Opinions

Droevig. Alaimo bewijst eens te meer dat je niet wakker kunt worden met het idee om een horrorfilm te maken, en het dan ook maar moet doen. Het moet je, zeker als regisseur, wel van nature liggen. Wat dat betreft is dit genre lang niet zo makkelijk als dat men beweert. Wicked Within voelt in alles aan als een TV-film met dito plot (als een stoffige B-thriller). Oeverloos slap gelul met een bovennatuurlijke tint, maar in geen velden of wegen is een eigen stempel terug te vinden. Je hoeft heden ten dage niet het wiel opnieuw uit te vinden, maar evenzogoed kom je niet meer weg met dit soort kleurloze eenheidsworst.

Koude poep. Zie de status wel, maar zelf voel ik er in dit geval opvallend weinig voor. Zeker qua stijl gewoon veel te...oubollig. Op het einde na vond ik er maar weinig vanaf stralen. Mooie locatie, dat zeker. Maar dat wordt door meerdere omstandigheden, vaak persoonlijke ergernissen, om zeep geholpen. Bijvoorbeeld het eerste gedeelte, waarin de neus van de agent zo ver omhoog wijst dat het elitaire mannetje van de macht één brok haat bij me opwekt.

Aantal leuke momenten, maar het is vooral het einde dat goed is. De rest voelt veel te kaal aan en de muziek werkt ook maar zelden. Vond de zang tijdens zijn eerste nacht daar echt geweldig, maar dat idee kreeg ik daarna niet meer bij de zoveelste jolige zing-en-dans-sessie. Zo'n scene in de bar vond ik bijvoorbeeld véééél beter in Calvaire, dat soort nonsense zoek ik meer. Dát is pas vreemd en er heerst een extreem nare sfeer in die scene. Iets wat Wicker Man nooit wist te bewerkstelligen bij mij.

Zal vast en zeker weer op alles tegengesproken worden door de fans, die alle reden hebben om hier wat moois in te zien, maar bij mij werkt het niet. Kwam totaal niet in de film door de afwezigheid van een bepaalde sfeer, waarvan de schuld bij z'n oninteressante visuele kant ligt. Qua stijl gewoon totaal niet m'n ding. Desondanks zie ik de goede kanten nog wel. Het verhaal en enkele losse momenten die zich vooral richting het einde voordoen, blijken genoeg voor een kleine voldoende.

Erg cliché maar daardoor niet minder vermakelijk.

Andy milonakis die af en toe in het beeld springt, wat is die kerel toch geweldig

Af en toe een leuke scéne die flink op de lachspieren werkt maar iets te veel flauwe grappen waardoor het niet meer dan een gemiddelede komedie is geworden..

2.5*

Prima horror werkje, keer geen domme amerikaanse jongeren die opgejaagd worden.

Had meer gedaan kunnen worden met het eiland maar uiteindelijk toch bovengemiddeld.

Leuke gore en netjes geacteerd.

3.5*

Best geinig.

Apart verhaal, wat freaky maar wel tof.

Willard word ontzettend goed neergezet, dit samen met het concept maakt het nog aantrekkelijk.

Er waren wat dode momenten maar al met al een best leuk filmpje,

Erna ook nog een 'documantaire' over gezien, best geinig, liet ook zien dat de film niet zo goed ontvangen werd. Denk dat dat vooral ligt aan een verkeerd verwachtingspatroon. Zelf heb ik dat ook ondervonden maar de sfeer en het acteerwerk is gewoon écht top.

2.5*

Dit ''subgenre'' verdedigen bij Willow Creek is misschien wat scheef, maar de laatste jaren zijn er genoeg titels uitgekomen die deze manier van filmmaken verantwoorden. Dat er dan bij deze middle of the road titel een stel lovende recensies volgen, is wat vreemd, maar niet compleet verwerpelijk. Doet aan het einde behoorlijk wat goed. Juist de scene in de tent die Mochizuki benoemde, vond ik effectief (logica is overrated )

Tsja... ironisch genoeg is 't Winterbeast monster verreweg het minst interessant

Bijzonder vermakelijke schlock. Werkelijk op alle fronten een (technisch) misbaksel van jewelste, maar met een unieke, genre-eigen charme. Alles is mogelijk in en rondom de Wild Goose Lodge, waarbinnen nog een behoorlijk gezellig sfeertje heerst. Althans... tot het moment dat de eigenaar een masker opzet en de krakerige tonen van het oude nursery rhyme 'What can the matter be' uit de platenspeler komen... bijzonder creepy moment!

