Opinions

Ja, best leuk.

Andrews maakt zoveel keuzes waardoor dit gewoon een heerlijke campy filmpje wordt, misschien onbedoeld maar voor de kijker als mij een winst. Fijne cast ook die prima dient als tienervolk, de altijd mooie Lowndes completeert dat feit alleen maar. De opbouw voltrekt zich sneller dan ik verwacht had maar Andrews weet in dat dikke uur dat ie de boel boeiend moet houden in het vliegtuig ook erg boeiend te houden.


Het verhaal wordt eigenlijk steeds stompzinniger. Vooral op het moment dat het 'beest' zijn intrede doet en hint dat er wel meer aan de hand kan zijn. Het wordt nog leuker als de link met de comic gelegd wordt en vervolgens als het beest eindelijk de hoofdrol opeist besef je dat je hier een onvervalste campy monster flick on your hands hebt, en dat is best verrassend. Erg leuk vermaak. Qua uitwerking niet al te best op momenten maar de keuzes van Andrews maken heel veel goed.

Een nieuwe Jay Lee, altijd leuk. Nu heeft ie ook geen bekende oberschatte pornoactrice nodig maar doet ie het met een behoorlijke indy cast. De humor is nog steeds aanwezig maar dit keer gitzwart en dat is zeer welkom. Ook een grote fuck you van Lee naar de ontwikkelingen van de laatste jaren wat betreft shock in horror. Geen skullfucks of gemeenschap met baby's maar gewoon een zeer sterke opbouw, solide development en een beklemmende sfeer. Jay Lee shows how it's done en brengt ons terug naar de essentie van horror. En dat was welkom.


Opbouw is enorm sterk. Vooral hoe het de tijd neemt om de verhoudingen tussen Alyce en Carroll te schetsen. Erg sterk gedaan en ook een zeer aandoenlijke vriendschap. Al is het wel lastig om je machteloosheid tegenover deze situatie te plaatsen, Alyce is hopeloos verliefd op haar vriendin en als kijker zou je toch in willen grijpen en Carroll dat duidelijk maken omdat de hints niet echt bij haar aan komen. Enorm sterk uitgediept door Lee. Uitstekende performance van Dornfeld en vond Feldman ook een uitstekende supporting act.


Dan komt het 'incident' en slaat de dromerige surreële sfeer om in een nachtmerrie. Constant beklemmend, altijd heerst er dreiging en de bevreemdende visuals helpen daar erg goed bij. Ik vond de toegetakelde Carroll ook pretty impressive. Na veel gezinspeel op het suggestieve, Alyce die steeds meer vervreemd van de realiteit kon de climax niet uitblijven. Hier komt ook nog eens een flinke dosis zwarte humor bij kijken. Ging echt helemaal stuk. Erg leuk. Al is die climax niet de kracht van de film, die ligt voor mij toch in de uitdieping, ontwikkeling en de getemporiseerde aanloop naar deze climax. Enorm sterk filmpje, erg bijzonder. Een aandoenlijk en tragisch liefdesverhaal, zo zie je ze zelden. Jay, i salute you.

Bij herziening toch een stuk minder.

Leuke take op Hans en Grietje van Ozon, maar wordt op momenten net wat te theatraal. Waar ik het jaren geleden best allemaal gedurfd vond, vond ik het nu opvallend tam. Het had wel wat grimmiger gemogen. Na de ontsnapping uit de Cabin schiet de film enorm uit de bocht, waar al de opgebouwde freewill in rook op gaat. Leuke poging en onorthodoxe poging van Ozon, en zeer vermakelijk nog maar verre van zijn beste werk.

Kai Lanette .

Bezig met mijn herzieningen van deze reeks, al begin ik erg onlogisch met deel 2. Blijft een fijne reeks, erg low budget allemaal, met expliciete seks en een moord op het einde. Voor velen niet te doen, voor mij wel. Wat ik vooral fijn vind van de reeks is de handheld P.O.V. die de reeks hanteert. Er wordt alleen gebruik gemaakt van de handheld en dat maakt het P.O.V. perspectief erg effectief.

Erg fijn om betrokken te zijn hoe de charmante maar insane Brandon aanpapt met zijn slachtoffer. Veel zinloze gesprekken, chemie alom en veel geflirt, de slachtoffers spelen ook erg hard to get. Iedereen die wel eens een vreemd meisje opgepikt heeft uit de discotheek zal het wel een trip through memorylane zijn. Dit realisme maakt dit zo'n fijne reeks, want het eerste uur van deel 2 bestaat toch vooral uit dit soort zaken.

Ook erg veel gespeel met handheld modes, infrarood, nightvision en negative modes komen allemaal voorbij. Fijn . Eenmaal bij zijn appartement gaat de 'magie' beginnen, geen tedere zooi maar gewoon seks zoals het hoort te zijn. Vol passie en vuilbekkerij. Geen geromantiseerde onzin, Kai Lanette is de actrice, niet Meg Ryan. Dan flipt Brandon om geen enkele reden. Niet echt sterk gedaan, maar het is gewoon de vibe in de film die het 'm doet.

Het enige minpunt is dat de flashbacks niet echt werken maar voor de rest prima amateur spul. Toch wel één van mijn favoriete amateur reeksen. Vanavond deel 3!

