Texas, Addio (1966)

Deze vandaag bekeken. Dit was zo'n film, waar over ik lange tijd twijfelde deze aan te schaffen, gezien het mij nog al te Amerikaans van op zet leek. Totdat... ik ergens een mening van iemand las (ik geloof op IMDb of Amazon), die met het waanzinnige idee kwam dat George Lucas zijn eerste Star Wars film op deze Italiaanse western had gebaseerd. Dit leek mij zo vergezocht en maf, dat mijn nieuwsgierigheid meteen was gewekt. Om maar meteen een antwoord op dit laatste te geven: Neen! Die uitspraak is echt pure onzin, al zit er -met veel moeite- wel ergens een zelfde soort onthulling in van de schurk. Dat is dan ook meteen het enige! Wat de film zelf betreft: heel onderhoudend, hoewel meer actie en veel schietpartijen, dan een echt heel erg boeiend verteld verhaal, maar erg vermakelijk. Franco Nero is zoals altijd erg goed, zeer cool en stoer. Het gekke is dat Django er voor is gemaakt, maar dat hij hier eigenlijk jonger en iets minder ervaren oogt. Rest van de cast voldoet, schurk is goed, al valt dan eindconfrontatie misschien ietsje tegen. Een zeventje, ofwel 3,5 ster.

Ja, de beelden zien er schitterend uit, evenals de schitterende blauwe ogen van Franco Nero. Maar meer aantrekkingskracht heeft deze enorme hoop drek niet. Het verhaal heeft geen enkele specifieke aanleiding, er moet gewoon iets gebeuren. De afschuwelijke geluidsmix doet ook al weinig goeds. Meer redenen om Texas, Adios over te slaan vind je hier.