Opinions

Droog stukje wereldcinema. Er zit weinig positivisme in deze film. Het is allemaal miserie, tristesse, corruptie en ongeluk, maar dan zonder melo gebracht en met uitmuntend camerawerk. Over de provincie Jammu & Kashmir hoor je nauwelijk iets in het nieuws, maar er is daar al decennialang een conflict tussen islamitische separatisten en de Indische centrale regering die gedwongen verdwijning als drukkingsmiddel gebruikt. Dat is zowat het vertrekpunt van de film. Omdat niemand weet of die ontvoerden nog leven krijgt de echtgenote een status van half-weduwe. In de film probeert Aasia al jarenlang een overlijdensakte te krijgen van een corrupte ambtenaar, omdat ze hiermee haar leven kan verderzetten (hertrouwen, staatsuitkering). Anderzijds hoopt ze nog steeds dat haar man nog leeft en betaalt bij gelegenheid informateurs (meer waarschijnlijk oplichters) om iets over hem te weten te komen. Het draait vervolgens wat anders uit met een best geslaagde twist op het einde. Het is duidelijk dat een vrouw zonder man niet veel voorstelt in deze samenleving.

Steengoed en vond het best een spannend midaaddrama van McQueen. Met een ferme twist zelfs. Hoewel het idee me aanvankelijk wat minder aanstond is het weer een sterk uitgewerkte film geworden op het vlak van karakterontwikkeling. Geweldig gefilmd bij momenten, echt camerashots om je vingers bij af te likken. Afgekeken van Mann en Spike Lee? Don't think so! Hij heeft gewoon een geweldige eigen stijl... redelijk onhollywoodiaans. Nog geen enkele film van hem minder dan 4* gegeven.

In Widows is de lijn tussen stadspolitiek en criminaliteit op zijn zachtst gezegd erg dun. Na een mislukte holdup komen enkele misdadigers om en laten hun weduwen achter met allerlei schulden. Helaas is het geld dat in rook is opgegaan campagnegeld van een kandidaat-burgemeester die de weduwe begint te bedreigen. Voortreffelijk geacteerd ook: Davis en Debicki vond ik het leukst maar ook Liam Neeson in een kleinere rol en Colin Farrell als corrupte politicus mogen gezien worden. Merk ook een rol op van Lukas Haas, beter gekend als de knul uit de film Witness (1985) die door Harrison Ford in bescherming wordt genomen. Hij speelt de rol van de nieuwe boyfriend van één van de weduwen.

Dikke aanrader.

Op het slechte pad

Moeilijk te beoordelen film. Enerzijds is dit conceptueel één van de interessantere Belgisch-Nederlandse films. Ik las pas hier dat dit eigenlijk een boekverfilming was. Dat komt vooral tot uiting in de chronologie van de gebeurtenissen die verteld worden, telkens vanuit een ander personage. De puzzelstructuur heeft meerwaarde en verhoogt de kijkervaring. Anderzijds is dit een erg rauwe film die zo'n beetje in dezelfde hoek als "Ex-Drummer" ligt. De tieners maken porno-shoots, spelen pooier en hoertje, etc. Ja, er komen wel een paar heftige scènes langs die meer dan een moraalriddertje zal doen kokhalzen, zeker wanneer één van hen zelf voor een abortus wil zorgen . Enge scène

Zoals vele tieners wil dit groepje zich losrukken uit een kleinburgerlijk bestaan waarin ze ongelukkig zijn met als gevolg een resem ronduit domme uitspattingen en het negeren van de consequenties van hun daden. Ik vond namelijk dat dit laatste dan ook de kern van de hele film is. Liever dan de consequenties te aanvaarden slaan ze zich eruit via leugens en bedrog, en worden stilaan zelf de volwassenen die ze zo verachten . "Wij" bewierookt zeker niet deze jongeren en hun handelingen maar mist het duidelijk om diepgaande en complexe personages te schetsen. Jammer want ik gaf niet echt om die jongeren. Of was dat ook de bedoeling? Harde sneer naar Vlaams Belang in deze film. Heb er wel om moeten lachen

Ik volg Stefan daarin.