Erg sterk deel weer in deze erg interessante serie. Leuk dat Samantha Joy en Krystal Star ook nog voorbij komen. Fijne intro, die even los staat van het hoofd slachtoffer. Gewoon even een poging voor Brandon om even los te gaan, veel stelt het niet veel voor, gewoon wat free nudity, seks en victims. Hier ontstijgt de film porno geen enkel moment, ook niet nodig. Een beetje Reality Kings niveau.

Daarna gaat het pas echt beginnen. We maken weer kennis met het slachtoffer en d.m.v. conversaties probeert Brandon steeds meer vertrouwen te winnen. Het blijft erg aangenaam en erg beklemmend, mede door de p.o.v. en de realistische conversatie opbouw. Op het moment dat hij zijn auto aan de kant zet wordt de psychedelische troef van deze reeks weer uitgespeeld. Niet zo effectief als een locatie in the middle of nowhere, waar niemand te bekennen is. Wel jammer dat Brandon zelf wat mild is voor haar, ze had wat mij betreft wat langer uitgebuit mogen worden.

Gewoon weer een erg sterke APSK, en de herzieningen bevallen prima. Wel een film die niet voor iedereen is maar met veel goede wil kom je een eind.

Eat your heart out Sam Raimi


Waar na de vorige installment de onterechte termen als overbodige 'remake' je om de oren vlogen kunnen die nu voor goed de ijskast in. Webb laat weer zien alles weer op een rijtje te hebben en treft Raimi met zijn Spider-man films af. Zoals de titel van Webb's franchise doet vermoeden is hij veel en veel trouwer aan de comics (al is er nog genoeg ruimte voor creativiteit want Webb recycled slechts de hoofdzakelijke verhaalelementen). Dat was al zeker maar Webb benadrukt dat nog eens extra.


Wees gerust Webb maakt niet dezelfde fout als Raimi om met een overkill aan villains. Rhino geldt pas op voorbode van het volgende deel, het gaat hier om Electro en Green Goblin, en de laatstgenoemde dient zich pas aan nadat Electro verslagen is. Sluit echt naadloos aan elkaar aan en voelt geen enkel moment aan dat Webb teveel wilt. Webb weet precies wat hij wilt, echt zeer kundig geregisseerd. Ode voor Webb dat ie de gewaagde keuzes durft te maken. Er zijn wat missers mbt humor en dialogen maar the good outweighs the bad.


Webb bewijst voor de derde film op rij dat hij als geen ander weet hoe je een love subplot moet aandienen. Het vorige deel slaagde hij al met de tot stand koming, nu doet ie dat zeer treffend met het in stand houden. Tuurlijk blijft de chemie tussen Garfield en Stone ook weer electrifying. De finale is de meest zenuwslopende finale in een comicverfilming to date, en wat weet Webb een gritty sfeer te creëeren. Comiclezers, HET gebeurd dit deel dus brace yourself. Gwen's dood is ook erg mooi gedaan zeg, ook goed geacteerd weer van Garfield. Sentimenteel wel, maar het werkt gewoon goed. De finale is dan ook één grote fuck you naar Sam Raimi, hoe het dus had moeten zijn.


De cast is echt geweldig. Garfield en Stone doen het weer, en DeHaan en Foxx maken indruk als villains, vooral eerstgenoemde. Het design is ook spot on, Lizard sloeg nogal de plank mis maar Webb verandert bij Foxx het één en ander t.o.v. zijn comic counterpart maar het werkt zo enorm goed. Prachtig design en CGI, Green Goblin spreekt voor zich, beter dan dat stalen ding waar Raimi mee kwam. Electro is ook echt werkelijk magnifiek. Ode.


Ik kom net uit de bios, en ben dus nog behoorlijk euforisch maar The Amazing Spider-Man 2 is amazing en mag zich wat mij betreft de beste Marvel verfilming tot nu toe noemen. Captain America? Iron Man? The Avengers? Bwahaha. Ik mag hopen dat de termen als overbodige remake nu voorgoed verleden tijd zijn. Webb, held, bedankt voor deze geweldige avond en dat je maar weer bevestigd dat jij wel de juiste man op de juiste plaats bent. De ultieme Spider-man film, met misschien wel hét grootste plotelement uit de hele comicreeks.

This is how you make a Marvel movie Joss Whedon


Laat ik beginnen met het onderschrijven van wat Feanatieke zegt. Ook dergelijke statements gaan mij de pet te boven. Anyway, ben sinds kinds af aan al een enorme Spidey fan maar mijn geloof in een goede film is door meneer Raimi goed de grond in geboord. Ik heb niet in deze reboot geloofd totdat Garfield bekend werd als Peter parker en na die eerste grote stap kwamen de eerste beelden die voor een zeer degelijk verwachtingspatroon zorgde. Na interview met dhr. Webb en het bewijs dat ie zijn comics kent kon het bijna niet meer mis gaan. Vooral met zo'n achternaam kan het niet fout gaan. Dat ging het vanmiddag dan ook niet.


Na Matthew Vaughn weet ook Marc Webb sinds Ang Lee weer een prima marvel film in elkaar te draaien, ondanks alle strenge criteria die ze van marvel voorgeschoteld krijgen. Zeer sterk geregisseerd door Webb en met Garfield heeft ie dan eigenlijk een groot acterend force of nature in Garfield. Die misschien wel iets te goed is voor een Spider-Man franchise. Hier mag je echt niet over klagen. Het origin verhaal is ook sterk geconstrueerd en Webb maakt hier en daar zijn kleine aanpassingen wat het hele verhaal ten goede komt.


