Opinions

I'm gonna shove that bat up your ass and turn you into a popsicle.

Onderhoudende film over een straatbende, The Warriors, die valselijk beschuldigd worden van moord op de leider van grootste bende van stad. De jongeren keren huiswaarts en zullen het moeten opnemen tegen andere bendes... Inhoudelijk heeft het niet veel om het lijf, maar de sfeervolle uitwerking van het stedelijk nachtwandelingetje loont wel en Hill heeft altijd goed geweten hoe hij een actiefilm in elkaar moet steken. De gangfights zijn goed gedaan en ook het gebruik van cartoons gaf de film iets extra's.

De actie stelt niet veel voor, de humor is van bedenkelijk niveau en enige karakteruitwerking is ook zoek. Wanneer ik dan zie dat Besson achter het script zit begrijp ik het beter. Wel een vlotte film die de hele tijd in beweging blijft, met nu en dan wat boenk-boenk muziek ertussen. Zelfs Reno vond ik niet heel leuk, om dan nog maar over de Japanse dochter te zwijgen. Finaal schoot er voor mij te weinig over om hier een voldoende aan toe te kennen. Ik heb me licht verveeld met deze film.

Kiddie horror waarin een genetisch gemanipuleerde hond en een monster, een OXCOM genaamd ontsnappen uit een wetenschappelijke faciliteit. De intelligente hond kan ook scrabble blokjes leggen om zich verstaanbaar te maken. Ik herinner me eveneens het boek als veel beter. Van Corey Haim moet je ook nooit veel niveau verwachten. Zijn monologen met de hond zijn lachwekkend. Het monster (man in pak) trekt op niks... Zo'n slechte film man.

Wel ik zal maar het gemiddelde meteen weer wat verhogen, want dit historisch drama is een respectabel debuut van Crowe. In ieder geval was de Ottomaanse sfeer mooi in beeld gebracht met gebruik van Turkse acteurs, gefilmd in Turkije en met Turkse taal ertussen door. Op dat vlak kan ik niet klagen. Kurylenko, die ik niet had herkend, speelt overtuigend en bleek geen slechte keuze. Echt mooi op visueel vlak. Het verhaal daarentegen vond ik redelijk standaard, vooral de obligate opbloeiende romance tussen de Australische redneck en de geraffineerdere Turkse schone. Dat zat er van mijlenver aan te komen. Ook het gemak waarmee hij de lijken van zijn zoons vond op het slagveld was larie en apekool.

Gallipolli was een menselijk drama en wat er met de zoons van Joshua gebeurde is daar maar één droevig voorbeeld van. Ik zie ook niet in wat er mis is door Turken als sympathiek te vertonen : Zoals in de film gezegd zijn het de Britten die binnengevallen zijn en de boel op stelten hebben gezet. Het is dan voor mij alleen maar normaal dat de Brit hier als een norse kolonialist wordt afgeschilderd. Oorlogsfeelgood van een degelijk niveau.

Mooie film die aanvoelt als een modern sprookje. Ik vond het spijtig dat het dierentemmen niet meer aandacht kreeg dan de standaard driehoeksverhouding, want dat had de link tussen Rosie en het trio op het einde nog sterker in de verf gezet. De makers hadden zo'n prachtig verhaal dat ze er teveel wilden mee doen, waardoor tijd ontbrak om de band tussen enkele personages uit te diepen (Walter), die nu nogal wazig blijven. Ik schaar me dus bij eerdere commentaren dat deze film zeker een "extended" versie verdient. Robert Pattinson en Witherspoon vond ik niet verkeerd als acteurs al worden ze volledig van het scherm geblazen door een wederom imposante Waltz, die voor zichzelf een niche lijkt te maken als licht psychotische types.

Zielig dat er steeds als er films met dieren gemaakt wordt, er één of ander nieuwsbericht aan de oppervlakte komt om misdrijven aan te klagen, terwijl de film toch een certificaat heeft ontvangen. Het is gewoon weer activisten-onzin en rukken ze de feiten uit hun context. Blijkbaar vond die mishandeling plaats voor het filmen en is de film het slachtoffer geworden van het wangedrag van de temmers.

