Opinions

Autisme en Disney, twee onderwerpen die samen een heel interessante documentaire opleveren, die ook nog eens erg sterk in elkaar zit.

Ik had zelf wel iets meer willen zien over hoe hij als kind via Disneyfilms leerde praten en functioneren, maar het valt wel te prijzen hoe er een rond, en zelfs wat verhalend geheel van is gemaakt, doordat we zien hoe Owen zich als jongvolwassene moet gaan handhaven in het echte leven. En daarbij zijn de Disneystukken ook heel mooi gebruikt. Er zitten ontroerende stukken in zoals de eerste avond dat hij op zichzelf woont en de scène kijkt dat Bambi's moeder doodgaat, of een fragment van The Little Mermaid, als zijn vriendin het uit heeft gemaakt.

Ik kan heel goed begrijpen dat iemand met autisme houvast heeft aan de Disneyfilms. Ook zonder autisme zijn de films een veilige haven, en altijd fijn om naar terug te grijpen. Maar dat het iemand dusdanig geholpen heeft om uit zijn autistische schulp te kruipen is natuurlijk nog mooier en heel erg bijzonder.

4*

Laat ik voorop stellen; als het gaat om suspense, efficiënte shots, en alles dat met de horror rondom de lift te maken heeft weet Dick Maas zeker waar hij mee bezig is. Die scènes met bijvoorbeeld het kleine meisje, of als Huub Stapel op het einde in de liftschacht is zijn zelfs behoorlijk goed. (Dat shot dat dat meisje voor de drie liften staat en die lampjes ineens allemaal verspringen is gewoon tof).

Als korte film, met alleen scènes rondom de lift was dit een klein meesterwerkje in zijn soort geweest, een beetje als een Nederlandse Spielberg in een soort Jaws-stijl.

Maar alles daarbuiten, het acteerwerk in combinatie met de onnatuurlijke dialogen die de acteurs moeten uitkramen is echt afschuwelijk slecht. Hij had beter iemand anders het script kunnen laten schrijven, en waar die acteurs mee bezig zijn, geen idee. Ik weet niet of het ligt aan het tijdperk of specifiek aan films van Dick Maas (Amsterdamned had er ook wel last van weet ik nog), maar het is echt ondergrens. Ik neem aan dat er mensen gecast zijn die best iets kunnen, dus des te opmerkelijker dat alles eruit komt alsof ze op het podium staan in het plaatselijke buurthuis, en dan overdrijf ik niet. Alles wat niet met de lift te maken heeft is ook gewoon oersaai.

De spannende scènes, en de clou die er op zich wel mee door kan, met een tof eindshot van die opgehangen vent (ook weer gewoon prima) redden dit nog van de echte ondergang.

Ook belachelijk trouwens dat dit een hoger gemiddelde heeft dan het al wat betere Amsterdamned.

2,5*

Ik vond dit een ongelooflijk goede film in zijn genre, ben er echt een beetje ondersteboven van. Het stemgemiddelde hier doet me dan ook bijna pijn, zo onterecht.

Ik vind het enorm knap dat er met zoveel (ogenschijnlijk) gemak en realisme iets wordt neergezet dat zo spot-on is en je zo laat meevoelen, zonder dat dingen extra dramatisch of extra 'filmisch' worden gemaakt. Exemplarisch is die scene dat ze op dat marktje rondlopen en zich afvragen of ze iets zullen eten of naar huis gaan. Is op het eerste gezicht natuurlijk een simpele banale situatie maar het laat hun gevoel en de situatie 100x beter zien en voelen dan een of andere dramatische film-dialoog dat ooit had kunnen doen.

Er zit ook echt geen scène teveel in. De film laat eerder niet meer zien dan nodig is, maar laat het aan de kijker over om in te vullen wat er precies gebeurd is in de tussentijd, wat ook telkens prima in te voelen is.
Enige nadeel daaraan is misschien dat het wat onduidelijk is hoeveel tijd er precies verstrijkt. Het lijkt daarom soms wat raar en wat snel gaan dat ze beide telkens weer met iemand anders daten, maar de tijd die verstrijkt is volgens mij eerder jaren dan maanden.

Het einde vond ik ook 100% spot on. Ja, ze zijn eindelijk bij elkaar na jaren van toch maar doorgaan met hun eigen leven, maar dan dat ontheemde gevoel van beiden als Anna eindelijk in zijn veel te grote en kille loft is en maar vacatures gaat zoeken. Ja, hun situatie is eindelijk op zijn pootjes terecht gekomen, ze zijn getrouwd en bij elkaar, maar de rek is eruit en ze weten het. Prachtig open einde, wat ook het enige passende einde is voor een film als dit.