Film lijkt gebouwd rond de (korte) stop-motion creaties van een aspirant special effects artist die helaas niet verder is gekomen dan een kleine bijdrage aan één Tales from the Crypt aflevering en één of ander obscuur Hong Kong horrorwerkje. Dat maakt wel dat de film onnavolgbaar is in zijn verhaalstructuur -je wilt immers alles erin hebben- en Thies roept meer vragen op dan dat het beantwoordt. Uiteindelijk is het een kwestie van die knop omzetten en... just take it all in. In al z'n wanstaltige glorie!

Misser van Charlie Steeds. Mijn eerste kennismaking met hem ( Escape from Cannibal Farm (2017) ) was ook al geen succes, maar na het meer recentere Death Ranch (2020) toch wel het idee gekregen dat er meer in zit. Dat was een vlot & bloederig genrefilmpje, simpel en straight forward. Winterskin is echter een concept dat volledig valt of staat bij het script en de performances; en die zijn beide niet op het gewenste niveau. 'Mama Agnes' is een extreem irritant gevalletje voorspelbare overacting.

Na Leprechaun 2 en Child's Play 2 ook dit tweede deel eindelijk aangezet. Weer zo'n titel die ik ken van vroeger. En dan ook écht vroeger. Volgens mij was Wishmaster één van de eerste horrorfilms die ik destijds heb gehuurd. Is dus wel toe aan een herziening. Erg veel zin in gekregen na dit tweede deel, wat best opvallend is. Wishmaster is blijkbaar een reeks die pas vanaf deel 3 aan zelfverkrachting doet..

Divoff is een legendarische creep. Wat een kop heeft die vent (/kan die vent trekken..). Grappige pulp, typisch 90's en vol met cheesy effecten.

Fredje! Naamgenoot van mijn kat. Een grootheid in de pulp. Actief sinds begin jaren 70 en 'still going strong'. Al is 'strong' wellicht wat misplaatst, zeker tegenwoordig. Het was in de jaren 90 dat hij (na zijn successe in de 80's, vooral met Scalps (1983) en Hollywood Chainsaw Hookers (1988) ) nog een aantal keren leuk uitpakte. Evil Toons (1992) is daarvan de meest in 't oog springende, die ligt hier klaar op blu-ray. Iets later kwam Hybrid (1997) , een Alien knock-off en één van mijn huidige favoriete Olen Ray flicks. Dus genoeg reden om vol goede moed aan Witch Academy te beginnen. Met Robert Vaughn als duivel en enkele Fred-regulars (Michelle Bauer) en andere dames die zich al met enige regelmaat in soortgelijke pulp lieten zien. Het hele gebeuren is te stompzinnig voor woorden, met extreme overacting (zeer zelfbewust, over de top) en rare herhalende grapjes (de ontploffende telefoon?). Maar het is een vermakelijk schouwspel, met veel softcore erotiek en cheesy effecten. Gare maskers, wat bovennatuurlijke shit en veel onderling geouwehoer. Je moet er van houden...

Kan me goed voorstellen dat je je hiermee kunt vervelen. Maar ik zie een typische Tenney en dat maakt het -voor een stiekeme fan- toch wel een guilty pleasure. Reken het in ieder geval niet tot zijn mindere werk. Integendeel, ik vind hem beter uitpakken dan het eerste deel. Er ontbreekt wel een duidelijke lijn in deze film, want wat het nou precies probeert te zijn is onduidelijk. Zitten enkele coole scenes tussen, waar zelfs het camerawerk opvalt (het naar binnen zweven via het raam, de achtervolging met de cirkelzaag etc..). Maar wordt richting het einde overgenomen door een wat duffe ''twist'' en tamme actie. De traditionele aanloop en bovennatuurlijke opvliegingen maken het de moeite waard.

