Opinions

Niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had, maar toch weer een knappe film van Mortier. Visueel sterk (hoewel ik niet omvergeblazen werd zoals bij bijvoorbeeld Ex-Drummer) en Fatou N’Diaye speelt de pannen van het dak.

Op zich wel een prent voor mij, deze neo-noir, maar de sfeer kreeg me niet helemaal te pakken.

Nochtans een prima Mickey Rourke gezien in de hoofdrol en Robert De Niro is best creepy. En dan Lisa Bonet... Mij destijds niet laten vangen aan The Cosby Show, maar misschien had ik beter moeten weten. Hier ziet ze er namelijk geweldig appetijtelijk uit.

Ook de broeierige New Orleans scènes en bijpassende muziek mogen er wezen. Film ziet er zelfs goed uit, en toch... En toch. Helemaal geslaagd vind ik Angel Heart niet. Waar is die zere plek, ik weet het niet... Wat doe ik ondertussen met die vinger? Euh, Lisa Bonn... COMPLEET ONGEPAST! 3*

Als je deze prent aan 1 adjectief moet verbinden, wordt dat hoogstwaarschijnlijk "standaard": Angels & Demons brengt ons een Hollywood-thrillertje zoals er al duizenden van de plank zijn gerold. Maar dat kon bij mij de pret toch niet drukken aangezien Ron Howard ervoor zorgt dat de trein zodanig snel zoeft dat je, eens er opgesprongen, niet meer de tijd krijgt om je af te vragen of het allemaal wel steek houdt (het antwoord is uiteraard néé).

De opbouw van Angels & Demons is absoluut vakmanschap, in tegenstelling tot het al te houterige The Da Vinci Code. Da's dan ook de grote troef van de film, want écht nagelbijtend spannend is het allemaal niet en ook op audiovisueel vlak scheert Howard geen hoge toppen. Typisch een prent die je langs alle kanten zou kunnen afkraken, mocht ie niet zoveel fun zijn.

De acteerprestaties ontstijgen evenmin het Hollywood-niveau, maar 't werkt best wel. Zo stoorde ik me bijvoorbeeld niet aan de belegen grapjes rondstrooiende Robert Langdon, door Tom Hanks gespeeld alsof ie op Paaszondag in zijn tuin aan het speuren gaat naar eieren. Vol overtuiging, maar niet bepaald met een sérieux die je zou verwachten als er een zak mensenlevens op het spel staan.

Er zit in mijn ogen dus best wel wat fout met Angels & Demons maar Langdons jacht wordt zo vakkundig in beeld gebracht dat ik er toch een goed gevoel aan overhoud.

De film heeft zeker zijn momenten, maar als geheel vond ik Animal Kingdom toch niet helemaal bevredigend. Zowel de uitwerking van het verhaal als de dromerige stijl missen voor mij persoonlijk een beetje panache om echt te overtuigen. Die licht vertraagde beelden met de instrumentale muziek erbij... Het werkte niet 100%.

Verder behoorlijke acteerprestaties. Heerlijk, dat sappige Australische taaltje. Dude went apeshit. We busted a cap in has ass. wordt hier Mate, he just completely lost the plot. We had to drop him. Sterk einde ook.

3*

Geweldig inderdaad, dat Frans van Albertazzi klonk prachtig.

Vond dit toch wel een zeer bijzondere film. Nog niet helemaal overweldigd, maar Resnais slaagde er in ieder geval in mij van de eerste tot de laatste seconde te intrigeren. Waarom precies weet ik eigenlijk niet echt, maar ik raakte steeds meer ondergedompeld in de dromerige, wat sinistere sfeer.

De trage tracking shots (denk inderdaad Kubrick), de fijn uitgekiende composities, de elegante zwart-wit fotografie, de orgelmuziek, de setting (dat majestueuze hotel), de non-naturalistische acteerprestaties... L'Année Dernière À Marienbad lijkt zich af te spelen in een compleet eigen universum, los van tijd. En is daardoor een volstrekt unieke film geworden.

Erg intrigerend dus, maar wel heel moeilijk om hier een score aan vast te kleven. Tot aan een tweede kijkbeurt alvast 3,5*.

Misschien wel m'n favoriete Woody Allen-film, hoewel Manhattan en Stardust Memories dicht in de buurt komen.

Het overheerlijke neurotische hoofdpersonage is weer van de partij onder de noemer Alvy Singer, de absolute hoofdattractie van deze oscarwinnaar. In tegenstelling tot veel fans kan Annie me minder bekoren, aangezien de charme van Diane Keaton me nooit helemaal duidelijk is geweest.