Vond dit echt zeer goed en kraakhelder in de realistische gevoelens en situaties die het weet over te brengen. Heb er gewoon een beetje een naar gevoel van, alsof ik het zelf heb meegemaakt.

dikke 4,5*

Heftig hoor. Op zich is het qua verhaal, voor mensen die wel bekend zijn met dit soort onderwerpen, allemaal niet verrassend en verloopt het best wel volgens het boekje.

Hoe het uitgevoerd is is dan wel weer regelmatig sterk. Vooral de manier van filmen. En de soundtrack is aardig origineel.

Voor de rest valt er eigenlijk niet zoveel over te vertellen. Rauw, realistisch, dramatisch, maar wel aardig goed. Niet iets dat je voor je plezier nog eens opzet.

3,5 - 4*

Weinig aan.

Ik was er destijds al niet in geïnteresseerd, weet niet of ik hem toen helemaal gezien heb. Maar het hele uitgangspunt is al niet echt boeiend en ook wat vergezocht en flauw. Voor een Disney is het allemaal weinig groots en meeslepend. Die alienfiguurtjes zijn niet echt leuk of interessant en alles doet meer aan als een zaterdagochtend-tekenfilmpje dan als een Disney feature film.

Lilo is op zich wel een grappig meisje, maar verder zit er eigenlijk niets in de film dat voor mij het bekijken waard was (ja oke, Marcellus Wallace als kinderbescherming was dan nog wel leuk, maar laat ook weer zien dat de personages in de film maar all over the place zijn).

Ben op zich nog steeds wel een Disneyfan, maar nu ik afgelopen jaren meer Ghibli en andere Japanse animatie gekeken heb ga ik (zeker voor dit soort settings/verhaaltjes) toch wel meer naar hun films neigen als ik zou moeten kiezen. Een film als Ponyo, die je wellicht in de verte zou kunnen vergelijken met dit, is dan toch een stuk genietbaarder.

2*

Het is de vraag in hoeverre je het de film kan aanrekenen dat het 2,5 uur lang stevig doorbijten is. Wellicht dat Abraham Lincolns geschiedenis gewoon niet zo heel erg film-geniek is, in ieder geval niet het deel dat in deze film tot in detail wordt behandeld. Het geheel opleuken of minder droog maken kan natuurlijk, maar dan krijg je ongetwijfeld kritieken dat je de film Hollywood-proof maakt voor al het popcornetende klootjesvolk.

Na 40 minuten begon ik me af te vragen voor wie dit eigenlijk leuk is. Slechts een harde kern geschiedenis- en politiekfreaks vinden dit wellicht interessant, maar het lijkt me sterk dat de gewone filmliefhebber, laat staan de 'gewone man', op het puntje van zijn stoel zit. Dat dat blijkbaar wel zo is, getuige de soms hoge beoordelingen hier, verbaast me dan ook zeer.

Vrijwel de enige momenten dat het politiek gekrakeel even onderbroken werd is als Lincoln weer afstak in een of ander verhaal of allegorie. Zeer vermoeiend en op den duur ook erg voorspelbaar.

Oja, en helemaal belachelijk dat het enige sensationele, de manier waarop hij op het leven komt, de kijker niet eens te zien krijgt. Voelde op het einde echt als een soort 'trap na'. Een saaie film maken we, dus een saaie film kan je krijgen ook.

Tja, goed gemaakt is het natuurlijk allemaal wel, Steven Spielberg, grote Oscarfilm, acteerprestaties, blablabla. Wil ik niet eens woorden aan vuil maken, behalve dat het eigenlijk zonde van het budget is.

Ik denk dat de film zichzelf in de staart bijt door veel te veel detail te willen behandelen. Het is daarom waarschijnlijk erg geschikt om Amerikaanse geschiedenislessen mee op te leuken, maar als bioscoopfilm? Ikzelf ben redelijk geinteresseerd in politiek en geschiedenis, nog niet eens een 'tokkie' (als ik zo vrij mag zijn) die slechts leeg vermaak wil zien, maar ik vond het overgrote deel echt niet te hachelen.

