Opinions

Een Agatha Christie verfilming en rechtbankfilm rond de moord op een oude vrijgezellin. Het motief van de erfenis lonkt. Een klassiek opgezet moordmysterie dat vooral in het rechtbankgedeelte goed is, want de hele reconstructie van de feiten lag mij minder. Ook die betuttelende verpleegster Plimsoll was een factor van irritatie de hele film door. De laatste vijf minuten vond ik erg overdreven en geforceerd. Het hoorde blijkbaar niet in de moraal van de tijd om de schuldige gewoon levend te laten gaan, zijn vrijheid tegemoet. Ik zou dit een veel beter einde gevonden hebben. In mijn ogen een heel stuk minder dan Lumet's 12 Angry Men uit hetzelfde jaar, dat ik onlangs nog zag. Mijn mening lijkt misschien wat negatief maar ik ben ondanks die paar kanttekeningen wel degelijk in de whodunnit opgegaan, al zie ik er persoonlijk niet echt een grote klassieker in.

De goeden ouden tijd, ze mogen hem hebben, zei mijn overgrootmoeder zaliger die ik nog heb gekend. In haar oude dag wilde ze dit niet meer opnieuw beleven. Ik heb het boek van Claes nog op school moeten lezen maar kon me niet meer herinneren dat het zo'n triest verhaal was. Vooral de fratsen van De Witte waren me bijgebleven. Het is een portret van een arm Vlaanderen in 1900, waar de kerk nog veel te zeggen heeft en zich met politiek bemoeit, waar het dagelijks leven draaide rond noeste arbeid en de mensen bits en bot waren, waar het opgroeien was in liefdeloze gezinnen. Was de Witte zoveel slechter dan andere jongens in die tijd? Nee hoor, de tijd was gewoon zo. Maar het wordt wel echt somber wanneer de 12 jarige jongen tot zelfmoordgedachten wordt gedreven wanneer iedereen zich maar tegen hem blijft keren. Vreemd moment in de film wel tijdens het "Guldensporengevecht" wanneer je plots vliegtuigen hoort passeren. De Witte van Zichem is helemaal niet slecht maar de film mist lichte momenten want het voelde zwaar aan.

Erg vreemde anti-militaristische animatiefilm voor volwassenen. Er wordt heel wat verwezen naar dictatuur en naar oorlog. Wizards is dan ook een satire op het misbruiken van technologie, op propaganda en op de holocaust. De animatie is vrij basic en wordt soms doorspekt met footage van de tweede wereldoorlog. Geen moeilijke film in de zin dat het een erg eenvoudig good vs evil verhaal is, maar op een experimentele manier gevisualiseerd waardoor velen zullen afknappen.

In zijn genre een goede film. Vooral Jarratt als die psychopaat is ijzingwekkend. Die scène waar hij expressieloos en met hangende tong naar Ben zat te kijken, wanneer hij grappen zat te vertellen bezorgde me koude rillingen. Verder is het een gewelddadige, sadistische en bloederige bedoening, maar toch één van de beste wat mij betreft.

De xenofobe sadist met het flanellen hemd is terug in een degelijk vervolg. Waar deel 1 (3,5*) nogal traag op gang kwam valt McLean onmiddellijk met de deur in huis met een leuke intro-scène. De toon is gezet en het tempo blijft hoog. De film is ook mooi in drie stukken verdeeld : de Duitse rugzaktoeristen, de jacht op Paul en Mick's grote Australië kwis. . Wolf Creek 2 neemt ook elementen over uit Duel en The Hitcher; toch drukt het de pret niet. Het derde stuk is voor mij het minste en hoewel het ook niet echt ontgoochelt, lagen de verwachtingen voor een sterke finale wat hoger ( waarom liet hij zijn slachtoffer dan toch in leven? . Jarratt als de Aussie schurk blijft een heerlijk figuur : de humor van een Freddie Krueger, de wreedheid van een Michael Myers en een sappig accent. Er viel voldoende te genieten.

