Opinions

Ik vond er niet zoveel aan. Is dit abstract Cronenberg werk een film over een schizofreen die geplaagd wordt door waanideeën? Of is het een kritiek op de grip van de media en de TV, zodat we niet meer weten wat echt is of niet (het versmelten van technologie en vlees) ? Of beiden? Het wordt tegen het einde allemaal ondoorgrondelijk zodat het er nog weinig toe doet waar de film naartoe wil. De special effects waren indrukwekkend goed voor die tijd en een sterk staaltje vakmanschap... maar verder zat Cronenberg schijnbaar sterk aan de paddo's bij het maken van Videodrome.

Een film benadert de perfectie wanneer het voor de kijker niet meer mogelijk is om realiteit en fictie te onderscheiden. En dat had ik in La Vie d'Adele : slaapt Adele? Of doet ze maar alsof? Huilt Adele? Of doet ze maar alsof? Khechiche zit drie uur lang op de huid van dit beeldschone meisje en soms leek hij bijna geobsedeerd door haar : de bijna pornografisch gefilmde seksscènes laat hij eventjes voortkabbelen maar dat vond ik eerder passend dan storend. Hij laat immers geen moment voorbij gaan om het passionele aspect te beklemtonen. We zwerven als kijker mee als een beestje op haar schouder vanaf de ontdekking van haar seksualiteit tot een passionele relatie en een pijnlijke breuk. . Hij blijft gefixeerd op haar blik en haar twijfels, die een weerspiegeling zijn van wat er zich binnen in haar afspeelt. Niet enkel dat : het levert zelfs nu en dan waanzinnig mooie shots op. Wanneer Adele en Emma elkaar kussen, terwijl het zonlicht tussen hen inschijnt is zuivere mystiek, een scène die als een droom blijft hangen. Een emotionele rollercoaster van begin tot eind, een tour-de-force van Khechiche en een verdiende Gouden Palm.

Autobiografisch verhaal van Claude Berri (echte naam Claude Langmann), die zelf ooit het Joodse jongetje was dat naar het platteland werd gestuurd in het laatste jaar van de tweede oorlog. Hoe een oude man zich afkeert van zijn hardnekkige vooroordelen in contact met de jongen die hem door zijn naieve vragen tot rede brengt. Verder is het een prettige film met een gezapige sfeer, frisse dialogen en hartelijke scènes met centraal een paternalistische band tussen de jongen en de oude man, in een decor van eenvoudig dorpsleven dat al lang achter ons ligt. Michel Simon speelt de archetypische Fransman.

Sympathieke en wat ondeugende, maar ook flauwe komedie over een profiteur (Guy) die, nadat hij zijn ontslag krijgt, intrekt bij een vriend (Daniel) van hem en diens vriendin. Het duurt niet lang voor hij Daniels dagelijks bestaan in de war gooit. Ik ben wat minder een fan van Michel Blanc, die in zijn "Troupe du Splendid" periode altijd de rol van geile loosers op zich nam in films zoals Les Bronzés. Geef mij maar De Funès of Pierre Richard in de plaats. Kijkt wel weg dankzij de chemie Blanc en Giraudeau, maar erg speciaal is het allemaal niet.

Weer zo'n thriller waar ik weinig van verwachtte en die verrassend goed uitviel. Het leek me toch dat de verspreiding van deze productie beperkt is gebleven. De makers richtten hun pijlen op het Russische systeem, de beknotting van de persvrijheid en de vele donkere geheimen die de Russische staat verborgen wil houden om chaos te voorkomen. De wat naieve journalist Paul is weldra diep betrokken in een complot, en zeker wanneer hij in de gevangenis zit behoort tot de beste momenten van de film. Zeker één wending was erg voorspelbaar ( dat Katya nog leeft ), maar het blijft redelijk spannend, en politiek rakelt de film de Tsjetsjeense kwestie terug boven. Zeker het plot met de met de vader geeft de indruk van teveel hooi op de vork te willen nemen. Maar ik kan minstens wel de inspanningen waarderen van de makers om her en der te willen afwijken van enkele clichés. Ook hier was het stuk in de gevangenis hierin voorbeeldig.