Heb nu helaas al zijn horrorwerk gezien. Night of the Demons blijft zijn hoogtepunt, waarmee je dus terecht kunt stellen dat hij (te) vroeg gepiekt heeft en een toevalstreffer heeft gehad. Een redelijk doorsnee regisseurtje, maar wel één met een leuke handtekening die herkenbaar is in al zijn werk. Hoe cheesy het ook is

Niet heel verrassend dat dit de minste van de drie Witchboard films is, Tenney heeft immers het stokje overgegeven aan Svatek, die nog alles te bewijzen had, maar wellicht niet beter kan. Zijn Bleeders (1997) staat nog wel op de watchlist! Anyhow, dit derde deel (inderdaad als enige van de reeks in NL uitgebracht) is een erg degelijke 90's bovennatuurlijke thriller met de 'kwaliteit' van een TV-film. Slaat weer een andere richting in, met als gekke opzet dat het bord je kan helpen met investeringen. Wie wil dat nou niet?! Keerzijde is wel dat je lichaam wordt overgenomen en jij vervolgens zelf vastzit in een soort spiegel-wereld (letterlijk) en moet toekijken hoe jouw vrouw gecuckold wordt en tevens zijn handen legt op haar beste vriendin. Poeh poeh, drama-alert! Resulteert uiteraard in een spetterend bovennatuurlijk einde waarin de demoon zijn vlesige huisje verlaat met typische 90's effecten... en dat wordt allemaal in beweging gezet door garnalen?! Je moet het zien om te geloven. Prima spul dit.

Okay-ish. Barker is op zich geen onbekende met het genre. Het is alweer zes jaar geleden dat hij de 'home invasion' flick Torment (2013) maakte. Niet echt een film die een blijvende indruk achterlaat. Hetzelfde geldt in mindere mate voor deze poging. Onder barre, winterse omstandigheden strandt een groep 'vrienden' (blijft toch wel opvallend hoe vaak er in dit soort films onvriendelijk met elkaar wordt omgegaan nog vóór ze in de problemen geraken... waarom trek je er dan samen op uit?) in the middle of f-ing nowhere en is er iets / iemand die de situatie nog verder laat escaleren. Wat / wie dat dan is, is eigenlijk de grootste troef in handen van Barker. Echter beklijft het gevoel dat er meer uit te halen viel; de momenten waarop het zijn tanden laat zien (soms letterlijk), is het zo slecht nog niet. Helaas vervalt het dan steeds meer inl genre tropes - die misschien samen (in deze mix) niet eens zo onorigineel zijn, maar ook zelden verrassen. Hij blaft wel (BARKer, ha...ha...), maar bijt niet genoeg.

Night of the Demons (1988) kloon. DeCoteau, niet vies van jatwerk, maakt er weinig 'eigen' van (zoals hij wél deed met Creepozoids). Demonen-design is echter wel gewoon op niveau en de locatie voelt als een lekker cheesy spookhuis. Die wanstaltige 90's CGI is een dikke NO en erg veel schwung zit er niet in. Dat wordt redelijk goedgemaakt tijdens de climax, maar dan is het kwaad al geschied. Op naar de twee vervolgen (beide door Bookwalter)!

DeCoteau's Witchouse (1999) was ook al geen verborgen pareltje, maar ik was hoe dan ook benieuwd naar de vervolgdelen. Eindelijk gevonden en de eerste poging van Bookwalter is... teleurstellend. Ben wel gecharmeerd van ander werk van J. R. B. , maar dit hangt als los zand aan elkaar. Haakt voor een deel in op het succes van The Blair Witch Project, maar dat heeft hier geen enkele meerwaarde. Behoorlijk snoozefest met een soort van degelijk einde met wat cheesy CGI, maar dat is meestal wel het geval in dit soort pulp.

Even matig als Bookwalter's Witchouse 2: Blood Coven (2000) . Je kunt zeggen wat je wilt over DeCoteau (verantwoordelijk voor deel 1), hij weet het toch vaak wel een stuk beter te doen dan z'n collega's die in hetzelfde schuitje zitten. Toegegeven; Bookwalter weet af en toe te verrassen, al blijft het verre van goed. Dat dit niet één van die verrassingen is, is ook wel vrij snel duidelijk. Grootste mankement blijft dat zijn films te vaak en te lang blijven aanmodderen, met veel tijd voor het flinterdunne verhaaltje. Hij lijkt er zelden op gebrand om de budgetaire beperkingen creatief op te lossen, maar legt zich er enigszins lui bij neer. Van de drie delen is dit de minste.