Maar da's uiteindelijk ook allemaal niet zo belangrijk aangezien Allen zelf in bloedvorm verkeert en alles en iedereen van 't scherm speelt. Zijn hilarische blik (Alvy die naast Annies lichtjes psychopatische broer zit in de auto ) wordt gekoppeld aan schitterende dialogen (om binnen het voorbeeld te blijven:

Duane: Can I confess something? I tell you this as an artist, I think you'll understand. Sometimes when I'm driving... on the road at night... I see two headlights coming toward me. Fast. I have this sudden impulse to turn the wheel quickly, head-on into the oncoming car. I can anticipate the explosion. The sound of shattering glass. The... flames rising out of the flowing gasoline.

Alvy Singer: Right. Well, I have to - I have to go now, Duane, because I'm due back on the planet Earth.)

Diezelfde sillyness zie je bijvoorbeeld in de scène waarin Allen het gevecht aangaat met twee aartsgevaarlijke spinnen. Naast de zogezegde "intellectuele" dialogen (valt best mee vind ik) bevat Annie Hall ook een soort slapstick en die combinatie is geweldig geestig.

Geen spervuur aan dijenkletsers maar gewoon een zeer onderhoudende prent met een aantal hilarische grappen en een ontroerend slot.

Vind het eveneens een bijzonder sfeervolle poster. Was daardoor heel benieuwd naar deze prent.

En zoals hier al aangehaald dwarrelen er inderdaad mooie kleuren over het scherm. Jammer genoeg mist The Year My Parents Went On Vacation in mijn ogen iets.

De film sprankelt niet. Ondanks de elegante cinematografie slaagt regisseur Cao Hamburger er niet in mij onder te dompelen in de microkosmos van de Joodse wijk waarin Mauro terechtkomt. Het is allemaal nogal lauw.

Ook de acteerprestaties kunnen me niet helemaal overtuigen, op de rol van de kwajongensachtige Hanna na.

Niet onaardig, maar hier zat naar mijn gevoel meer in. 2,5*

Een poosje geleden al dat ik deze prent zag, maar overdonderd bleef ik niet echt achter. Audiovisueel aardig (maar nu ook nergens mind-blowing wat mij betreft), een prachtige hoofdactrice en een perfect einde. Another Earth is dus zeker een prima gemaakte film, maar het geniale hiervan ontgaat mij dan weer volledig.

Ergens tussen 3 en 3,5* in.

Die Mike Leigh... Een beetje muffe cinema volgens sommigen, maar ik vind zijn (meestal door het leven geslagen) personages vaak wel interessant om te volgen. En da's ook het geval in Another Year, dat opnieuw bol staat van de rake observaties. Mensen die "geslaagd" zijn vs. mensen die nog steeds op zoek zijn naar geluk. En zoals altijd wordt er tussendoor serieus wat afgezopen.

Het hele gebeuren wordt weer documentair in beeld gebracht, hoewel de slotscène - waarbij de camera zich als een slang rond de personages kronkelt - erg knap gedaan is. De kijker zit eindeloos te wachten op de blik van Mary, en als je die dan krijgt, slaat de tragiek van haar personage pas helemaal in. Maar op audiovisueel vlak blijft dit natuurlijk weinig geïnspireerde cinema en eigenlijk heeft Another Year meer weg van een toneelstuk.

Niet het soort film waar ik echt hoge scores aan kan geven, maar toch ruim 3* voor dit subtiele portret.

Eens herbekeken en toch wel een redelijk indrukwekkende film. Dit keer op BD gezien en visueel bij momenten echt heel goed. Ook de hysterische Gainsbourg beviel me nu beter. Sterke films worden per kijkbeurt beter en dit is er dus zo eentje. Ik ga naar een ruime 3,5*.

Coolste film die ik ooit heb gezien.

Als geen ander weet Tom Barman hier de heerlijke sfeer van een zomerdag in de stad op de kijker over te brengen. Van het wakker worden tot het gaan slapen na een feestje, alles is puntgaaf in beeld gebracht.

Een film over mensen die kijken naar mensen die kijken naar mensen en dat levert treffende en vaak leuke observaties op. De humor is nergens hilarisch maar gewoon amusant. AWTWB is dan ook geen komedie pur sang maar veeleer een sfeerschets van een zwoele vrijdag met grappige personages waar vaak een hoek af is.