Mooie film voor een 6 tot 12 jaren publiek. Hier krijg je de kinderen wel even mee stil.

Het verhaal herwerkt de mythe van de Loch Ness, en is een lieve en prikkelende film over de vriendschap tussen een jongen en het wezen. Hier en daar een onvolmaaktheid, maar daar zullen de kleintjes niet van wakker liggen. Gaan huren die toffe familiefilm met veel goede gevoelens ! Deed me nog het meest denken aan E.T.

De angst om iemand te verliezen sluimert door dit avontuurlijk drama met hoog Disney gehalte, gericht op tieners. Gunner Boone ontdekt dat zijn moeder ongeneeslijk ziek is en nadat hij de legende van de Water Man hoort die de dood kan bedriegen, gaat hij op zoek naar deze mysterieuze man in de omliggende bossen samen met het blauwharige meisje Jo.
Mooi geschoten, maar het eind was geen verrassing en valt uiteindelijk wat tegen. Ik had iets sterkers verwacht. Ook het einde is niet heel duidelijk over het lot van de moeder. Is ze nog steeds ziek?? . Geen onaardig debuut van Oyelowo.

Indrukwekkende en geloofwaardige reconstructie van de slag van Waterloo, die er na 50 jaar erg goed uit ziet. Alles werd daarvoor uit de kast gehaald en Bondarchuk kon rekenen op meer dan 15.000 figuranten en een kolossaal budget. De film was nochtans een kassucces maar de productie was zo duur dat dit zelfs niet volstond om alle kosten te dekken. Vond ook de casting goed gekozen : Steiger overacteert soms als de megalomane maar ook halfzieke Napoleon die toch nog een laatste slag wil slaan. De beroemde verwijzing naar de blunder naar Grouchy ("Where is Grouchy?"), die Napoleon de overwinning kostte, wordt hier niet vergeten.

Plummer is een geweldig acteur en bewijst dat ook weer als Wellington. De fotografie en de invalshoeken op het slagveld sloegen me met verstomming en je voelt aan wat een oorlog in die tijd betekend moet hebben. Historische fouten zijn er (las ik) maar je moet al een echte Waterloo-specialist zijn om ze te detecteren denk ik. Wat mij betreft een must-see die het heeft van zijn spectaculaire massascènes.

Wat een verhaal zeg. Ik ben toch wel onder de indruk. Zowel de historische als geografische schaal waarop het zich afspeelt wekt indruk. Van de mensonterende omstandigheden van de goelag ontsnappen een groep gevangenen naar de vrijheid. Maar die ligt ver.... heel ver... zoals de Grote Smurf zou zeggen.

Weir weet die afstand over te brengen. Hij neemt zijn tijd om de overlevingstocht te tonen. Het overleven in de Siberische kou, of het creperen van dorst in de Gobi woestijn. Dat levert enkele sterke scènes op zoals wanneer ze met zijn vieren water opzuigen uit een vies plasje modder of de tragische Irena . Het lijkt in deze film onmogelijk te vatten tot hoever een mens bereid is om te gaan om in vrijheid te leven.

Naast de mooie outdoors vond ik ook het verhaal van die mensen boeiend om te volgen omdat ze elk een verhaal en een drama met zich meedragen die hen heeft aangezet om hun leven te riskeren. Wat mij betreft een heel mooie film!

Ik zag deze film in enkele toplijsten verschijnen, wat mijn aandacht trok. Kon dit echt zo'n goede coming of age zijn? Herkenbaarheid troef : als je 14 bent, voel je je een echt sulletje die moeilijk gevoelens onder woorden kan brengen en niet goed weet wat hij nu met zijn lijf moet doen. We zijn (althans de mannen onder ons) zoals de tagline van de film luidt, allen door deze verschrikkelijke leeftijd moeten gaan, vol onzekerheid. Duncan zoekt ontsnapping aan een familiale kern die hem verstikt en vindt waardering en vrienschap in het lokale waterpretpark bij de maffe Owen.