Niet slecht. De spanning kruipt er van het begin in en gaat over een ideologisch conflict tussen een oude patriottische oorlogsveteraan, Charlie, die zijn zoon verloor tijdens de Vietnamoorlog, en de conciërge van de boshutten aan het meer, die toegeeft een deserteur te zijn. Bij Charlie, die de dood van zijn zoon voor het vaderland nooit te boven is gekomen, slaan de stoppen door. Je mag op Rod Steiger rekenen voor een portie sterk acteerwerk. Wannneer hij boos is, ga je je klein voelen... Hij deed me wat denken aan de sheriff uit de eerste Rambofilm, die ook zonder veel reden een hekel heeft aan John Rambo. Het duurt wat voor de boel losbarst en kwalitatief is het een obscure B-film, dus verwacht je niet aan grandioze actiescènes en blitse beelden... De andere acteurs stellen ook weinig voor.

Nee, dit krijgt Scorsese niet verkocht aan mij, en ik ben een grote fan van hem. The Departed, Shutter Island en Hugo waren stuk voor stuk meesterwerken. Voor een biografische film gaat het erg over-the-top met orgietjes, drugs, orgietjes, drugs, orgietjes en dan nog 500 maal fuck. Veel van hetzelfde en de drie uren voelen te lang, veel te lang. Bij een film als "La Vie d'Adèle" had ik dat niet, hier heus wel. Het verveelt niet echt, en het is uitstekend geacteerd, toch is het te lang. Kan het moeilijk anders verwoorden.

Alle lof voor een geld aanbiddende en immorele DiCaprio en zijn rechterhand Jonah Hill. Verzuipen in het geld, decadentie, corruptie : je waardeert de waarde van de dingen niet meer en verliest er je geweten bij. Zeker de scène waarin DiCaprio de gewone mens die niet rijk is bespuugt als luilakken bleef me bij en je snapt dat hij niet meer met zijn voeten in de gewone wereld zit. Ooit eindigt het feest, en Wolf of Wall Street is niet meer dan een gewone rise & fall met zakenmensen. Niet echt de scherpe film die ik verwachtte, hoewel de satire en de spot van Scorsese tegenover dit soort lui me natuurlijk niet ontgaat.

Ik begrijp ook de onvoldoendes niet. Dit was wel een deftige weerwolffilm... al zijn er toch enkele minpunten aan te merken. Hoe jammer dat die weerwolf hier iets teveel op Chewbacca leek en over de grond liep als een chimpansee. Dikke misser. Ook de transformatiescènes van Baker vond ik iets indrukwekkender in "An American Werewolf in London". Indien dit aspect verzorgder was en de wolf meer op een wolf leek, dan had mijn cijfer nog hoger geweest.

Wat het verhaal betreft zat het in ieder geval wel goed en soms waren er regelrecht schitterende momenten zoals Talbots verblijf in het gekkenhuis. Ik vind het ook altijd wel in orde als er een portie drama in zit. Het einde toont gelijkenissen met The Fly van Cronenberg, in de zin dat ook hier het beestgeworden personage gedood wordt uit liefde. . Ook de sfeer in het Victoriaanse Engeland, kolkend van bijgeloof (de zigeuners) en mysterie, was raak. De film verveelde me in geen geval.

Leuke misdaadkomedie. Verwachtte er niet zoveel van maar viel me goed in de smaak. Uiteraard moet je dit bekijken om nog eens Clooney en Pitt samen te zien zovele jaren na de Ocean films, als twee fixers die gedwongen samen moeten werken. Wolfs zit boordevol wendingen van begin tot eind, en wat begint met het doen verdwijnen van een lijk eindigt... nou ja, dat zie je zelf wel, maar het refereert naar een andere bekende film.
Wel enkele toevalligheden, en de interactie tussen Pitt en Clooney mocht nog wat scherper, maar ik heb me wel vermaakt met die droge humor. Leukste scène was die op het huwelijksfeest van de dochter van de mafiabaas waar ze in een sirtaki achtig dansje terecht komen ...