2*

Hoe vlot en boeiend de eerste helft is, hoe traag en zelfs een beetje vervelend is de tweede. De worsteling van oudere Saroo vond ik niet al te sterk overkomen. Het is vast allemaal hartstikke zwaar en lastig voor hem, maar een interessant stuk film levert dat wat mij betreft niet op. Typisch zoiets dat in een boek allemaal wel werkt, maar op film minder.

Ook de zijtakjes met die debiele broer, zijn vriendin en zijn moeder die ook nog even een gevoelige monoloog moet houden komen niet echt lekker uit de verf en houden het verhaal slechts verder op. Het gebruik van flashbacks en droombeelden zijn ook vrij typisch voor dit soort films, en eigenlijk hou ik daar niet zo van.

Verder nog steeds helemaal niet slecht natuurlijk, het is een mooi verhaal, en de film verdient zeker punten voor de knap gemaakte eerste helft en de kleine schattige Sunny Pawar.

3,25*

Tja, sequels van goede films worden nooit met open armen ontvangen, maar ik vind deze nog best wel gaan.

Een aantal dingen (zoals het begin) zijn regelrecht overgenomen uit deel 1, en sommige dingen zijn ook nogal flauw en cheesy. Maar vooral de liedjes zijn erg leuk, en maken dit toch wel een Disney-waardige film.

Best leuk om een keer te kijken.

3,5*

Eindelijk was ik in mijn Disney-herkijk-project dan aan deze film toegekomen. De enige die ik in het Nederlands heb gekeken. Ik ken de Engelse versie weliswaar niet heel erg goed, maar alsnog vind ik de Nederlandse zo ontzettend leuk. De grapjes en de teksten werken prima, de stemmen zijn ontzettend karakteristiek, (behalve dan de oudere Simba die nog weleens wat ergerlijk is) en Timonneke en Pumbaa zijn in het Vlaams gewoon meesterlijk. Wat een toevoeging. Alles wat Timon zegt is om te gieren, en elke beweging van hem is geslaagd en spot-on geanimeerd.

Een film die niks teveel en niks te weinig heeft, geweldige muziek, geweldige sfeer, en de beste animatie-schurk allertijden. Wat een intense beleving blijft het elke keer weer.

Meesterwerk en mijn favoriete Disney allertijden.

5*

Ja, erg mooi. Dit soort Happiness-achtige films ligt wel in mijn straatje. Kate Winslet is in deze film een prachtige vrouw om naar te kijken, en ze acteert natuurlijk ook gewoon goed.
En zelfs de kindjes, die denk ik bij vrij weinig mensen populair zijn in films waren goed te pruimen en deden het leuk.

Vrij van kritiek ben ik echter niet. Zo vond ik de voice-over een erg storende toevoeging. Die zorgt ervoor dat het verhaal, dat toch al vrij simpel is om te volgen, nog eens extra voorgekauwd wordt, zodat je de scenes niet zelf kan interpreteren en beleven juist op de momenten dat je dat prima zelf zou kunnen.
Plus dat de voice-over zelf geen enkele rol in het verhaal heeft, als beschouwer of als iemand in de wijk, om maar wat te noemen, het is slechts een stem. Nogal loos dus.

Een aantal dingetjes had er voor mij niet ingehoeven, zoals de rugby, het feit dat de obsessieve ex-politieagent zo snel weer vrijkwam en omsloeg ten opzichte van de pedofiel had wat anders gekund, en de scene dat de pedofiel zich ineens aftrekt bij zijn date in de auto vond ik persoonlijk erg vreemd, dat begreep ik niet helemaal. Sowieso ben ik het wel eens met een aantal hier dat die verhaallijn teveel op zichzelf stond. Maak een raamvertelling, of maak er geen, nu zat de film soms niet helemaal lekker in elkaar.

Verder prima film, met een aantal schokkende, schrijnende momenten die erg goed werkten.

4*

Ontzettend leuk. Hier zet Disney zich echt weer mee op de kaart, na een voorafgaand heel matig deccenium.

Ontzettend leuke wereld wordt er geschapen, met leuke karakters, liedjes (Under the Sea is een geweldige scene) en een erg leuk verhaal. Erg leuke geslaagde schurk ook!

The Little Mermaid was destijds de eerste Disneyfilm waarin er heel sporadisch gebruik gemaakt werd van computertechnieken, en luidde, zoals gezegd, de Disney-renaissance in. Ben blij dat ik die tijd opgegroeid ben!