Veel meer van verwacht. Ben er echt niet ondersteboven van. Had de indruk dat ik het allemaal al eens had gezien o.a. flarden van The Pianist (de ontruiming van de ghetto), L'Armée des Ombres kwamen voor mijn ogen. Het hoofdpersonage, los van het feit dat hij door zijn lusteloze indruk geen sympathie opwekt, is ronduit zwak gespeeld; er wordt voortdurend tegen hem gepraat maar hij reageert soms amper. Waar bleef de dialoog? De 'romance' met Yvette is niet bepaald spetterend te noemen. Die komt plots en zonder enige aanleiding, alsof het er gewoon bij moest. En daarna wat stefan dias ook nog zegt. Dit verzetsdrama in Antwerpen heeft wel zo de nodige gebreken.

Anderzijds maakt Mielants het allemaal rauw en grimmig tot de laatste minuut, wat het een loodzware film maakt, waarin de druk om te collaboreren minstens even groot was als de druk om in het verzet te gaan.

Een vrouw gaat op bezinningstocht om in het reine te komen met de teleurstellingen van haar vervlogen levensjaren. Klinkt bekend zoiets, klinkt als hippie gedoe, alleen al het Simon&Garfunkel allen-gelukkig-rond-het-kampvuur-liedje doet er op dat vlak nog een schepje bovenop. De film gaat voor de helft terug in Cheryls voorbije jaren via talrijke flashbacks die de hike onderbreken. Het iets lichtere The Way vond ik iets beter maar hoe meer de film vordert, hoe meer je begint te begrijpen hoe Cheryl zich moet voelen om al die ellende even uit de weg te gaan. De personages die ze onderweg ontmoet zijn niet interessant. Hoewel dit geen verkeerde film is brengt het toch weinig nieuws en kon het me amper raken. Doorsnee.

The Story of Sailor & Lula

Dit was destijds een wat misbegrepen werk van Lynch, maar mij viel het wel in de smaak. Het is een modern sprookje over een "madly in love" koppeltje dat overschaduwd wordt door de gemene streken van de boze moeder van Lula. Wild at Heart bulkt van de amerikaanse cultuursymbolen: Elvis Presley, een zonovergoten road 66 sfeer, dromerige scènes, zwoele sex en bijna surrëele personages die in een eigen wereld lijken te leven, en niet te vergeten een portie geweld. Het levert een broeierige koortsige film op die gedragen wordt door Cage en Dern in mooie rollen waar ik van genoten heb. Ik miste in die periode geen enkele film met Cage. Jammer dat hij nu nog alleen maar te zien is in flauwe originele actiefilms want talent heeft hij nochtans wel. Dafoe ook top! Hij ziet eruit alsof er een granaat in zijn bek is ontploft.

Ik had ook het gevoel dat Lynch niet veel te vertellen had maar het leek me ook niet het doel van deze film; je moet het wat beschouwen als Lynch zijn droomvisie van Amerika.

Rauwe western van Peckinpah die een groepje outlaws volgt op hun vlucht richting Mexico. Veel stereotiepen: de Mexicanen zijn alcoholzuipend, ruig en slordig en de vrouwen zijn allemaal prostituées. Verder heeft de Mexicaan niet veel anders om handen dan te feesten en te zuipen. Meer karikaturaal kon haast niet. Van nuance lijkt Peckinpah nooit gehoord hebben. Veel geweld ook, het handelsmerk van Peckinpah. Meer dan eens spat het bloed in het rond.

De film bestaat uit drie grote "set pieces" (bankoverval in het begin, treinroof, shootout op het einde) met daartussen een soort karakterstudie van de verhoudingen tussen de leden van de bende. Ik kan niet zeggen dat Wild Bunch een slechte western is; het is niet zomaar zwart-wit omdat het moeilijk meeleven is met deze outlaws. Als helden kan je ze in ieder geval niet zien.

Maar ik vind de film ook vage en nutteloze momenten hebben: het personage Deke Thornton is totaal niet interessant en ook Angel kon me niet echt warm krijgen. De lofbetuigingen gaan bij mij vooral naar de grootschaligheid van de scènes, die werkelijk een genot zijn. Die treinroof vond ik grandioos en ook de scène waarin het Mexicaans leger wordt aangevallen door de rebellen van Pancho Villa zag er top uit. En dan kom ik uit bij een bovengemiddelde western, niet bij een klassieker.