Waar Webb ook enorm in uitblinkt is het liefde subplot met Gwen Stacy. In (500) Days of Summer bewees hij het al, hier doet ie het dunnetjes over. Hij slaagt er wonderbaarlijk goed in om de ontwikkeling rond Peter en Gwen zo idyllisch en aandoenlijk te maken en die ook zo te houden. Ook erg verheugd met de keuze voor Gwen. Peter's eerste liefde en in mijn ogen zijn grote liefde. Al bekvechten wij Spider-Man fans al decennia wie dat is. MJ of Gwen. Webb weet weer een vrouw waar ik niets mee heb zo lovable te maken. Dat deed ie eerst met Deschanel en dat doet ie nu weer met Stone. Zeer sterk. Ook zijn keuze om Gwen het al snel laten weten rond Peter's "alter-ego" juich ik toe, komt de film zeer ten goede. Irritant gezeik afgewend. Ook de chemie tussen Garfield en Stone werkt goed mee.


Het succes van Webb zit 'm in de details. Het kostuum design van Spidey is grandioos, Spidey is ook één van de meest dynamische superhelden, zowel qua actie segmenten als in zijn movement maar ook dat weet Webb met succes in beeld te brengen. Qua choreografie voelt het ook erg Spider-Manesque aan en visueel staat Webb ook zijn mannetje. Fijne visual gags ook, zijn rijke music video verleden doen veel goeds. Zijn keuze om ook de oneliners van Spidey veel te gebruiken is weer zo'n magnifieke keuze. Maar ook Peter Parker weet ie in de essentie te raken. Niet overdreven nerdy, geen jock maar toch een enorm charmante introverte jongeman.


De actiesegmenten zijn ook zeer sterk geschoten. Nooit is het onnavolgbaar maar altijd zeer dynamisch. Met Lizard heb je een prima maar lastige villain en de transitie van Lizard naar het witte doek verloopt niet vlekkeloos. Qua CGI niet state of the art maar wel solide. De identiteit kwestie is altijd in een film een maker of breaker en bij Webb is het dus een maker. Dat doet ie echt heel goed en dat is alle complimenten waard. Solide muziek ook van James Horner.


Zoals verwacht maakt Webb dus een Spider-Man film zoals ie moet zijn. Spider-Man fans hoeven niet meer zwetend uit een nachtmerrie meer wakker te worden als ze aan de films van Raimi terug denken. We hebben nu Webb die ons vredig laten wakker worden. Zowel visueel, als character development sterk, tot in de details strak uitgewerkt, een zeer idyllische Gwen Stacy en dito relatie (dat met de quasi breakup en de subtiele get together is ook zo meesterlijk gedaan) en het Hollywood leven voor Spidey is net begonnen. Deel 2 is gelukkig al aangekondigd. Benieuwd wat de villain gaat worden, als het The Green Goblin gaat worden kunnen de fans zich al gaan voorbereiden op het ergste. Verdomme, ik wou mijn review kort houden. Fanboys...

"His was the most unique of all...women died for it"

Leuke tagline en zegt eigenlijk alleso ver deze film. Erg fijne foute sexploitation film van regisseuse Doris Wishman. Wishman is toch wel één van mijn favoriete directors in dit genre, het maakt het sowieso interessant omdat het een vrouw is en haar visie en benadering is toch iets anders dan dat van haar mannelijke counterparts maar zeker niet minder gedurfd.

Dit is niet haar beste maar wel een heerlijk onzinfilmpje. Op momenten behoorlijk fout, erg fijn sfeertje en sterke nudity scenes. Maar wordt nooit overdadig gebruikt. Het detective verhaaltje stelt niet veel voor maar de dames die de detective langsgaat hebben allemaal een boeiend verhaal te vertellen. De twist op het eind is ook puur en puur degelijkheid. Erg leuke film weer van Wishman, alleen jammer dat i kdat thuis moet doen en niet in zo'n obscuur grindhouse zaaltje. Zou er veel voor hebben om dat mee te kunnen maken.

Erg mooi aandoenlijke film.

De eerste helft is heel erg aandoenlijk. We aanschouwen de onbezorgde jeugdelijke onschuld, zonder zorgen de dagen slijten in het paradijs. Onder aanvoering van een subtiele soundtrack en mooie cinematografie wordt dit tot in het fijnste detail geperfectioneerd.

De tweede helft komt het drama element om de hoek kijken. Niets melodramatisch verder, ook dit weer erg aandoenlijk en vertederend. Mooie liefdesverhaal waar de basis al vroeg in de jeugd wordt gelegd, niets mooiers dan kalverliefde. En de hele development van hun relatie is mooi om te aanschouwen. Luchtig feelgood filmpje die de juiste richting op gaat.

In ieder geval blij dat ik in tegenstelling tot velen wel de discipline heb gewacht te wachten tot de bioscooprelease. Russell doet een Scorsese, en komt toch akelig dichtbij de flair van Scorsese. De voiceover als progressive narrative, de tilts en pans, allemaal subliem uitgevoerd. Daar bovenop - en wat mij betreft de grootste aantrekkingskracht van American Hustle - is haar werkelijk magistrale costume- en production design. Indrukwekkend.

