Opinions

Ik ben wat ontgoocheld over het gemiddelde, want vond dit een prima romcom die een knap idee uitwerkt. Van zodra Nick (Gibson), de macho man van dienst, na een stom ongelukje de gave krijgt om de gedachten van vrouwen te horen, stapelen de goede dialogen en scènes zich op.

Ik beschouw deze film dan ook als een cadeau van een ploeg vrouwen (regie, script) aan de mannenwereld en jawel, dit is absoluut meer een mannenfilm dan een vrouwenfilm waar menig marsman toch nog iets van kan opsteken over de venusiaanse soortgenoten ... de manier waarop ze altijd een complex communicatief defensiesysteem opzetten om hun kwetsbaarheid te beschermen.. De scène tussen Nick en zijn dochter op het einde vond ik dan ook een heel hartverwarmende.

Maar ook Darcy (Hunt) heeft een scheiding achter de rug en het eenzame meisje op de werkvloer (Greer) is ongelukkig door een afwijzing, nota bene door Nick zelf. Dat laatste vond ik een heel gepaste toevoeging, omdat Nicks gedrag ook tragische gevolgen kon hebben. Lola (Tomei), dienster in een koffiehuis is dan weer iemand die hij gewoon eens in bed wil krijgen en haar dan afwimpelt door te zeggen dat hij homo is om te voorkomen dat ze depri zou worden.

Ja, voor mij zit dit goed in mekaar. Sommigen verwachten misschien een echte platvloerse billenkletser, maar ik ben blij dat het een film is die op de juiste momenten terug ernstig kon zijn en bovendien ook iets te vertellen heeft. Het acteerwerk is van hoog niveau al vind ik Gibson doorgaans niet zo bijzonder in komedie-rollen.

Sentimenteel gehalte viel nog mee. Niet dat deze film helemaal niet sentimenteel is, maar het vloeit wel ergens voort uit een niet onmogelijke dramatische situatie en kent overigens evenveel grappige momenten. Hier worden vooral mooie oprechte mensen getoond, personen die zeggen wat ze denken en die zijn wie ze zijn. Ik vond deze oversympathieke personages bijna onrealistisch eigenlijk. De familie Grape is er één van zelfopoffering en niet van zelfbeklag, met kinderen die hun eigen leven "on hold" zetten om plichtsbewust hun zwaarlijvige moeder te verzorgen.

Gilbert Grape worstelt ook met schaamte over zijn moeder wanneer hij het niet ziet zitten om zijn vriendinnetje voor te stellen aan zijn ma en zijn moeder vergelijkt met een aangespoelde walvis. De zusters blijven wat oppervlakkig uitgewerkte brave dochters en de aandacht gaat vooral naar de innige band tussen Gilbert en zijn achterlijke broertje Arnie. DiCaprio steekt er wat acteerwerk betreft natuurlijk bovenuit en kwam indrukwekkend over... een menselijke tedere film met het hart op de juiste plaats en die zin geeft om intenser te leven.

One location misdaadthriller waarin een chauffeur, een ex-bajesklant, diep in de nesten raakt tijdens een klus. Speelt zich dus volledig af in een wagen maar dat breekt gelukkig de pret niet. Door het over en weer bellen werd het al snel heerlijk spannend en Grillo vult zijn rol prima in. Natuurlijk sloeg het nergens op dat zijn dochter dertien jaar was. Waarom maakten ze er niet 16 van of zo? Je vraagt toch niet aan een dertienjarige om een sportwagen te besturen . en de actrice leek ook veel ouder. De climax mocht voor mij wat meer zijn maar heb me elke minuut vermaakt.