Je kan niet anders dan vol afschuw kijken naar dit droevige spektakel over de massamoorden op Polen in de Volhynia provincie (dat Pools grondgebied was in wat nu Oekraïne is), waar de spanningen tussen Oekraïners, Joden en Polen een kookpunt bereikten net voor de tweede oorlog. De film begint met een huwelijk tussen een Poolse boerendochter en een Oekraïner. Tijdens het huwelijksfeest weerklinken al enkele dreigende nationalistische echo's van Oekraïners die verlost willen worden van hun Poolse "overheersers" en dat op een radicale manier willen doen. Ook de orthodoxe kerk speelde het spelletje mee.

Kort daarop volgt de film Zofia, de mooie blonde zus van de bruid, die door haar vader wordt gedwongen om een veel oudere man te huwen, en dat terwijl ze verliefd is op een jongen uit haar dorp. Vanaf dan verandert ze van een vrolijk meisje tot een ongelukkige melancholische vrouw door alle ellende die ze meemaakt. Het is geen film waar je vrolijk van wordt om het met een standaard Moviemeter uitspraak te zeggen, maar het laat de doodsdreiging goed overkomen alsook de totale chaos die er op het platteland heerste. De provincie werd werkelijk door iedereen onder de voet gelopen. De moordpartijen door de Oekraïnse nationalisten hakken er in en zijn horrorfilm waardig. Het is een triestig hoofdstuk van een volk die in haar verleden veel te veel ellende heeft gekend.
Een negatief punt is de wat krakkemikkige montage : je zult opmerken dat er veel heel korte scènes in zitten, gaande van enkele seconden tot een halve minuut. Niet echt bevorderend voor de filmervaring; desondanks blijft dit een heel sterk oorlogsdrama.

Zeer deftige spookfilm die het vooral moet hebben van de akelige sfeer en prachtige cinematografie. Zeer knap bij momenten vooral de locatie van Eel Marsh House . Je ziet de plottwists soms van ver afkomen en in wezen is het een redelijk clichéfilmpje, maar het werkte allemaal zoals het moest en kon bovendien nog met enkele schrikmomenten uithalen. De technische kant loont veel meer dan het acteerwerk dat bijna als een simpele ondersteuning overkomt. Spookhuisfilms zijn geen kado om te maken want het genre is intussen bijna uitgemolken en het is moeilijk om nog origineel en angstaanjagend over te komen. Woman in Black is dan niet zo origineel, bij momenten vond ik het erg angstaanjagend, vooral omdat ik alleen was thuis in het donker bij het kijken van deze film. Kleine 3,5* lijkt me op zijn plaats.

Hmm ja, in de tijdsgeest van nu begrijp ik wel de verwijzingen naar woke, maar omdat het ook een historische uiteenzetting is viel het allemaal best mee. Zo'n films mogen gerust aangemoedigd worden want over de pre-koloniale Afrikaanse geschiedenis bestaan weinig films. Ik vond vooral de aankleding geslaagd; het oogt authentiek en geeft een gedocumenteerde indruk. De makers slaagden er in ieder geval in om de cultuur van Dahomey redelijk geloofwaardig weer te geven. Het verhaal gaat over Nawi, een jonge vrouw die door haar vader aan de "Agojie" wordt "gegeven" en tot Amazonekrijgster wordt getraind.

Helaas is het met een dikke Hollywoodsaus overgoten en mikte men op de PG13 rating : in de gevechten houdt men het bij enkele spatjes bloed, en blote borsten zijn ook uit den boze. Voor de acteurs had men beter lokaal talent gecast, met eigen taal en ondertiteld. Dat had wat gescheeld van dat storende Engels met Afrikaans accent. Ik had het iets rauwer verwacht maar een mislukking kan ik The Woman King niet noemen.