Russell staat ook bekend om het uiterste uit zijn cast te halen, misschien niet in de mate zoals PTA het doet, maar hij doet het wel en zijn films moeten het dan vooral van acteerwerk hebben. De cast is weer subliem, maar krijgt net als in The Fighter enorm veel hulp van Adams en Bale, die de film en Russell er beter uit laten zien, en niet andersom. Adams is de absolute ster. Ondanks dat zijn films vaak wel plot-driven zijn is hij een hele matige verteller. Ook daar is zijn stijl identiek aan die van Scorsese. Toch jammer dat hij de flow en liquid narrative van American Hustle niet weet samen te laten vloeien.

Helaas weer hetzelfde verhaal bij deze Russell. Puur vakmanschap, maar weet nog steeds niet uitermate sterke elementen te blenden in een geweldig geheel. Als dat ooit gebeurd heb je echt geweldige films in handen maar tot op heden is het nog niet gelukt. Zeer vermakelijk, en cinematografisch vakkundig, een sublieme cast maar weet die laatste stap (nog) niet te zetten.

Tja, de DTV American Pie films. Ik vind ze eigenlijk leuker dan de eerste American Pie films. Veel puberaler, veel meer flauwigheden, meer ranzigheden en shitloads of non-functional nudity.

Af en toe wat geslaagde grappen en vondsten, die squirter, die sociale dikke gast, die olympia games (die Aphrodite test ) en natuurlijk de bullet-time cumshot . Geen leuke Stiffler's dit deel, dat wel erg jammer is. Die waren de voorgaande delen wel aanwezig, Hilgenbrinck was nog wel de leukste Stiffler. Toch wel erg genoten van dit deel, en wel één van de leukere American Pie films.

In elke horror classic lijst kom je deze film wel tegen. Op de één of andere manier hield iets mij altijd tegen. Door aandringen van mijn vriendin toch maar aan begonnen. Vraag me nu serieus af wat me zo tegen stond.


De film leunt vooral op sfeer, en diezelfde sfeer is echt magistraal. Van de Scottish highlands, tot de enorm sfeervolle pub met op het eerste gezicht zeer mystieke klanten en daar buiten weet Landis een enorm beklemmende sfeer neer te zetten. Zo intens, dat zelfs dat al zorgt voor psychisch ongemak. En dan is het gehuil van de weerwolf nog niet eens begonnen. Erg sterk. Ook kent de film een aantal zeer geloofwaardige surrealistische segmenten. Cast is ook meer dan prima, en tja, met Agutter als loveinterest, geloofwaardiger kan je het niet maken.


Wat ook een enorme troef is dat Landis goed om weet te gaan met horror en komedie. De film is echt erg grappig maar ook spannend/eng, dat is iets wat niet voor veel is weggelegd. Landis slaagt hier wonderbaarlijk goed in. De ontwikkelende presentatie van Jack vond ik magistraal gedaan. Een perfecte combi tussen attraction en repulsion. Zoals ik al zei de humor werkt prima. Ik vond het segment in die porno bioscoop echt briljant.


Sterke setting keuze, fijne film op de achtergrond en op het moment dat die gast uit de pub in-movie binnen kwam lopen kon je mij wel oprapen . Geniaal. De transformatie was indrukwekkend en zelfde geldt voor de weerwolf scenes. Wel veel off-screen maar Landis weet hier prima op in te spelen en het suspense niveau met gemak op te krikken. Einde was dan ook een perfect fit, geen genezing einde maar gewoon een unhappy end. Maakt het verhaal tussen Alex en David nog mooier en tragischer. De vloek van al de soulmates. Een groots meesterwerk, die mij een hele enorme herkijkwaarde heeft, vooral die sfeer maakt het heerlijk om het eens op te zetten op een regenachtige dag. Hoop deze ooit nog eens in de bios te kunnen zien.

Weer eens herzien en wat blijft dit toch een prachtige film.

Zoals je van Corbijn mag verwachten is zijn fotografie magistraal. Erg mooie kadrering, technisch perfect. Al vind ik exentialistisch een brug te ver, al vind ik de staat van Clooney's personage zeker interessant. Corbijn weet het spionelement ook prima uit te dragen en de omgeving en de prachtieg Placido doen eigenlijk de rest. Reuten maar snel vergeten. Al zit de kracht 'm vooral in de fotografie van Corbijn, de betoverende presence en de sterke cameravoering. De taferelen rond getting out of the business konden mij eigenlijk gestolen worden. Leuk sfeerfilmpje blijft dit toch.

Best een aardige komedie. Ferrell kan erg leuk zijn maar erg jammer dat ie vaak vervalt in die vreselijke schreeuwige delivery. Dan is het gewoon niet leuk meer, ik snap oo kecht niet dat er mensen zijn die daar mee weg lopen. Vreselijke humor. Paul Rudd is dan wel weer leuk. De Apatow producties vind ik de laatste tijd echt van een enorm goed niveau, alleen jammer dat ie zich ook inlaat met een kerel als Ferrell (vooral in een leading role). Ook dat hele subplotje tussen Ferrell en Applegate is erg vervelend, komt ook vooral omdat het beiden ook erg vervelende acteurs/actrices zijn, Carrell vind ik ook hier niet leuk maar ook niet storend en er zitten toch wel heel wat leuke guest roles in van Stiller, Vaughn, Rogen etc. Jammer dat Apatow hier op de proppen komt met een erg average kemedietje.