Lichtvoetige maar doodeerlijke film over de harde zoektocht naar eigenwaarde. Bij momenten zijdezacht en lief (met dank aan vriendinnetje Susanna), op andere momenten genant en beschamend (die stiefvader was een echte lul). Soms kwam het wat oppervlakkig over, alsof er niet voldoende tijd was om alles uit te diepen bvb de band tussen Duncan en Susanna, de stiefzuster die gerust nog iets hatelijker uit de hoek kon komen, de achtergrond van Owen. De scènes met de charismatische Sam Rockwell waren telkens erg goed en veel interessanter dan de activiteiten van de Ramseys en hun kneuterige vakantievriendjes. Het mag dan wel een cliché coming of age zijn, en het is zeker niet de beste die ik heb gezien... het einde was zelfs niet al te best, maar het wist over de hele lijn wel mijn sympathie op te wekken.

Mooie serene film die boeiend en klein wordt gehouden door de diverse personages en de aantrekkelijke landschappen van Frankrijk en Spanje op weg naar Santiago de Compostela. Het gaat over kleine situaties uit het leven gegrepen, over de mens zoals hij is en de voornemens van mensen om de kracht te vinden om betere wezens te worden. Voor Tom is het de zoektocht van een man naar zichzelf na de dood van zijn zoon. Het houdt allemaal niet zo veel in en zou het voorwerp kunnen zijn van een documentaire, maar toch blijft het boeiend en zorgt voor een moment van onthaasting.

Toch vrij matig door het lange eerste uur en gebrek aan suspense. De film vliegt er nochtans onmiddellijk goed in; geen build-up en sentimentele momentjes vooraf maar dan blijft alles wat hangen. Inderdaad goed gevonden om eens een ouder koppel centraal te plaatsen, al is de overleden zoon een rasecht cliché. De ghosts zijn hier fysiek, en dat zorgt op het eind voor enkele gore scènes. . FX goed genoeg voor mij. Bekijk ook nog eens de aftiteling, daar vliegen wat kranteknipsels voorbij die nog wat leuke info meegeven

Charmante film. Ik zou weer eens kunnen zeuren over hoe sentimenteel het is en hoe ideaal alles is voorgesteld. Dat zou niet netjes zijn. De film heeft veel om van te genieten en veel om over na te denken en is ook geschikt voor kinderen. Ik heb altijd wel veel respect voor Damon gehad. Hij is een acteur die als geen ander een doorsnee burger kan spelen en ook hier doet hij het schitterend met die twee kinderen. Er zaten een aantal sterke scènes en quotes bij die blijven hangen maar het wil eigenlijk allemaal vederlicht en braaf blijven. Die inspecteur vond ik schitterend. Om toch niet te ver af te dwalen in dromenland besteedt het verhaal aandacht aan de verwerking van het verlies van Benjamin Mee door de ogen van zijn kinderen , en dat werd soms gevoelig gebracht. Het verwezenlijken van de zoo is trouwens ook de manier van Mee om met het verlies van zijn vrouw om te gaan. Voeg er dan nog het magische getwinkel van Sigur Ros bij en je hebt een film die niet mag gemist worden.

Mommy was happy before Kevin came along

Bijzonder pakkende maar ook een troosteloze, onheilspellende en deprimerende film. Zelden werd ik zo diep meegezogen in de psychoses van een killer. Daar blijf je nog even bij nadenken. Het hele verhaal wordt vanuit de moederpositie bekeken, die machteloos ziet dat haar zoon geen kind als anderen is en een kwaadaardige inborst heeft. De machteloosheid van de ouders wordt versterkt door hun geloof dat hun eigen vlees en bloed net niet in staat is tot het ergste. Ze leven verder en voelen aan dat iets niet klopt met Kevin maar het is in de eerste plaats hun zoon. Stilaan gaat ze haar leven herbekijken en hoopt ze wellicht dat ze haar man nooit had ontmoet. Na de "gebeurtenis" wordt ze sociaal buitengesloten en gediaboliseerd. Tilda Swinton in een erg sterke psychologische rol van een vrouw die alles verliest door haar eigen kind.

