter ego (Superman dus) onderscheiden en ook dit doet hijn wel op een heel overdreven manier, want Clark is wel héél erg stuntelig. Dit doet de film echter alleen maar goed.

Voor liefhebbers van comics is deze film wel een must. Of je hem leuk vind hangt ervan af of je door de vingers kunt zien dat de comics heel erg met hun tijd zijn meegegaan: de film is zeker niet up to date, maar daar niet slechter om

Het verhaaltje in deze film heeft niet zoveel om het lijf. Eigenlijk wel heel erg typisch. Maar de animatie is zo cool! Die van de tekenfilmserie van Batman uit 1992 is wel nog steeds pure nostalgie maar vergeleken bij deze film technisch gezien erg achterhaald.

Ik vond het wel een beetje jammer dat deze film maar zo kort is. Nauwelijks genoeg tijd om er iets echt bijzonders van te maken waar het 't verhaal betreft. Alle bijfiguren hadden maar heel korte rolletjes en driekwart ervan kende ik nauwelijks tot niet en figuren die ik weer wél kende, zoals Bane, hadden van mij een veel groter aandeel in het verhaal mogen hebben. Toch leuk om Kevin Conroy weer terug te horen als Batman !

Heel vermakelijk, goed geanimeerd maar veel te kort.

Ik zat toen mijn broer, zijn vriendin en m'n neefje naar deze film gingen nogal in een liefdescrisis en ging daarom niet mee. Natuurlijk, het had een leuk verzetje kunnen zijn, maar ik was bang dat mijn zwartgalligheid de avond van mijn gezelschap zou verpesten. Toch jammer dat ik dit spektakel niet in de bios heb gezien. En gehoord, trouwens!

Want Johnny Depp is natuurlijk enorm populair, maar ik zat vooral te wachten op de zangstem van Alan Rickman in deze film. Die stelde me niet teleur! Maar iemand met zo'n prachtige spreekstem MOET gewoonweg wel kunnen zingen .

De film heeft een sfeer die je van een Burtonproductie mag verwachten, maar dit keer komt hij met zijn bewerking van een welbekende musical! Liedjes in zijn films -gezongen door de cast, bedoel ik- zijn niet zozeer zeldzaam, dit is echter bijna een opera! En ik lees hierboven veel geklaag over de liederen en de zang, maar met slechts gesproken tekst had deze film nog niet eens half zoveel impact.

Wat ik bijzonder vond was dat de protagonist op een gegeven moment niet meer de protagonist is: je gunt hem zijn wraak op de rechter nog, maar afgezien daarvan gaat hij veel te ver! Je weet ook eigenlijk al bijna vanaf het begin dat dit verhaal geen happy end zal krijgen, althans niet voor Sweeney zelf. Afgezien daarvan vond ik het verhaal echter niet voorspelbaar, behalve dan dat het gezicht van de Ouwe Zwerfster telkens onzichtbaar was en je dus gemakkelijk de conclusie kon trekken dat Mrs. Lovett loog en dit dus Lucy was.

Ook het prachtige contrast tussen de scènes van het 'dagelijkse' London en de picknick-dagdromen van Mrs. Lovett gingen er bij mij als hapklare brokken in. Leuk om toch te zien dat een vrolijker wereld toch lijkt te bestaan in de duistere sprookjes van Burton . En dat zijn de woorden van iemand die dol is op donkere verhalen, mind you!

Het slot van de film vond ik helaas een beetje snel gaan. Goed te volgen, maar de gebeurtenissen volgden zich iets te snel op om een emotionele indruk op me te maken en dat is eigenlijk het enige minpunt dat ik aan heel de productie kon ontdekken. De casting is subliem en alle liedjes worden prachtig gebracht; ontroerend, beeldend en/of humoristisch.

Juist, want deze stonden echt volledig los van elkaar... ?