Blijft een erg saai subgenre dit "missing in a foreign country". Qua concept best interessant maar de uitwerking laat zo vaak te wensen over. Het schijnt een hele uitdaging te zijn om spanning te creëren en origineel of onvoorspelbaar te zijn terwijl dit subgenre niet eens zo veel films kent. Erg jammer, want Efron weet hier ook niet in te slagen. Sterker nog: hij maakt één van de meest vreselijke films in dit genre.

Ongeïnspireerde zooi, qua spanningsopbouw ook zwaar onvoldoende. ook wordt er veel te weinig gedaan met de prachtige omgeving, het kan geen kwaad om wat meer aandacht te besteden aan de cinematografie. Heard vind ik ook maar een non-talent, best een leuke meid in Never Back Down maar dat was één van haar weinige goede dagen look-wise, dat is iets wat zeker is. Komt ook heel erg dom over. Niet prettig om naar te kijken (want ze is gecast qua looks), Yustman vind ik dan wel een leuke meid (lijkt heel erg op Megan Fox) al vind ik haar 'latten' lichaam erg creepy. Die mag wel een junk food addiction krijgen, en een plastisch chirurg kan ook geen kwaad. Al acteert Yustman nog wel aardig maar Heard is werkelijk een ramp. Urban en Vianco acteren ook aardig. Duidelijk een film die het niet moet hebben van bovengemiddeld acteerwerk.

Vervelende film. Weet de aandacht al snel niet meer vast te houden, spanning is nergens voelbaar, enorm voorspelbaar, lelijke cinematografie en een ergerlijke Heard. Gelukkig hebben we Yustman nog om deze verspilde tijd toch nog een beetje waardevol te maken.

Sterk debuut van Michod. Erg fijne film, die qua oppervlakkige thematiek niets nieuws doet en aanvoelt als de zoveelste herhalingsoefening maar de gelaagdheid die het bevat is het niet. Wat het einde zeer treffend weergeeft, door de besluitvorming rondom Joshua.

Buiten dat einde zijn het toch vooral de cliche's die de klok slaat. Ondanks dat Michod overduidelijk een zeer talentvol filmmaker is scheelde dat er aan, maar dat trekt ie met het einde wat recht, waar hij zijn potentieel toch laat zien.

Toch wel een fijne film over een individu die ongewild terechtkomt in een milieu die enorme invloed op zijn leven zal hebben. Krachtig, vooral door Michod's regie, Frencheville's subtiele acteerprestatie en Arkapaw's cinematografie. Al bewijst Michod met The Rover wat hij echt kan.

Clichematig, inspiratieloos maar wel vermakelijk. Wat vooral een verademing is dat dit zo'n vooruitgang is in vergelijking met Avengers: Age of Ultron. Geen onsamenhangende domme blockbuster, slim is Ant-Man ook niet maar heeft genoeg grijze massa om normaal te functioneren.

Ant-Man is vooral kleiner qua film en dat geeft Reed dan net wat meer gelegenheid zijn ding te doen. Tuurlijk, is hij - net als elke Marvel regisseur, en de reden dat Du Vernay niet wilde - een corporate slave en is ook hij gedwongen de Marvel formula te volgen maar de pretenties zijn gelukkig wat puurder. Het is een origin verhaal, wat het allemaal nog voorspelbaarder maakt, maar de oprechte luchtige insteek maakt wel wat goed wat dat betreft.

Humor is erg hit or miss, maar het is niet zo overduidelijke blockbuster humor zoals je die bij Whedon o.a. terug vindt. Door de casting van Rudd zou je anders verwachten maar hij krijgt opvallend weinig komische ammunitie. Wat Ant-Man vooral redt is Michael Douglas, die de film zo draagt waardoor de vele cliche's minder zwaar wegen.

Actie is dik in orde, allemaal te danken aan het mechanisme van het Ant-Man pak. De vloeiende shifts tussen de miniature en real size universe zorgt voor een lekker vlotte dynamiek en de actie is daardoor erg genietbaar. Helaas is de villain vertolkt door Stoll wel de meest saaie tot op heden, en als je naar het track record van Marvel op dat gebied kijkt is dat best wel knap. Ook zijn de referenties naar The Avengers verre van subtiel, en zijn ze zo overobvious dat het nogal begint te storen hoe Reed probeert duidelijk te maken dat Ant-Man een sidebar voor The Avengers is.

Al met al een verademing sinds het laatste Marvel Studios vehikel, en Ant-Man is dan vooral veel formulewerk maar weet wel wat ze is. Vermakelijk ondanks de cliches en gebrek aan visie (Marvel laat het ook niet toe).

Heel vreemd dat ik 'm nu pas zie maar om één of andere reden heb ik het constant uitgesteld. Ook meerdere malen hier gemeld dat ik 'm ging kijken maar ook toen kwam er niets van.

Dat Von Trier het Dogme gebeuren achter zich heeft gelaten is mooi, en visueel laat ie met Antichrist een enorme stap voorwaarts zien. Toch pakt zijn visuele stijl mij niet helemaal, te geforceerd gelikt. Met de thematiek rouwverwerking heb je dan wel een interessant thema te pakken, maar Von Trier weet dat toch niet helemaal te benutten.

De shocking scenes vind ik dan vrij out of place aanvoelen en ook de fases van de gemoedstoestand van Gainsbourg vond ik iets teveel hak op de tak. Het gespeel met attraction en repulsion wordt niet optimaal benut. Waar ik graag subtiliteit had gezien, is de film vooral lomp en in your face. De shock value die sommige scenes bevatten werken ook niet echt.