Fun for the whole family

Dit was een goede horror (zie totaal niet in wat het genre "komedie" hier komt doen... ben wel benieuwd te weten wat hier zo grappig aan zou moeten zijn). Ik heb dat Youtube filmpje ook gezien van die halve gare die verontwaardigd de zaal verliet op het Sundance festival, maar ik begrijp die kerel toch niet. Had hij tot het einde gekeken, dan zou hij gezien hebben dat het geweld tegen die wilde vrouw en vrouwen in het algemeen veroordeeld werd en niet verheerlijkt.

De toon is snel gezet en het valt al direct op dat Cleek neerbuigend is tegenover vrouwen. Het zijn zijn dienaars en slaafjes. Maar in de beschaafde wereld waarin hij leeft kan hij zijn gemene instincten niet hun vrije loop laten gaan en hij vangt een wilde vrouw als bezitting om haar te "beschaven". The Woman gaat veel verder dan gewoon een verhaaltje want het is allemaal erg metaforisch en klaagt de mannelijke drang tot dominantie aan. Cleek is een behoorlijk zieke kerel en ook de zoon laat zijn wreedheid naar boven komen .

Alles is erg verzorgd in beeld gebracht en de film leeft toe naar een bevredigende climax. Sterke rol van Pollyanna McIntosh als kannibalistisch oermens. Geen film voor tere zieltjes maar wel een "slimme" horrorfilm die op een eigen manier rationeel en consequent blijft.

Een schrijver en literatuurprofessor zit met writer's block door zijn ontspoorde levensstijl : zijn maitresse is de vrouw van zijn decaan en kondigt hem aan dat ze zwanger is, zijn derde vrouw is van hem weggegaan, zijn biseksuele uitgever zet hem onder druk om een nieuwe roman te publiceren en hij neemt zijn meest talentvolle leerling onder bescherming. Het kon me allemaal weinig boeien; zelden een film gezien dit jaar waarbij ik me zo ontkoppeld voelde van de personages en zo weinig had met de kurkdroge humor. Zeker die Hannah, gespeeld door Katie Holmes bracht nauwelijks wat bij. Haar rol kon eigenlijk gewoon geschrapt worden. Die travestiet was niet meer dan interessantdoenerij en Michael Douglas helaas in één van zijn mindere rollen. In komedies zie ik hem niet graag spelen (War of the Roses is de enige uitzondering). Hier moest het vooral komen van de interactie tussen de professor en zijn leerling en dat sputtert maar wat. Deze film was een echte tegenvaller.

Eén man, twee landen.

Slappe western met weinig actie. Het duurt inderdaad een hele poos voor het op gang komt, en de tweede helft wanneer Mitchum terug naar Mexico keert is toch veel beter, met mooie landschapsopnames en cliché mexico sfeer. Maar echte shootouts en een climax zijn toch net teveel gevraagd bij deze film. Ik kon er om een of andere redenen niet genoeg van krijgen om Mitchum met sombrero te zien rondlopen; verder is dit geen acteur waar ik warm voor loop. Ik had er meer van verwacht, vooral omdat ik Parrish kende van het uitstekende Saddle the Wind - moviemeter.nl (4*)

Niet zo bijzonder dit eentonige gebabbel en visueel alweer typisch Wes Anderson. Mij doet het niet zoveel al is het erg fantasierijk gebracht en plezierig om naar te kijken. Dahls absurdistische fabel dat geld niet gelukkig maakt brengt ook geen vernieuwende inzichten of twists waardoor het me allemaal wat zeurderig overkwam.

Erg matig deze vroege Jet Li film. Met name de humor is vreselijk. Humor als deze vind ik zelden echt passen in combinatie met martial arts; dit soort onzin neemt veel van de spanning en intensiteit van de kungfu gevechten weg. The Last Hero in China bevindt zich dan ook ver onder het niveau van bvb het uitstekende Iron Monkey (4*) waar het allemaal wel lukte. Deze is meer bedoeld als een zuivere parodie op het genre.