Leuke avonturenfilm die soms aan Bond doet denken. Inmiddels een halve eeuw oud, dus dat geeft wel een idee van de lengte van Anthony Hopkins' loopbaan. Ik geef 'm 3;5*, niet omdat hij technisch zo briljant is.. nee, een Bondfilm vind ik nog altijd veel beter. Ook de bad guys komen hier niet goed naar voren. De 3,5 geef ik omdat ik het een ontspannende, amusante film vond met mooie Schotse scenery op de achtergrond. Kastelen, wilde kustlijnen, bootjes die op onstuimige golven varen, moderne piraten. Kan ik allemaal waarderen. De Britse humor wordt ook niet vergeten met Robert Morley als "Uncle Arthur", de superieur van Calvert.

Best wel een prima Woody Allen achtige relatiekomedie. Ik dacht dat het een saaie praatfilm zou worden zonder richting maar het werd een leuke goed gestructureerde film. Over vriendschap, liefde, seks, en de grijze zones daartussen. Liefde tussen twee mensen blijft iets waar geen natuurwetten grip op hebben; sommigen weten meteen wie hun zielsverwant is en trouwen op korte termijn (Jess en Marie). Anderen zoals Harry en Sally, doen er meer dan tien jaar over vooraleer ze beseffen dat ze bij elkaar passen ondanks schijnbaar onoverbrugbare verschillen. De "I hate you" van Sally op het einde illustreert dit perfect.

De film heeft het over de funderingen van een sterke relatie: luisterend oor (de telefoonsessies tussen Harry en Sally), zichzelf blijven, het aanvaarden van elkaars minder mooie kantjes etc.

Seks wordt hier vaak als een monster afgebeeld die vrienschappen en relaties in het honderd kan doen lopen. Zoals Frank Vanderlinden van De Mens zingt: Seks verandert alles. En dat is ook zo wanneer beiden eigenlijk het bed induiken. Eigenlijk vind ik de visie hierop verouderd. Seks is na dertig jaar geen monster meer dat dingen kapot kan maken maar is in de huidige cultuur veel meer de barometer van een goede of slechte relatie en een uiting van het levensgenieten. De film is ook een beetje ten onrechte gekend voor één scène waarin Meg Ryan een orgasme faket in een restaurant . Springt er uit natuurlijk, maar er is ook zoveel meer. Als kijker hoopte ik dat Harry en Sally uiteindelijk elkaar zouden vinden en daarom is deze romcom al zeker geslaagd. Aanrader waarop oom Woody zeker jaloers op geweest moet zijn.

Thriller die zich na een rommelige eerste helft met slechte montage stilaan herpakt en uitblinkt in het laatste half uur. De eerste 20 minuten vielen mee, maar dan komen er heel wat grove fouten in editing en logica langs, en dat geeft de film rake klappen. Ik zal geen opsomming geven maar ik kan wel zeggen dat ze erg opvallen. Ik stond op het punt om ermee te kappen, tot de film het laatste half uur zich helemaal terug onder controle heeft en de thriller toont die ik wilde zien. De CD is uiteraard een mcguffin . Jammer genoeg zijn de fouten te onvergeeflijk om hier meer dan 2,5* aan te geven.

Meer een avonturenfilm dan een echte oorlogsfilm uiteindelijk, maar wat een sneltrein. Een commando moet een Amerikaanse generaal gaan bevrijden uit een Oostenrijks kasteel. De film kent al van de eerste minuten een goede vloeiende flow : van de dropping in de bergen tot het terugwandelen, zich vermommen als Duitsers, de brug over, de kneipe in etc. Het is alsof je alles minuut per minuut beleeft. Het is hier al gezegd geweest : je zit precies naar een James Bond film te kijken maar dan een Bondfilm met alleen maar actie en met weinig gelul. De twists doen de rest.

Het is misschien allemaal wat vergezocht, en de superhelden Smith en Schaeffer komen er amper met een schrammetje van af, maar de stunts en explosies, spectaculaire scènes zoals op de kabelbaan, én de spanning maken deze film tot een waar feest. Een klein minpunt is wel het gemak waarmee de Duitsers overtroefd worden; zo zet je toch wat bewaking aan de kabelbaan als je weet dat dit de enige manier is om uit het kasteel raken . Geen seconde tegengevallen, en met een wat ingetogener rol van Clint Eastwood.