Kevin zelf ga je vlug haten. Geen greintje respect voor niks of niemand en voortdurend gedreven door zijn kwaadaardige instincten. Sterke regie, met overaanwezige bloedrode kleuren, van tomaten tot aardbeienconfituur tot rode verf. De kleur van bloed overheerst alles in een symboliek die vaak aan Jezus aan het Kruis herinnert (beginscène) en zo de slachtofferrol van de moeder benadrukt. Geen praatfilm maar met een intense en drukkende sfeer. Met stip een aanrader en eigenlijk een 16+ film vind ik ook.

Dit is de derde film van James Gray. Het is een deprimerende misdaadfilm waar familiale relaties centraal staan. Bobby en zijn politie-agent broer Joseph zijn volledige tegenpolen. Aanvankelijk bindt niets Bobby meer aan zijn familie, tot het noodlot toeslaat. Een reeks gebeurtenissen zal hem alsmaar dichter naar zijn familie toebrengen en hem alsmaar verder verwijderen van het leven die hij leidde als fuifbeest en nachtuil . Het geweld is er ook, maar in kleine doses, en dat vind ik niet slechter.

Phoenix schittert nochtans niet in zijn rol. Als Gray zijn kwetsbaarheid in beeld wou brengen, dan heeft hij naar mijn zin overdreven. Wahlberg zet een iets betere rol neer dan anders, al blijft hij naar goede gewoonte erg droog en expressieloos. Ik vond het een goed verhaal maar met acteerwerk die ik niet steeds kon smaken. Zoals in vorige posts al gemeld, mocht ook voor mij het einde wat sterker. Vermeldenswaard is de scène in de gietende regen waar Robert Duvall in zijn auto neergeschoten wordt. Indrukwekkend gefilmd.

Eindelijk eens een film dat het genre nieuw leven inblaast. Het kan nog. Al van de beginscène had deze film mij mee en liet me niet meer los tot het einde. De vrij complexe vertelstructuur is hier ook echt een meerwaarde. De impact van een gebeurtenis op verschillende bewoners van een klein stadje komt hierdoor sterker uit de verf. Meer een sfeervolle creepy mystery film dan een echte in-your-face horrorfilm eigenlijk, maar alles werkt hier gewoon. Tot en met de humoristische insteek met junkie James (dat muziekje erbij ). Zou wel eens een classic kunnen worden. Als ik al een minpuntje moet vermelden, dan is dat het wat plotse en snelle einde maar dat komt vooral omdat ik zo sterk in de film zat dat die gewoon nog wat mocht blijven lopen. Wat mij betreft één van de beste films van het jaar en ik ben hier duidelijk niet de enige die dat vindt.

Deze avonturenfilm doet niet zoveel mis. Het blijft vermakelijk over de hele lengte. Het idee met die halsbanden is niet eens zo slecht gevonden, al is het moeilijk om het soms geloofwaardig te houden (met die bussen bvb). Bombastische actie, fantastische dialogen en geniale regie moet je niet verwachten maar er valt genoeg leuks te beleven. Hauer begon hier als acteur aan zijn neergaande fase door in films te spelen die alsmaar sneller direct-to-video gingen. Goed genoeg voor 3*

Door het originele idee kan ik er net nog een 3* aan kwijt. Als komedie is dit verder niet echt grandioos. Zeker met een druk kereltje als McCarthy heb ik me nogal geërgerd. Die Silverman en zijn babe vond ik dan nog beter te pruimen. Het feit dat beide jonge bedienden met hun dode baas opgescheept zitten in diens buitenverblijf vond ik wel potentieel hebben. Het is echter helemaal absurd gebracht en de geloofwaardigheid van de dode wordt niet volgehouden. Wanneer ze met Bernie rondlopen beweegt Bernie de beentjes gewoon mee. Ook het feit dat niemand de dood van Bernie opmerkt kan ik totaal niet begrijpen. Nee, niet zo leuk als ik dacht.