Gadverdamme, wat een walgelijk brok clichés, deze Swing Kids; uit projectmatige interesse heeft mijn vriendin deze film samen met mij bekeken -zij zag 'm al eerder en had me reeds gewaarschuwd- en dat ik 't overleefd heb is me 'n wonder!

Allereerst, ik weet dat het vaker voorkomt dat een film qua taal niet overeenkomt met de plek waar deze zich afspeelt maar hier vond ik het bijzonder storend. Bij Schindler's List vond ik het wel meevallen. Daar spraken ze ook nog een beetje met accent en Duitse figuranten spraken tenminste Duits. Het resultaat is dan niet perfect maar het is geloofwaardig en irriteert niet.

In Swing Kids sprak iedereen overwegend Amerikaans, met af en toe een Duitser ertussen die zijn/haar beste Engels te berde bracht. En dat vermoordt gewoon meteen de hele film. 'Peter', 'Thomas' en zelfs 'Arvid' worden dan ook nog eens op z'n Engels uitgesproken en dan ben je mij helemaal kwijt, hoor!

Ook was swingmuziek in 1939 nog niet zo'n gevaarlijke bezigheid; er zullen vast invallen en arrestaties zijn geweest maar het was voornamelijk TIJDENS de oorlog dat deze plaatsvonden en er honderden jongeren die zich aan deze door de nazi's verboden cultuur werden opgepakt en afgevoerd. Historisch is de film dus ook niet je-van-het en het had mij juist interessanter geleken als er ook een blik werd geworpen op het begin van de jaren veertig.

Aan de andere kant kunnen mijn vriendin en ik de film hiervoor juist dankbaar zijn, want dat is dan aan ons!

Affijn, de film.

OK, ik zie liever honderd keer deze achter elkaar dan éénmaal Twilight, maar daar is alles dan ook wel mee gezegd. Wat een afgrijselijk sentimentele vertelling! Bovendien heeft Peter mij teveel 'daddy-issues'; constante verwijzingen naar zijn afwezige vader, wat ik veel te vaak in films tegenkom en waar ik me werkelijk DOOD aan erger! En ja, er zullen met zijn pa ook wel afschuwelijke dingen gebeurd zijn, maar dat maakt dit alles niet goed. Sterker nog, het had, evenals zijn post als 'as-bezorger' allemaal heel goed kunnen werken. Met de elementen zelf heb ik geen enkel probleem, maar met die tenenkrommende, clichématige en sentimentele uitvoering wel!

Komt nog die overstap naar de nazi's bij van aanvankelijk Peter maar later juist Thomas. Ook dit is ontzettend ongeloofwaardig in beeld gebracht. Of misschien wel niet, maar ik was mijn geloof in de film op dat punt al volledig kwijt.

Oh ja, dan nog dat Swing Heil! wat steeds geroepen werd. Dat was inderdaad een leus van de Swingjugend, maar die werd voornamelijk geroepen om de Hitlerjugend te pesten. Nu werd het te pas en te onpas geroepen, als in: Kijk, ik heb research gedaan en die jongeren riepen continu Swing Heil! en daar gaan we ons publiek dus ook mee doodgooien! En dan ook nog de toepassing ervan aan het einde van de film, waarin dat kleine kutbroertje van Peter het laatstgenoemde naroept, wanneer deze wordt opgepakt... AAAAARRRGGHH!!!!!!! Ik kreeg direct zin om in mijn POLSEN te kerven, wil je niet weten! En ik ben van nature geen emo, mind you!

Wat een draak, afschuwelijk! De omschrijving aan de achterkant van de Nederlandse uitgave -m'n vriendin heeft de Duitse, maar ik heb die NL-versie wel 's in handen gehad- deed mij de film al niet willen zien met 'n verhaaltje van: Het is een film over moed en vriendschap en ander sentimenteel gezeik waardoor je maar wat graag de dichtstbijzijnde WC-pot vol kotst en leeg lebbert voordat je hond het doet!

Conclusie: ik vond Swing Kids eigenlijk niet echt een leuke film.