Ruw. De tweede oorlog woedt verder maar toch is dokter Dandieu een gelukkige man, met een slimme dochter en een bloedmooie echtgenote. Dit geluk wordt vernietigd wanneer een Duits bataljon vrouw en dochter wreed vermoorden. De dokter verandert in een wraakengel en is van zin om de daders met zijn tweeloops naar de hel te sturen. De wraakactie wordt onderbroken door herinneringen van het geluk die nu voor altijd tot het verleden behoren. Enrico zorgt voor een perfect uitgevoerde film waarbij het trauma onaangenaam blijft hangen, en een immense Philippe Noiret die tussen razernij en waanzin zweeft.

Zeker niet de beste Bond-aflevering maar met enkele leuke scènes en heel wat humor. Alle gebeurtenissen op die paardenveiling vond ik niet slecht, en ook de eindscène op de Golden Gate Bridge was tof om zien. Walken altijd geslaagd al bad guy. Je hebt snel zin om hem op zijn bek te rammen. Toch geeft deze film me geen voldoening zoals in vele andere Bonds ... deze mist vooral het exotisme van andere afleveringen (weinig verschillende locaties), Grace Jones als May Day wordt plots een bondgenote... had liever een pittig duel gezien. . Dit was het moment dat Bond aan vernieuwing toe was. Maar ze deden dat niet goed: Timothy Dalton, die Moore opvolgde in The Living Daylights, was een miscast en de twee Bondfilms met hem zijn de slechtste uit de hele reeks.

Niet slecht maar het duurt toch wel lang voor dit echt op gang komt. Eerlijk gezegd had ik het iets gewelddadiger verwacht. Zeker gezien het begin waarbij een kleuter neergeknald wordt. . Fout durft het zijn. Het is verder niet meer dan een B-variant op de Death Wish films, waarin een gewone burger het recht in handen neemt bij gebrek aan gerechtigheid. Maar dan zonder Bronson en met een kleurloos lead acteur. Dit soort films is altijd wel eens leuk als tussendoortje maar sommige users gaan de reputatie van deze film toch overdreven gaan uitvergroten. Films als Class of 1984, Vice Squad en Ms.45 vind ik dan bvb steviger

Bornedal zet bijzondere verhalen neer en zorgt er ook altijd voor dat het op visueel vlak mooi afgewerkt is. Hij is daarmee met stip één van mijn favoriete Deense regisseurs samen met Vinterberg. Ook Vikaren is een makkelijke wegkijker en een SF sprookje voor de jeugd waarin de kinderen de helden zijn. Het biedt wat humor, enkele schrikmomenten en een wat dramatischer dimensie, die allesbehalve werkte vond ik. Ook de special effects zien er goed uit en Paprika Steen weet een goede acteerprestatie te brengen. Het einde waarbij de kinderen en Carls vader gereduceerd in een kippenbatterij zitten vond ik grappig .

Vikaren is niet zo goed als zijn volgende film (voor volwassenen) "Deliver Us From Evil" en heeft moeite om achterliggende motieven van de lerares te verklaren. Het wordt nooit duidelijk waarom ze de kinderen naar haar planeet wil meedoen en waarom die kinderen en Carl op die foto's staan . Degelijk is het wel maar Bornedal maakte enkele vreemde sprongen die de film niet altijd ten goede kwamen.