4,5*

Dit is tragikomedie op zijn best. Eigenlijk best apart, en ook heel knap, dat de film zo licht blijft aanvoelen terwijl er vrij veel zware scènes inzitten. Het zal komen door de zomerse sfeer, de ontzettend sfeervolle soundtrack en de vele mooie shots die voor subtiele humor (en drama) zorgen, en bijna om in te lijsten zijn.

Tel daar een uiterst filmgeniek geel volkswagenbusje bij op, Abigail Breslin die - soms letterlijk - de show steelt en Paul Dano in een geweldige rol, en je bent er al bijna.
Na het hele avontuur word je ook nog eens getrakteerd op een heerlijk vreselijke beautypagaent.

Ik heb 'm vaak gezien, dus de nieuwigheid is er inmiddels vanaf , maar ik weet nog wel dat ik in 2006 in de bioscoop ontzettend zat te genieten, plus de vele kijkbeurten erna.

Ik had 'm eerst op 5* staan, maar hij verdient nét niet de volle mep, door de wat mindere verhaallijn van Richard die soms de sfeer er wat uithaalt en het stukje met de dode opa uit het raam - dat eigenlijk helaas een brug te ver is.

Voor de rest nog steeds een heerlijke film.

4,5*

Weer gekeken, blijft goed. Al is het wel vooral een warm bad door het tijdsbeeld, de cinematografie en de personages, niet omdat er nu zo'n geweldig plot inzit. Het is een soort makkelijke 'soap', om het even oneerbiedig te zeggen, wat het boek destijds natuurlijk ook min of meer was.

Ben vooral nog steeds fan van Saoirse Ronan, wordt tijd dat zij eens een Oscar wint, want vind haar persoonlijk een van de beste actrices van haar generatie met de grootste gunfactor. Hetzelfde geldt voor Timothée Chalamet.

De lof voor Florence Pugh begrijp ik dan weer niet. Ze trekt vaak een raar mondje, en ze moet een groot deel van de film een jaar of 13 voorstellen maar ze heeft de stem van een doorrookte bootwerker.

Actiefilms zijn niet mijn ding, maar deze tweede Die Hard die ik gekeken heb vind ik (weer) leuk. Vooral omdat het allemaal niet zo serieus is. Sommige oneliners liggen er soms nogal dik bovenop, maar vaak geeft het gewoon een lekker luchtig sfeertje ('I was outta bullets').

Het is best een leuk gegeven, rauwdauwer McClane in het digitale tijdperk. Dat hij noodgedwongen samen moet werken met Matthew ook wel, zorgt voor wat amusante interactie, en niet McClane die een beetje in z'n eentje rondrost.

Er zaten zeker in de eerste helft wat toffe dingen. Vond de speech van de presidenten er wel uitspringen, net als de scene in de autotunnel. Ik ben niet zo gevoelig voor 'stoere' actie, maar dat met de auto tegen de helikopter was wel leuk.

Geloofwaardigheid is altijd een valkuil bij actie, maar zeker met een onderwerp als deze overschrijdt het af en toe de grens. Alles gaat wel erg makkelijk, is met één druk op de knop gepiept, alles staat binnen een paar seconden op het scherm en is zo op te vragen, met handige animatie en schematische weergaves ook nog, wat wil je nog meer! Ach, ik weet daar op zich wel doorheen te kijken, het moet wel om het kijkbaar te houden.

Waar ik meer moeite mee had was de laatste actiesequence met de F35. Daar gaat het echt drastisch over de top. Jammer was dat, want afgezien daarvan was alles best prima in orde.

ruime 3,5*

Leuke film, ook echt een paar keer hardop gelachen. Films met Seth Rogen doen het qua humor altijd wel goed bij me. Wellicht dat de film af en toe wat moeite had om zijn toon te vinden, ik vond het toch vooral het leukst en het best als het iets meer naar het serieuze leunde (met wel nog steeds humor). Sommige scènes zijn misschien net even teveel onderbroekenlol. Met name al die drugsgrappen hoeven voor mij nooit zo, vind ik altijd wat geforceerd 'kijk ons eens edgy doen omdat het kan.'

Verder is het misschien ook net wat aan de lange kant. Maar verder prima mee vermaakt, ook omdat de romance best leuk en fris is.

3,75*

Twee matige films voor de prijs van één. Ik dacht dat de film toe aan het werken was naar een soort 'ze blijken familie te zijn'- ontknoping, maar eigenlijk zitten we gewoon echt naar twee verschillende matige verhalen te kijken, vol met suffe clichés en 'pffff ja hoor'-momenten, die uiteindelijk maar weinig met elkaar te maken hebben.