Visueel is Barmans debuut zeer sterk, maar het is vooral de combinatie tussen beeld en muziek die ik hier onovertroffen vind. Zo zijn er tal van magistrale scènes waarin beiden op hemelse wijze worden vermengd: de walk-the-boulevard van Firmins secretaresse van extra cool voorzien door Max Berlins Elle Et Moi, Regular John van QOTSA dat de fratsen van Felix en Frederique onder stoom brengt, de autorit ondergedompeld in een broeierige en duistere sfeer dankzij het fenomenale Assault On Magnus, de stad die op zaterdagochtend op jazzy wijze wakker wordt, en zo kan je nog een pak momenten opnoemen. Onwaarschijnlijk verfrissend.

Daardoor is Any Way The Wind Blows ook een prent die ik als geen ander kan blijven herzien: 't is zo fijn meegaan in Barmans zwoele bries, het wakkert een geweldig "zomers" gevoel in me aan.

Zonder enige twijfel mijn nummer één.

Vond het een intrigerend filmpje. We volgen een man die thuis blijkbaar een bloedblad heeft aangericht en die pedalen dus duidelijk kwijt is. Hij probeert om te gaan met wat gebeurd is, en dat kwam me bijzonder realistisch over. De paniek die huishoudt in Krister vertaalt zich in een schokkerige camera die hoofdacteur Olle Sarri voortdurend op de huid zit. Hou daar wel van.

Zoals gezegd een erg radicale prent. Echt een topfilm is Apan wat mij betreft niet, maar zeker interessant. 3*

Voor de tweede keer m'n Redux dvd'tje bekeken, na eerst de gewone cut te hebben gezien. De Redux lijkt me toch wat uitleggeriger (já, die comparatieven gaan hier een eigen leven leiden). Dit zorgt dan wel voor meer duidelijkheid, maar misschien geef ik toch de voorkeur aan de meer bevreemdende versie.

Niettemin blijft Apocalypse Now (subliéme titel) een pareltje. De waanzin van de oorlog in Vietnam lijkt me nergens beter te zijn getroffen. De hele sfeer in deze film is zo uniek. De fraaie cinematografie (uiteraard geholpen door de onwezenlijke natuur), de muziek,... Het smelt allemaal samen tot een ervaring. Om nog maar te zwijgen van de acteurs. Martin Sheen is geweldig als zwijgzame, zweetparels op het hoofd dragende, sigaretten rokende Captain Willard, die lang de enige rationele stem lijkt te midden van de oorlogschaos. En dan Brando... Da's geen acteur meer, da's een aanwezigheid. Een wandelend fenomeen.

Een van de weinige megalomane projecten die mij echt kunnen bekoren. Er hangt een aura rond Apocalypse Now: de omstandigheden waarin de film werd gemaakt, de staat waarin sommige acteurs zich bevonden... 4,5*

Deze thriller in m'n jonge jaren in de bioscoop gezien, en naast het einde kon ik me er enkel van herinneren dat ik Arlington Road wel kon smaken. De tweede visie een decenniumpje later valt toch wat tegen, of misschien was ik gewoon niet in de juiste stemming. Het paranoïde eerste deel schakelt ineens over op een soort van standaard actiefilmpje, waardoor het (weinige) vet van de soep is. Toch kan ik dit bezwaarlijk slecht noemen, ook al omdat Bridges en Robbins het best behoorlijk doen. Maar minder dan de herinnering, zo blijkt.

Gangsterfilms liggen me beter dan oorlogsfilms, misschien een verklaring waarom ik deze Melville ietsje minder vind. Zijn stijl is nochtans weer duidelijk herkenbaar in L'Armée Des Ombres, maar hier werkte de afstandelijkheid toch wat minder voor mij. De prent blijft boeien en er wordt aardig geacteerd, maar verder dan 3* kom ik deze keer niet.

Net als Nobody Knows kan deze Still Walking me best bekoren, maar Koreeda slaagt er vooralsnog niet in om me echt mee te slepen.

Nochtans erg naturel allemaal en vind ook wel dat er nogal wat dingen in te ontdekken vallen die je doen denken aan je eigen familie, maar in plaats van onder de huid te kruipen blijft deze Japanse cineast gek genoeg een beetje aan de oppervlakte steken bij mij.

Charmante film maar af en toe ook een tikkeltje saai in mijn ogen. 2,5*

Het origineel van John Carpenter vond ik een broeierige en beklemmende thriller en was dus al een tijdje benieuwd naar deze remake. Wat regisseur Jean-François Richet er ook van zou maken, het uitgangspunt blijft ijzersterk.