Misschien wel de meest cheesy flick van Tenney! Geweldig. Ik had lage verwachtingen, omdat hij na Night of the Demons nooit echt de stap hogerop kon maken. Het is dan ook (zoals verwacht) wel héél erg cheap en über slecht geacteerd, maar liever een ECHT slechte film, dan een matige middle of the road titel. Vooral de humor is spot on. "I always knew you were a scumbag, but I never knew how scummy a bag you could be." Wat een schrijfwerk

''I think there's something behind the curtain..

Yeah, probably a window. ''

Oh boy. Voeg er wat typische crappy 80's effecten aan toe (dat exploderende hoofd!! en inderdaad het smelten van de demoon) en je zit gebakken.

Ach, best leuk.

Bijzonder standaard formule werk dat nergens echt in uitblinkt maar ook geen echte missers kent. Het trio speelt goed samen en weet er een zeer behoorlijke komedie van te maken die verder volgegooit word met een hoop ongelooflijk idiote situaties die op een paar na niet altijd leuk zijn.

Geinig vermaak maar meer moet je hier sowieso niet van willen verwachten. 3*

€5000 euro budget als excuus gebruiken, dan weet je wel hoe laat het is.. Enorme drogreden. Stel non-tallenten die, onder het mom van ''de eerste Nederlandse slasher'', maar wat in elkaar hebben gegooid. Grote drol op de DVD draaien en het raam uit frisbeeën. Gedrocht om je voor te schamen, ook als amateur.

Krijg een beetje het gevoel dat het eerste deel wat overgeromantiseerd wordt door velen. But that's just me. Dit vervolg bewijst in ieder geval dat er veel potentie zit in Mick Taylor (die quiz-scene ). Verder een vergelijkbaar middle of the road horrortje a la z'n voorganger, maar een stuk beter te verteren nowadays.

An American Werewolf in Fargo. Lesje 'de plank misslaan' van Cummings. Hij probeert een lastige balans tussen (zwarte)komedie en small town horror te vinden, maar gaat er vaak volledig overheen. Dat ligt met name aan zijn eigen performance en het feit dat hij té veel facetten van het film maken op zich wilt nemen. Een heus ego-project, maar hij gaat te werk als een ongeleid projectiel. De pacing schommelt voortdurend en de ''humor'' is écht te infantiel (schreeuwen is grappig?). Het besneeuwde plaatje scoort punten en echt veel degelijke alternatieven voor wat simpele weerwolf-actie is er niet te vinden, maar daar houdt het wel op.

Luckily we're in first class. Jonah Hill saves the day. Het zeldzame moment dat ik iets daadwerkelijk grappig vond. Hij is ook meteen één van de weinige die het überhaupt de moeite waard weet te maken. Ben met 2.5* nog erg mild. Film is makkelijk af te kraken om z'n bijzonder onsympathieke inhoud, eentonige en simpele (exploitatieve) neuk & snuif sequenties en oersimpele rise & fall structuur. Maar waar ik écht problemen mee heb, is dat het filmtechnisch Scorsese op de automatische (oubollige) piloot is en de muziekkeuzes werkelijk zelden zo tenenkrommend zijn geweest. Om die redenen onmogelijk geniaal te vinden, maar als simpele pulp nog enigszins genietbaar.

Veel luid boe-geroep... en dat moet dan doorgaan voor scares? Nee; daar moet je absoluut geen genoegen mee willen nemen. Enige positieve is de setting in England tijdens WOII en uiteraard de locatie zelf, wat een natte droom blijft voor iedere horror regisseur, beetje treurig om dan zo'n nietszeggende alles-behalve-horror mannetje zoals Harper op dit vervolg te zetten. Óók jammer is dat het (nóg meer dan deel 1) neer komt op stel lange stiltes, gevolgd door een hard geluid, resulterend in een hoop nietszeggende dreiging. Herhaal dat 20 keer en je hebt je speelduur vol. Dan mis je Radcliff ook wel, want dat is een acteur waar je altijd op kunt rekenen. Nu zit je met een duffe huppelkut en een Omen-achtig jochie met een bolle kop. Tel uit je winst..

Saw leuk en dan dit kijken? Vind ik een beetje valse hoop eppy .