Nu wil het geval dat ik wel hou van dat Amerikaanse ranchsfeertje, en de production-value is ook allemaal wel in orde, dus echt een straf om te kijken was het niet, maar een hoogvlieger vond ik het allerminst.

Zeker het laatste half uur doet er gewoon te lang over om ergens naartoe te werken, en dat belachelijke einde met de veiling haalt nog een halve ster van de beoordeling af. Het wil in alles een soort The Notebook zijn, maar dat niveau haalt het nergens. Cliché, twee verhaal- en tijdslijnen die wat gekunsteld bij elkaar komen, en het probeert veel te hard.

2,5*

Het is 2014, en eindelijk was het dan tijd voor de film die ik jarenlang geweigerd heb te kijken. Eerst uit een soort tegendraadsheid om mee te gaan met de massa, later vooral omdat ik vermoedde dat ik de film helemaal niks ging vinden. Die vermoedens bleken juist.

Aanvankelijk viel het me nog mee en was ik nog best onder de indruk van het kleurgebruik en de mooie landschappen. Ook het verhaal gaat nog redelijk oke uit de startblokken. Helaas maakt het visuele al snel plaats voor een kitscherige overkill, en in combinatie met de theatrale manier van acteren en de ene rampage na de andere werd het echt letterlijk een strijd om de film af te kijken. Hoe langer het duurt hoe erger.

Eens te meer blijkt dat ik helemaal niks kan met films die weinig tot geen aanknopingspunten hebben met de realiteit zoals wij die kennen. Wat moet ik in godsnaam met die wereld, wat moet ik met de personages, waarom zou ik op het puntje van m'n stoel moeten zitten als de protagonisten weer eens worden aangevallen door het zoveelste CGI-schepsel in de zoveelste overdreven vormgegeven omgeving. Dat miljoenen mensen hier 3 films lang door geboeid zijn is me echt een raadsel. Ik kan in ieder geval niet wachten om weer een rauw-realistisch drama a la Mike Leigh op te zetten.

Als ik de kwaliteit van de film combineer met mijn kijkplezier kom ik uit op een hele nipte 2,5*. Ik wil niet flauw doen, her en der zitten er zeker mooie beelden in, maar te vaak worden die afgewisseld met overdreven CGI. Het is een beetje hetzelfde euvel als met Avatar. Ik wil niet driekwart van de film het idee hebben naar een computergame te kijken.

In ieder geval ga ik de volgende twee films zeker niet kijken. Deze drie uur waren lang genoeg om mijn bange vermoedens te bevestigen.

2* - 2,5*

Een heel aardige film, vooral omdat ik Olivia Colman en met name Jessie Buckley fijne actrices vind. Ook het Griekse vakantieoord en de struggles van de (jonge) Leda maken het wel de moeite waard. Iemand die het lastig heeft met het moederschap en liever voor haar carrière (en romances) gekozen had, zo lijkt het. Ook weleens een aardig thema om te zien.

Maar alles wat zich verder afspeelde in Griekenland daar kon ik niet zo bijster veel mee. Met Leda's eigen gedrag tegenover anderen, maar vooral niet met het rare vijandige sfeertje tussen Leda en de Amerikaanse familie. Vraag me af of ik iets obvious gemist heb of dat het, gezien het een boekverfilming is, er gewoon niet helemaal lekker uitgekomen is. Dat met de pop vond ik enigszins vaag, net als het begin en einde waarvan we eerst moeten denken dat ze blijkbaar dood is door (zelf)moord, maar later toch nog gewoon blijkt te leven en nog wel een oke band met haar dochters lijkt te hebben.

De film is een aardige rit, maar de uiteindelijke bestemming wat twijfelachtig wat mij betreft. Zal vooral wel komen doordat het een literaire verfilming is. Iets wat je in een boek kunt psychologiseren door middel van gedachten en taal werkt niet op dezelfde manier in een film en denk dat deze film daar wat last van had.

3,5*

Ik heb Lynch nooit willen kijken, heb wel veel over zijn films gelezen uit interesse en nieuwsgierigheid en kon zo wel aanvoelen dat het niet mijn ding is. Je doet mij gewoon geen plezier met surrealistische dingen die je (op het eerste, tweede gezicht) niet meteen begrijpt.