Yul Brynner als de Mexicaanse revolutionair Pancho Villa en Robert Mitchum als een Amerikaanse avonturier die tegen zijn wil meedoet in de strijd. Jaren '60 escapisme met heel wat Mexico clichés (Viva villa sfeer, dorpsdecors, mexicanen met sombrero's). Maar wat de film toont klopt historisch grotendeels wel en wordt eenvoudig en waarheidsgetrouw overgebracht. Pancho Villa vind ik trouwens een fascinerend personage die trouw blijft aan zijn idealen. Charles Bronson speelt Rodolfo Fierro, de rechterhand van Villa, ook een personage die echt bestaan heeft. Fierro was echter een psychopatische moordenaar. De film maakt zeker geen held van hem, want hij knalt toch heel wat mensen koelbloedig af. Jammer dat de film nooit echt intens wordt en het acteerwerk faalt om boven het gemiddelde uit te steken. De vaak mooi gefilmde gevechtsscènes missen vuur en geweld.

Rijmend gedicht over een jongen aangetrokken door het macabere en de duistere kant in hemzelf. Ik dacht ook aan het woord autobiografisch. Tim Burton zou daarna op dit creatieve pad verdergaan om een universum te scheppen waarover alleen hij een patent heeft. Ik blijf hem door zijn bijna onbegrensde verbeelding één van de interessantste filmmakers vinden. Staat op nr 2 van mijn favoriete regisseurs en dat zal nog even zo blijven.

Sympathiek feelgood-filmpje die parallellen vertoont met Hasta La Vista! al betreft het hier een roadmovie met jongeren met psychische stoornissen in plaats van gehandicapten. Een verhaal over mensen die als mentaal gebrekkige patiënten aanzien worden en zichzelf willen overstijgen en zich bewijzen tegenover hun naasten dat ze tot veel meer in staat zijn dan wat er over hen gedacht wordt. Vooral de aan Tourette lijdende Vincent trekt de aandacht. Het drama overweegt wel, maar er zitten ook komische momenten tussen.

Knap drama over een Roemeense boer die tijdens WO II gescheiden wordt van zijn gezin door tussenkomst van een corrupte politiefunctionaris die een oogje op zijn vrouw heeft. Origineel kan ik het wel noemen want de omzwervingen, en uiteindelijk de overleving van Johann worden veroorzaakt door de nonsensicale oorlogsbureaucratie waarbij iedereen vrij willekeurig in hokjes ingedeeld wordt. Wanneer hij tot archetype van het Arische ras uitgeroepen wordt in het kader van rassentheorieën wordt hij in een Duits pak gestopt. Geweldige scène!! De spot en de satire maakten van de film een ware belevenis maar je moet er wel gevoelig voor zijn. Het is een wat lichtere film over de tweede oorlog die opzettelijk een gewone man in ongewone situaties plaatst, en de tragiek van de oorlog ook nergens uit het oog verliest. Geen standaard oorlogsfilm maar wat mij betreft is het punt wel gemaakt. Gebaseerd op een bekend boek. Alweer een fijne programmatie op Arte, al hoop ik dat er geen 15 min van de film is weggeknipt want duurde 115 minuten terwijl de speelduur hier 130 aangeeft.

ik ben niet zo sterk onder de indruk van die film. Het geheel sleept zich wat doelloos voort tot een surrealistisch einde. Ze gaan dieper de jungle in, ze zinken dieper weg in hun obsessie... ok... en wat dan? De vormgeving is mooi, maar het acteerwerk is niet spectaculair en de betekenis van de film gaat van verwarrend naar onbegrijpelijk.

De vrouw is ontroostbaar verdrietig door de verdwijning van haar zoon, en haar geest neemt een duik in de dieptes van de waanzin. Kortsluiting. Ook haar man blijft niet gespaard. Hij wordt meegesleept met zijn vrouw. Soms is het niet duidelijk of wat je ziet nu realiteit is of niet bvb wanneer dat kind in Thaksins hand bijt . Als toeschouwer nemen we geleidelijk aan deel aan de waanzin en verliezen we zelf houvast op wat we zien.