Pakkende film vond ik met een al even pakkende vertolking van Daisy Edgar-Jones als het moerasmeisje Kya, dat beschuldigd wordt voor de moord op een lokale jongen met wie ze iets had. Haar leven als verlaten kind in de moerassen wordt in flashback verteld. Doe er ook maar een flinke lading romantiek bij, want een groot deel van de film gaat over haar band met twee jonge mannen in haar leven. Ik ken het boek niet, maar de film was sterk geromantiseerd en behoorlijk sentimenteel. Voor iemand die in een moeras leeft ziet ze er behoorlijk proper uit en heeft ook een extensieve garderobe. Mij stoorde het niet al teveel; de film wist me over de hele lengte te boeien en dat is al heel wat.

Goed drama over het dagelijkse bestaan van een groepje straatjongeren in L.A. Met een indrukwekkende cast zoals beginnende rollen voor Will Smith en David Arquette. De film wordt verteld door een interview met King, hun leider, voor hij terug vrijgelaten wordt voor een delict en volgt vier jongeren die allen weggelopen zijn uit de gebroken gezinnen waarin ze leefden, en vooral leden. Hun vriendschap bindt hen samen in een nieuwe familie en hun huis is een plaats onder de highway waar ze hun slaapplaats hebben. Drugs en geweld zijn dagelijkse constanten... Eén van de jongeren, Greg (Astin) glijdt af in overmatig drugsgebruik, en een ander, LJ, loopt losjes rond met vuurwapens, wat hen in het vizier van de politie houdt. When the Day Takes You is vooral een analyse van hoe deze jongeren omgaan met de realiteit en met de vraag of er nog een toekomst is voor hen. Het voelt soms wat aan als een onsamenhangend geheel maar ik ging geleidelijk aan toch een beetje meeleven met hen. De soundtrack mag er ook best zijn. Niet ijzersterk, maar toch van een behoorlijk niveau. Als dit nu nog geen cultfilm is, zou het wel nog één kunnen worden.

Pfff, wat een saaaaaaie film. Hetzelfde soort verhaal werd veel beter gebracht in "The Fall". Als kinderfilm doet hij het niet : daarvoor is het allemaal visueel te lelijk en te weinig tot de verbeelding sprekend. Dan nog is Jonzes symboliek te ingewikkeld. Als film voor volwassenen is hij dan weer te inhoudsloos, te gekunsteld en soms te kinderachtig.

Wat ik dan wel leuk vond was de manier waarop Max naar de dingen rondom hem kijkt : van tijd en ruimte heeft hij nog geen benul, en ook logica is nog totaal ontbrekend in zijn denkwereld. Dit wordt soms met veel empathie gebracht. En tot slot dat rustig nummertje in de eindcredits , "Hideaway". Hoe mooi !

Dit is helaas niet de film die me doet verlangen naar mijn zorgeloze kinderjaren.

Nogal matig. Meer een misdaadkomedie met wat romantiek ertussen dan een echte film-noir. Nogal een babbelziek geheel als je het mij vraagt die ferm aansleept in de tweede helft. Het serial killer verhaal is niet zo boeiend en ondergeschikt aan de benoemingsrace voor een directiefunctie in een media-imperium en de daarbij horende spelletjes die tussen elkaar uitgespeeld worden.. Leent zich wel voor een remake, en dan zie ik bvb George Clooney in de rol van Ed Mobley.

Een muzikale thriller zou ik dit noemen, met een perfectionistische en militaristische leraar die het beste wil halen uit één van zijn studenten door hem over zijn limieten te pushen. Ik dacht niet echt dat anderhalf uur van dit onderwerp me zou kunnen boeien, maar het vloog zo voorbij. Persoonlijk heb ik niks met het wereldje van muziekconservatoria en de ambities van would be professionele drummers die koortsig en tot bloedens toe gaan meppen op hun drums. Toch hoopte ik dat de jongen zijn droom zou waar maken. Goed geacteerd allemaal, maar het over the top solootje van Andrew op het einde was echt ongeloofwaardig, bijna een afknapper ... alsof dat zo live zou gepresenteerd worden haha.