Toch was ik benieuwd geworden naar deze omdat hij zo zeldzaam creepy zou zijn, en inderdaad was dit, naast creepy, plottechnisch en dergelijke allemaal te weird voor mij. Het middenstuk van Pete met Alice vond ik dan nog het meest ‘vermakelijk’ en oke, maar alles met die zoekende smoel van Bill Pullman, nee.

Betekent niet dat het echt barslecht is, er zitten aardige dingen in, de sfeer is soms wel oke en de muziek valt op. Toch zal ik waarschijnlijk niet meer van Lynch willen zien, ik geloof het verder wel.

2,75*

Ik heb deze film nu een paar keer gezien door de jaren heen en ik vind 'm eigenlijk steeds slechter worden. Geen idee of dat ligt aan mijn groeiende filmervaring of ouder worden, maar best veel ergert me eigenlijk. De pogingen tot deadpanhumor met Murray (al nooit zo'n fan van, hoewel ik 'ondanks mezelf' toch soms moest lachen, dat is het vervelende van die scènes) en alle personages en hun interacties die er vervelend dik bovenop liggen, met name de 'oh ik ben zo verveeld en getergd en intelligent'-act van Scarlett Johansson, die misschien nog wel het ergst is.

Heel het verhaaltje tussen Bob en Charlotte is uiteindelijk ook niet eens zo boeiend, terwijl de film zichzelf volgens mij wel reuze diep vindt. Allemaal een beetje middelbare school-diepgang ofzo (met een Charlotte die qua problematiek typisch een 'entitled' twintiger is). Ik ben normaal gesproken dol op ontmoetingsfilms en ontluikende romantiek, maar in deze film werkt het gewoon niet. Het is dat ze op elkaar aangewezen zijn omdat ze toevallig in dezelfde situatie zitten en beide een beetje cynisch en sippig kunnen gaan zitten zijn, maar echt spannende liefde of geloofwaardige aantrekkingskracht zie ik hier niet.

Ach ja, misschien ben ik nu te streng en komt het ook door de herziening dat hij nu minder aanspreekt dan voorheen (en toegegeven, de hele setting in Tokyo houdt het toch wel voldoende kijkbaar en vermakelijk), maar kan niet zeggen dat deze film - voor mij - de tand des tijds heeft doorstaan.

Hele punt omlaag,

3*

Pfff. Op een of andere manier dacht ik dat dit nog wel een oke deel was, was redelijk vaak op tv, dus vaak stukjes van gezien, maar wát een matige film zeg. Bijna niet te geloven dat dit ook gewoon een Spielberg is.

Het verdient eigenlijk al meteen minpunten voor het enorm zwakke begin. Spanning opbouwen is een ding, maar ruim een half uur saai gesteggel met Jeff Goldblum, dat nodigt nu niet echt uit (afgezien van het allereerste begin met het meisje). Ik ben van mening dat je een film als dit gewoon fris, vrolijk en met een klapper moet beginnen, want anders haakt een deel van je publiek al af (zeker kinderen, voor hen is het eerste half uur niet om door te komen, voor mij al niet).

Voor wat betreft de dinosaurussen is er niets van de verwondering van deel 1 over. Je wordt er blasé mee om de oren geslagen alsof de makers denken 'oja, hier heb je wat dinosaurussen, kijk maar wat je ermee doet, wij focussen ons even op de saaie personages en verwarrende opbouw, oke?'

Wat misschien nog wel een van de raarste dingen is aan deze film is het stuk in de stad op het einde. Dat is dus echt enorm mosterd na de maaltijd. Had op zich best bewaard mogen worden voor deel 3, want het is als idee op zich best prima en deel 3 had in al zijn repetitieve overbodigheid best een originele invalshoek kunnen gebruiken.

Er zitten hier en daar wat toffe dingen in, dat met de bus is me altijd wel bijgebleven, net als het deel met het tentje, maar verder is het naast alle belachelijke dingen die gebeuren vooral ook een erg donkere (letterlijk) en negatieve film. Alleen maar regen, angst en gedoe. Alsof we even vergeten dat dinosaurussen ook tof en mooi zijn. Dan is deel 4 die ik gisteren zag toch wel een enorme verbetering ten opzichte hiervan.

1,5*

De eerste scene laat meteen zien waar je in beland bent. Sympathiek van Noe, de mensen die per ongeluk dachten een soort romkom te gaan zien kunnen hier nog afhaken.