Von Trier is een vakman, maar zijn stijl botst een beetje met mijn eigen preferenties. Fijne poging verder en Von Trier laat voldoende zien om hoop te bieden voor de toekomst. Ik denk dat Melancholia mij beter zal smaken.

Vrij aardig inderdaad.

Het concept is niet origineel maar zoeken naar originaliteit in dit genre is ook een haast onmogelijke opgave. Wat wel telt is dat de uitvoering naar behoren is en dat er gebruik wordt gemaakt van de Arricam LT is ook niet onverdienstelijk. Toch wel de beste apparatuur voor een horrorfilm. Visueel dus niets te klagen.

Film begint inderdaad niet erg sterk maar sfeer is wel aardig, en naarmate de film vordert begint de film zijn 'stride' steeds meer te vinden. Wat een aantal solide scenes oplevert. Het einde is dan ook niet zo sterk maar de film doet ook genoeg goed. Weinig tegenhangers die het qua uitwerking zo goed doen. En ja, mijn enor mzwak voor de mooie en idyllische van mevrouw greene kan ook geen kwaad.

Niet zo slecht als veel willen doen geloven.

Fijne slasher.

Het begint met lekker veel cheesiness, heerlijke eighties kleding en hair do's en lekker veel April Fool's Day nonsens. De toon is gezet, behoorlijk onzeker wat een prank is en wat echt is. De film neemt de tijd om op te bouwen, wat we gewend zijn van de jaren 80 slasher. Veel leuke nonsens tussen de tieners, zoals de best gedurfde sex pop quiz onder de vrouwen .

Dan ontvouwt het hele slash gegeven zich, tieners vallen één voor één. De aanloop er naar toe is sterk. De kills zelf zijn niet zo inventief of memorabel, maar de aanloop er naar toe staat als een huis. En dat is imho veel belangrijker. Het gebrek aan gore is dan ook helemaal geen gemis. Lekkere cheesy sfeer, leuke pranks en een heerlijk tempo. Einde zag ik dan niet aankomen, maar achteraf verbaasde ik me erover dat ik het niet aan zag komen. Toch wel behoorlijk sterk.

Spijtig.

Was vooral getriggered door Marling en de score van Martinez om te gaan zien. Eerstgenoemde heeft toch een schamel rolletje, nadat ze naam had gemaakt met haar zelfgeschreven SF werk had ik toch een wat significantere rol van haar verwacht. Martinez daarentegen doet wat ie altijd doet en dat is een puike score afleveren. Al werkt zijn stijl veel beter in dromerige films als Spring Breakers en Drive. Ook wordt zijn score helaas amper gebruikt, daar wordt heel slecht gebruik van gemaakt.

Op verhaaltechnisch gebied gaat het helemaal mis. Die hele fusie wordt ook zeer quasi-interessant en saai uit de doeken gedaan en door de dominante aanwezigheid hiervan begint de boel wel enorm te slepen. Leuk kort rolletje van Casta trouwens. Qua spanning voelt het behoorlijk tegen, Roth speelt een slechte copper, Sarandon speelt voor de honderdste keer dezelfde rol en Gere speelt degelijk, maar de powerhouse performance waar velen het over hebben? Verre van.

Ze zijn niet aan te slepen in 2012. Enorm geprezen films die bij mij maar vies tegenvallen. Deze van Affleck is geen uitzondering. Kundig gemaakt overigens maar wel vrij leeg. Ook de hele misvattende weergave richting de situatie in Iran destijds wringt nogal.

De supporting cast is echt magnifiek en dat heb ik het vooral over Arkin en powerhouse Cranston. Goodman mag dan weer vooral opdraven voor de nodige komische noot, wat ie wel weer naar behoren doet. Affleck is weer solide maar iets staat me aan hem tegen. Ik blijf het altijd een beetje een wezenloos figuur vinden.

Plot is solide maar Affleck heeft wel wat moeite om het in beweging te krijgen. De aanloop is te lang en ook die aanloop is op sommige momenten na weinig enerverend. Mijn interesse week in de eerste helft ook wel af en toe af. Waar ik wel zeer over te spreken ben is de aandacht die het nabootsen van een tijdsbeeld gekregen heeft. Echt indrukwekkend.

De aanloop naar het eind is solide maar bij het einde maakt Affleck het zich te gemakkelijk vanaf. Hij gaat leunen op toevalligheid en dat blijft toch een van de meest onzorgvuldige oplossing om gaten in een niet zo doordacht screenplay op te vullen.

Geslaagde docu van Anderson. Vooral te danken aan de intentie achter deze docu. Zoals ze zelf al aangeeft: dit is geen docu over pornografie. De welbekende vooroordelen legt ze effectief bloot. Bied de docu de reflectie die de hokjesgeest doorbreekt? Nee, maar wel welkom dat nou juist die denkwijze als een character flaw bij de buitenwacht gelegd wordt. Of zoals Misty Stone treffend en neerbuigend verwoorden: civilians. Dat nou juist een artiest een lans breekt is gewoon fijn, want pornografie is toch wel een enorm onderschatte vorm van artistieke expressie.