Gekke tienerfantasieën

Dit vond ik niks. Wat een flauw puberaal gedoe heel de film. Twee nerds creëren een vrouw om respect te winnen bij hun schoolgenoten en om hun zelfvertrouwen op te krikken. Werkelijk alles aan deze film is absurd. Op zich niks mis met vreemde situaties. Jammer dat het me nauwelijks aan het lachen heeft gebracht. Dit heeft vooral te maken met het weinige talent van bijna alle acteurs inclusief de babe Kelly Le Brock (waar we nooit niks meer van gehoord hebben nadien). Bijna, want Bill Paxton was hier weer de man .. en de ruftende pad

Stuurloos. Het duurt een eind voor deze film een vaart neemt. Er wordt nogal wat rondgelummeld de hele tijd en het verhaal lijkt in eerste instantie nergens naartoe te gaan. Gaat over niet meer dan een jonge vrouw en twee andere overlevenden die voortdurend hun erg beperkte watervoorraad moeten beschermen in een post-apocalyptische wereld na een klimaatramp. Maar er zat wel een welkom hard randje... de confrontaties zijn genadeloos en bruut, en de sfeer lijkt vooral uit het westerngenre te komen. Allemaal niet genoeg om de film boven de middelmaat te krijgen eigenlijk, maar het tweede deel van de film was toch al meer waar ik op zat te wachten...

Weer een fantastische rol van Michelle Williams. Ik vind haar een uitstekende actrice. Of het nu een Hollywoodfilm is of een kleine independent film als deze, het resultaat is zoveel meer met haar. Zeker in zo'n minimalistische film als deze kan dat tellen. Want meer dan een "meisje zoekt hond" verhaal is dit niet. Of toch wel: het waanidee van een beter leven elders is tekenend voor bepaalde verpauperde delen van de States. Wendy houdt haar budget goed bij maar is niet voorzien op het onvoorziene (de auto die het niet meer doet) en belandt hierdoor in een marginaal en eenzaam bestaan. Het einde is treffend (de hond is beter af dan het baasje ) en het is nog maar de vraag of Wendy haar doel zal bereiken. Daardoor vond ik het ook droevig. Ik moest bij deze film hard denken aan Steinbecks werken. En ook aan Into the Wild, maar dan volledig ontdaan van de romantiek errond.

Een stinker van een musical. Niet aan mij besteed; gelukkig valt er flink wat door te spoelen waarbij je weinig mist. Die muziek doorstaat de tand des tijds niet; goed dat Spielberg er een nieuwe versie van wil maken om wat frisheid mee te geven. Het verhaal zelf is een afgezaagde zeemzoeterige love story waarin twee jongeren om de haverklap hun liefde voor elkaar kwelen; dit afgewisseld met muzikale intermezzo's en bijhorende danspasjes en een conflict tussen jongeren uit diverse immigrantengemeenschappen, waar ook niet veel schot in zit. Enige positieve is nog de unhappy end wat ik niet had verwacht . Veel te lang, hopeloos gedateerd en erg oninteressant waardoor de 150 min best een geseling waren.

Ziet er niet slecht uit en was de eerste film ooit die digitale special effects gebruikte, en dat begin jaren 70!

Alleen lukt het de film maar niet om enige geloofwaardigheid te verkopen. Als je artificiële machines gebruikt dan bouw je toch minstens veiligheidsprocedures in. En hoe voorkom je dat andere toeristen elkaar neerschieten, als het verschil tussen mensen en androides zo moeilijk vast te stellen is?