De film gaat niet voor de mooie beelden en spektakel. Dit is absoluut een film die niet van zins is om het publiek te pleasen en de box-office wil doen exploderen. Whistleblower wil met rauw realisme een duidelijke boodschap overbrengen en criminele handelingen binnen de vredesmissie in Bosnië aan het licht brengen in de jaren na het akkoord van Dayton. Film speelt zich dus af eind jaren '90.

Behoorlijk smerige zaakjes met betrekking tot mensenhandel en de betrokkenheid van VN-blauwhelmen en de lokale politie . Bah, de aarde herbergt toch ellendige plaatsen en mensen. Het gebeurt niet vaak dat ik me bij een film bijna even machteloos voelde als het hoofdpersonage, die met haar neus tegen een betonnen muur botst. Het acteerwerk was standaard OK, maar het is vooral de knappe regie die me zal bijblijven.

Semi-documentaire van Kaufman over enkele gestrande walvisvaarders die bij de eskimo's gaan leven. Echt een verhaal heeft deze film niet. Meer dan de botsing tussen twee totaal verschillende beschavingen, toont de film het dagelijks leven bij de eskimo's, van jagen tot sociale tradities tot het bouwen van igloos, hun vreugdes en hun woedes. Dit neemt dan ook het grootste deel van de film in beslag. Vermeldenswaard is de rituele scène waarin twee vrouwen mond op mond lucht blazen naar elkaars stembanden om een vreemd geluid te produceren . Heel vreemde scène. Het einde is vrij onverwacht maar echt memorabel vond ik het nergens. Daarvoor is het net iets te veel documentaire-achtig.

Veel woorden zijn niet nodig bij deze film. Gewoon een prima avonturenfilm met een gezond tikkeltje sentiment en dierenliefde. Een must voor elke dierenvriend. Vond hem toen al goed op VHS, vindt hem nu nog steeds goed. Een Disney film waar ik echt van hou, gebaseerd op de bekende Jack London roman, al dient gezegd dat de scherpe randjes uit het boek eraf zijn gevijld voor een meer familievriendelijke versie.

Een brutale gangster ontkomt aan de doodstraf door schuldig te pleiten voor een kleinere overval die hij niet heeft begaan. Maar de zaken lopen niet zoals gepland wanneer hij zijn relatief korte straf uitzit in de gevangenis. Een fantastische Cagney als de psychopatische en achterdochtige Cody is de sleutel van de film. Net een interessanter personage dan de doorsnee gangster uit de films uit die periode. Zijn achterdocht en het feit dat hij op elk moment door het lint kan gaan houden de spanning op niveau. En spannend vond ik het zeker al weet de kijker instinctief hoe het allemaal zal aflopen. Ironisch genoeg zijn er ook personages die nog walgelijk slechter zijn dan hemzelf zoals zijn vrouw Verna... maar om te weten waarom moet u snel eens deze bekijken. Vond het echt een uitstekende genrefilm.

Ik was ook razend gefascineerd door de techniek die ze gebruikten om wagens in beweging te traceren

Nogal matige film maar wel de typische mix van actie en humor waar men Reynolds kan in verwachten. Begon wel vrij goed, met een lekker zweterig en zwoel "southern" sfeertje. Bovendien ademde de film heel wat jaren '70 sfeer uit: oude wagens, biljartzalen, flipperkasten, hillibillies. Ned Beatty komt niet echt tot zijn recht als corrupte sheriff. Daarna wordt het allemaal wat minder, met Reynolds die eventjes oninteressante moves doet met de (onaantrekkelijke) vrouw van zijn handlanger. Het einde vond ik slecht afgewerkt. Sheriff raakt in het water, verdrinkt, wordt begraven. En Gator dan? Terug de bak in? . 3*