Dit is toch echt meer een Deadgirl principe. Een uitzonderlijke vrouwelijke vondst, een onbegrijpelijk machtsspel als gevolg. Man sleurt familie mee met alle problemen van dien. Wat dat betreft is het stereotype beeld van een familie wel goed werkend.

Dochter met een privé probleem, zoon die z'n vader achterna kabbelt, moeder in de keuken en vader als hardwerkende man met een vreemde obsessie (blijkbaar). Niet zo smerig als je misschien zou verwachten na de vergelijking met Deadgirl (die toch meer op de torture is gericht) maar wel even boeiend qua thematiek.

Aardige uitwerking. Opvallende cast waarin ik weinig kan spotten wat me niet zint. De pop-rock soundtrack past perfect (als ik het goed heb is die speciaal hiervoor geschreven) en het einde is belonend. Ja, hier kon ik uiteindelijk wel wat mee.

Het duurde even (had het eergister op een kleine 3.5* staan) maar de waardering groeit en groeit. Dus, spreekt het verhaal je aan? Zeker een kans waard. Al moet je niet iets extreems verwachten.

Ik had veel te vertellen, dus hier de review

Stond er niet echt om te springen, maar dit was verbazingwekkend oké. Thank god(!) dat er relatief weinig familiedrama aan te pas komt en dat de film na luttele minuten losbarst. Aantal zeer fraaie, chaotische en grootse scenes maar veelal zonder impact. Het blijft een wat afstandelijk gebeuren en de actie is niet dermate over de top dat je met stijgende verbazing je adrenaline onder controle probeert te houden. Suffe Hollywood 'zombies'... in een aardige film.

Moet me helaas bij de voorgaande heren aansluiten. Had in 'Wound' graag iets gewaagd gezien maar wat je te verteren krijgt, zijn een boel semi-heftige thema's in een nogal zweverig jasje. Lang niet zo surreëel als het zou willen zijn. Kwalitatief zeker niet onaardig en met een pittige uitspatting of twee weet het nog wat te provoceren, maar uiteindelijk blijft er weinig overeind.

Cult Movies Reviewed: Wound (2010, David Blyth) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Foute bolides, foute kapsels, foute 80's pop... Charlie Sheen, Nick Cassavetes, Randy Quaid, Clint Howard... en toch is het niet vanzelfsprekend dat het allemaal goed werkt. Irritante karikaturen zoals Skank en Gutterboy (Rughead ook, maar goed... Clint Howard en z'n kekke haargrens werken wel ) en het nogal infantiele script maken het af en toe iets lastiger om van te genieten, maar uiteindelijk heeft The Wraith genoeg aan z'n cheesy charme om te overtuigen.

Verschrikkelijk cheesy, maar juist daarom nog enigszins genietbaar. Het werkelijk belachelijke acteerwerk en het waanzinnig domme verhaal daargelaten, is het nog best tof uitgewerkt. Style over substance filmpje, alsof je naar het gemankeerde broertje van Yi Dai Zong Shi (2013) zit te kijken, bij die slow-motion scenes met hevige regenval. Probeert wel redelijk 'cool' te zijn met flink wat craneshots en een ninja met een gimbal. A for effort, maar iets teveel kwaaltjes om hem aan te raden. Pulp MMA! Neem het met een korreltje zout..

Jééézus wat slecht. Rare ''humor'' ook, zo zonder jokes. Een Skrillex-achtig figuur disco laten draaien, ha-fucking-ha! Het is ook al snel gedaan met de trip down memory lane (al is dat voor mij gering, aangezien ik van de N64 generatie ben) en dan vervalt het weer in het zoveelste geklungel richting een cliché einde.

Ook leuk voor niet-worstel fans, blijkbaar.

Want ik heb er best van genoten, sterk filmpje die best indrukwekkend is en een originele setting gebruikt als uitgangspunt.

Grappig om sommige dingen te zien zoals de 'gesprekken' tijdens en voor de gevechten. Maar ook alles eromheen, maakte best een indruk.

De scene met bijvoorbeeld z'n dochter zorgde voor een wat meer emotionele lading, terwijl de gevechten voor wat spectacel zorgde, hield alles interessant.

Het einde was daarnaast ook erg tof, geen lang en cliché einde maar gewoon wanneer alles tot z'n hoogtepunt komt stoppen. Mooi gevonden en hier erg op z'n plaats

4*