Persoonlijk heb ik eigenlijk niet vaak een film gezien waarin de seks zo mooi is verfilmd, niet ál te porno, maar ook zeker niet te ingehouden, en ook niet vies (zoals die gore seks in Nymphomaniac van Von Trier). Best een prestatie, want zoiets is niet makkelijk. Maar goed, je moet er wel tegen kunnen, mensen die geen zin hebben in piemels en expliciet gedoe kunnen dit maar beter niet opzetten, dit is niet zomaar ‘een film met veel seks’, maar een film waarin de seks toch wel de hoofdrol heeft (en de show steelt).

Als geheel is het nogal style over substance. Het levert vaak wel mooie scenes op (toffe soundtrack ook meestal), maar het miste net wat inhoud om me echt heel onder de indruk te laten zijn van de film als geheel. Daarvoor is alles ook net iets te ‘Noé-light’. Gaat daardoor ook wat te lang duren. Zeker pakweg de laatste 20 minuten is alles wel gezegd, en dan ga je toch wel ernstig op de klok kijken.

3,5*

Ik dacht eigenlijk dat ik deze film al vaker gezien had, maar eigenlijk kwam heel veel me niet meer bekend voor. Vreemd, want het is echt een geweldige film.

Voor de echte romantici onder ons natuurlijk om je vingers bij af te likken. Niet één maar meerdere verhaallijnen met pesonages die bij elkaar komen. Niet allemaal even groots en meeslepend, maar toch. Vond het vooral leuk dat er zo'n mooie climax weggelegd was voor Sam. Hij mag dan wel een kind zijn, zijn verhaallijn wordt wel serieus genomen. Erg goed geacteerd overigens.

Ook Hugh Grant en Bill Nighy vond ik qua personages wel een hoogtepunt, net als de rol van Emma Thompson.

Ook een erg leuke soundtrack. Geeft al bijna op een nostalgische wijze de tijdsgeest van Britse popmuziek uit die jaren weer.

Maar daarnaast is het ook gewoon erg grappig. Echt soms hardop gelachen, en dat doe ik zelden bij films.

Wat ik ook zelden doe; 5* geven, maar dat verdient deze film gewoon dubbel en dwars. Jammer dat ik hem nu pas echt ontdekt heb, maar beter laat dan nooit.

De eerste keer dat ik een 'early funny one' bekijk van Woody Allen. Het begint veelbelovend. Ook veel minder slapstick en flauwe humor dan ik verwacht had. Het deed me soms denken aan The Holy Grail van Monty Python, toevallig dat ze in het zelfde jaar uit zijn gekomen.

Maar na ongeveer 40 minuten zijn er teveel dingen die niet helemaal werken of die te lang duren, waardoor het als geheel uiteindelijk toch iets minder geslaagd is.

Er zijn nog genoeg grappen die wel werken, dus het is amusant, maar zeker niet een van de beste die ik gezien heb.

3* - 3,5*

Irritant, dat is eigenlijk het enige juiste woord. Vooral het eerste half uur is vreselijk, het wil allemaal zo vlot zijn dat het ten koste gaat van de kijkbaarheid. Allemaal technisch geneuzel, onrealistisch, irritant geweld en gestomp en gesla, irritante gesprekken. Er moest heel wat gebeuren wilde dit zich nog ontpoppen tot een leuke film.

Dat doet het niet echt. Het wordt wat serieuzer, maar de hoofdpersonen zijn zo vreselijk irritant in hun getroubleerde 'ik wil geen relatie en heb geen echte gevoelens'-blabla, dat enige sympathie voor hen erg lastig op te brengen is.

Grappen zitten er niet in, leuke in ieder geval niet. Het drama is lafjes. Want wat is nu eigenlijk het punt, telkens? Alleen zelfgecreërde moeilijkdoenerij.

De muziek is een klein pluspuntje. En de acteurs zijn goed, vooral Hathaway blinkt weer uit, maarja, dat is een schrale troost als ze moeten werken met zulk irritant materiaal.

2*

Ik ging hier eigenlijk blind in, en het viel me niet tegen. Het jaren ’80 sfeertje, de mooie cinematografie, de stomende romance tussen twee vrouwen, het wat sleazy wereldje, alles zorgt ervoor dat het een boeiende en aangename kijkervaring is, net als het soms verrassend rauwe geweld.