Een martial arts leraar (die ook dokter is) verhuist zijn school naast een bordeel en krijgt het aan de stok met leden van de Boxer sekte die hun macht willen laten gelden en een handel in prostituées runnen. Daarnaast een allegaartje van vreemde toevoegingen die de film niet altijd ten goede kwamen : een "duizendpoot", een gif dat doof maakt en een pooier die kung fu leerling wil worden. Het dieptepunt kwam op het einde : Jet Li verkleed in een kip.

Als er niks aan te merken is dan is een hoog cijfer zonder meer op zijn plaats. Dat is het geval met Working Girl, een modern sprookje over een naieve jonge vrouw die het wil maken op de werkvloer; de kans doet zich voor wanneer haar bazin in de kliniek belandt na een ski-ongeluk en ze een belangrijke deal op eigen houtje voorbereidt. Het is feelgood all over met wat romcom ertussen, maar met een cast als deze was dit dubbel genieten. Sigourney Weaver als bitchy boss (of boze koningin) en Harrison Ford als sympathieke vrouwenzot (of charmante prins) vielen me echt in goede aarde. Het bijrolletje van Spacey helemaal in het begin van de film is opvallend. Het klopt wel dat het een erg karikaturale afschildering is van het zakenleven, maar mij stoorde dat niet. Waarom zou je in een dergelijke film hier wakker van liggen? Het is gewoon de bedoeling dat die klassenstrijd tussen lagere en hoge functies op allerlei manieren uit de verf komen.
Zeker voorspelbaar( zo leed het geen twijfel dat Jack ook de vriend was van de bazin ) en op het vlak van humor was het nooit echt bovenmaats, maar het was verbazend goed gescript en met Tess leef je mee. Nipte 4*

Heerlijke film hoor, waarbij je heel aandachtig op de details moet gaat letten. Sommigen hebben het over onverwacht en onvoorspelbaar; het leuke is dat in wezen alles uit Garp's jeugd zich op één of andere manier verderzet of herhaalt in zijn volwassen leven. Op een bepaald moment verwittigt Garp zijn zoon die gaat zwemmen voor de onderstroom, net als zijn moeder deed toen hij jong was. Zalig die blik tussen Close en Williams op dat moment. En ja, de toon heeft wel iets bizars en eigenaardigs over zich. Het drama is soms erg pijnlijk, maar dat wordt dan nonchalant geblust met wat humor ( zoals Roberta die refereert naar die minnaar van Garps vrouw wiens fluit tijdens de pijpbeurt afgebeten werd in dat ongeluk... ). Ook visueel enkele fantasietjes: de scène waarin Garp beelden uit zijn jeugd door de luiken heen ziet was best origineel. Sterke rollen van Williams als de vaderloze T.S. Garp, Close als zijn feministische moeder, Hurt als zijn lieve maar overspelige vrouw ... Lithgow ziet er ook geweldig uit als de reusachtige transgender Roberta. Deze film deed me nog het meest aan Forrest Gump denken; ook daar wordt het leven van een gewone Jan Modaal als exceptioneel afgeschilderd.

Een goede Bond die het allemaal heeft. Veel actie van begin tot eind, ondersteund door een kwaliteitscast. Er zitten erg gedenkwaardige actie-scènes in, de bad guy is één die bijblijft, de one liners zijn leuk en de finale in de duikboot vond ik ook top. Eén van de betere recente Bonds voor de Die Another Day-fiasco en de beste met Brosnan. Top actiefilm dus.

Vrij goed romantisch drama, beetje Pretty Woman achtig, over de relatie tussen een aspirant schilder die het financieel niet breed heeft, en een lokaal hoertje. De culturele verschillen vormen een barrière van formaat tussen hen. Het exotisch kader van Hong Kong wordt mooi weergegeven en de film maakt er gretig gebruik van om te romantiseren. Omdat de romantiek ook doorprikt wordt vond ik het nog niet eens zo gedateerd. Suzie Wong is in feite een arm ongeletterd meisje met een klein kind ten laste. en de film probeert op veel momenten uit de raciale clichés te stappen maar blijft dan net teveel in bepaalde gender clichés hangen. Ik heb iig van de laidback sfeer van deze film genoten; zou me niet verwonderen dat die gemaakt was als entertainment voor de Britten in Hong Kong destijds.