Heeft eigenlijk niks te maken met de eerste Wild Geese film want is gebaseerd op een roman "The Square Circle". Een huurling krijgt de opdracht om de bijna 90-jarige Rudolf Hess te ontvoeren uit zijn gevangenis van Spandau. De motivatie daarachter vond ik onduidelijk, en vooral ongeloofwaardig, maar eigenlijk ook intrigerend. Wild Geese II is ook te praterig en mist spanning en goede actiescènes. Toch vond ik het eerste uur best sterk en vroeg ik me af waar het allemaal naartoe zou leiden.

Nog even een ouder filmpje bovengehaald over een commando huurlingen die een oppositieleider gaan bevrijden in een Afrikaans land. Middelmatige film.

Vooral de muziek viel niet in de smaak : slechte song (who the fuck is Joan Armatrading?) en vervelende militaristische deuntjes doorheen de hele film. Het eerste uur viel flink tegen en het kwam allemaal traag op gang. Eénmaal de eindelijke reddingsoperatie begint, drijft McLaglen het tempo op. Het geheel lijkt echter meer op een gewone reconstructie van hoe huurlingen te werk gaan, ten koste van pogingen om een interessant verhaal uit te werken. Het politieke boodschapje over "blanken en zwarten in Afrika" moest er wel weer in, maar komt nogal oppervlakkig over 30 jaar later. (we can live together...) Op dit ene dramatische moment na op het einde vond ik deze film niet zo interessant. Gelukkig zijn Burton en Harris leuke acteurs om te zien spelen.

Ietwat flauwe bikercomedy over vier vrienden die hun midlife crisis even ontvluchten door opnieuw hun bikes boven te halen en door Amerika te trekken. Dudley (W. Macey Jr) was wel de grappigste van de bende... alleen met zijn hoofd al moest ik al lachen.. beetje een Stan Laurel type die alles moet ondergaan. Ook Travolta viel mee maar de twee anderen vond ik zwak. De schmierende Ray Liotta als aanvoerder van een gevreesde motorbende is typisch; de man is met zo'n rollen groot geworden, zie ook bvb Something Wild uit 1986. De moppen waren niet vergezocht; deze met het naaktzwemmen en de stier hadden een hoog déjà vu gehalte. Goed voor een keertje.

It's casual

Toch een leuke film met enkele geslaagde grappen en grollen. Zo waren de scène in de tietenbar en de party op het einde ware hoogtepunten. You do not put a poodle in the microwave Alleen jammer dat de personages allemaal erg oppervlakkig blijven, maar dat hoort bij de 80s sfeer die de film uitstraalt. Een vast verhaal zit er niet echt in. Wild Life volgt een aantal studenten op de voet een aantal weken voor de school herbegint. Daarbij is de zoektocht naar onafhankelijkheid, vrijheid en een lief de rode draad.

De inmiddels overleden Chris Penn (broer van) deed me denken aan die onvolwassen kerel uit "Dazed and Confused" die ook bijna 30 was en nog op school zat. Het was allemaal wel leuk en onbezorgd al hoef je er ook niet teveel van te verwachten. De verschillende personages zijn echter sympathiek genoeg, en de kleine verhaaltjes rondom hen boeiend genoeg voor een leuke avond en een reis terug naar de jaren '80.

Brengt me bij het laatst punt hierover : de DVD. Er is namelijk geen, omwille van auteursrechtenproblemen met de soundtrack. Als je goed zoekt, zul je ongetwijfeld in de grotere videotheek nog een VHS tape terugvinden. Ik hoop dat die toch binnenkort een DVD-release kent.

Deze vroege Brando kwam onlangs op TV. Is wellicht één van de oudste bikerfilms. Een stoere bende, aangevoerd door Johnny (vandaar de benaming "Johnny's" voor opzichtige jonge mannekes misschien?) komt in een dorpje aan. De komst van een andere bende en hun apenstreken zorgen er voor dat de boel kwalijk escaleert bij de dorpsbewoners. Brando is eerder een antisociaal fenomeen dan een echte opstandige held; veel sympathie kun je voor dit lulletje niet opbrengen. "Dank u" zeggen valt hem op het einde al moeilijk genoeg en de ruwe manier waarop hij zonder enig echt sentiment de serveerster probeert in te palmen liegt er ook niet om. De gestolen trofee heeft een belangrijke symbolische rol. Op zich geen grote klassieker maar wel een belangrijke rol voor de verdere carrière van Brando.