En de update is eveneens best vermakelijk, maar boet jammer genoeg serieus aan geloofwaardigheid in, vooral omdat het politiekantoor deze keer belaagd wordt door ... de politie! Nee, niet zomaar wat wijkagentjes, maar een heus leger speciaal getrainde coppers, compleet met geavanceerd wapenarsenaal en sluipschutters. De kans dat Roenick en de zijnen dan ook maar een klein beetje weerwerk kunnen bieden, lijkt me bijzonder gering.

Toch is het een onderhoudende prent geworden, met aardige acteerprestaties van Ethan Hawke & Laurence Fishburne. Nog net 3 sterretjes.

Zag deze prent niet in 3D, dus kan niet meepraten over de revolutionaire filmervaring waar velen van spreken. In 2D is Avatar wat mij betreft alvast geen meesterwerk, maar een bijzondere avontuurfilm vind ik het wel.

Het universum dat James Cameron hier op het scherm tovert is naar mijn smaak niet van een oogverblindende schoonheid (nog steeds in 2D dus), maar 't is wel aangenaam toeven in Pandora. Nogal kitscherig allemaal, maar het heeft best iets.

Het verhaal zelf is redelijk simpel, maar Cameron slaagt er niettemin in om er een prent van bijna drie uur aan op te hangen, die voorbijraast aan een waanzinnig tempo en me de volledige speelduur bleef boeien. De final battle is het soort van cinema dat niet aan mij is besteed, maar uiteindelijk slaat Avatar de kijker zeker niet murw met actie. De gevechten zijn behoorlijk gedoseerd, hoewel het laatste uur voor mij op het randje is.

De acteerprestaties zijn niet opzienbarend, maar er zat niemand bij die uit de toon viel. Iedereen kwijt zich prima van z'n taak, met een charismatische Sam Worthington en vooral Zoe Saldana als wulpse Na'vi op kop.

Niet mijn soort cinema dus, maar toch een fijne rollercoaster die good ol' James Cameron ons hier voorschotelt. Kan me voorstellen dat het in 3D allemaal nog wat unieker is, maar sowieso genoten. Dikke 3*.

Sympathiek filmpje dat voor mij echter niet boven de gemiddelde Amerikaanse indie uitsteekt. Away We Go is namelijk op elk vlak nogal doorsnee: de humor is maar zelden echt grappig, nergens voelde ik echt mee met Burt & Verona, die dan ook nog eens middelmatig worden vertolkt door Krasinski en Rudolph. Zelfs de gitaarliedjes zijn zo generiek dat ze me evenmin diep wisten te raken.

Dat betekent niet dat Away We Go geen fijne prent is. Sowieso heb ik een zwak voor dit soort films en alle elementen die je dan verwacht zijn ook effectief aanwezig, alleen weet Mendes er geen bijzonder stukje cinema uit te puren.

Leuk, maar binnen het genre bestaan er wat mij betreft veel leukere.

Redelijk positieve reacties hier tot dusver, maar daar kan ik me niet echt in vinden. Hoewel Pat Holden (gek genoeg ook de maker van het uit 2005 stammende The Long Weekend - een compléét andere prent) zijn uiterste best heeft gedaan alles zo authentiek mogelijk te houden, doet Awaydays in mijn ogen erg fake aan. De kapsels, kleren en decors mogen dan nog zo goed getroffen zijn, nergens voélde ik de troosteloosheid, iets waar vergelijkbare films als This Is England en Control wel in slaagden. Daarvoor mist Awaydays namelijk subtiliteit en nergens vind ik de ontwikkelingen geloofwaardig.

Misschien dat de acteurs er wel voor iets tussen zitten: zo'n Liam Boyle is op zich een talent maar hier een miscast, om nog maar van Nicky Bell als Carty te zwijgen. Dat de jongens met elkaar converseren alsof ze in een middeleeuws schouwspel zijn terechtgekomen, doet de zaken ook al geen goed.

Wel erg geslaagd vond ik de muziek, hoewel je het met songs uit die periode al erg onhandig moet aanpakken om een film niét met de nodige sfeer te injecteren. Leuk trouwens om Miles Kane (The Rascals, The Last Shadow Puppets) in een klein rolletje te zien opduiken.

Geen strontvervelende cinema, maar er bestaan wat mij betreft veel betere portretten van de moeilijke Thatcher-jaren.

Ja best een aangename film, maar te licht om écht indruk te maken. Op dramatisch en humoristisch vlak stelt Azuloscurocasinegro niet zo heel veel voor maar de regisseur slaagt er toch in een zwoel sfeertje te scheppen en ook de meeste acteurs doen het hier aardig. Nergens raakt dit debuut diep maar 't is toch de volledige speelduur genieten van deze verfrissende en luchtige film. Prima!