De schaarse dialogen worden aangevuld met onheilspellende muziek, mooie jungle beelden. Du Welz is kunstzinnig te werk gegaan. Je kan er niet omheen : zijn beelden zijn sterk, twisted, verwarrend. Hij is een innoverende regisseur op het visuele aspect maar aan duidelijke vertelstijl ontbrak het hem toch wel. Hij vertelt met beelden maar op een verwarrende manier. Ergens hield dat einde (al vond ik dit persoonlijk een film zonder einde) geen steek en kon me niet warm krijgen. Ik vond dat er de ganse film teveel ruimte was voor verschillende interpretaties en ik heb niet altijd goed begrepen wat DuWelz bedoelde zoals bvb de scène met die naakte vrouwen die in de hut rondwandelden . Toch een flink stuk minder dan "Calvaire".

Hoho, foute film.
Violent Night doet zijn titel eer aan want er zit zwaar bloederig geweld in deze actiekomedie waarin Santa een bende dieven aanpakt die een familie rijken wil bestelen .. Dat doet hij niet met met billenklets of oorvegen maar met hamers, ijsschaatsen en machinegeweren Het is niet meer dan anderhalf uur hersenloos vermaak waarbij cartooneske kills de revue passeren. Ik lag dubbel van de booby traps die de kleine had klaargezet voor Gingerbread (Eriksen) en met Scrooge die door de schoorsteen gehaald wordt . Zaten toch wel een paar grappige dingen tussen. Leguizamo is een heel goede keuze voor een sadistische badguy en hij tilt het ook net boven de middelmaat. De minst subtiele film van het jaar

Met het overlijden van Chabrol nog een film van hem bekeken. De man, die een beetje de Franse Hitchcock mag genoemd worden, heeft geteld voor de Franse cinema, zij het niet zo echt met deze film. Het is de verfilming van een schokkende fait divers uit de jaren '30, waarin een 18-jarig meisje haar vader en moeder vergiftigt. Chabrol stopt veel inspanningen in het schetsen van een verstikkend kleinburgerlijk milieu met al zijn taboes. Nozière was geobsedeerd door geld, omdat ze dacht dat het haar uitweg was naar een meer beloftevolle toekomst. Ze loog, stal en prostitueerde zich. Als motivatie voor haar misdaad beweerde ze steeds dat haar vader haar als kind misbruikte en dat een mysterieuze monsieur Emile haar biologische vader was . Waarheid of speculaties? Chabrol laat het aan de kijker over en laat het niet achter om enkele subtiele hints te geven (de aanrakingen van de vader... misplaatst of niet?)

Het is een wat lome film, die me veel meer aan een theaterstuk deed denken, maar ondanks zijn houterigheid en ouderwetse look een geslaagd psychologisch portret geeft van een erg onevenwichtig meisje. Het is ook zo'n film waarbij je nu en dan ongemakkelijk over je stoel schuifelt om onverklaarbare redenen. Isabelle Huppert kreeg voor haar rol de prijs voor beste actrice in Cannes. Stéphane Audran, die hier de moeder van Nozière speelt, was ook de vrouw van Chabrol tussen 1964 en 1980.

Pessimistisch en eigenzinnig zwart-wit drama. Het verhaal zet een klassiek beeld van Latijns Amerika neer : de boerenopstanden tegen het centraal gezag. De film begint met een erg brutale scène waar een rebel gemarteld wordt. Vargas wil absoluut een grimmig en wreedaardig beeld tonen van de militairen die zich vergrijpen aan de arme bevolking en wijkt er niet meer van af, zonder daarom opnieuw wreedheden te tonen.

Daarna maken we kennis met het driegeslacht Don Plutarco, een vioolspeler en campesino, zijn zoon Genaro en zijn kleinzoon. De muziek symboliseert iets dat mensen dichter bij elkaar brengt, hoe verschillend in opvattingen die mensen ook mogen zijn. Dat wordt geïllustreerd in een scène tussen Plutarco en de commandant, die eventjes terug een gewoon mens wordt . Helaas trekt de regisseur deze symboliek niet door en laat hij zich verleiden tot een slechte afloop van dit verhaal . Het tegengestelde had de film mooier kunnen maken voor mij.