Geestige (vooral van persoonlijk favorietje Alexis Texas) en aandoenlijke verhalen. Zie bvb. de angst van Francesca Le en de ervaringen van Belladonna. Lisa Ann blijft nog wel de meest oprechte van allemaal, maar daar staat ze wel om bekend. De dames ontkrachten veel vooroordelen van dei ndustrie die hun leven zijn lijden, ook schijnen ze hun licht op hun perspectief op zaken. Daar zitten wel wat interessante bij. Ook erg clean geschoten en gemonteerd. Ook de shift van zwart-wit naar kleur was erg netjes.

Erg mooie docu, die vooral erg pure intenties heeft en een prima verlengstuk van de mooie fotografie van Anderson. Leuke anekdotes, aandoenlijke persoonlijke verhalen, mooie fotografie. Mooi eerbetoon van Anderson, zal de veroordelers niet dwingen tot zelfreflectie maar Anderson legt de tekortkoming als mens wel bij de juiste groep. Mooi.

Sterke trip down memory lane.


Dat het zo lang heeft geduurd tot dat dit soort retro films in een modern jasje worden gestoken is mij een raadsel. Vooral de techniek van nu kan visueel zoveel betekenen voor de films van vroeger. Dat beviel mij nou ook zo aan The Artist, het neemt al het goede over van de stomme film en de oudere geluidsfilms, maken het technisch veel verfijnder en de mimiek is ook wat minder clownesque.


Dujardin en vooral Bejo zijn de sterren van The Artist. Beiden tonnen charisma, komen zeer sympathiek over en hebben een ongekende mimiek. Daar komt de prachtige glimlach van Bejo ook nog bij. Op momenten vergat ik echt dat ik naar een film uit het heden zat te kijken, grootste compliment wat je kan krijgen wat mij betreft. De romance tussen Dujardin en Bejo werkt veel beter dan in de films destijds, vooral omdat het gewoon wat minder clownesque is.


Sterke muziek, technisch goed (spiegel shot ), magistrale art-direction en een sublieme cast. Wat een filmjaar was 2011.

Niet zo goed als ik gehoopt had.

Cinematografisch is het in ieder geval een verademing. Erg mooi geschoten, sterke mise-en-scene en toch aantal magnifieke scenes. Toch wringt de schoen. Veel scenes worden te vroeg afgekapt waardoor de flow van de film niet lekker aanvoelt maar ook mist de film narratieve focus. Narratief focused ben ik niet maar als Dominik daar wel de nadruk op legt moet het wel dik in orde zijn.

Dominik neemt iets teveel hooi op zijn vork. Hij twijfelt tussen vorm en inhoud, beide lijkt ie nog niet aan te kunnen. De wat humane benadering inzake de mythe Jesse James is dan zeer welkom, al slaagt dat concept maar zeer zelden. Inconsistensie nekt de film behoorlijk. Cast is top, vind Renner een held, Pitt vind ik altijd zeer aangenaam qua presence maar het acteerwerk vaak te klinisch en hoe goed Affleck ook is, er is iets aan hem wat me toch niet echt bevalt.

Een zeer solide basis, Dominik is toch wel een filmmaker om in de gaten te houden (zolang ie gebruik blijft maken van Deakins of een andere cinematograaf van formaat). Qua vorm erg creatief al moet ie nog wel handiger worden in het aanbrengen van structuur, keuzes maken en vooral veel stijlvaster worden. Aan cinematograaf Deakins ligt het niet, wat een geweldenaar blijft het toch. Al met al een lichtpuntje in de donkere tunnel dat Hollywood heet.

Best een aardige horror. Jammer dat die zogenaamde twist weer niet kon uitblijven. Je kan je klok er op gelijk zteten dat een dergelijke twist zich gaat aandienen. Geraghty, Peck en Eve zijn een aardig ingespeeld trio, visueel best aardig en een zeer boeiende killer. Goede suspense build up op momenten maar Brooks weet de beklemmende mogelijkheden van een enkele locatie niet te benutten. Ondanks wat ongeloofwaardigheden kijkt het allemaal aardig weg, jammer dat het slot veel roet in het eten gooit. erg jammer.

Wow!


Dat is het enige wat ik eigenlijk uit kon brengen na het zien van deze film. Wat is deze film verbluffend. Het boek heb ik ook nog liggen maar wilde eigenlijk eerst de film zien zodat ik de references er effectiever uit kan filteren, en daarna kijk ik de film vrolijk opnieuw.


Joe Wright creëert in de eerste helft een heerlijk zomers sfeertje. De felle zon, de zwoele zomeravonden, een ontluikende liefde tussen een man en een vrouw, de erotiek en passie is voelbaar. Een lekker voortkabbelend tempo en het is prachtig om te aanschouwen hoe Cecilia en Robbie hun dag doorbrengen in het ogenschijnlijke 'paradijs'. En dan is er Briony, de sleutelpersoon in deze tragische film. Als dertien jarige zijn haar gevoelens intens, maar ze weet aan die gevoelens niet het juiste gewicht te hangen waardoor ze nogal overreact (om er maar een understatement uit te gooien). Wright werkt langzaam toe naar het 'incident' die de feel van de film totaal omgooit. Het wordt allemaal triester en rauwer.


Dat we naar mate het verhaal vordert kleine details te weten te komen die plaats hebben gevonden op momenten die we al hebben aanschouwd waardoor Atonement een puzzel is waar er langzamerhand al de stukjes op zijn plaats komen te liggen (de woorden van Cecilia, dat jaloezie een fundement was voor deze escalatie omdat de jonge Briony verliefd was op Robbie etc.). Niet minder dan briljant hoe er bepaalde essentiele details uit scenes gelaten worden en dat die info later aan de aandacht gebracht wordt.