Een western met truckers, waar een eerlijke man geconfronteerd wordt met corruptie door zijn werkgever. Wanneer hij weigert mee te stappen in het systeem wordt hem het leven zuur gemaakt. Uiteraard neemt hij dan het wapen ter hand. Daarnaast lijkt de film ook de moeilijke gezinsomstandigheden erbij te betrekken. Verzorgde regie met beelden die me zin gaven om naar de VS te gaan, heel wat countrymuziek, een portie geweld en een ongecompliceerd verhaaltje waar een goede vaart in zit. Helemaal niet slecht eigenlijk en misschien wel onder de noemer "cult" te herleiden. Dikke 3*

Saaie film met suffe dialogen en inferieur acteerwerk. Een muziekdrama met wat Koude Oorlogtoestanden.

De twee hoofdpersonages, gespeeld door Baryshnikov en Hines, die ideologisch tegengesteld lijken vinden stilaan verbinding door hun liefde voor het dansen en hun dorst naar vrijheid. De vele choreografieën (ballet en tapdansen) deden me niet zoveel, op één na dan waar ze samen synchroon dansen op een modern nummer. Maar het lijkt soms teveel een script dat geschreven werd om hun artistieke carrières te promoten. De film kent een punchy soundtrack waarvan Lionel Richies "Say You Say Me" het bekendste nummer is. Enige lichtpunt in de cast is de steeds mooie Helen Mirren als ex-vlam van de Russische overloper. Erg matige film die met bijna 140 minuten écht veel te lang duurt.

Rommelig gemonteerde serial killer film over een man die vrouwen wreedaardig vermoord in hun huizen. Door sommigen als een cultfilm beschouwd. De regisseur, Cammell (Demon Seed) wil duidelijk op originaliteit inzetten met zijn flashbacks en ongewoon narratief, maar het voelt eerder gekunsteld dan natuurlijk aan. Kon leuker geweest zijn.

Ik heb me onlangs de DVD aangeschaft via Amazon. En eigenlijk vond ik het wel leuk. OK, het is een tienerfilm en in de situaties zullen tieners van 10-14 jaar zich zeker herkennen. Vriendschap, solidariteit, willen begrepen worden, erbij willen horen. Bacon speelt een echte eikel, die van deze kinderen prompt geharde avonturiers wil maken en hen over hun grenzen dwingt zonder die te kennen. Het mag dan geen hoogvlieger zijn, de beelden zijn vaak mooi geschoten en je verveelt je geen minuut.

Goede avonturenfilm voor een jonger publiek over onbezonnenheid en verantwoordelijkheidsbesef.

Ze had een hemelse stem, een goddelijke schoonheid en een gouden lach. Hoe is het zo fout kunnen lopen met Whitney? Dit is zowat het antwoord dat deze biopic, uitgebracht met de steun van haar familie, wilde brengen.Er waren twee zaken : ze zat in een toxische relatie met Bobby Brown die haar ongelukkig maakte met ontrouw en jaloersheid. Daarnaast is ook niet alles tot Brown te herleiden; ze gaf toe aan haar verslavingen en is daar aan ten onder gegaan. Ik kende zelf de feiten over haar misbruik door Dee Dee Warwick en over haar lesbische relatie niet, en ook de laatste jaren van haar leven zijn in die periode aan mij voorbij gegaan. Dit was toch het meest zielige stuk van haar bestaan : dat ze blut was, haar dochter verwaarloosde en als absoluut dieptepunt die comeback optredens waarbij haar stem nauwelijks herkenbaar was en zij nog slechts een schim was van wie ze ooit was. Haar "mal-de-vivre" kon je op haar gezicht aflezen...