Erg vreemde film en één van de moeilijkste tot nu toe om te evalueren. Coppola geeft vooral een freudiaanse kijk op het volwassen worden en de stoorzenders die ontwikkeling in de weg staan. De zin die me bijblijft kwam van Hartnett : "Wij wisten dat ze ons doorhadden, maar voor ons bleven ze een mysterie". Er is mysterie aan de film, het mysterie van de vrouw, wat ze voelen, wat ze denken, en wat mannen nooit zullen kunnen doorgronden.

De Lisbons belichamen de droom, de fantasie van de man. Ze zijn veel meer dan de dochters van een ultraconservatief koppel. Ze stellen het vrouwelijke mysterie voor, zoals de man dat ziet, het ideale, het perfecte, het ongrijpbare. Omdat ze altijd in isolatie geleefd hebben, onder een drukkende moederlijke autoriteit en een afwezige vaderfiguur, waren de zussen mentaal te zwak, misschien wel depressief, om aan hun "gevangenschap" te ontkomen en om zich aan een ander milieu aan te passen. Want ja, ze zijn niet weggelopen uit huis terwijl dat waarschijnlijk wel kon. Dat vond ik nog het meest intrigerende aan dat verhaal. Waarom deden ze het niet? Voor mij waren de zussen slachtoffers van een "slecht functionerend" gezin waar harmonieus volwassen worden niet mogelijk was. Door het mooiste uit hun tienerjaren weg te nemen, hadden de ouders al een deel van hun leven weggenomen.

Coppola is nogal ver gegaan in haar verfilming, en maakte een moeilijk doordringbare film die onderweg steeds vager wordt en te complex en diepgaand is om echt genietbaar te zijn. Ik vroeg me ook af of de auteur dit verhaal niet schreef om ook de kerk aan te vallen, die zo fanatiek was in de jaren '60 en '70, dat ze stilaan een belemmering werd voor de maatschappij en de toekomst van een land. Ik vroeg me heel wat dingen af tijdens de film, en dat hoort een beetje tot de charmes van "the Virgin Suicides".

Het thema moet je sowieso al liggen. Het nonnenleven in Duitsland in de 12e eeuw na christus : er bestaan meer sexy onderwerpen. Redelijk saai, maar ook redelijk leerrijk hoe het er aan toe ging in een klooster, hoe die middeleeuwers naar het leven aankeken, en een degelijke kennismaking met het personage Hildegard Von Bingen, die aan de wieg stond van de allereerste orde van kloosterzusters en zich zodoende losmaakte van de gemengde benedictijnenkloosters;

Wat een 80s blast! Geweldige tijdssfeer! Sportieve ambities, coming-of-age, kalverliefde en een deftige soundtrack vormen de typische ingrediënten. Misschien net te veel de "All American Values" die in de verf gezet worden en dezelfde nummers keren enkele keren terug maar het kon de pret niet drukken. Madonna treedt hier nog op in de lokale pub en ook een jonge Forrest Whitaker is gespot. Dit is het soort films waar ik vroeger echt van hield en het verwondert me dan ook dat ik deze niet kende. Vind de film voor een teenage sportfilm ook volwassen uit de hoek komen op alle vlak. Niet al te veel puberaal gedoe. Heb er echt van genoten en het enthousiaste acteerspel was top. Eentje voor de 80s fans.

Een weekje bij oma en opa

Best spannend en bevatte zelfs een twist die me wist te verrassen. Deze handheld cam film (eerder een thriller) moet het meer hebben van een creepy sfeer dan van jumpscares. Nu was de handheld cam techniek niet bepaald geslaagd hier, en werden de point of views sterk gemanipuleerd zodat "toevallig" de juiste of gewenste dingen in beeld komen. Dat neemt veel weg van het realisme, maar kijkt desondanks vlot weg. Taking of Deborah Logan (3,5*) vond ik in dit genre nog beter.