Verder had deze film veel invloed op latere producties. Het einde vond ik wel wat weg hebben van de finale in de eerste Terminator, en het idee van de kunstmatige vakanties zag je ook al eens in Total Recall. Er zaten dus best wat innoverende en inspirerende ideeën in het script. Crichtons films spelen ook voortdurend met ditzelfde gegeven van losgeslagen robotica. Yul Brynner's gunslinger robot is naar het einde toe een heel bedreigende figuur.

Familiale banden en eeuwenoude tradities zijn stevig verweven in dit drama die een leerzame kijk geeft op de Maori cultuur. Het meisje Paikea heeft het ongeluk om als meisje geboren te zijn in de bloedlijn van haar familie. Geeft haar dat minder recht om aanspraak te maken als leider van haar volk? Ja denkt haar opa en houdt haar buiten de rituelen die deel uitmaken van haar etnische en culturele identiteit. Wat daarna volgt is een bijna mythologische wending in de huidige tijd, maar dat was zo mooi en krachtig dat ik er stil van werd. Is ook een film die erg geschikt is voor jong en oud.

Niet de meest gezellige film... erg zwaarmoedig! Dit melodrama heeft me nochtans redelijk aangegrepen. De laatste scène met zijn dochter vond ik erg droevig. Aronofsky houdt het hier klein, met niet meer dan vier acteurs en een klein huiskamertje. Maar hij heeft het talent om te boeien. Het script is meer bedoeld voor toneel dan voor film wat een praatfilm oplevert.. ik keek nogal op van de fysieke transformatie van Brendan Fraser.
Charlie is een obese man die zijn leven tot een puinhoop heeft herleid. In de eerste plaats door zijn vrouw en dochter op egoïstische wijze achter te laten voor een homoseksuele relatie. Daarna kwam hij helemaal alleen te staan toen zijn vriend zelfmoord pleegde. De karakterontwikkeling van Charlie toont ons een man die een kapitale fout in zijn leven heeft gemaakt en er een hoge prijs moet voor betalen, maar ook een man die desondanks niet opgehouden heeft zijn dochter lief te hebben, ondanks ze hem respectloos behandelt. Misschien niet overal even realistisch en de jonge prediker vind ik maar weinig toevoegen aan het geheel. Mooiste vond ik dat Charlie vanuit de visie vertrekt dat er in ieder mens iets geweldigs zit... (Do you ever get the feeling that people are incapable of not caring?)

Velen denken dat er niks is na de dood. Deze film biedt een mooier beeld: na de dood leef je in een wereld die je met je eigen verbeelding vorm geeft. Het is gewoon veel mooier en geruststellender om te geloven dat je in je eigen utopia verkeert in het hiernamaals.

Het gezinnetje van Chris heeft het tijdens het leven hard te verduren: kinderen komen om in een ongeval, hijzelf ook, daarna pleegt zijn vrouw zelfmoord. Melodrama dus. Waar het mij begon te storen zijn de religieus getinte visies die later in de film doorprikken. Dat zelfmoordenaars naar de hel gaan, dat hemel of hel een eigen keuze zijn... uiteindelijk bleek de auteur toch heel erg geïnspireerd door zijn christelijke opvoeding en haar stugge beelden. Bovendien wordt het zo zoet en melig op het einde dat ik helemaal vastgeplakt zat in mijn zetel. Visueel wel heel mooie special effects. Het leven na de dood wordt als een fantasy-wereld afgeschilderd met olieverflandschappen, daarna met utopische omgevingen. Mooi om zien, maar het ramde te veel en te lang door op het tragieke om me echt te imponeren. Eén van Williams' mindere.

Ja, het is weer zo'n film. Vol Roemeense namen in de eindcredits, FX die in België, Frankrijk, India gemaakt zijn, muziek die in Slovakije werd gecomponeerd en dan nog eens met Scandinavische en Amerikaanse acteurs werd gespeeld. Leve de globalisering .