Een goede documentaire die ook eerlijk overkomt. Ik zat zeker niet te wachten op een chronologisch overzicht van haar bekende nummers. Je krijgt veel inzicht in wie ze was en de geïnterviewden mijden de moeilijkere kwesties niet. Opmerkelijk dat ook Bobby Brown voor de camera wou komen al was hij minder bereidwillig toen het onderwerp "drugs" aan bod kwam. Haar overlijden blijft zonde maar haar leven heeft zin gehad.. misschien niet in haar ogen maar ze heeft de wereld veel gegeven... we hebben allen gedanst, liefgehad of tranen gelaten bij haar songs.

Listen, my philosophy is this: If you don't have a good sense of humor, you're better off dead.

Redelijk indrukwekkend om zien; de verstrengeling van anime en live is zonder meer geslaagd en is zijn tijd meer dan waard. Hoskins die met zijn auto een tunnel inrijdt en in toonland terechtkomt is zonder meer een demonstratief staaltje special effect technologie uit die tijd. De film is één lange looney tune en een hommage aan de cartoons waarbij zowat alle gekende figuren uit dit universum de revue passeren. De passage van Tweety was bijzonder geslaagd Bob Hoskins was een gewaagde keuze voor de hoofdrol, maar zijn norse tronie past wel goed bij de film noir intenties. Enkele nieuwe toons ook: Roger Rabbit, Jessica, de Weasels en Judge Doom zijn speciaal voor de gelegenheid ontworpen. Wat me begon tegen te zitten na bijna anderhalf uur was het hysterische en luidruchtige en het steeds aanhoudende snelle tempo. Magische film bij momenten, maar soms evenzeer irritant.

Culinaire cluedo

De jongere generatie, geboren na 1990 zal dit niks vinden denk ik. Te traag, saai, ouderwets, niet grappig... ik hoor het al komen. Maar eigenlijk zouden ze wel een heel klein beetje gelijk hebben want dit is een redelijk gedateerde komedie, die te weinig goede grappen bevatte. De whodunnit maakte het nog enigszins de moeite maar het romantische geflirt tussen Segal en Bisset werkte soms op de zenuwen. Vooral Segal was onuitstaanbaar. Hoewel geregisseerd door een Amerikaan lijkt dit in alles meer op een Britse komedie (met veel Engelssprekende Franse acteurs). Deze film werd destijds prima ontvangen maar vandaag zou dit nog weinig kans maken denk ik.

Echt een fascinerende docu over de KLF. Ik was in 1991 grote fan van dit duo toen de housecultuur begon door te breken. 3AM Eternal en What Time is Love? Iedereen kent dat wel. Alles in het leven van Bill Drummond en Jimmy Cauty is echter het resultaat van een persoonlijk statement tegen de gevestigde orden en wetten. Het is niet makkelijk om in de denkwereld van deze twee excentriekelingen te kruipen. Hun way of life vloeit voort uit de principes van een esoterische sekte maar door hun aberrante gedrag gingen ze meer en meer in hun eigen bizarre realiteit leven, waarin mediatieke stunts uithalen een sport was geworden.

Na hun eigenlijk niet gewilde succes met de KLF verdwenen ze volledig uit het beeld... of toch niet volledig toen ze enkele jaren later hun fortuin van 1 miljoen pond verbrandden en er een film van maakten die ze over heel de UK toonden. De film was niet meer dan twee mafkezen die een uur lang bankbiljetten in een haardvuur gooiden. Zowat het domste wat je kunt doen in je bestaan. Je kunt je na afloop afvragen of alles wat ze ooit gedaan hebben (op hun KLF succes na) wel enige zin of nut heeft gehad voor henzelf en voor anderen. Persoonlijk begrijp ik die hardnekkigheid niet van sommige mensen om zich tegen alles en iedereen af te zetten gewoon om zich af te zetten. Er zit achter die daden niks rationeels of constructiefs. Ik vond het daarom ook onbegrijpelijk dat ze woedend waren met hun Brit Award voor hun carrière, een award die ze achteraf in Stonehenge zijn gaan begraven. Was wel grappig dit. Deze documentaire zal me zonder meer bijblijven.