Mooie animatie, nu eens geen Pixar of Disney, maar ik vond het verhaal niet zo boeiend. De robot die iedereen tot vriendjes maakt in de natuur was mij te sentimenteel.

Echt een bizarre film waarin een soort stads-tarzan zich wil wreken op de schoften die zijn ouders hebben vermoord toen hij nog kind was. Hij wordt gesteund door een sociale helpster Jane (what's in a name?) en oefent sporadisch wat martial arts moves . Met Knepper als de 'wild thing', een acteur die beter bekend is uit Prison Break. Een low budget thriller maar bij momenten redelijk fascinerende 80s onzin zoals men die niet meer ziet. Een curiosum dat bovendien door John Sayles geschreven werd.

Niet slecht bedacht en vrij goed geregisseerd maar de twists zijn absurd en dat stoort. Leraar Dillon wordt door één van zijn studentes van verkrachting beschuldigd. De film probeert sexy over te komen maar de enige sexy vrouw in de film is Theresa Russell als de nimfomane moeder van Denise Richards. Helaas in een te beperkte rol. Richards heeft een mooi lijf (maar weinig uitstraling); je zou voor minder een oververhitte onderbroek krijgen

Typisch werkje uit de Reagan Era, met kapitalistische propaganda, wat je veel zag in films uit die tijd. Een goede Amerikaan was iemand met een vechtersmentaliteit, want enkel op die manier kon je het maken in het leven. De US, dat is geen land van en voor verliezers. Alles staat hier in functie van winners en loosers.

Wildcats is ook zo'n film, met de sterke man (Bruce McGill) die de vertegenwoordigster van het zwakke geslacht naar een probleem suburb van Chicago stuurt waar ze het lokale shit-ploegje moet trainen voor de komende interstedelijke competitie. Dit natuurlijk om haar belachelijk te maken. Na een moeilijke start weet ze dan toch het nodige respect te winnen. Ook privé moet ze vechten, met een ex man die de voogdij over de kinderen wil afdwingen.. Het is allemaal goed bedoeld en met het hart op de juiste plaats en een steeds aanstekelijke Goldie Hawn redt heel wat, al blijft het voorts een erg generieke 80s film zonder verrassingen en met te weinig echte lachmomenten. Met ook Woody Harrelson die na vele jaren barman in de TV reeks Cheers eindelijk zijn filmcarrière startte en nog een blonde kop had.

Een 14-jarig meisje raakt op de dool in Alaska nadat haar oom haar vertrouwen misbruikt heeft . De gevoelens van angst en uitzichtloosheid waarmee Kenzie kampt worden mooi weergegeven, alsook de manier waarop ze zich "bindt" aan een onbekende volwassene, op zoek naar bescherming en een vaderlijke arm. Ergens was dat ontroerend. Het kon nog veel sterker allemaal met sterkere dialogen en wat meer interactie tussen de twee hoofdrolspelers. Nu vond ik het op het einde allemaal niet zo'n overweldigende indruk nalaten.

Apart gevalletje. Het voelt soms aan als een komedie maar toch net niet. Het voelt soms aan als een horror maar toch net niet. Glover mag heel de film als halve gare door de film wandelen maar ik was er niet zo gek op. De sfeer is gotisch zoals in Tim Burton films merkte iemand hier spitsvondig op, en ook weer net niet genoeg om een stempel te drukken in het geheugen. Het verhaal zou zo uit een stripverhaal als Creepshow kunnen komen. Dat is ook het hele probleem : als kortverhaal van een half uurtje was dit prima geweest. Zeer middelmatig.