De titel past totaal niet bij de inhoud. "Travelling to nowhere for nothing" is veel toepasselijker. Het verhaal speelt met het idee dat mensen altijd denken dat het gras elders groener is. Cal, het hoofdpersonage, vraagt zich af waar zijn "place called home" is.

Maar de uitwerking is zo verschrikkelijk saai, met emoties die er maar niet door willen komen en slaapverwekkende muziek die het kijken er niet aangenamer op maakt. Het gebrek aan emotie en sterke dialoog maakt de personages die Cal ontmoet weinig boeiend in vergelijking met bvb die uit "Into The Wild". Ook Cal is weinig interessant en het verhaal wordt zelfs tegenstrijdig op enkele momenten. Omdat hij zijn vrouw en kind verliet krijgt hij een alcoholprobleem. Maar om dan met andere vrouwen te gaan flikfooien, daar heeft hij dan weer geen gewetensproblemen mee .

De film liet een onverschillige indruk achter bij mij. World Traveler mist zowat alles wat een film goed maakt. Wie hem desondanks toch een kans wil geven : in België staat de DVD te koop in de Mediamarkt (Brussel).

Intense maar absurde prent over een zombie-uitbraak. Zombies worden nu eens in een actievolle rampenthriller ingezet in plaats van een klassieke horrorfilm. Soms zien de special effects er echt grandioos uit, zoals in Jeruzalem en de scènes zijn vaak zenuwslopend (in het lab op het einde).Het wat lauwe verhaal kon me echter niet helemaal meezuigen. Er dient gezegd worden dat er soms leuke vondsten in zaten : de uitbraak in het vliegtuig, de David Morse scène en de anecdote over het tanden trekken . Er zaten daarnaast minstens evenveel ergerlijke clichés ( het mobieltje ). Ik heb de unrated versie gezien, en ik moet toch meegeven dat ik geen kinderen met dit spektakel zou trakteren. De ratings worden met de dag vreemder.

Ja hij mag best gezien zijn want er zijn veel punten die in het voordeel van de film zijn. Ten eerste : geschoten op locatie in Invercargill en Bonneville wat die film erg authentiek maakt. Dan : machtige shots van die streamliner die over dat zoutmeer scheurt, dan : Hopkins in één van zijn leukste rollen, want het zou pas jammer zijn om de man alleen maar te herinneren als Hannibal Lecter. Dan : de hartverwarmende story van een man die voor zijn dromen gaat. Dan : voortdurend humoristisch hoe hij tijdens zijn roadtrip tegen een hem onbekende Amerikaanse cultuur aankijkt en zich met een spontane sympathie verder naar zijn doel begeeft. Dat is eigenlijk ook een wat zwakker punt, want je zou het verhaal kunnen verwijten dat ze hier opzettelijk een feelgood gehalte aan toekennen want iedereen is lief en vriendelijk. But what the fuck... het is gewoon een prachtige weekendfilm en je hoeft zelfs geen bijzondere interesse in mechanica en auto's te hebben om dit goed te vinden.

Veel actie en een beetje fantasy in deze typische jaren 80 revenge flick met standaard bullies, energieke popdeuntjes, actiescènes en een obligate romance. Sherilyn Fenn (toen de vriendin van Johnny Depp) is bloedmooi. Niet te geloven dat Cassavetes toen in zo'n B film meespeelde en jaren later zelf hoogstaande cinema ging maken (Notebook bvb). Geen knappe cinema maar ik bleef er toch naar kijken want het is vermakelijk. Eigenaardig laag cijfer, men geeft hier soms hoge punten aan grotere onzin dan dit.