Minpunt is denk ik het plot zelf. Hoe het verhaal zich ontwikkeld is op zich nog wel oke, maar dat er in het verleden blijkbaar iets gebeurd is (te zien aan de rode flashbacks) met haar vader vond ik zelf een beetje een minder element. Sowieso ging het me tegen het einde wat tegenstaan. Het is heel de speelduur best een coole film, maar het wordt op een gegeven moment een beetje belachelijk als er weer iemand met een getrokken pistool verschijnt (om nog maar te zwijgen over die fantasie Hulk-reus, dat had echt niet gehoeven voor mij).

Weer een erg sterke rol van Kristen Stewart trouwens, maar eigenlijk was heel de cast wel opvallend goed.

3,5*

Aardig om te zien, natuurlijk vooral door Philip Seymour Hoffman, maar ik weet niet zo goed wat ik moet met de toon van de film. Af en toe wil het de komische kant op met Denny, maar al het overige is daar eigenlijk te tragisch voor.

Ook is het enerzijds een vrij plotloos registrerend geheel, wat op zich goed kan werken, maar anderzijds zitten er dan toch weer wat teveel (poging tot) plotjes met andere personages bij. Het houdt dus nogal het midden tussen de twee, waardoor het wat vlees noch vis-achtig aanvoelt. Had beter uitgewerkt kunnen worden wat mij betreft. Iets langer, iets afgeronder, iets meer verhaal, en hij had een halve punt extra gekregen.

Neemt niet weg dat de acteerprestaties weer heerlijk zijn, en dat heel de speelduur op zich vermakelijk genoeg is om uit te kijken. Jammer dat ik het einde dan weer niet echt begreep.

3,5*

Aardige film, niet geweldig. Daarvoor is het toch net wat te weinig bijzonder allemaal. Best een lief verhaaltje, en heel schrijnend natuurlijk, maar verder heeft het niet zoveel om het lijf. De lelijke dub stoort bovendien nogal.

Begrijp dat dit tijdje geleden in Nederland een musical was, maar vraag me dan wel af wat daar van gemaakt is, want zoveel valt er nu ook weer niet mee te doen.

kleine 3,5*, half bonuspuntje voor de mooie soundtrack.

Deed me heel weinig. Beslommeringen van twee personages die niet bijster interessant zijn, wat eigenlijk ook geldt voor hun band. Blijkbaar moest die het hart van de film vormen, en moesten we massaal zitten rooten voor Alex en Rosie, maar wat mij betreft is dat niet uit de verf gekomen. Een vriendschap, tuurlijk, maar meer geloof ik gewoon niet zo. Het zal ook wel liggen aan het proberen te verfilmen van het bronmateriaal. Dat is vast prima, maar als film werkt het niet echt, omdat het script vrij zwak is.

De toon is ook wat vreemd. De hoofdpersonages zijn vrij serieus neergezet, maar de bijrollen zijn karikaturen en de humor is soms kluchterig en erg flauw.

Jammer van de inhoud, want de vorm is eigenlijk prima. Het is heel kleurrijk en ook wel mooi geschoten, en dat maakt het nog wel vrolijk en fijn voor het oog.

2,5*

Best een leuke en mooie film die wel een snaar weet te raken, maar ook met hier en daar een bijsmaakje.

Zo vond ik het wel erg highschool (daar ga ik nu langzaam echt wat te oud voor worden), en vooral ook erg Amerikaans. Zo'n beetje elke Amerikaanse traditie en cliché komt voorbij, bijna tot vervelens aan toe (rot eens op met je 'beer-pong!') en daar heb ik het ook wel een beetje mee gehad.

Daarnaast had ik het gevoel dat Simon voor deze film best gay mocht zijn, maar dan wel zo normaal mogelijk. Hij zou eens echt een nicht zijn (die zat dan wel in de film, maar dat is blijkbaar een heel andere 'ondersoort'), nee, 'gelukkig' draagt hij supernormale kleding en vindt hij dansen op Whitney Houston zelf ook te ver gaan. Tuurlijk, aan niet elke homoseksueel merk je het direct, maar de 'homo's zijn ook hartstikke supernormaal' vond ik er hier en daar wat te dik op liggen.

Maar goed, misschien ben ik dan te streng, voor de doelgroep is het een zeer prima film en wat 'gay-awareness' juich ik altijd toe. Als er hier jonge gays mee geholpen zijn wie ben ik dan om daar over te gaan zeuren.

Het is hier en daar best grappig, het einde met de ontknoping van Blue was ook nog serieus wel spannend en mooi gedaan in het reuzenrad. En Simon is gewoon een erg leuk joch.

3,5*