Ondermaatse fantasyfilm uit de pen van George Lucas die redelijk kinderachtig overkomt met die dwergen, elfjes (vreselijk!) en pratende vogels (hurry! Kael is coming... croaaaa). De actiescènes slepen naar het einde lang aan en het wordt daarna in twee minuten helemaal afgesloten. Ook de special effects waren niet al te best, ondanks dit een big budget film is. Howard weet het allemaal mooi en met vaste hand in te blikken maar het mist een hoop om een fantasy topper te zijn.

McCarthy houdt van mensen en hun diversiteit, en dat voel je voortdurend in zijn films. Minder aangrijpend dan Station Agent en The Visitor maar toch eentje die voor een goed gevoel zorgt.

Grappig vond ik het niet. Dat viel tegen en enkele zeldzame licht grappige situaties terzijde, vond ik deze film veel beter werken als het kleine arthouse drama dat bij momenten aan de oppervlakte komt.

Goede thriller met een paar western trekjes (de paarden zijn door sneeuwscooters vervangen) over een jager die het lijk van een meisje vindt in een Indianenreservaat. Daarna teamt hij met een FBI-agente om de zaak op te lossen. Niks verrassends want dergelijke films hebben ze in het verleden ook al gemaakt (Thunderheart (1992) - MovieMeter.nl), en ook hier wordt aandacht gegeven aan het droevige en verwaarloosde lot van de Natives. De film blinkt vooral uit in de prachtige winterse cinematografie en één van de beste shootouts van het jaar.

De vuile Ierse oorlog. Zoals steeds in zijn films staat de gewone man centraal, en wat hij te verduren krijgt is vaak te hard voor woorden. Hij bracht me wel begrip bij voor de strijd van de Ierse republikeinen, voornamelijk arme mensen.

Wat minder gekend is, is dat Churchill één van de grote architecten was van dit conflict in zijn functie als "secretary of war". Ja, Churchill de grote held van de tweede wereldoorlog was de grote klootzak in het Ierse conflict. Het verdrag, een belangrijk keerpunt in de film, veranderde de oorlog van Ieren tegen britten naar Ieren tegen Ieren, en broeder tegen broeder. .

De strijd van de IRA kwam in het begin iets te geromantiseerd over in de eerste helft maar Loach wisselde van toon daarna en verhardde zijn kijk op die jonge idealistische strijders. Met enig cynisme stelt hij dat idealen vervagen naargelang de politieke verhoudingen veranderen. Dat is maar al te duidelijk nadat het Iers-Britse verdrag een feit werd . Dit is een drama die je toch wat dieper doet nadenken en die inzicht brengt over waarom dit conflict zo lang heeft aangesleept. Tip : best eens in een notedop een wiki entry lezen over deze periode in de Ierse geschiedenis. Het helpt wel om de film beter te volgen en te begrijpen.

Loachs films zijn altijd wel verhelderend, en doen me soms op een andere manier kijken naar bepaalde zaken.

Film die een meer open-minded publiek zou moeten kunnen bekoren. Wie enkel uit is op spanning zal zich snel vervelen want het gaat allemaal aan een rustig tempo. Als je Winter's Bone met een bepaalde bril bekijkt, zul je enkele schitterende momenten zien. De film is een realistische schets van een ruige, geïsoleerde berggemeenschap, waar traditionele sociale regels nog overheersen en de mensen aan de "wetten van de staat" ontsnappen (ik zou niet graag de sheriff zijn in zo'n dorp). Iedereen voelt zich verantwoordelijk voor iedereen en op 17-jarige leeftijd ben je al volwassen, sta je op eigen benen en leer je je kinderen of broers en zusters schieten met een geweer. De mensen zijn hard en toch behulpzaam, gewelddadig en toch ook menselijk. Wat de film ook grimmig maakt is de armoede waarin iedereen leeft. Om die armoede te vergeten zitten ze allen aan de drugs en blijven ze een diepgewortelde solidariteit vertonen.

Winter's Bone is heel sterk in het uittekenen van die gemeenschap. Het verhaal is een leidraad om de verhoudingen tussen al die inwoners op de proef te stellen. Ik vond dit goede arthouse. De makers hadden de duidelijke intentie om een ander Amerika te tonen die aan moderniteit lijkt te zijn ontsnapt. Overtuigende rol van Jennifer Lawrence (uit the Burning Plain), zeker een actrice om in de gaten te houden.