"The Visitor" zweeft tussen human interest en psycho-sociale analyse, zonder ooit saai te worden. Ik voelde de film aan alsof het ook in mijn buurt kon gebeuren. Vale verandert in de film. Van gesloten man, wordt hij opnieuw menselijker in aanraking met Tarek en met de ritmes van de djembe. Later in de film maakt de moeder van Tarek nog meer het beste los in Vale : er ontstaat een vriendschap die etnische en culturele verschillen overstijgt.

Daarnaast hekelt regisseur Tom McCarthy het Amerikaanse uitwijzingsbeleid, met haar onmenselijke bureaucratie. "The Visitor" zit vol positieve gevoelens en boodschappen en met uitmuntende prestaties van minder bekende acteurs. De lach en de traan zitten nooit veraf in een film die erg herkenbaar overkomt bij mij. Ik vond het een goede film, die me niet onverschillig liet na afloop.

Zelfs al zijn ze matig tot slecht, dan nog exploderen de gemiddeldes voor holocaust-films. Wie wil cashen in de filmindustrie moet absoluut verder doen met zo'n films. La Vita e Bella vond ik uiteindelijk niet echt een film die helemaal naar mijn smaak was. Allereerst : spraakwaterval Benigni bezorgde me vrij vlug koppijn, zeker in de eerste helft. De acteur ligt me niet en dat is al een redelijke afknapper.

Het eerste deel van de film (**) is daarbovenop een wat vervelende romcom, waarin Guido op alle mogelijke en kleurrijke manieren het hart wil winnen van de lerares Dora. Het tweede deel (****) is vervolgens heel erg sterk, hoe Guido van het hele kampleven een spelletje maakt voor zijn zoontje. Daar zaten ook de beste momenten van de film. Het kamp wordt op belachelijke wijze voorgesteld. Alsof men zomaar eens onbestraft de radio kon gebruiken, of niet-begeleide wandelingetjes kon doen, ... Overgewaardeerde film, maar ik kon dan toch nog het tweede uur van de film op prijs stellen.

Het overlijden van Godard eergisteren deed me de energiecrisis en de negativiteit daarrond vergeten... Tijd om nog eens te kijken waar hij alweer voor stond... Eerlijk gezegd vind ik zijn werken wat overrated maar een vernieuwer was hij zeker in de jaren '60, en ontwikkelde verder het arthouse genre.

Vivre sa Vie is mooi verdeeld in 12 hoofdstukjes maar dat vind ik eigenlijk maar flauw. Waarom in hoofdstukken aangeven wat je de volgende minuten in de film zal zien? Dacht Godard misschien dat het publiek niet zou snappen waar het over zal gaan? Door zijn vaak intellectualistische bedenkingen over kunst en literatuur lijkt hij toch altijd uit de hoogte te willen doen. Om het cru te zeggen : ik zie geen laaggeschoolde arbeider naar zijn films kijken. Maar toch chapeau dat hij het hele productieproces op zich nam.

Gelukkig is deze bijna-documentaire nog best te doen. Het is niet zo hard en ontoegankelijk als Resnais en Rohmer, al vind je alle kenmerken van de kleine intieme cinema terug. Het kijken in de camera, het dicht op de huid zitten van een ordinair personage... Het inzoomen op een brief die wordt geschreven, of een filosofische dialoog, en de luchtige muzikale intermezzo's zorgen ervoor dat de film in beweging blijft en een neutrale kijk biedt op een jonge vrouw die stilaan afglijdt naar de prostitutie... Leuk om eens gezien te hebben.