De lovestory tussen Cecilia en Robbie is passioneel, aandoenlijk, ontroerend en verscheurend. Prachtig vertolkt door McAvoy en Knightley, die laatste is sowieso heel erg goed bezig de laatste tijd. De show wordt vooral gestolen door de actrices die Briony vertolken (Saoirse Ronan, Ramola Garai en Vanessa Redgrave). Waar voor Ronan grote indruk maakt. Eén voor één prachtige performances vol bezieling. De 'vreselijke' daden van de jonge Briony, het schuldgevoel die vreet aan de 18 jarige Briony en de oudere Briony die heel haar leven heeft moeten leven met deze last en nu de records straight zet. Die intensiteit in de mimiek bij Redgrave is zo oprecht en ontroerend. Cinematografisch is Atonement echt fenomenaal, met een hoofdletter F. Visueel echt oogverblindend als McAvoy zich bevindt op die surreële vlakte waar ie een schotwond heeft is erg mooi. Het mooiste vond ik toch de scene op het Duinkerken strand, prachtig geschoten, met veel gebruik van lange shots. Wat een razernij; de paarden executie, de ontredderde soldaten die verspreid zitten en liggen over heel het strand.Wat je voelt als je dan over het hele Duinkerken strand kijkt is werkelijk overdonderend. Dit is echt een fenomenaal staaltje cinema, zonder twijfel één van de mooiste scenes die ik ooit in een film heb gezien. Als kijker wordt je verrast door een golf aan intense emoties. De chaos, de waanzin, de afschuw, de wreedheid, de uitzichtloosheid, allemaal de oorzaak van een slopende oorlog. Erg sterk.


Dan wordt de kijker nog deels op het verkeerde been gezet door Wright. Hij gebruikt zeer effectieve tijdlijn twists, wat toch weer zorgt voor die element of surprise maar een gimmick is het zeker niet. Geweldig gedaan als we als kijker bevredigt raken bij de 'hereniging' van de twee geliefden en dat Wright vervolgens ons even later een kick in the balls geeft door te laten zien dat dit de gedachtegang is van Briony, en dat de twee geliefden om het leven zijn gekomen. Om dan als kijker deze twee soulmates, die op elk vlak voor elkaar gemaakt lijken te zijn, dood te aanschouwen en als je realiseert dat één daad van een jong meisje, niet nadenkend over de gevolgen, hun liefde in de weg stond, en als je daar tegenover je eigen machteloosheid plaatst, dan besef je hoe intens, hartverscheurend en ontroerend Atonement wel niet is. Geniaal. Al zijn er wel kleine subtiele hints van Wright zijn die hinten naar de dood van Robbie maar die vallen bij de eerste kijkbeurt onmogelijk op. Wat een intense ontwikkeling was dit.


Ik kan hier nog wel uren over doorgaan, maar ik ga het hierbij maar laten. Ik ben werkelijk flabbergasted, wat een meesterwerk. Moet ik er nog wel bij zeggen dat Ian McEwen ook de nodige lof verdient, maar daar kom ik wel terug bij herziening op korte termijn nadat ik het bronmateriaal gelezen heb. 5* en een top 10 notering. Wat een bijzondere film!

Zeer vlot filmpje.

Toeval dat deb ritten altijd van dit soort leuke onzinfilmpjes maken en het uit andere contreien naar niets maakt? Dacht het niet. Frost of Pegg blijken een kwaliteitsstempel voor vermaak, ook al is Froost zijn rol niet groot toch zit ie weer in zo'n hele leuke comedy met campy elements.

Creature design is grappig, de termen van de young'uns werkt aanstekelijk en de vlotte pacing maakt van zo'n film wel genoet. Vooral veel tongue in cheek humor, de expertise van de britten en werkt erg goed. Lekkere soundtrack, fijne personages en ook lekkere vlotte punchlines. Einde is ook erg tof. Vooral een erg fijne zelfbewuste nonsens film. Leuk, snel, effectief.

Degelijk filmpje. Maar de benadering naar muziek wordt iets te clichematig gebracht, irritante cast en sentiment is veel te dik en vals aangezet. Vooral Williams is een doorn in het oog, maar dat is sowieso één van de meest irritante acteurs die rondloopt in Hollywood. Verhaal is ook een aaneenschakeling van clichés, en zo matig uitgewerkt waardoor het heel erg gaat storen. Leuk maar deze zal ik niet nog een keer gaan zien.

Aardig project, maar komt toch niet helemaal uit de verf. Segment 1 en 4 slaan vooral de plank mis en 2 en 3 vond ik toch zeer de moeite waard. Ik vraag me alleen wel af hoe de verdeling nou zat tussen Swanberg en Wingard.

Segment 2 en 3 zijn ook het meest down to earth en hebben een interessante benadering wat betreft seksualiteit. Alleen heb je nooit het gevoel dat ze daadwerkelijk iets doen met het concept, het beklijft niet. Segment 2 met die nymfomane is wel de positieve uitzondering hierop.

Leuk weer om de innercircle van Wingard en Swanberg aan het werk te zien maar dit was allemaal zeer middle of the road, en vooral van Swanberg verwacht ik meer. Aardig.