Leuk tussendoortje. Het verhaal is onredelijk naief. Als je even nadenkt zijn er bijna oneindig veel wensen mogelijk die de macht van de djinn direct ongedaan maken. Het stoorde mij niet zo erg : de film neemt zichzelf niet ernstig en omvatte voldoende actie en groteske horrorbeelden voor 90 minuten laidback ontspanning. Ook de humor is nooit ver weg.

Vergeleken met de eerste aflevering is dit flauwekul. Minder horror en meer humor : het gaat de slechte kant op.
De special effects, die in de eerste film nog een zekere kwaliteit hadden, zijn hier ronduit slecht. Die djinn krijgt ook heel wat wensen waarvoor hij mooie excuses heeft om ze niet uit te voeren. En waar blijft die leuke horror uit het eerste deel? Die "I want his head" wens past in elk geval meer in een parodie van deze film dan in de film zelf. Nee dank u, 3 en 4 hoeven niet meer voor mij.

Witches of Eastwick is zo één van die films waar je om één of andere reden niet omheen kunt. Of het nu de collectieve aanwezigheid van Nicholson, Pfeiffer, Cher en Sarandon is, of het nu het erg aparte verhaal van duivelse grapjasserij is, het is zo'n film waar ik op bleef stuiten en uiteindelijk voor de eerste maal bekeken met het idee dat mijn zaterdagavond verknald zou worden

Mijn avond was niet om zeep. De film was gewoon leuk zonder meer en kende weinig uitschieters. Eén van de leukst scènes was het tennispartijtje Nicholson steelt de show en komt bijzonder expressief uit de hoek : het moest er eens van komen dat hij de duivel ging spelen. Van de drie vrouwen speelt Sarandon het best en het opvallendst. Cher en Pfeiffer kregen minder interessante screentime vergeleken met haar. Vreemde film die vooral in de tweede helft goed van de grond gaat.

Dit soort droge humor is mijn ding niet. Twee vrienden (zeg ook maar loosers, of neuroten of ...) op het eind van de jaren '60 trekken samen naar een cottage die toebehoort aan Withnails oom Monty, een agressieve homo die dan nog 's ter plaatse komt opduiken ook. Na afloop vroeg ik me af waar deze film over ging want echt een rode draad kon ik niet bespeuren tussen het gezever van die twee gasten. Gaat nergens over dus. Grappig vond ik het niet echt en met wat doorspoelen heb ik de pijn wat ingekort, want dit is een ellendig oninteressante film met weinig beklijvende personages.

Maak uzelf een Lipton theetje klaar, voeg er wat After Eight koekjes bij en haal de oude meubels van omalief boven.. Steek dan het schijfje van Without A Clue in de speler. Deze komische variant van Sherlock Holmes is very very british op alle vlak. Leuk idee om te suggereren dat de super-detective in feite dr Watson is en dat Holmes in feite een soort PR-figuur is die het verhaal met veel show moet verkopen aan de pers. Caine is heerlijk en torent hoog boven de andere acteurs uit met een flinke lading grapjes. De grapjes werken niet altijd even goed en zijn vrij ouderwets waardoor vermoed ik, de jongere generatie dit allemaal wat flauw zal vinden. Without a Clue is verder een film die enkele mooie staaltjes acteren boven tovert; geen hoogvlieger maar zeker geen ramp.

Slechte B-film met bedroevend acteerwerk, gebrek aan suspense en een lachwekkende alien die uit een Daft Punk videoclip leek te komen. Komt er ook nog bij dat de film erg langdradig aanvoelt door scènes waarin bijna niks gebeurt. De vergelijking met Predator is begrijpelijk maar geef me maar Predator dan.

Veelzijdige film. Ondanks de titel is het ooggetuigen verhaal bij een brutale moord nog het minst belangrijke element van Witness. Er volgt een schets van de teruggetrokken Amish gemeenschap met haar eigen regels en er ontspint zich een verboden love story tussen een politieman en een aantrekkelijke Amish vrouw, moeder van het kind die onder zijn bescherming staat. Mooi gefilmd, bijna onhollywoodiaans en met een memorabele finale. Witness was ook een onverwacht kassucces in 1985 en kaapte 2 oscars weg (beste scenario en beste montage).