Psychologische spionagethriller over een wetenschapper, Lucas Martino, die in volle koude oorlog door de Russen overgeleverd wordt aan de Amerikanen, maar onder de onherkenbare gedaante van een metalen man (na een operatie tengevolge een ernstig ongeluk die de man voordien had). FBI agent Rogers moet vaststellen of het werkelijk om Martino gaat of om een eventuele spion van de Russen die uit is op staatsgeheimen.

Elliott Gould is één van mijn favoriete acteurs uit de jaren '70, dus dat zat voor mij al goed. Hij is de lepe rechercheur die probeert te bewijzen dat de metalen man helemaal niet Martino is. Ik wil niet teveel verklappen maar kan wel zeggen dat ik het einde knap vond. De filmposter belooft vol explosieve actie en zelfs een babe in bikini die ik niet heb gezien. Verwacht je ook niet aan veel actie want het is een film die vooral uit dialoog bestaat; desondanks is deze film door de centrale vraag best spannend om te volgen. Dit is de verfilming van een obscure roman uit 1958 die bij ons uitgebracht werd als "Metalen Man uit Rusland" van Algis Budrys.

Een komedie met John Candy is altijd een goed besteed moment. Hij speelt vaak de karikatuur van de domme en tactloze Amerikaan. Hoewel Harry Crumb doorgaans minder sterk gewaardeerd wordt als andere van zijn films heb ik toch een paar keer goed moeten lachen. Het zijn hier vaak visuele grappen zoals je ze in Franse films terugvindt; ik moest vooral aan Pierre Richard films denken. Ook enkele hilarische verkleedpartijen, zoals die Indiër en die allerlaatste. Het heeft allemaal niet veel om het lijf, die sullige detective die een ontvoering moet oplossen, maar het bleef wel over de hele lengte genietbaar, en dat is iets waar veel Amerikaanse komedies niet altijd in slagen.

Theatrale oldschool suspense. Dit subgenre staat gekend als psycho-biddy en mengt elementen van drama, thriller en horror. Whatever Happened tot Baby Jane? met Bette Davis is één van de bekendste en eerste psycho-biddies.

Auntie Roo is een sinister kerstsprookje waarbij een gestoorde eenzame vrouw twee kinderen in haar huis opsluit . Zeker de lange scène in de keuken waarbij de jongen Christopher telkens hout moet gaan halen is meesterlijk opgebouwd. De sfeer vond ik meer dan geslaagd. Een leuke film, die echter wel flink gedateerd is.

De prestatie van Rosanna Arquette is razzie-waardig en Willis in komedies vind ik nooit echt fantastisch. Uiteindelijk vond ik het toch een leuke black comedy met een zenuwachtig typetje die verwikkeld raakt in misdaadplannen. Een verhaal dat eigenlijk typisch materiaal is voor Franse komedies... Het loopt allemaal vlotjes en met twee mooie vrouwen (dan heb ik het over Peet en Henstridge) waarvan één topless gaat is het ook geen straf om uit te zitten. Perry doet zwaar zijn best om de film op een redelijk niveau te houden, want van de soms flauwe grappen moet het niet komen.

Staat gewoon in het Canvas filmaanbod hoor...

Beter dan de remake met Cage. Een politieman, Howie, doet onderzoek naar een verdwijning op een afgelegen Schots eilandje. De naargeestige sfeer wordt tot het einde volgehouden. Uitstekend gespeeld door Woodward wiens toenemende zenuwachtigheid en verontwaardiging over de heidense geloofsovertuigingen van de eilandbewonders naar behoren werkt. Wat karig naar regie toe en een simpel verhaal maar dit origineel zal me, in tegenstelling tot de remake, wel bijblijven... Ook de hippie-cultuur prikt hier opvallend door (in je blootje rondlopen e.d.). Midsommar lijkt me daar heel zeker inspiratie uit te halen.