Remake van een Franse film. Ik moet zeggen dat dit één van de betere Statham films is die ik heb gezien. Hij is nog steeds een robot zonder emoties, maar ditmaal zit hij in een erg sterk verhaal vast waarin revenge flick en heistfilm gemixt worden. Iets beter gedoseerde actie dus. Na de kijkbeurt begreep ik ook beter het begin waarbij H al van meet af aan deel uitmaakt van een plan waar ook Bullet aan meehelpt. Dezelfde heist wordt vanuit drie perspectieven verteld : eerst door de ogen van de chauffeurs van het geldtransport, dan door de ogen van H en tot slot door de ogen van de gangsters. Hier helpt het wel goed om de gaps te fillen. De misdadigers zijn ook echt keiharde kerels die voor niks terugdeinzen. Goede badguys in deze film! Alleen het einde is echt jammer, hoe de held als bij wonder de crimineel weet terug te vinden. Dat sloeg echt nergens op. Bestaat hier echt geen alternatief einde voor?

Zelfde opmerkingen als Clash of the Titans. Alles gaat veel te vlug en lijkt gemaakt door een ADHD regieploeg, kleuterklas dialogen en nul komma nul karakterontwikkeling. Ook soms een beetje Lord of The Rings willen nabootsen. Gelukkig allemaal wel onderhoudend met enkele imposante special effects. Veel meer valt hier niet over te vertellen. Eerste deel vond ik net ietsje beter.

Herbekeken uit mijn DVD collectie. Nogal wat clichés maar uiteindelijk doet Wrong Turn veel goed en liet een positieve indruk na. Weet spannend te zijn, de gore/kills zitten goed en haalt de sfeer vooral uit een klassieker als The Texas Chainsaw Massacre maar dan zonder kettingzaag en met een eigen insteek.

Wel wat ongeloofwaardigheden zoals vaak in horrors. Bijvoorbeeld dit : wanneer ze van het auto-ongeval terugwandelen om hulp te zoeken raken ze verloren terwijl er slechts één weg is... Bovengemiddelde horrorfilm.

63% op Rottentomatoes, ook niet gebuisd op IMDB ... Kan ik niet bepaald slecht noemen. Een reboot is geen remake... dus hoeft ook niks met de voorgaande "Wrong Turn" serie gemeen te hebben

Het is wellicht omdat mijn verwachtingen niet hoog lagen dat deze me is meegevallen... Nochtans begint het erg slecht met een hoop clichés die ik al honderd keer gezien heb. Ik geef toe, na een half uur had ik al zin om er mee te kappen, maar de film neemt zowaar een bocht van zodra het groepje gevangen wordt genomen door een primitief levende gemeenschap, de "Foundation" genaamd. Wat volgde vond ik best van een deftig niveau. Dat die cultus in essentie niet helemaal "evil" is, dat Jen en Darius geïntegreerd worden in de gemeenschap, dat de vader naar zijn dochter zoekt, vond ik stuk voor stuk elementen die iets toevoegden. Zalige eindcredits ook; de film loopt nog gewoon eventjes door.

Eerste was sterker voor mij... Een TV ploeg is klaar om opnames te maken voor hun spannende survival spel. Het zijn natuurlijk allemaal irritante types want het is niet de bedoeling dat we er verder in de film om rouwen. Die Jonesy spant de kroon op dat vlak. Die kon niet snel genoeg de pijp aan Maarten geven. Ze zullen allen de volle betekenis van het woord overleven leren kennen, want in het bos dwaalt de beruchte kannibalenfamilie rond uit het eerste deel. Het is strijden tot het uiterste willen ze niet in losse brokken eindigen in een stoofpotje van mensenvlees.

Waar de eerste film enkele spannende scènes heeft en een rauw randje is dit een vrij standaard horror/slasher. De ene kill volgt de andere op en verder is het blijven rondlopen om uit de klauwen van de kannibalen te blijven. De finale met de vleesvermaler was veruit de hardste scène. Had iets meer verwacht van deze sequel. Is lomper dan de eerste film maar qua spanningsopbouw wordt het niks en dit wordt hier door meer humor vervangen (die militair Dale bvb).