De Vlaschaard mag dan een literaire klassieker zijn uit mijn geliefde West-Vlaanderen, de verfilming stelt teleur en komt saai en droog over. De personages zijn ook niet erg karaktervol en gekleurd zoals ze vroeger waren. Nochtans is de film heel trouw aan het boek maar het is denk ik gewoon moeilijk verfilmbaar. Ook het einde heb ik nooit echt kunnen smaken. Dit werk draait om een klassiek vader-zoon conflict. Het verhaal is hierdoor van alle tijden: elke generatie zien de ouderen niks in de jongeren. Er wordt ook een mooi en gedocumenteerd beeld geschetst van de boerenarbeid op het ritme van de seizoenen, nog niet eens zo lang geleden allemaal. Ik hield toch meer van Het Gezin Van Paemel bijvoorbeeld.

Sterk oorlogsdrama over een alleenstaande moeder en haar kinderen dat geconfronteerd wordt met de Salvadoraanse burgeroorlog. Dit alles wordt door de ogen van de elfjarige Chava gezien, die weldra in aanmerking komt om als kindsoldaat ingezet te worden door het leger. Ik moet zeggen dat ik de jongen sterk vond overkomen. Verbijsterende scènes soms, zoals die gezinnen die met hun hele hebben en houden vluchten voor het geweld of de kinderen die zich op de daken verbergen om niet meegenomen te moeten worden door de soldaten. en de verdwaalde kogels die boven alles te vrezen zijn. In het begin is de film nog vrolijk en ziet men het gezin haar dagdagelijkse bestaan leiden. Een lach kan er nog vanaf, maar hoe verder de film vordert en hoe dichter de oorlogsgruwel nadert, hoe droeviger en dreigender de sfeer wordt. Wederom een goede brok wereldcinema.

Amai, wat een rotzooi zeg. Ik snap niet dat er mensen zijn die hun tijd en geld investeren in het maken van zo'n rommel. Dit was echt niks waard: bij het haar getrokken plot, nul spanning .. beetje Hellraiser (zonder pinnen), beetje Prince of Darkness, maar verder een even grote leegte als de titel zelf. Nee, ik vond er geen zak aan en klop mezelf even op de borst dat ik hem heb uitgekeken.

Eén van Hanks minste, met een hoop flauwe grappen rond de bouw van een brug in Thailand, die zowel communistische rebellen als een lokale drugsbaron aanlokken. Je moet al een sterk gevoel voor humor hebben om je hiermee te amuseren, en het is bovendien zo hersenloos allemaal. Het is alsof de Amerikanen hun eigen gebrek aan cultuur of interesse voor andere culturen leuk vinden. O, en vergeet ook de anti-communistische boodschap niet natuurlijk. Het moest ook eindigen met Hanks die een casino bouwt in dit boerendorp . Kortom je hebt een film waarin de Amerikaan volledig op een respectloze manier een vreemde cultuur onder de voeten trapt met een big smile op het gezicht.

Fantastisch pionierswerk. De essentie van film in 15 minuten gepropt : je ziet de editing, special effects, het narratieve, de decors, actie en komedie de revue passeren. En voor die tijd oogt het zelfs nog knap ook. Filmliefhebbers hebben al deze elementen al honderden keren toegepast gezien in moderne films. Ik sta er eveneens bij stil dat de droom om naar de maan te reizen erg vooruitziend was. De realiteit van vandaag is de science fiction van een eeuw geleden.

Heel aardig oorlogsdrama over een groepje Joodse kinderen die er plots alleen voor staan en op eigen houtje Zwitserland moeten zien te bereiken in een Frankrijk vol Duitse soldaten en collaborateurs. De 15 jarige Fanny neemt de rol van volwassene over, iets wat haar erg onzeker maakt. Ze neemt de beslissingen en draagt letterlijk de frêle levens van al die andere kinderen in haar handen.

Een relaas gebaseerd op de getuigenis van een Joodse vrouw die dat echt heeft meegemaakt. De film is avontuurlijk en soms ook spannend en moet het hebben van jonge kind-acteurs. Omdat dit eerder een jeugdfilm is worden de collaboratie en de Duitse bezetting verbloemd in beeld gebracht. Is ook niet meer dan nodig sentimenteel.