Maar goed, hoe moeilijk ze het willen maken, het is toch een goede film die aangenaam kijkt. Ik vergat soms dat we hier eigenlijk zeven keer dezelfde actrice zagen; het is toch een knap staaltje compositing en zeven keer de oogstrelende Noomi Rapace daar zeg ik ook geen nee tegen. Glenn Close in haar gemeenste rol sinds Fatal Attraction als hoofd van een brutaal agentschap met holocaust-methodes.

Verder een leuk uitgewerkt verhaal dat spannende momenten kent maar ook een vrij voorspelbaar verloop. De actiescènes zijn van het meer stevige soort. De motivatie waarom die ene zuster de andere zes verraadt wordt maar heel flauw uit de doeken gedaan en overtuigde niet. Het moest hier vooral een entertainende actiefilm worden en hell, wat is dit goed op dat vlak. 3,5 met 4* potentieel.

Damn, goede film zeg. Belachelijk gemiddelde momenteel maar ik neem aan dat dit wel zal beteren. Eerder een mystery film met een bovennatuurlijk element en toch voornamelijk psychologische horror. Dit is er eentje voor wie films van Robert Eggers en Ari Aster hoog heeft zitten. De harde en ongemakkelijke thema's (zelfmoord, vadermoord, incest) die door de film wandelen geven What Josiah Saw een guur en mistroostig sfeertje mee en het einde heeft nog een verrassing in petto.

Eigenlijk is deze film enorm geslaagd. De regie is verzorgd, de acteurs (vooral Nick Stahl) zitten bijzonder goed in hun rollen, en omdat de film in drie hoofdstukken ingedeeld is met een verschillende focus, laat de afloop zich totaal niet raden, al begrijp je dat het iets te maken heeft met duistere familiegeheimen. Hoe de vork echter in de steel zit, dat blijft gissen. Een slowburner maar één die de kijker stevig weet vast te houden. Werkt met enkele gekende ideeën maar slaagt bijzonder goed om de dynamiek van het verhaal staande te houden. Voor een bloedige horror moet je deze niet bekijken.
Je houdt er geen goed gevoel aan over, behalve aan het feit dat je zonet een heel goede film zag. Aanrader. Ik zie me dit misschien nog wel naar 4* ophogen.

Sterke en stevige thriller die bij vlagen spannend uit de hoek komt. De regie en het acteerwerk zijn gewoon prima, daar valt echt niks over te zeggen. Beide actrices vormen een prima duo op het scherm. In de kern is dit een slasher maar heeft net dat ietsje meer; de kille gevoelloosheid van Jackie versus de emotionele aardverschuiving die Jules ondergaat zou meer dan één kijker moeten prikkelen.
Naar het einde toe laat de film steken vallen en wordt pijnlijk ongeloofwaardig, met Jules die terugkeert naar de klif en naar de vakantiewoning.
Een aanrader. Ik ben heel aangenaam verrast door deze film al was de finale iets waar ik net als heel wat anderen niet gelukkig van werd.

Genre is horror?? Haha, wat een klucht, straks wordt Bambi ook nog als horror beschouwd. Is dus een Hitchcock achtige thriller met een paranormaal tintje eraan. Maar dan voor een publiek van brave werkloze huisvrouwen wel te verstaan, met andere woorden : soft. Vooral de bad-scène op het einde springt eruit. Dit is dan ook één van de weinige scènes die deze film echt intens maken. De rest is veel slappe pap. Het acteerwerk vond ik zus en zo : het voelt allemaal niet heel naturel aan... Vooral Ford valt ferm tegen in deze film, één van zijn enige bad guy rollen . Hoewel Pfeiffer de meeste aandacht naar zich trekt, is het vooral acteren op automatische piloot. Wat dan nog wel goed werkt is de eerste helft van de film, waarin gehint wordt dat er nare dingen bij de buren gebeuren. Gaat richting Rear Window ; Vond ik goed en spijtig dat het niet in die richting gaat. Zeker niet slecht, maar met deze regisseur en erkende namen als Ford en Pfeiffer ligt het niveau beneden de verwachtingen. In de bios vond ik hem toen goed, nu moet ik toch temperen.